Verzamelen

Een kleine collectie

Je kunt de man wel uit de verzameling halen, maar de verzamelaar niet uit de man. Het is een waarheid als een koe. Ik denk dat ik geboren ben als iemand die het leuk vindt om zaken te verzamelen. De grootste uitwas daarvan is natuurlijk ooit mijn comicverzamling geweest. De basis daarvan was natuurlijk toch wel dat ik het leuk vond om de comics te lezen, maar als je uiteindelijk uitspraken doet als "Tja, ik vind de Punisher eigenlijk geen zak meer aan om te lezen, maar ja, ik heb er al 153 en als ik nu niet meer koop dan is de serie niet meer compleet", dan weet je dat er iets meer aan de hand is :-). Het zit kennelijk in mijn bloed om als ik iets leuk vind daar meer van te willen hebben. Zo ben ik net begonnen met een nieuwe "verzameling". Dan betreft het Starbucks mokken. Het blijkt dat veel steden waar Starbuck gevestigd is een specifieke mok verkopen. De eerste daarvan kochten we in Parijs en dat vond ik een dusdanig leuk aandenken, dat ik de volgende keer dat ik in het buitenland was keek of ze daar ook verkocht werden. Hoe verrassend, dat deden ze in New York. Inmiddels is de verzameling vier stuks groot (Parijs, New York, Boston, London). Ik ga er vanuit dat in de mei vakantie er zo maar eens twee (Chicago, Minneapolis) bij zouden kunnen komen.

Koffie in Canada

Twee concurrenten gebroederlijk naast elkaar

Waar kun je in Canada koffie drinken? Natuurlijk zijn er allerlei individuele tentjes, maar de meeste mensen gaan toch naar de "ketens". Zoals in veel Noord Amerikaanse steden heeft Starbucks hier een grote positie veroverd. En zoals overal weet je dus ook precies wat je krijgt, zelfs inclusief de speciale kerst smaken die ook in Nederland verkrijgbaar zijn. Voor mij helemaal nieuw waren natuurlijk de "local players". Een winkel die je veel tegen komt, is Second Cup. Dit heeft veel weg van Starbucks, maar dan net een tandje lager. De koffie is prima en tot mijn grote genoegen, wordt er met Torani siroop gewerkt voor de "extra flavour", dezelfde siroop die ik thuis daar ook voor gebruik. Echter, de grootste speler in de Canadese markt lijkt Tim Hortons te zijn, een keten die gestart is door een bekende ijshockey speler die in 1974 aan de gevolgen van een auto ongeluk overleed. Hoewel dit echt een andere uitstraling heeft dan Starbucks (veel meer een soort kruising tussen Starbucks, Dunkin' Donuts en McDonalds) en de prijsstelling daar ook naar is, kiezen toch veel Canadezen om daar hun koffie te gaan halen en drinken. Kwalitatief is het ook van een andere orde, hoewel je er wel een aardige tosti kan krijgen en de "gezelligheid" is er bij de zaak waar ik geweest ben ook redelijk ver te zoeken. Maar ja, er is natuurlijk wel gratis WIFI :-).

Koffie in Londen

Caffe Nero, ik zou het vermijden

Op vakantie mag ik graag een bakje koffie nemen bij Starbucks. Ook in Londen zijn er genoeg vestigingen. Maar wat opviel is dat Starbucks hier geduchte concurrenten heeft. De grootste is waarschijnlijk Costa, die de slogan "We make it beter" gebruikt en gekozen is tot de koffieketen van 2011 en 2012 in de UK. Dat moest ik natuurlijk zelf ervaren en om een eerlijke vergelijking te kunnen maken, nam ik een keer een vanille latte en de keer erna een karamel latte, de koffies die ik bij Starbucks ook het meeste neem. Mijn conclusie is dat Costa in de buurt komt, maar het net niet redt bij Starbucks (wat overigens ook aan mijn vooringenomenheid kan liggen). Aan de andere kant is Costa aanzienlijk goedkoper. Een "medium" koffie bij Starbucks is hier 3.50 pond, terwijl Costa het voor 2.50 pond doet, waardoor het een aantrekkelijk alternatief is. Een andere uitdager is Caffe Nero, met als slogan "the best Italian coffee in the UK". Ook hiervan zijn er veel vestigingen inmiddels ontsproten, en bij ons bezoek in Camden, heb ik hier ook vanille latte genomen ter vergelijking. Laten we het zo zeggen: ik ga de caramel latte er niet proberen, want deze koffie kan ik alleen classificeren als "bocht". Prijs is ongeveer gelijk aan Costa, maar dan is dit wel echt een slecht alternatief. Costa is dus prima om te nemen als er geen Starbucks is of je op de kosten wilt letten, Cafe Nero op zeker links laten liggen!!

