De reis naar huis, deel 1

Heerlijk, die Ipanima cocktail van Chez Eric!

Vanochtend om kwart over zeven ging bij ons de wekker. De laatste spullen werden in tassen gestopt en de auto ingeladen, zodat we om half negen uiteindelijk konden vertrekken. Wel een beetje raar, Barbara was er niet om ons uit te zwaaien, later bleek dat dat door een misverstand kwam, zij dacht dat we 's avonds zouden vertrekken en daarom was ze 's ochtends niet op komen dagen. Jammer, want we hadden graag even gedag gezegd, gaan we nu maar even via de email doen. Na een erg bekend stukje door de binnenlanden van Toscane, kwamen we op de A1 uit en toen werd het een beetje saai, want het was grotendeels rechtdoor naar school en kantoor naar Milaan. Daarna snel de grens bij Zwitserland over om een kleine 10 minuten voor de ingang van de Gotthard tunnel te staan om daarna de beruchte 16.942 meter af te leggen. Na een kleine file in Basel reden we snel Duitsland binnen om een uurtje later bij het Hotel Mercure Panorama Freiburg aan te komen. En dat zo tegen 18.00 uur. We hadden het toen wel gehad, even een uurtje opfrissen en dan eten bij Chez Eric (waar we een heerlijke Ipanima non alcohol cocktail dronken en genoten van het uitzicht vanaf de berg op Freiburg) en dan snel naar bed (nou ja, na eerst met Daan nog even Battleheart gespeeld te hebben en een moeilijk level geslecht te hebben :-)). Morgen het tweede deel van de reis, nog 625 km te gaan.

Mijn iPad!!!!!!

Het doet teveel pijn om een foto te nemen, daarom komt hij er ook niet op. Vanmiddag ging Jeroen met mijn iPad aan de haal om bij een vriendje op Rosa dei Venti met Angry Birds te gaan spelen. Bij terugkomst droeg Daan de iPad en gaf hem terug, met een wat schaapachtige blik in zijn ogen. Gevoelsmatig deed ik de iPad open, en wat zag ik: twee grote barsten over het scherm van de iPad. Aaaaarrrggghhh........hel en verdoemenis!!!! Navraag bij de heren leerde dat Jeroen de iPad had laten vallen en dat hij op een punt terecht was gekomen en zo de barsten erin waren getrokken. Twee minuten verdriet en daarna Jeroen troosten die zich erg schuldig voelde. Maar ja, dan had ik hem er maar niet mee moeten laten spelen natuurlijk. Vanuit Toscane daarom maar een mail gestuurd naar iPhoneworld om te kijken of zij eea nog kunnen herstellen. Hopen waar dat dat kan.....we wachten nog op antwoord. En anders nog maar een nieuwe kopen, kan vast op de zaak :-).

Cante Napoli

Yummie, mosselen!!

Dinsdagavond gingen we eens een keer gevaarlijk leven. Waar we tot nu toe steeds aan Barbara gevraagd hadden om een reservering voor ons te maken bij een restaurant, zodat we van een tafel verzekerd waren, gingen we deze kee rop de bonnefooi. Oeeeeii......dat is wel echt op het randje :-). Deze keer was de keus op cante Napoli gevallen, op een kwartier van Rosa dei Venti, en dit was de eerste dag van de vakantie dat ze weer open waren. Bij binnenkomst keken we tegen een volledig lege zaak aan, maar toen Ans vroeg om een tafel voor zes personen, werd er moeilijk gekeken. Raar hoor, willen ze niks verdienen? Omdat we in Cortona al wat gegeten hadden en ook thuis nog wat zaken weggewerkt hadden, besloten we tot een drie gangen diner, waarbij pizza (behalve voor Hans) de hoofdmoot vormde.  Of misschien vier gangen, want deze keer deden we zeker een kopje koffie na!

De citroentaart was heerlijk!

