Roosevelt Island

Spelen met de Apple Watch

Na onze ochtend run was het een kleine wandeling naar de ontbijtplek van vandaag: Le Pain Quotidien, waar ik in 2010 vaak met Ans heerlijk gegeten had. We hadden snel een tafel en bijna gelijktijdig dat we aan wilden schuiven, betrad René ook de locatie. We hadden een lekker gezond ontbijt (onder andere yoghurt met house-made granola) met uitstekend en goed vullend brood. Met de magen goed gevuld liepen we vervolgens naar een icoon van New York, namelijk de enige Apple Store die de goedkeuring van Steve Jobs weg kon dragen, namelijk die aan Fifth Avenue. Ondanks alle berichten dat de Apple Watch niet in de winkel te koop was, wilden we toch een poging wagen, maar verder dan even met het apparaat spelen kwamen we niet, het moest inderdaad zoals verwacht besteld worden en dan konden we hem twee weken later ophalen. Jammer, dan zijn we al weer terug in Nederland, dus dat ging niet werken.

De Roosevelt Island Tram

Vanaf de Apple Store ging de weg terug naar Ravel, maar deze keer wel met een omweg. We besloten namelijk om het eerste stukje met de Roosevelt Island Tram te gaan. Dit is geen tram zoals we die kennen in Nederland, maar meer een gondelbaan die over de East River gaat en stopt op het kleine eilandje met de naam, je raadt het al, Roosevelt Island. Met onze metro kaart konden we ook van dit  prachtige stukje openbaar vervoer gebruik maken, zodat we na de trappen beklommen te hebben, direct de gondel in konden stappen, inclusief René die ondanks zijn hoogtevrees toch besloot mee te gaan. Het ritje was een kleine vijf minuten, maar gaf wel erg mooie uitzichten over Manhattan, weer vanuit een ander gezichtspunt. Op het eilandje zelf was echter niets te beleven, waardoor we snel weer de metro namen en binnen een half uur weer in het Ravel waren. Daar was het tijd om te douchen na onze hardloopactiviteiten, schone kleren aan te trekken, wat water bij te tanken en ons op te maken voor het middag programma, een bezoek aan Staten Island.

Covent Garden en Forbidden Planet

Bij Forbidden PLaner

Na weer een avontuur in de metro, stapten we uit bij de Leicester Square halte. Vandaar was het een korte wandeling naar Covent Garden. Daar was een van de weinige winkels waar ik graag wilde kijken om iets te kopen. Prachtige winkel, erg "posh" ingericht, helemaal goed: alleen geen klik met iets wat ik wilde kopen. Dus onverrichte zaken terug. Dan maar naar Fred Perry, waar ik een mooi shirt zag uit de nieuwe Bradley Wiggins collectie, maar daar bleek niet de juiste maat beschikbaar te zijn. Twee keer mis, vandaag, ik besloot niet voor een derde poging te gaan. Na enkele optredens van straatartiesten bekeken te hebben, waar Covent Garden toch bekend om staat, de lunch bij Le Pain Quotidien (de New Yorkse variant blijft toch echt het beste) gegeten te hebben en voor Jeroen een mini Big Ben gekocht te hebben, liepen we richting Oxford Street om daar de metro richting het hotel te nemen. Maar voordat dat lukte, kwam ik langs een van mijn jeugd herinneringen, namelijk Forbidden Planet. Sinds mijn eerste bezoek is daar veel veranderd, ik weet nog dat toen ik daar binnenkwam de winkel gevuld was met comics en hier en daar een stuk speelgoed. Tegenwoordig is de begane grond helemaal gevuld met speelgoed, maskers, beeldjes, etc, terwijl de kelder gevuld is met tradepaperbacks, dvd's en de comics van de laatste paar weken. Daan en Jeroen vonden het een geweldige winkel, waar ze uren in hadden kunnen blijven rondlopen. Maar het was er wel erg duur voor ze. Het ultimum hierin waren drie dingen die ze vonden van het computerspel Minecraft: twee attributen die een plaatje waren uit het spel op plastic voor 23 pond per stuk en een Creeper voor 33 pond. Ongelofelijk duur voor wat je ervoor krijgt, en ze begrepen ook wel dat de prijs/ kwaliteit verhouding niet klopte, maar oh oh oh, wat hadden ze dat graag gekocht. Ik sta niet vreemd te kijken als ze er later zelf nog eens terug gaan komen. Na voor mij een trip down memory lane, was het tijd voor een echte trip, namelijk lopen naar Bond Street om daar de metro te nemen.