Weer tegenvallers

We konden wel een foto buiten bij de Arch nemen

Na het vertrek bij Lacledes Landing besloten we om naar de Gateway Arch te gaan. Een monument van 192 meter hoog dat ter ere is opgericht voor alle mensen die naar het westen van de VS trokken. Het stelt de symbolische poort voor waar pioniers doorheen trokken als ze naar het westen van de USA trokken, waarbij Saint Louis een bijzonder belangrijk bevoorradingspunt was. Je kunt met een lift naar boven en dan heb je een adembenemend uitzicht. Helaas bleken de kaartjes hiervoor al uitverkocht te zijn, en dat op een doordeweekse donderdag! Er waren nog wel kaarten voor vrijdag en dan was er een combi mogelijk met een tochtje op een boot op de Mississippi. Omdat we de General Jackson hadden gemist en omdat Rene een echte botenliefhebber is besloten we die combi voor vrijdag aan te schaffen. Inmiddels was het bijzonder heet en benauwd geworden, de temperatuur raakte even de 36 graden Celsius aan, waardoor het niet erg was dat we een Starbucks in het Hyatt Hotel tegen kwamen, waar we een aangename drie kwartier verpoosden, met cappuccino, vanilla latte en een frappucino. Bij de terugkomst bij de auto weer een tegenvaller. De plek waarop we stonden bleek een “no go plek”  te zijn tussen vier en zes uur ‘s middags. En wanneer stonden we er? Juist........en dat terwijl we meer dan voldoende geld in de parkeermeter hadden gegooid. Deze keer slechts 25 dollar boete, maar het blijft toch zonde. Hopen dat dit maar gewoon via de verhuurmaatschappij geregeld gaat worden :-(, dit soort zaken zijn toch altijd een kleine domper op je vakantie, maar aangezien we er nu toch niets meer aan kunnen doen, is het beter om het maar gewoon van ons af te zetten en verder te gaan met plezier maken. Daarvoor zijn we hier, tenslotte!!!

Een dure S

De koffer was al gepakt, en toch stress

Op Hemelvaartsdag was het tijd om in te checken voor de vlucht naar Nashville morgenmiddag. Ik was al redelijk vroeg wakker, omdat Ans en Daan gingen dauwtrappen (erg stoer dat ze al om 5 uur 's ochtends daarvoor vertrokken, echt top!!), maar omdat we om 13.30 vliegen lukt inchecken nog niet. Om 13.31 zat ik daarom klaar om de check in te doen. Ging even lastig, want ik had wat extra gegevens nodig, maar stap voor stap kwam ik aan het eind. Totdat ik Frank in wilde checken en zag dat het kopie van zijn paspoort aangaf dat deze tot december 2010 geldig was. Shock, horror!!!!! Snel in de telefoon naar Simon geklommen en gelukkig bleek het een vergissing te zijn, Frank had een oude kopie meegestuurd. Pfff.....dat was even schrikken. Maar gelukkig kon ik verder met inchecken. Na alles er netjes ingezet te hebben zou met een druk op de knop de check in klaar moeten zijn en zou ik de boarding passes moeten kunnen printen. Maar.....what the......ik kreeg een melding dat inchecken niet lukte omdat de Immigration Authority extra info nodig had. Dat hadden we nog nooit meegemaakt, dus hier moest iets niet kloppen.

Wat een ongelofelijk slechte service.....

Het leek voor de hand te liggen dat er iets met de EST niet klopte en inderdaad, dat was het geval. Maar eigenlijk was het andersom: de ESTA klopte perfect, maar ik had de voornaam van Frank verkeerd doorgegeven, namelijk als Fransiscus in plaats van Franciscus en dan is er dus geen match. Een telefoontje naar vliegwinkel.nl leverde echt nul service op (tja, het is Hemelvaart dus we kunnen niets voor u doen, nee, Delta kunnen we echt niet voor u bellen), waarop ik voorstelde om zelf maar naar Delta op Schiphol te gaan. Dat werd door Vliegwinkel.nl met gejuich ontvangen en of ik hen ook nog even wilde bellen als het gelukt was daar, want dan hoefden zij niets meer eraan te doen en dat sprak de mevrouw aan de telefoon wel aan. Dat wilde ik nog wel doen, maar dan wel op een direct nummer, want ik had net 25 minuten in de wacht gestaan. Nee, dat kon echt niet, was tegen de principes en graag voor vijf uur terug bellen, want daarna waren ze naar huis. Wat een drama dit bedrijf.....hier boek ik nooit meer wat!!!