Cante Napoli staat bekend als het beste visrestaurant in de omgeving (gevolgd door Il Pescatore waar we al eerder waren geweest), dus Hans en Ans lieten zich qua voorgerechten deze keer zich de mosselen goed smaken! Daan en Jeroen lieten gezamenlijk een pizza zakken. Toen wij ongeveer aan het hoofdgerecht begonnen, kwamen er wat meer mensen de zaak binnen. En nog meer. En nog meer. En nog meer, totdat binnen een half uur de zaak echt helemaal afgeladen vol zat, en er zelfs mensen binnen kwamen die op vrijkomende tafeltjes gingen wachten. Bijzonder om dit mee te maken! Na de pizza's volgende een paar lekker desserts, waarbij Ans de winnaar was met de citroentaart. Na goede espresso en stevige cappuccino was de maaltijd weer gedaan, vochten we ons uit een inmiddels overvolle parkeerplaats en waren snel weer bij Rosa dei Venti, waar de huizen nog steeds erg, erg, erg warm zijn in de avond (terwijl het buiten op het terras heerlijk is!!!).

De kogel is door de kerk

Gelukkig hebben we Garibaldi wel gezien

We hebben het besluit genomen.In plaats van vrijdag gaan we donderdag al terug richting Halfweg en Amsterdam. De twee belangrijkste redenen: de verstrengelende hitte die de rest van de week aan gaat houden en, net zo belangrijk, dat we de hoogtepunten van de omgeving (midden Toscane) eigenlijk wel gezien hebben. Als we nu nog iets willen gaan bewonderen (en als we Daan en Jeroen daarvoor gemotiveerd krijgen :-)), dan is het minimaal twee uur rijden voordat we er zijn. Uitzondering is Florence, maar met Daan en Jeroen bij ons kunnen we daar niet uithalen wat er in zo een bezoek zit, en dat is gezien hun leeftijd ook wel te begrijpen. Dus woensdag gaan we alles zo een beetje uitzoeken en weer in de koffers terug proppen om ervoor te zorgen dat we donderdag om een uur of acht in de auto kunnen stappen om vanaf Rosa dei Venti de eerste etappe naar huis te beginnen (we rijden het gewoon in twee dagen0.

Nog een keertje naar Cortona

Under the Tuscan Sun

We waren al twee keer in Cortona geweest, maar eigenlijk alleen om er te eten. Het lastige parkeren schrikte ons af, maar dinsdagochtend waagden we er ons toch weer aan. Iets later dan gepland, omdat de jongens later wakker waren en we ze graag even uit lieten slapen, vertrokken we om half tien. En deze keer had iemand van ons het goed gematerialiseerd (volgens The Secret methode, denk ik :-)): we kwamen aanrijden en er stonden letterlijk twee prachtige vrije plekken voor ons klaar. Daarna was het een korte wandeling naar de stadspoort en weer vijf minuten later zaten we aan de koffie met zoete broodjes bij het zaakje waar ook Frances Mayes tijdens het schijven van haar boek “Under the Tuscan Sun” vaak zat. Daarna verkenden we Cortona wat beter, wat ons in ieder geval de zwembrillen voor Daan en Jeroen opleverde, mooie tassen voor Ans en Leny en voor de hele familie een bijzonder vraag uitzicht vanaf de top van Cortona (aan het eind van de Via Republica), waar je zelfs ook het Trasimenomeer kon zien.  Ik moet zeggen, er viel een stuk meer te zien dan ik in eerste instantie gedacht had, dus de hele ochtend was hier wel besteed! Nu willen Daan en Jeroen weer snel terug, want er is een nieuwe Nederlands gezin op Rosa dei Venti met kinderen van hun leeftijd en ze willen de zwembrillen graag uitproberen door staafjes op te duiken. Nou, vooruit dan maar. Uiteraard eerst nog even langs Snoopy’s (smurfenijs voor Jeroen) en dan maar weer ons verpozen aan het zwembad.

Il Pescatore

Cheers!!