Een lekkere bruch

Een meer dan uitstekende brunch in Amsterdam Zuid!

Zoals eerder deze week geblogd is er in Amsterdam sinds kort een vestiging van Le Pain Quotidien. Omdat Ans en ik er warme herinneringen aan hadden vanwege de vestiging in New York waar we vorig jaar vaak kwamen, gingen we vandaag maar eens kijken hoe de Nederlandse versie eruit zag. Na eerst bijna Michiel Romeyn van zijn fiets gereden te hebben, kwamen we bop het Cornelis Troostplein aan. Waar vroeger een Italiaans restaurant zat, zat nu Le Pain Quotidien. Bij binnenkomst was direct te zien dat de inrichting nagenoeg identiek was als in New York. De zaak wordt grotendeels gedomineerd door een grote "ontbijttafel", waar toen wij aankwamen inmiddels al een "vrouwenclub" plaats had genomen van ongeveer 15 vrouwen, waar iets later ook Barbara Barend met kind aansloot. Het was mij het dagje BN'ers wel ;-).

Na bestudering van de kaart bleek deze ook veel overeenkomsten te hebben met die in New York. Ans schoot bijna in tranen toen bleek dat de havermout er niet op stond, maar ja, je kunt helaas niet alles hebben :-(. Uiteindelijk namen we de brunch, met een selectie van diverse broodsoorten (oa spelt), brioche, croissant, granola en twee eitjes. Met daarnaast een heerlijke kop dubbele cappuccino en een heerlijke jus d'orange, was het goed toeven.

Ik kan het iedereen aanbevelen om hier eens een keer naartoe te gaan, heerlijk knapperig brood, uitstekend beleg en prima drankjes. Kwaliteit komt zeker in de buurt van New York (maar dat kan natuurlijk ook lekkerder in mijn geheugen lijken dan het was :-)). Bediening was ook goed. enige nadeel vandaag waren de schreeuwende vrouwen aan de ontbijttafel, maar ja, ook dat deed heel erg aan New York denken!!

Le Pain Quotidien

Le Pain Quotidien, nu ook in Amsterdam!

Een van de leukste plekjes die Ans en ik tijdens onze vorige vakantie naar New York tegen zijn gekomen was Le Pain Quotidien. In het reisverslag hebben we dat uitvoerig beschreven, met name voor het ontbijt vonden we het echt een verademing tov alle "normale" Amerikaanse diners. Wij vonden het in ieder geval geen straf om er iedere dag 20 minuten voor te lopen om hier de dagstart te kunnen doen. Enige charme werd wel verloren toen bleek dat dit eigenlijk gewoon een keten ipv een heel apart tentje was, maar aan de andere kant: het werd er niet minder door! Ik heb er nog warme herinneringen aan, bijna iedere dag, want tijdens de vakantie heb ik nog een mooie koffiekom gekocht, waar ik graag mijn latte of cappuccino uit drink.

Wat schets nu mijn verbazing? Vorige week was ik met Daan zijn werkstuk aan het maken toen ik plotseling door Ans gebeld werd, die met Jeroen naar mijn moeder was gegaan (die er overigens niet was omdat ze loads of money aan het uitgeven was op de zwarte markt in Beverwijk, maar dat terzijde). "Raad eens waar ik nu tegenaan kijk?", was de door de telefoon gestelde vraag. Nu kan ik in De Pijp veel dingen bedenken, maar geen alle bleken correct te zijn, tenminste, het bleek niet te zijn wat ze op dat moment bedoelde. Wat bleek? Sinds kort zit er op het Cornelis Troostplein nummero 4 een vestiging van Le Pain Quotidien! Dat is toch wel heel toevallig, want daar heb ik vroeger erg in de buurt gewoond! Nu is het wat uit de richting, maar ik ben wel benieuwd hoe eea zich gaat verhouden tot de versie in New York. Hmmm....vrijdag heeft Daan tot drie uur school en gaat Jeroen na de ochtend op verjaardag bij Aniek. Ik denk dat ik weet wat wij vrijdagochtend gaan doen......

And the Oscar goes to....