KLM: zoals altijd duur, maar goed!

Dus: met gezwinde spoed de auto in een direct naar Schiphol. Daar vond ik snel KLM Ticking, waar ik het probleem uitlegde. Dit overigens terwijl ik naast een stomdronken Schot stond die geweigerd was op de vlucht, omdat hij, naar eigen zeggen, een biertje had gedronken. Als dat zo was, wilde ik hem niet tegenkomen na twee biertjes. KLM wist het euvel snel op te lossen door een nieuw ticket in te boeken, maar helaas hing er wel een prijskaartje aan van 120 Euro. En dat om op een ticket een S in een C te veranderen, dat was een dure S die op opgeschreven had!!!! Maar wie zijn billen brand moet op de blaren zitten, dus die kosten moest ik maar nemen. Met een geldig ticket en een lekkere Vanilla Latte van Starbucks om de gemoederen te bedaren reed ik weer naar huis. Gelijk achter de computer voor de check in en.......aahhhhhh.........nog steeds een blokkade! Nog maar eens een check doen en ik kwam erachter dat Simon een ander paspoortnummer op had gegeven aan mij dan bij zijn ESTA. Dat maar even aanpassen en ja hoor, presto, we mochten aan boord! Vijf minuten later rolden de boarding passes uit de printer en zaten we weer op het juiste spoor om morgen te kunnen vertrekken.

Jammer van alles stress, tijd die we erin moesten steken en de extra uitgegeven Euro's. Maar het is niet anders, als dit alle tegenslag is die we deze reis krijgen, dan hebben we dat in ieder geval maar weer eens gehad. Nu op naar de leuke dingen!!!

Koffie, koffie, lekker bakkie koffie

Een goede start van de dag!!

De ochtend op kantoor begint toch niet goed zonder een start met een kopje koffie. Nu zijn mijn smaakpapillen door de automaat koffie wel een beetje verstoord, zelfs zover dat ik de koffie niet eens meer echt vies vindt. Maar echt lekker is het toch ook niet. Dus toen Onno mij vorige week mailde toen hij uit de trein stapte of hij een koffietje mee most nemen van Starbucks was het enige juiste en mogelijke antwoord natuurlijk: JA, GRAAG!!! Dus na een bestelling van een Vanilla Latte, was het een paar minuten wachten, maar toen kwam het zwarte goud ook echt binnen. Nu is Onno een gulle gever, dus hij had ook een beker meegenomen voor Geert Jan en met een koffie in de hand in mijn kantoor een kwartier de dag doornemen die we voor ons hadden (bijna een echte dagstart of daily stand up), was dat iets wat we wat mij betreft de komende tijd nog wel een paar keer kunnen herhalen. Helaas kom ik zelf nooit met de trein, dus ik kan de honneurs niet waarnemen, maar ik zal Geert Jan of Onno zeker niet stoppen met dit bijzonder goede initiatief :-).

Argo Tea, Mista en de aanvaarde terugreis

Een Teacino bij Argo Tea: nog best lekker ook!

Als afsluiting van onze reis door Chicago deden we nog een leuke wandeling door The Loop. Nu bleek dat we daar echter al ongeveer 80% van gezien hadden via andere slenterpartijen die we er al op hadden zitten. Prima hoor, want sommige zaken zijn het zeker waard om meer dan 1, 2 of zelfs 3 keer te zien. Het gaf ons wel de tijd om nog even rustig van enkele uitzichten te genieten. Daar is een lekkere kop koffie handig bij, maar deze keer werd het geen koffie maar thee. En dan wel bij Argo Tea om precies te zien. Eenvoudig concept: neem Starbucks en vervang de koffie door thee. En weer een winkelconcept ontwikkeld. Hoewel de keten vijf winkels in New York heeft, is de thuisbasis Chicago, waar er meer dan 60 winkels zijn. Ans nam een simpele Green Tea, maar ik vond dat als je bij een specialiteiten theehuis bent, je ook een specialiteit moet nemen, dus nam ik een Teacino, een mix van een rode thee met een cappuccino (zonder de koffie dan, uiteraard). Als je het leest denk je: dat kan niet lekker zijn, maar dan vergis je je toch, want ik was onder de indruk van het resultaat.