“En op de zevende dag, rustte hij…”. Omdat we ons graag netjes aan ’s lands wijs, ’s lands eer houden, besloten we zondag om er een rustdag van te maken. Het zou ook iets te maken kunnen hebben gehad met het feit dat het meer dan 40 graden was en dat er geen briesje wind te bekennen was, maar die kans acht ik toch klein. Omdat er natuurlijk wel gegeten moest worden en het echt te warm was om zelf ook maar iets in de keuken te doen, besloten we om naar het restaurant te gaan dat door Barbara en Stefano aanbevolen was als één van de weinig goede visrestaurants in de wijde omgeving, Il Pescatore. Het was een klein half uur rijden vanaf Rosa Dei Venti en we moesten zelfs een stuk over de snelweg A1 om er te komen (waarbij we een coole 0,90 Euro af moesten tikken als tolheffing). Deze keer geen probleem met parkeren, want er was een grote parkeerplaats voor de deur voor de wagentjes van de Italiaanse TNT en die plekken waren lang niet allemaal bezet. Misschien gaat het hier met de postbodes dezelfde kant op als in Nederland....

De mosselen gingen goed op!

Bij aankomst zag het er toch wat anders uit dan we verwacht hadden. Op de een of andere manier dachten we meer in de trend van Antica Pieve, maar dit was toch heel iets anders, veel meer een pizzaria. Bij onze aankomst waren we ongeveer de eersten die plaats namen. We wilden binnen gaan zitten, er vanuit gaande dat daar de airco zou brullen, maar vluchten snel weer naar buiten, want dat bleek niet het geval te zijn en het was er nog warmer dan we buiten inmiddels al hadden ervaren. Het bestellen was deze keer uitdagend, want dit is echt een lokaal restaurant en een Engelse kaart was er niet, en verwachten dat de bediening de Engelse taal machtig was, was ook duidelijk een brug te ver. Gelukkig kwamen we wederom een heel eind met iTranslate (geweldige uitvinding toch, zeker in combinatie met het afkopen van de kosten van mobiel internet in het buitenland, voor 14,95 Euro per week is dat te geef, hiervoor moet ik deze keer toch echt T-Mobile een pluim geven). 

En een heerlijke tonijn!

Voor de eerste keer deze vakantie, kon er daarom vis gegeten worden. Qua kwaliteit van het eten kan ik niet anders dan het gewoon erg goed te noemen. De pici (begint een favoriet van me te worden) was erg goed gemaakt en ook de in stukjes gesneden tonijn met tomaten en rucola was een genot voor de tong, evenals de gegrilde tonijnsteaks die het olijke duo Hans en Ans kregen. Daan en Hans aten beiden een heerlijke garnalencocktail en het plateau van fruit de mere van Ans mocht er zeker ook wezen. Daarnaast zag ik op de kaart de meest bizarre pizza die ik ooit gezien heb, namelijk de pizza met Frankfurters en patat erop, die kon Daan ook niet aan zich voorbij laten gaan, dus we hebben hem ook nog van dichtbij kunnen aanschouwen. Echter, de ambiance vond ik niet bijzonder goed (erg slechte stoelen ook, die keihard waren en waar je door de warmte bijna aan vastplakte) en ook de tijd tussen de gangen vond ik erg lang. Nu kan dat laatste ook met de hitte en het feit dat Jeroen erg moe was en naar huis wilde te maken hebben dat we dat nog wat heftiger ervaren hebben dan we normaal zouden doen. Om 22.00 uur keerden we weer huiswaarts en om 22.30 schoven we ongeveer ons mandje in, dat aanvoelde als een oven. Waar is toch die airco als je hem nodig hebt????