Na onze fantastische vakantie in New York en Boston zouden we natuurlijk een samenvatting kunnen geven van wat we daar allemaal gedaan hebben, als een soort afronding van de vakantie. Maar ja, dat zouden de lezers van dit blog natuurlijk gewoon ongelofelijk saai vinden om te lezen (en ik in ieder geval om te schrijven), dus dat gaan we niet doen. Maar om toch een leuke afsluiting hieraan te geven gaan we voor een andere aanpak. Ans en ik delen samen niet één, niet twee, maar maar liefst tien (jawel, u leest het goed, tien!!!) awards uit die tijdens de vakantie door diverse personen, instanties of andere dingen verdiend zijn! De eerste award betreft de award voor "het meeste foute, tijdens de vakantie gekochte kledingsstuk" en gaat naar het bij Frank Stella gekochte overhemd van Nat Nast, zoals in de foto hiernaast door Dennis gedragen. Maar hij zit wel ongelofelijk lekker en in bepaalde combinaties ziet hij er eigenlijk nog eens ongelofelijk kek uit ook, dus uiteindelijk is het een top aankoop! De tweede award betreft de categorie "beste ontbijt plek" en die prijs is voor Le Pain Quotidien, zij verzorgden in New York ons dagelijks brood en af en toe een bakje havermout (waarin Ans dan zelf alle kruiden en rozijnen toe ging voegen, een terugkerend ritueel). De derde award is de prijs voor "de aardigste persoon die we deze reis zijn tegengekomen" en die moet gaan naar de kaartjesverkoper van het Marquis Theater die ons zonder enige aandrang gewoon 50% korting gaf op de kaartjes voor "Come Fly With Me", terwijl dat uiteindelijk voor een uitverkocht huis speelde, helemaal top!

De vierde award betreft "de lekkerste uitrustplek"en gaat "hands down" naar hotel The Muse, een oase van rust bij het hektische Times Square, waar mooie, ruime kamers gepaard gaan met bijzonder goede service door het personeel, wat ook je geest een rustig gevoel geeft, want als er iets mis gaat, weet je dat het opgelost wordt. Award nummer vijf valt in de categorie "beste restaurant", want met alle posts die daarover in het blog terecht zijn gekomen kunnen we daar niet omheen. Die award gaat naar Le Bernardin, die zijn faam als beste restaurant van New York waar maakte! Verrassend was Ki Sushi, maar dat gat was toch echt te groot om te dichten (zo'n 500 dollar te groot :-)).  We zijn bij award nummer zes aangeland en die betreft "de beste wandeling op eigen gelegenheid" en daarvan is de winnaar "wandeling door Brooklyn" uit 100% New York. Wel je wandelschoenen meenemen (meer dan 20 km in de benen) en zeker niet voor 12.00 uur starten (daarvoor is de helft van de winkels en restaurants nog dicht), maar het is meer dan de moeite waard, een aanbeveling voor iedereen die naar New York gaat en ook eens van Manhattan af moet komen!

Dan award nummer zeven, die ligt in het verlengde, namelijk "beste tour onder begeleiding" en daarvoor reizen we af naar Boston, om een ritje te maken met de vrienden van Urban Adventours. Een heerlijk fietstocht met goede begeleiding en dito commentaar van de gidsen. Ook voor de niet sportievelingen onder ons goed te doen (alleen de heuvel naar Beacon Hil was wat lastig). Award acht is een competentie award, zoals de HR anagers vaak zeggen, namelijk "de beste bluf van de vakantie"en die valt ten deel aan Ans en Dennis die het heel goed verkocht kregen dat de iPad niet in de USA gekocht was, dat ze altijd 15 polo shirts voor 8 dagen meenemen en dat het helemaal niet vreemd is om vier paar Uggs in verschillende maten in je koffer te hebben als je uit de USA terug komt, dat is standaard uitrusting! De negende award is een oeuvre award, genaamd de "daar ga je nog een keer heen!" award. Deze prijs gaat naar New York in het algemeen. Boston is een prachtige stad, maar net als bijvoorbeeld Washington bekijk je de sights en dan heb je het gezien. Heerlijk voor één bezoek, maar niet voor meer. New York, daar kom je terug voor de stad zelf en niet voor de sights, het is de ervaring om daar te zijn. En dan als laatste award tien, "het beste reisgezelschap", die gaat strak naar Ans en mij, want we hebben heel erg veel lol gehad tijdens deze vakantie! En hoewel we de jongens gemist hebben, is het ook goed om er eens een tijd iets langer met zijn tweeën eruit te zijn!