Mista maakt grote wraps!

Als echte Chicagoans namen we rustig de tijd om van de thee te genieten, terwijl heel Monroe Street aan ons voorbij trok. Daarna was het tijd om de wandeling af te maken, die eindigde bij Sears Tower. Na even overlegt te hebben besloten we dat we het op "we gingen langs Sears Tower"  in plaats van "we gingen in de Sears Tower" te houden. Vanuit hier liepen we terug richting Allegro, om voordat we gingen vertrekken eerst nog even een wrap bij een tentje te halen dat steeds dicht was als we langs kwamen en wat op "organic food" gericht was. Ik kon er niet precies uithalen wat er organic aan was, anders dan veel sla, maar groot waren de wraps in ieder geval wel. Dus we gingen niet met honger het vliegtuig in. Om 13.15 verlieten we voor de laatste maal het Allegro, namen een taxi en waren om 13.45 uur op O'Hare Airport om weer naar Amsterdam af te gaan reizen.

Intelligensia Coffee

Baarden maken je slim, denk ik....

Toen we gisteren na onze wnadelingen terug liepen naar het hotel hadden we trek in koffie. Ik zag de Starbucks al opduiken en had mijn zinnen op een Vanilla Latte gezet, maar Ans had andere gedachten. Die wilde namelijk koffie halen bij Intelligentsia Coffee. Schoorvoetend ging ik mee, want voor je vrouw heb je natuurlijk alles over. De zaak was wel leuk, met name het feit dat de koffie op een bepaald soort apparaat gezet werd, inclusief het opschenken op filter zag er wel leuk uit. Wat mij echter ook opviel was dat van de vijf jongens die de koffie zetten, er vier allemaal erg op elkaar leken, inclusief vieze, onverzorgde baarden (de vijfde was een homofiele Afro American, die zijn haar mooi blond had laten maken). Ik haak dan al snel af. En de discussies die ik hoorde gingen grotendeels ook over de zin van het leven en welke plek koffie daar dan in kon spelen. Dan haak ik nog sneller af. Hoewel de koffie best goed was, was het geen Starbucks en vind ik die 10 keer lekkerder. Ans was echter helemaal met haar hoofd in de wolken, want dit was tenminste echte goede en lekkere koffie en niet dat prutje van Starbucks. Ik hoor hier in ieder geval een groot verschil van mening. Zo lang we in Chicago zijn en in de buurt van ons hotel koffie willen halen, denk ik dat het kan gaan gebeuren dat we twee keer in de rij moeten gaan staan om allebei ons bakkie troost te gaan halen, want ik ga het in ieder geval niet meer doen bij de jongens van intelligentsia Coffee, daarvoor heb ik denk ik niet het juiste IQ bereikt, een harde constatering, maar je kunt er maar beter eerlijk in zijn en er niet omheen draaien, anders kom je van een koude kermis thuis :-)....

Navy Pier

Nee, de navy pier was het niet voor ons

Nadat we de Chicago Tribune hadden verlaten en ons eerste bakkie Starbuck soldaat te hebben gemaakt, stond op het programa om naar de Navy Pier te gaan. Nu hadden we daar wat gemengde gevoelens over, want wat we in deboeken haden gelezen sprak niet direct tot de verbeelding, anderzijds hoorden we van vele dat je het minstens een keer in je leven gezien moest hebben. Na een wandeling van een kwartiertje arriveerden we en zagen we als eerste dat het redelijk leeg was, zelfs op zondag. Het grootste deel van de attracties e.d. was gesloten, in verband met het seizoen dat afgelopen was. Het leukste was om een keer een locatie van Margaritaville van Jimmy Buffet te zien, maar als dat het hoogtepunt is, dan weet je het wel. Ondanks dat we toch nog een half uurtje door de Navy Pier struinden heb ik maar een advies: ga hier niet heen. In ieder geval niet als het seizoen afgelopen is, want dan is er bijna geen zak te doen, maar wat ik zag en wat niet open was, dat sprak ook niet tot de verbeelding.