Bon voyage

De  taarten waren nog net goed overgekomen

Vrijdag was de laatste dag dat Daniëlle, Edwin, Morrison en Jeremy een volle dag op Rosa dei Venti waren. Er werd veel gezwommen en rustig aan gedaan. Maar dat was voor Jeroen niet genoeg, die wilde de familie de Boer een mooie bon voyage toewensen. Daarom ging hij samen met oma Leny een plannetje bedenken, dat er uiteindelijk op neer kwam dat ze samen cakejes met frambozen maakten en dat we drie ijstaarten inkochten bij de ijssalon in Foiano della Chiana om daarna met een race tegen de klok de ijstaarten net op tijd in het vriesvak te hebben om ze tot einde van de middag te bewaren en daarna uit te serveren. Het hoogtepunt was echter het afscheidslied dat ze samen gecomponeerd hadden en waardoor Daniëlle een klein traantje weg moest pinken (helaas zijn de foto's niet meer van de SD kaart af te krijgen....). De volgende dag (zaterdag) om acht uur ’s morgens hadden ze de auto helemaal ingepakt en vertrokken ze voor de terugweg naar het pittoreske Purmerend, waar het weer goed is en de mensen vrolijk zijn……:-). Inmiddels  zijn ze keurig weer veilig thuis gekomen, dus dat is in ieder geval goed om te weten!

Airconditioning

Helaas, dit helpt niet tegen de hitte...

In Toscane begint het inmiddels echt erg warm te worden. Buiten is dat niet zo een probleem, maar inmiddels krijgen we de hitte ook de villa niet meer uit. Dat is anders dan ons vorige bezoek aan Toscane, waar dat geen probleem was. Voor de prijs die we betalen, had je eigenlijk wel airconditioning mogen verwachten, maar helaas zit die er niet in. Ja, volgend jaar wordt het erin gebouwd, nu moeten we het met ventilatoren aan het plafond doen, maar los van het feit dat die dingen een pokkeherrie maken, werkt het ook niet echt in dit klimaat, het is alleen maar verplaatsen van lucht en geen echte koeling. Ik weet dat het erg blasé klinkt, maar voor een volgende vakantie in een warm land gaan we airconditioning in de verblijfplaats net zo behandelen als bij een auto: we zetten het niet meer in als een “extra”, maar als een “must” in de selectie van een locatie. Net zoals we dat in de USA gewend zijn! Als er dan mooie locaties afvallen is dat jammer, maar het genot van een koele kamer om in te slapen nadat je een dag in de warmte hebt vertoeft, is toch wel erg veel waard!!

Arrivedeci Perugia

Perugia, tot de volgende keer!

Na de lunch liepen we terug richting de Corso Vannucci en daar zagen we het tafereel van de gemiddelde Italiaanse stad: na 13.00 uur gaat bijna alles wat niet met eten te maken heeft dicht en gaat het pas om 16.00 uur weer open. Nu was er niets waar we echt op wilde wachten, dus terug naar de parkeergarage om de auto’s te halen, wat weer een hele reis langs alle roltrappen gaf die we op de heenweg ook opgekomen waren (hoe verrassend :-)). Beetje saai waarschijnlijk, maar het was inmiddels dusdanig heet geworden, dat iedereen zin had in een frisse duik, dus met gas op de plank rijden we weer richting Toscane, met een welgemeend “Arrivedeci, Perugia!” op onze lippen. In Rosa dei Venti (waar overigens nieuwe buren uit Canada aangemeerd zijn) lag iedereen snel en lang in het water en na verloop van tijd sloeg de moeheid toe, zodat iedereen bijtijds naar bed ging (behalve Hans natuurlijk, want die moest van mijn moeder minimaal nog twee uur lezen, want om half tien ga je toch niet slapen tijdens je vakantie!!!).

Woensdag, pizzadag

De houtoven wordt opgestookt

Na onze avonturen op en nabij het Trasimenomeer, was een dagje bijkomen wel op zijn plaats (had verder natuurlijk niets te maken met het schema wat we aanhouden van een dag op pad en een dag aan het zwembad). Dat kwam niet verkeerd uit, want het was woensdag, en dan koken de eigenaren van Rosa dei Venti voor de gasten. Deze keer werd het een klassiek Italiaans gerecht: pizza! Maar dan wel uit een traditionele houtoven. Dat betekende dat Stefano om twaalf uur al het vuur in de oven mocht gaan starten, om de oven om een uur of vier zo op temperatuur te krijgen, dat de pizza’s ook daadwerkelijk gemaakt konden worden. Dus verdwenen er gedurende de dag een flink aantal takken, sinaasappel kistjes en zelfs een stuk hek in de oven. Al met al genoeg om de boel zo rond vier uur goed opgestookt te hebben. Daarna was het de beurt aan Barbara en haar moeder, die een viertal plaat pizza’s in elkaar hadden gedraaid. En ik kan niet anders zeggen dan dat die er voordat ze de oven in gingen al voortreffelijk uit zagen.