Er zijn nog veel meer awards uit te geven (ik kan er zo nog tien doen, denk bijvoorbeeld aan het bezoek aan Yankee Stadium, dat was echt ge-wel-dig!!!!), maar dan wordt het echt allemaal veel te veel en ga ik het blog opsommen. Degene die nog eens de foto's willen bekijken, die kunnen dat doen op het betreffende Picassa webalbum, onder de naam USA New York en Boston aug 2010. Mocht je binnenkort naar New York of Boston gaan, aarzel niet om even te mailen als je informatie ergens over wilt hebben waarbij wij wellicht kunnen helpen!

De tassen zijn gepakt

Vanochtend vroeg op om alle tassen rustig in te kunnen pakken, Dat ging best voorspoedig, maar doordat we een aantal aankopen hebben gedaan waar beste grote dozen omheen zitten, werd de ruimte in onze tassen toch wel al redelijk opgevuld, terwijl we op de heenweg echt ruimte te over hadden. Maar uiteindelijk paste alles er in en heeft Ans zelfs nog wat ruimte over (hoewel twee paar Uggs er wel inhakken). Na het inpakken nog even naar Le Pain Quotidien voor het ontbijt en op weg daar naartoe zagen we een mooi New Yorks tafreeltje, de verwarming onder de stad moest namelijk gelucht worden. Dan wordt er gewoon een grote pijp op een put geplaatst en daar komt dan een uur lang heel veel stoom uit. Voor ons bijzonder om te zien, de New Yorkers keken er niet van op of om. Na het ontbijt terug naar The Muse om de laatste restjes te doen, zoals de lades checken e.d. Ik heb nog geprobeerd te achterhalen waar de Quick Trak balie op Penn Station is, maar dat was op internet niet te vinden. Zodadelijk, over een minuut of twintig, gaan we uitchecken en nemen we een taxi naar het station. Hopelijk hebben we in Boston net zo een mooi hotel als The Muse, maar als ik de beschrijvingen op Tripadvisor mag geloven, dan wordt het zelfs nog beter. Ik ben erg benieuwd!

Woensdagmiddag, shopmiddag

Om half twee begon ik mijn wandeling uptown. En een flinke wandeling, dat was het! De eerste winkel die ik zag was The Strand, één van de grootste boekwinkels van de wereld. Maar ik heb besloten om eerst eens een paar boeken op de iPad te proberen, dus na 10 minuten "browsen" vertrok ik weer. Als lunch liep ik binnen bij Zaro's. en gratis tip voor alle toekomstige New York bezoekers: ga hier niet heen!!! Het was matig lekker, duur en het personeel heeft de overtreffende trap van onbeleefd uitgevonden, ze trekken zelfs het geld uit je handen als het ze niet snel genoeg gaat. Iedere dollar die je hier spendeert gaat echt naar het verkeerde doel! De eerste slechte eetervaring die ik tot nu toe in deze week in New York heb gehad. Net op dat moment kreeg ik een sms van Ans dat ze Uggs had gekocht voor Yinte en Jeroen. Ik mailde terug: "dat is knap in het Guggenheim".