Orlando - New York

Helaas niet gevonden op Newark

Zaterdag sliep ik uit! Om zeven uur werd ik pas wakker, terwijl dat de hele vakantie zes uur was geweest. Tijd voor een lekkere douche en dan voor het eerst in een week weer een lange broek aan. Tassen ingepakt en voor alle zekerheid een extra tas ingechecked vanwege het gewicht. Iedereen was goed uit de veren gekomen en om tien over negen reden we weg, dat  moest toch vroeg genoeg zijn als we om 11.15 naar New York zouden vliegen. Maar dat werd uiteindelijk toch nog erg krap! Allereerst verdwaalden we in een parkeergarage (ja, dat is echt waar, het had een bijzonder hoog Spinal Tap gehalte!), waar we poas na een kwartier weer uit kwamen om uiteindelijk Dollar Rental te vinden om de auto terug te brengen. Vervolgen stond er een mega rij bij de check in van Continental, maar Rene spotte een man die kijk of er reizigers met haast waren en ik regelde vervolgens de check in via deze man, waardoor we een flinke rij omzeilde en tijd bespaarde. Uiteindelijk geen tijd meer om winkels enzo te bekijken, maar rechtstreeks naar gate 35 om daar nog op tijd aan te komen. Ik had niet verwacht me nog zo te moeten haasten.

Helaas wel gevonden op Newark

De vliegtuig naar New York Newark vertrok op tijd, en de reis ging erg voorspoedig (ik las de Dr Solar tradepaperback en die was dus echt zo ongelofelijk slecht dat het een volledige verspilling van tijd was, ik had beter anderhalfuur voor me uit kunnen staren, dat had een betere tijdsbesteding geweest!). Nu is het grote wachten begonnen op Newark. Tussen aankomst daar en vertrek naar Amsterdam zit 8,5 uur. We hebben inmiddels alle winkels wel gezien (met nog wat kleine aankopen, ook voor een van mijn teamleden, een echte Yankees fan!!!), een lunch gegeten bij Garden State Diner en hele slechte koffie gedronken bij een Starbucks rip off, Jake's Coffeehouse. Oh ja, en Simon had de verkeerde boardingpass weggegooid, maar gelukkig konden we die via de Continental Service Desk weer snel tevoorschijn laten toveren, dus dat was snel weer verholpen. We zitten nu bij de Samuel Adams Brew Club, waar de bediening ons op 1 drankje per persoon inmiddels al meer dan twee uur laat zitten (goed business model), en dat is op zich niet slecht toeven. Simon is al aan zijn tweede hardcover toe (Walking Dead), Rene heeft ok Dr Solar gelezen en is nu een eigen verslag van de vakantie aan het maken. En ik? Ik blog :-).

Zodadelijk een diner locatie zoeken en dan zitten we al dicht tegen check in tijd aan. Hopelijk gaat de vlucht op tijd naar Amsterdam, want van het hangen op een vliegveld word je echt wel lamlendig!

Een rustig avondje

Na onze lunch (die overigens van vier uur tot kwart voor vijf duurde, misschien kunnen we het beter een dinch, een mix tussen diner en lunch noemen) liepen we nog wat verder over Newbury street, maar deze keer de kant van Fenway Park op. Lekker relaxed daar, met hier en daar een straatband die jazz aan het spelen was. We stopten we uitgebreider bij The North Face en Patagonia, waar we twijfelden over het kopen voor een jas voor Daan (ja, de koffer zit nog niet he-le-maal vol). Voor Jeroen namen we wel een heerlijke zachte trui mee en het zou me niet verbazen als we morgen alsnog de jas gaan halen. Het was wel grappig om te zien hoe de straat zich ontwikkelde. Als je aan Newbury Street begint bij de Boston Commons, dan zitten daar de winkels als Burberry, Prada en Chanel, als je de straat dan richting Fenway afloopt, zie je de winkels steeds goedkoper worden (waarbij ik The North Face en Patagonia zeker niet als "goedkoop af wil schilderen, dat zij ze zeker niet). Voor mij toch wel een let down is dat ik ook hier weer Newbury Comics tegen kwam. Ik dacht: hier moeten ze dan toch wel comics hebben en jawel die waren er, om precies te zijn één miezerig rekje met een stuk of 50 titels die deze week uitgekomen waren. Dat was het. Verder veel t-shirst, dvd's, cd's en speelgoed, maar that's it. Nu maakt mij dat natuurlijk weinig uit, maar wijzig de naam van de zaak dan gewoon! Na nog wat gestruind te hebben vonden e het wel welletjes, het was inmiddels ook al een uur of zeven geworden. We liepen terug naar ons hotel, waarbij we nog even de winkels in Prudential Plaza aandeden, een stukje taart haalden bij The Cheesecake Factory (echt grote stukken!), een koffie bij Starbucks en wat chocolade bij Lindt en we waren klaar om de avond rustig in het hotel door te brengen. De benen hebben even wel wat rust verdiend.