Dat is nieuw, pizza knippen ipv snijden

Op speciaal verzoek van Morrison had ik een pizza margaritha toe laten voegen, die de kokkin eigenlijk maar saai vond, maar natuurlijk wilde ze graag aan onze wens voldoen. Verder zat er een vegetarische pizza bij waar overigens wel ham op zat (erg lekker, maar ik zou er een andere naam voor verzinnen, anders komt er vast en zeker ruzie met de veganisten onder ons), een pizza met pittige salami (en inderdaad, die was pittig) en degene die de meeste aftrek vond, namelijk een pizza met ansjovis (die alleen Ans en Edwin kon bekoren). Overigens houden ze er in Toscane wel een eigenaardige manier van het snijden van pizza op na: je krijgt er namelijk een schaar bijgeleverd om iedereen een stuk uit te kunnen delen. Dat had ik zelf toch niet zo snel kunnen bedenken, maar handig was het uiteindelijk wel. En het mooiste (want we blijven Nederlanders): de pizza werd ons door Barbara en Stefano van het huis aangeboden, gratis, free, gratuit, voor nop! Veel beter kun je het dan toch niet krijgen denk ik dan maar, wat zou je nou nog meer willen!!!!

Antica Pieve

Gezelligheid troef bij Antica Pieve

Met de door Barbara geschetste kaart onder de arm, vertrokken we om zeven uur richting Antica Pieve. Hans speelde navigator bij mij in de auto (“200 meter….hoek van 90 graden…..naar links!) en zonder enig probleem kwamen we snel op de plaats van bestemming. En daar ging een wereld voor ons open. De gastronomische ervaring van de middag, werd alleen al bij de aanblik van het restaurant bijna volledig weggepoetst. Het lag er namelijk erg mooi bij, en we kregen een bijzonder fraaie tafel buiten, heerlijk in de schaduw en met een zomers Toscaans briesje, waar we inmiddels aan gewend zijn geraakt en wat echt heerlijk is. Een blik op de kaart toonde al aan dat we goed zaten, heel veel mooie streekgerechten, specifiek voor deze regio van Toscane. De jongens gingen, hoe verrassend, voor de pizza margaritha (het blijkt dat pizza in Italië echt iets voor de avond is) met uitzondering van Jeremy die het deze keer weer voor worst en patat deed. 

Naast mijn tiramisu at Jeroen ook veel ijs!

Ik kan een aparte recensie schrijven, maar voor nu hou ik het erbij dat mijn menu echt bizar goed was. Het bord antipasti, met een mix van crostini, ham en salami was de perfecte start. Daarna pici (dikke spaghetti) met een echt heerlijke pikante tomatensaus met fijngemalen salami en italiaanse worstje erdoor). Het hoogtepunt was echter het rundvlees, omlijst met truffel, de specialiteit van het restaurant. Alles was heerlijk, en daarom durfde ik het ook wel aan om als dessert Tiramisu Classico te bestellen en ook die was voortreffellijk (dat vond Jeroen trouwens ook, want die at rustig met mij mee, bijna de helft van de Tiramisu). Na de giga afrader van het krot van vanmiddag, bij deze een giga aanrader voor Antica Pieve!! Het was een bijzonder gezellige en geslaagde avond, helemaal omdat die ons aangeboden werd door Hans en Leny, daarvoor heel erg bedankt, we hebben het bijzonder gewaardeerd, zowel het heerlijke eten als het bijzonder aangename gezelschap!!!

