Let's go Murphys!!

Afgelopen zondag was het tijd voor een concertje. De Dropkick Murphys waren in Nederland en dat is toch wel één van mijn meest favoriete bands. Alleen begon het bijzonder slecht, de zondag. Ik werd namelijk wakker met een flinke keelpijn, die vervolgens naar mijn oren doortrok. Toen ook vervolgens mijn neus verstopt raakte en mijn holtes vol begonnen te lopen, begon ik angstige gevoelens te krijgen, want de vorige keer moest ik DKM ook al missen door ziekte. Dus veel paracetamol erin en keelpijnpillen en ik kon het nog net trekken. Meezingen ging niks worden, maar dat nam ik op de koop toe. De start was om half vijf bij René van Hasselaar, want van daaruit zou de groep bestaande uit René de Heer, Frank, Cindy, Simon, de eerder gememoreerde René en mijzelf naar Suvarnaphum reizen om te starten met een diner. Dat was weer traditioneel goed, waarin ik de heerlijke garnalen soep en de salade van biefstuk met koriander en munt had, beide goed pittig, maar heerlijk van smaak. Aan het eind namen we toch nog een dessert, dat was alleen niet zo een goede keuze. Qua smaak gewoon wel ok, maar het restaurant was wat voller geworden en daarmee duurde het hartstikke lang voordat het dessert geserveerd werd (zoete kleefrijst) en konden we dus pas om 19.10 weg, terwijl het eerste voorprogramma om 19.30 zou beginnen.

Dus na het eten met rappe gang naar de Heiniken Music Hall. De parkeergarage was vol, maar vlakbij had iemand een bedrijfsterrein afgehuurd waar we voor 10 Euro voor de hele avond konden parkeren. Dus dat was handig. 5 minuten later waren we binnen en konden we door de security en daarna de jassen in de garderobe plaatsen. Die was gratis, ik viel bijna van mijn stoel!  Helaas bleek Cindy de sleutels van Frank in zijn jas te hebben laten zitten, dus moesten we voor de tweede keer in  de rij. Toen dat klaar was, liepen Simon en ik alvast de zaal in, om de Mahones te bekijken. Lekker muziek....voor de 25 seconde dat we deze band gezien hebben ;-). Na een drankje gehaald te hebben, namen we plaats op de tribune, als 40'er neem ik er maar op de koop toe dat men mij op dat vlak een ouwe lul vindt. Wat mij direct opviel was dat de HMH nagenoeg vol was! En dat terwijl DKM normaal in paradiso speelt voor 1000 mensen stond er nu een publiek van 3000 man in de zaal! Goed om te zien dat ook een band als deze dus best een flink publiek kan trekken! Een kwartier later ging Sick of it All helemaal los! Paste niet helemaal in de mix van Ierse Punkmuziek, maar ik hou wel van die Old school New York Hardcore. Met Lou Koller in topvorm en een gitarist die helemaal wild was, ging de ene klassieker na de andee de lucht in, mar als hoogtepunten Step Down en Scratch the Surface. Na 40 minuten was het op en kon het podium omgebouwd worden voor de hoofdact, onder begeleiding van een DJ met voorliefde voor de Dead Kennedys (California über alles!). Daarna barstte het geweld van de Ieren uit Boston los. Dat was alles overrompelend, wat een energie kwam daaruit naar voren. De ene klassieker (in ons genre dan, he!) na de andere kwam ten gehore, waarbij eigen nummers afgewisseld werden met interpretaties van "traditionals" zoals The Wild Rover en Finnigans Wake.  Wat alleen wel wennen was, was dat er geen stage divers waren, het podium was afgeschermd met een "securtiy gracht". Dus we maakten ons al op voor een andere ervaring vwb de nummers Kiss me, I'm shitfaced en Skinhead on the MBTA. Echter, daar staken Ken Casey en Al Barr een stokje voor, want zij hadden geregeld dat tijden de betreffende nummers het podium vol kon stromen met dames (Kiss me....) en met mannen (Skinhead) en iedereen voor de afsluiter Boys on the Docks! Al met al echt een super optreden!! Als liefhebber moet je dat gezien hebben. Dat ik 's avonds in bed al voelde dat het mijn keel geen goed gedaan had (zonder mee te zingen zelfs), nam ik er maar op de koop toe.

Dropkick Murphys - Blackout

Zoals eerder deze week gemeld komen 31-1-2010 de Dropkick Murphys optreden in Nederland. En wat doe je dan als fan? Je gaat de CD's nog eens een keer luisteren. Nu hebben de Murphys geen enkele slechte plaat gemaakt, dus het is wat moeilijk om een favoriet te kiezen, maar ik ben uiteindelijk uitgekomen op "Blackout". Dat is het vierde album van de groep (na Do or Die, The Gang's All Here en Sing Load Sing Proud). Zoals zo vaak is het een mix van eigen nummers en traditionals (maar dan even op een ander tempo gespeeld). Een traditional is een Iers lied dat al jaren bestaat en waar geen originele artiest (meer) van bekend is en waar geen copyrights opzitten, dus iedereen die het wil mag het spelen. De traditionals hier zijn Black Velvet Band en Fields of Athenry.
Verder spelen hier ook de andere "traditionele" DKM thema's een rol. Zo gaan onder andere de nummers "Walk away" en "The Workers Song" over het leven van "de gewone man" (zitten wel veel herkenbare stukken in, ook al sta ik niet iedere week in de fabriek om een piefje aan een palletje van een schroefje te voorzien en heb ik ook niet zo heel erg veel op met de vakbond). En er zijn ook weer de nodige nummers met een "tongue in cheeck" aanpak, zoals The Dirty Glass (altijd een feest als die live gespeeld wordt met zangeres) en : Kiss me, I'm shot faced". Teksten zijn natuurlijk wel belangrijk, maar bij de DKM gaat het toch ook voornamelijk om een heerlijke beat en een hoog up tempo dat voor de nodige energie zorgt (qua zang zal Al Barr namelijk nooit Frank Sinatra worden). En natuurlijk het enthousiasme dat de band tentoon spreidt. Wat ik altijd knap vind van DKM is dat ze dat enthousiasme ook op de studio albums naar voren kunnen laten komen, zodat het plezier waarmee de mannen de plaat maken eraf springt. Persoonlijk vind ik dat dat bij deze CD het best tot zijn recht komt, dus als je in wilt luisteren voor het concert en maar één CD zou mogen kiezen, laat het dan deze zijn!

Tijd voor een feestje!

Sta je in de rij om naar de Amsterdam Arena binnen te gaan, draai je je hoofd even om en zie je op het aankondigingsbord van de Heineken Music Hall dat er op 31 januari 2010 een groot feest aldaar plaats gaat vinden.Op die dag treden namelijk de Dropkick Murphys daar op. Nu heb ik de Murphys al heel wat keertjes gezien, maar tot nu toe was dat altijd in de Melkweg of in Paradiso. Maar kennelijk doet de mix van punkrock en Ierse folk het erg goed, want nu staan ze in een veel grotere zaal. Ik ben er zeker van dat ze ook daar de boel op hun fundamenten zullen laten gaan trillen! Ik ken de Murphys al sinds hun oprichting, toen ze ook nog een andere zanger hadden (Mike McColgan, nu zanger van The Street Dogs). Ken Casey is de enige die vanaf het begin bij de band was en ook nog is gebleven (zanger Al Barr kwam bij het tweede album en is de andere redelijk vaste kracht).  En ze hebben heel erg goede platen, maar de live optredens zijn nog 10 keer beter. Ik ga er in ieder geval zijn 31-1-2010!