Wat bleek? Er stond zo een rij bij het museum, dat Ans er geen zin in had om daar in te gaan staan en had besloten om Madisson Avenue af te lopen (downtown) om zo naar The Muse te komen. Dus we liepen van verschillende kanten terug :-). Onderweg kochten we beiden diverse zaken (Uggs dus, een polo voor Daan van de US Open 2010, mokken van Le Pain Quotidien, 2 polo's voor Dennis, shorts voor Dennis). Speciale aandacht voor twee dingen: ik waagde nog een poging bij de Nintendo World Store en daar bleek men vandaag wel Bowser Junior in het pluche te hebben, dus die ging in de zak mee. En bij ieder ontbijt heb ik tegen een shirt aan zitten kijken, maar de winkel was nooit open, daar ben ik einde dag nog langsgelopen en heb dat daar gekocht, wat betekende dat ik uiteindelijk van ongeveer 8th street naar 59th Street moest lopen....pfff.....Dat laatste zorgde er wel voor dat ik nog een betoging mee mocht maken van "OMa's tegen de oorlog in Irak", daar stonden een stuk of vijftijg oma's te roepen dat de Amerikaanse troepen naar huis moesten komen. Ik weet niet of Barrack Obama het gehoord heeft. Tevens kwam ik langs de A&F Flagship Store. Omdat ik ook bij de hippe, jonge mensen wilde horen, blufte ik me naar binnen. Er stond een rij, maar toen ik zei dat mijn vrouw binnen was, mocht ik naar binnen, anders was het "te druk". En druk was het inderdaad. En niks paste. En de muziek stond veel te hard. En er werd te luid muziek gespeeld. En de bediening is geselecteerd op hoe lekker ze eruit zien (m/v, het zijn wannabee modellen) en niet op dienstbaarheid. Ik was snel weer weg, in ieder geval na de vakantie wat kilootjes afvallen om in zo'n shirt te passen (ik bedacht me dat ik er zelfs al één thuis heb hangen) en dan nog vraag ik me af of ik wel tot de doelgroep behoord (rethorische vraag, ik weet het al....). Na een mega wandeling kwam ik uiteindelijk om tien voor zes in The Muse aan, waar Ans zich al omgekleed had om naar Le Bernardin te gaan.

Plannenmakerij op woensdag

Een klein mandje brood, to kick off the day

Vanochtend waren we weer lekker vroeg wakker. Alleen had ik gisteren het blog niet bijgewerkt door de vermoeidheid van de wandeling door Brooklyn, dus dat moest eerst gedaan worden. Waar we de overige dagen al een strak plan hadden hoe we de dag door gingen brengen, hadden we dat vandaag nog niet. Alleen staat vast dat we vanavond naar Le Bernardin zullen gaan. De rest moesten we nog invullen. Een goede  plek om te overleggen was Le Pain Quotidien (onze vaste ontbijtstek geworden!). Het grootste vraagteken was of Ans wel of niet naar het Guggenheim museum zou gaan (het andere alternatief van het bezoeken van de musical Billy Elliot ging niet door, want daar waren geen kaarten meer voor, mooi reisje voor Ans om een keer met Jeroen te maken om het in Londen te gaan bekijken). Maar in de traditie van Lean (dat moet sommig lezers aanspreken, ben benieuwd hoe het met "Lean Omgevingen" is....dit is een speciaal bericht voor de insiders, jullie weten wie jullie zijn :-)), besloot Ans de beslissing op het laatst mogelijke moment te nemen, want dan heb je de meeste informatie en kun je de meest overwogen beslissing nemen. Dus besloten we om na het ontbijt richting Greenwich Village en SoHo te vertrekken om wandeling 2 uit het boekje "100% New York" te gaan doen.

Le Pain Quotidien

De plek om te ontbijten werd Le Pain Quotidien. Gisteren had Ans al gespot dat ze daar als ontbijt oatmeal verkochten op organisch manier bereid, dus dan weet je het wel. We werden door een aardige serveerster naar een mini tafeltje begeleid die toen ze hoorde dat we uit Nederland kwamen (nou ja, Amsterdam kende ze dan wel) zei dat ze er net met een collega over aan het spreken was. Je ziet: toeval bestaat niet! Ans wilde graag heet water voor haar eigen thee-ei, dat bleek geen probleem en nog beter: het werd ook niet op de rekening gezet. Kijk, dat is service. Verder nam Ans inderdaad de oatmeal, waarin ze veel honing toevoegde. Ikzelf nam de baquette (heerlijk knapperig) met een side dish van organische gemaakte cheddar (geen idee wat er organische aan was, maar ik kan niet anders zeggen dan dat het prima de luxe smaakte).  Een prima ontbijt wat ons weer de nodige energie gaf om onze wandeling voort te zetten. Met een kleine 20 minuten waren we bijna bij het hotel, maar voordat we daar naartoe gingen liepen we even langs de TKTS ticket booth, waar voor diverse shows kaarten met hoge kortingen verkocht worden. Op het bord bleken deze keer echter alleen matinees te staan en daar passen we nu even voor. Maar we hebben wel het plan opgevat om de show "Come fly with me" te gaan bezoeken. Tja, als er Sinatra in voorkomt zijn we snel om!