Terug naar rosa dei venti

Blijven mooie plaatjes!!

We waren in ieder geval op tijd om de boot weer terug naar het vaste land te nemen. Met veel plezier namen we afscheid van Isola(tie) Maggiore en uiteindelijk ook het Trasimenomeer. Ik kan niet anders zeggen dan dat, ondanks dat we best weer flink gelachen hebben, dit echt geen aanradertje is. Ik vond het van redelijk tot echt het slechtste wat ik de afgelopen vakanties tegen ben gekomen. Dus deze keer geen goed advies van “100% Toscane”. Nou ja, het is de eerste keer dat ze ons teleurgesteld hebben, dus we zullen het ze vergeven. Terug op de parkeerplaats moesten we eerst even vijf minuten de auto’s koelen (leve airconditioning), want het stuur was te heet om vast te houden! Toen dat geregeld was, reden we in een half uur weer terug. Omdat we natuurlijk dan wel een goed diner wilde gebruiken, ging ik even in conclaaf met Barbra. Na wat rondbellen (er bleken nogal wat restaurant dicht te zijn), gaf ze mij een aanbeveling voor Antica Pieva, op ongeveer twintig minuten van Rosa dei Venti vandaan. De verhalen klonken goed, dus maakten we een reservering voor half acht.

Een avondwandeling in Toscane

Bij de zonnebloemen

Na het eten is het goed om de spijsvertering op gang te brengen en nies helpt daar beter bij dan een stevige avondwandeling. Deze keer zat het er voor mij echter even niet in, omdat ik besloten had de afwas even weg te gaan werken. Dus gingen Ans, Jeroen en Daan erop uit en vonden ze in Jeremy nog een metgezel voor de avond wandeling in Toscane. Het gezelschap was een klein uurtje op pad, waarbij ze de boerderij van de oma van Barbra bezochten (daar kwamen de kippen die we vorige week gegeten hebben vandaan) en zich te goed deden aan zonnebloem pitten en met name aan de druiven die de boeren daar aan het verbouwen waren. Heerlijk zo in het Toscaanse landschap met een koel avond briesje de omgeving in je opnemen, zeker voor herhaling vatbaar. Zeker in een groepje is het altijd leuk om te doen!

Vijftig baantjes

Inmiddels is er een nieuwe training ontstaan op Rosa dei Venti. De eerste stap van de triatlon is zwemmen en voor een kwart triatlon moet je 800 meter zwemmen (volgens mij….nog eens nazoeken voor de zekerheid). Ons bad is iets meer dan 15 meter lang, dus als je vijftig baantjes trekt, kom je redelijk in de richting. Deze week zijn Ans, Daniëlle en ik begonnen met de training op dit onderdeel en gisteren was het Ans die als eerste de vijftig baantjes aflegde. Een bijzonder mooie prestatie, waar we nu even de tijd en gelegenheid voor hebben. Nog wel grotendeels met de schoolslag, want ook ik red het niet om al 800 meter op borstcrawl te doen. Maar we hebben nog twee weken, dus wie weet wat we daar nog in voor elkaar kunnen krijgen. We hopen op jullie steun!!

Geen Pienza, helaas

Hier hadden de jongens wel zin in!

Na de lunch kochten we nog een souvenir voor Daan, daarna liepen we naar de auto terug en reden we richting onze tweede doel van vandaag, Pienza. Daar begon echter wat muiterij te ontstaan op de achterbank, die het wel gezien hadden en naar het zwembad terug wilden. We reden toch maar even stug door, maar ondertussen viel Jeroen in slaap. En toen we bij Pienza drie rondjes hadden gereden en we, je raadt het al, geen parkeerplek in een straal van een kilometer van onze bestemming konden vinden, besloten we dat het lot ons een aanwijzing aan het geven was: vandaag is niet de dag om naar Pienza te gaan. Daarom keerden we om, lieten de navigatie haar werk doen en reden een erg mooie route door de heuvels van Toscane terug naar Creti, om vervolgens maar heerlijk af te gaan koelen in het zwembad, alwaar het mitterieur bommetje en de Asso-bom genoemd naar de plaatselijke hond van de baas) tot perfectie werden uitgevoerd door Morrison, Jeremy, Daan, Jeroen, Daniëlle, Ans en Dennis (in een rij snel achter elkaar de bommetjes van de duikplank in het zwembad uitvoeren).