Op zoek naar lunch!

Aan het eind van de toer was het één uur en aangezien een alleen een licht ontbijt hadden gehad, gingen we op zoek naar een lunch. Dat bleek niet zo eenvoudig te zijn als we dachten, want op de één of andere manier is het eten in Boston moeilijker dan in New York, daar waren meer gelegenheden te vinden om vegetarisch of een wat betere bakker te vinden. Na een aantal zaken bekeken te hebben werd het wel wat vervelend, want Ans begon inmiddels een beetje rillerig ervan te worden! Gelukkig kwamen we eindelijk een Starbucks tegen en daar gingen we even zitten met een lekkere kop koffie en een muffin. That really hit the spot!! Op basis daarvan konden we wel weer een stukje verder lopen, want we hadden inmiddels gevonden dat er op Newbury Street een Indiase restaurant zat, waar Ans weer op enige manier Ayurvedisch verantwoord zou kunnen eten. Onderweg konden we het niet laten om even binnen te wippen bij Filene's Basement, een koopjeskelder voor A-merken. Ans had er haar bedenkingen bij en toen we binnen kwamen werden die alleen nog maar vergroot. Gigantische rekken helemaal volgestouwd en weinig overzichtelijk. Toch maar even naar boven, want je weet maar nooit. En wat denk je? Ans vond er een prachtig paar Uggs (sommige mensen vinden dat een contradictie in termis, maar wij horen daar niet bij :-)) voor 129 dollar (in Nederland kost dit paar 250 euro) en een cashmere trui die afgeprijsd was van 300 dollar naar 60 dollar. Ja, je kunt soms een goed mazzeltje hebben daar. Ik vertrok zelf met niks. Even verderop in Newbury Street wandelden we nog even binnen bij Fat Tony's, gespecialiseerd in sports goederen en we kochten allebei een Red Sox cap (hebben we tenminste de Yankees en de Red Sox, kunnen we al naar gewenst wisselen :-)). Daarna kwamen we bij het Indiase restaurant, waar we al een tijd naar op weg waren: Kashmir.

Nieuwe koffie apparaten

Sinds ik aan het werk ben gegaan, drink ik koffie uit de koffie automaat. Dat dat geen kwaliteitje is die uit mijn eigen Nespresso komt weet ik en het is natuurlijk ook geen Starbucks. Maar je raakt eraan gewend. De standaard is altijd Douwe Egberts geweest. Sinds kort zijn bij Rabobank echter "verantwoorde" koffie apparaten gekomen, waar Max Havelaar koffie, met een eerlijke prijs voor de koffie boeren, geschonken wordt. Nu gun ik iedere koffieboer een goed stukje omzet, maar alle drank uit het apparaat is echt niet te drinken! De koffie smaakt naar water, alle thee krijgt gezellig een scheutje koffie mee, de chocolade kun je doorheen kijken en het water heeft een heerlijk chemisch smaakje. Ik ga nu zover dat ik 's ochtend een rondje langs de Starbucks maak om daar mijn koffie shot te halen en de rest van de dag maar op water uit de kraan leef. Af en toe laat ik me verleiden als collega's zeggen dat het beter wordt, maar tot op heden merk ik er weinig van. Misschien is het gewoon weer een gewenningsperiode, maar dat gaat dan wel een lange worden. En als tip: je kunt nog zoveel LEAN trajecten doen m je organisatie efficiënter te maken, met slecht koffie doe je dat allemaal weer teniet!!!