Montepulciano

De leeuw van Montepulciano

Na een bezoek aan de Coop (net als ongeveer de rest van Italië, het was er echt stervens druk, geen parkeerplaatsen en karretjes meer te krijgen…), vertrokken we zo rond 10.15 richting Montepulciano.  Aan de afstand zou het niet liggen, want vanuit Rosa dei Venti was het 30 minuten rijden, over mooie binnenwegen, dus de tocht op zich was al een belevenis. Bij Montepulciano aangekomen ontdekten we een terugkerend Italiaans fenomeen: een schrijnend gebrek aan parkeerplaatsen!! De eerste twee pogingen om de auto kwijt te raken gingen fout, uiteindelijk konden we de C5 een flink stuk onder de stadspoort van Montepulciona parkeren, op een erg steile heuvel. Maar goed dat we een automatische handrem hebben, die zorgde ervoor dat de hellingproef zonder probleem doorstaan werd. Na een korte klim (maar wel erg steil) kwamen we uiteindelijk bij de stadspoort en traden we Montepulcianio binnen. Daar was het direct een drukte van belang. We lieten ons de eerste de beste winkel met wijnen en spijzen (pecorino, salami, prosciutto) binnen lokken, maar we waren er ook weer erg snel uit, want het was daar echt een Italiaanse chaos, zelfs zo erg dat in een gangpad waar je met moeite in je eentje door kon, iemand het probeerde om zijn kinderwagen in de tegengestelde richting erdoor te duwen. 

Dat was voor ons genoeg om snel deze zaak te verlaten. Daarna liepen we verder door de hoofdstraat, de Corso, waar we tot de ontdekking kwamen, dat je hier niet om een flesje wijn verlegen hoeft te zitten, want dat is er echt in zeer ruime mate (wat Locarno aan horloge winkels heeft, heeft Montepulciano aan wijn winkels). Vanuit de hoofdstraat zijn er heel veel uitstapjes te maken naar plekken die erg mooie uitzichten over het Toscaanse landschap gaven, daar naartoe lopen zijn echt aanraders om tijdens een bezoek te doen, de een is nog mooier dan de ander. Om twaalf uur kwamen we aan bij een aanradertje uit de 100% Toscane gids, namelijk Café Poliziano, en dat leek ons dan ook een prima moment om even een kleine tussenstop in te lassen.

Asso

Onze trouwe waakhond, Asso

Naast meneer Pad hebben we nog een andere vaste gast bij ons gekregen bij Rosa dei Venti. Dat is Asso, de hond van de eigenaren, die graag even een bezoekje bij ons af komt leggen, of als we in het zwembad liggen en spelen, rondjes om het zwembad kan draven. En toen Ans en ik gisteren een korte avondwandeling gingen maken, kregen we Asso als chaperonne mee, die ons vanaf de eerste stap tot we weer terug kwamen begeleidde. Asso betekend overigens “Aas” of in het Engels “Ace”, maar hij heeft als de bijna Aso gekregen of Bob, omdat sommige onder ons in zijn haar een gelijkenis zien met de dreadlocks van Bob Marley.Het is maar goed dat Daan en Jeroen inmiddels weten dat ze allergisch zijn voor honden, anders was er een kans geweest dat ze vast weer een poging hadden gedaan om een tweede Reus binnen te halen. Maar ze moeten het deze week maar af en toe doen met Asso, als hij overigens net in zijn hok van ongeveer 1 bij 2 zit (ter compensatie: het merendeel van de dag mag hij vrij over de hele boerderij rondlopen, dus we hoeven geen medelijden met hem te hebben).