Nespresso

Hoewel het natuurlijk moeilijk te geloven is, drink ik eigenlijk pas sinds een jaar of zeven koffie. Tot die tijd hield ik het bij een potje thee. Ik verwonderde me altijd hoe iets zo heerlijk kon ruiken (kan me bijna niets lekkerders voor de geest halen als de geur van versgemalen koffiebonen), maar zo afgrijzenlijk kpm smaken. En om eerlijk te zijn: een espresso, daar loop ik ook nog niet voor om. Maar ik kan tegenwoordig wel genieten van een fijne capuccino of een latte machiatto. Normaal dronk ik die dan bij Starbucks of bij een heerlijk tentje als Anne en Max. Want zo goed kon ik dat thuis zeker niet maken met ons koffiezet apparaat. Nu was ik zo slim om Ans voor haar verjaardag een Nespresso machine cadeau te geven. En uiteraard hebben we die snel in gebruik genomen. Naast het feit dat het een veel esthetisch verantwoorder apparaat is, is de kwaliteit van de koffie die eruit komt ook vele malen beter. Uiteraard heb ik de versie waar ook een mooi melk kokertje bij zit, zodat we er nu heerlijke glazen koffie met briljante schuimkragen gemaakt kunnen worden. Dat is genieten geblazen. Zeker als je bij Anne en Max ook een flesje hazelnoot siroop mee hebt genomen, zodat je hun klassieke hazelnoot latte een beetje na kunt maken. Dan is het echt genieten geblazen. Nespresso, ik kan het iedereen aanraden!  

Greenwich en Canary Wharf

Na het diner bij onze vriend Ramsay, was het niet een hele grote verrassing dat het ontbijt vanochtend niet de belangrijkste maaltijd werd. Uiteraard wel een bodemplje gelegd, maar we waren nog aan het nagenieten nadat we opgestaan waren. Daarom een klein ontbijt en daarna op pad. Deze keer wilden we graag naar Greenwhich en Canary Wharf. We hebben inmiddels al twee keer eerder geprobeerd om daar te komen, maar tot op heden was het doot diverse omstandigheden niet gelukt. Maar nu met frisse moet ertegenaan. Voordat we weg gingen nog even bij de conciërge, Jamie (die ook alle reserveringen voor ons had geregeld) even gevraagd hoe we er het beste konden komen. Dat was maar goed ook, want er bleek enorm veel werk aan de ondergrondse. Dus in plaats van rechtstreeks te kunnen reizen hadden we drie overstappen nodig, maar dan zouden we er zijn! En inderdaad, na drie overstappen waren we bij Canary Wharf, en moesten we met de DLR (een monorail) naar Greenwich. En toen ging het weer helemaal mis! Want de DLR lag eruit en we konden dus niet naar Greenwich. Aaarggghhhhh! Maar we besloten ons niet te laten kennen, dus namen we een taxi en 30 pond later waren we op de plaats van bestemming.

Greenwich was een leuke plek om een tijdje door te brengen. De eerste stap was een bakkie troost bij Starbucks en daarna maakten we een leuke wandeling door Greenwich. Leuke stop was de Greenwich Market met een leuke speelgoed winkel met veel denkspelletjes (waar we voor Daan uitbreidingen op Traffic Jam kochten en een moeilijke variant van solitaire) en een kinderkleding zaak (wederom een score voor Daan, trui met "lock up your daughters" erop). Verder was er echt heel erg veel eten uit alle streken van de wereld. We liepen ook door de Universiteit van Greenwich en het Martine College, voordat we besloten om de terugtocht te aanvaarden. Deze keer heen taxi en geen metro, maar een ritje met een gemotoriseerde katamaran over de Thames. En ik weet weer waarom ik zo een grote liefhebber van boten ben (het is saai en je wordt er misselijk van). We stapten uit bij Embankment, namen de metro voor het laatste stukje terug naar het hotel, namen eeb broodje "op de hand"mee en gooiden vervolgens onze gekochte spullen in de hotel kamer. Na een half uurtje rusten gingen we weer op pad, deze keer naar Leicester Square en Covent Garden.

Vlucht en taxirit naar Pelham Hotel

Na de sushi naar de gate. Dat bleek D3 te zijn en ongeveer naast de sushibar te liggen. Het was een flinke voettocht van wel ongeveer 3 minuten. Daarna was het even alsof ik in India was, want we moesten door de security heen, daar was één van de drie poorten maar open, dus ontstond er een lange rij. Maar na even wachten (altijd goed om de blackberry bij te werken, oa even afstemmen met Erik Passchier in San Francisco) waren we erdoor, en liepen rechtstreeks door het vliegtuig in. Ans verwende ons door KLM geregeld te hebben. Daar ging alles op schema, dat was wel even anders dan vorige keren bij de toppers van British Airways. Vluchttijd ongeveer 45 minuten, dat leek langer te duren, omdat we voor een rij ING trainees zaten die allemaal "the next hot things in finance" waren (tenminste, dat dachten ze zelf in ieder geval, allemaal wilden ze naar de investment bank want retail was voor losers, ik geloof niet dat deze mannen iets van het afgelopen jaar mee hebben gekregen). Na landing liepen we de aankomst hal van Heathrow in. Beetje giebelend, want daar zou straks die man met pet en handschoenen strak in het pak staan met een bordje "Mrs van der Weg" om ons naar het Pelham hotel te brengen. Helaas......veel bordjes (weinig pakken overigens), maar geen Mrs van der Weg. And belde even en toen bleek de beste man er nog niet te zijn, want er zou een ongeluk gebeurd zijn. Gelukkig was er een Starbucks waar we de tijd konden doden, en drie kwartier later, ja hoor, daar was hij dan. Zonder excuses haalde hij Ans (mij heeft hij volgens mij nooit gezien), liet ans haar eigen tas dragen, rende naar de Mercedes die klaar stond, reed als een gek weg, heeft geen woord met ons gewisseld (wel veel gebeld) en na ongeveer 40 minuten zei hij: "kijk eens aan, daar is jullie hotel, jullie komen er zelf wel uit, hé, en doe de deur even achter je dicht". Ik heb zelden zo een onbeschofte hork als chauffeur meegemaakt! Maar we hadden het Pelham in ieder geval bereikt, dus met goede moed stapten we het hotel binnen!

Een kopje Starbucks

Eerder berichtte ik dat er een Starbucks is geopend op Utrecht Centraal Station, maar dat de rijen ervoor om een koffie te halen wat lang waren. Gelukkig werk ik samen met een bijzonder mens, zijn naam is Geert Jan en hij is namelijk een KHIM. KHIM staat voor de Koffie Halende Informatie Manager en vanochtend heeft hij voor mij ene bijzonder lekkere Caramel Machiatto meegenomen. Die smaakte meer dan uitstekend. Natuurlijk omdat de koffie van Starbuck gewoon ERRUG lekker is (en zeker de Caramel Machiatto, ik vind een frappucino met slagroom op de vroege ochtend net even té), maar het geeft altijd een extra impuls als iemand de moeite neemt om zoiets voor je mee te nemen. GJ, zeer bedankt daarvoor, ik heb ervan genoten! Wordt ook eens tijd voor een etentje, gaan we zeker ook plannen!!!

"Even" een koffie

Sinds woensdag is er een Starbucks in Utrecht op het CS. Dit is na de vestigingen op Schiphol de tweede plek waar Starbucks in Nederland zit (dit jaar volgt nog een vestiging op het CS van Amsterdam). Dit in tegenstelling tot de good old US of A, waar ongeveer op elke hoek van elke staat in elk gehucht of langs iedere (snel)weg ongeveer wel een vestiging is. Ook in andere landen is Starbucks en de kartonnen koffiebekers een vast straatbeeld geworden, maar in Nederland dus nog niet (bijzonder, want de koffie wordt in de haven van Amsterdam aangevoerd en van daaruit naar de UK en Duitsland vervoerd, maar dat ter zijde...).

Starbucks is voor mij bijna een dagelijkse plek om te bezoeken als ik in de USA ben. De normale koffie is prima, maar ik ben helemaal weg van bv de white chocolate machiatto of een heerlijke frappucino! Dat is genieten!! Ik was donderdagochtend vroeg van huis gegaan en om half acht in Utrecht aangekomen voor de dagelijkse arbeid. Nou, dan maar even naar de Starbucks om een koffie te halen. Vol goede moed liep ik naar de stationshal van Utrecht CS en vond daar de locatie snel. Dat was ook niet zo moeilijk, want er stonden veel mensen buiten. Handig, dacht ik nog, men heeft buiten een loket gemaakt waar je de koffie af kunt halen, dan hoef je tenminste niet steeds naar binnen. Maar dat was verkeerd geredeneerd, je moest wel degelijk naar binnen, alleen was het er godsgruwelijk druk! er stond een rij van minimaal 50 mensen die dus van binnen door de deur naar buiten en tot in de stationshal leidde! Nu ben ik gek op een bakkie van Starbucks, maar kennelijk zijn dat nog meer mensen en die hadden hetzelfde idee gehad. Een goed begin van Starbucks in Utrecht, pech voor mij, want een half uur in de rij om een koffie te halen vond ik net even te gek. Dus helaas geen koffie voor mij. Nou ja, wel koffie natuurlijk, maar dan uit het fantastische Douwe Egberts apparaat op de Rabobank locatie op Janssoensborch. Dat is toch net effe anders......:-(