Elektronische breakdown

Complex hoor, elektronika....

Inmiddels beginnen de elektronische problemen een beetje teveel toe te nemen. Aan het begin bleek de Macbook Air niet meer met de USB stick te koppelen, zodat ik geen mobiel internet kon gebruiken. Daarna bleek de Macbook ook niet aan de Wifi van Rosa dei Venti te koppelen. Eergisteren stopte opeens het SD kaartje van de camera ermee (gelukkig had ik bijna alle foto’s al op de laptop overgezet) en in heel Pienza en Montalcino geen andere kaartje meer te krijgen. Vanochtend kwam de klapper, want zonder aantoonbare reden herkent de iPad de simkaart van Vodafone niet mee. Als professionele helpdesk medewerker heb ik de simkaart eruit gehaald en weer terug gezet, maar dat bracht geen soelaas. Nou ja, in ieder geval genoeg te doen in Nederland om deze “leuke dingen” weer herstelt te krijgen :-(.....

Montalcino

Alcoholica!

Omdat we toch al een eind op streek waren, besloten we om nog een dorpje op onze weg aan te doen. Dit keer was het Montalcino, bekend van het feit dat de Brunello wijnen hier gemaakt worden. Vaste prik: het was weer even zoeken naar een parkeerplaats (geef mij toch maar de USA waar je ongeveer overal je auto kwijt kunt, zolang het niet Manhattan is). Daarna liepen we langs het Fort dat aan het begin van Montalcino ligt, het dorp in. Als je een echte wijnliefhebber bent, kun je hier je hart ophalen. Net als in Montepulciano val je om de anderhalve meter over een wijnwinkel heen. We banjerden door het oude centrum, waar Ans een leuk, niet zo schreeuwerig winkeltje vond, beheert door een wat oudere vrouw, waar ze rustig een paar Brunellootjes kon proeven en die gingen erin als Ketellapper. Resultaat: de aanschaf van twee mooie flessen wijn van plaatselijk producenten die ook niet buiten Italië verscheept worden. Niet de goedkoopsten, maar dat het altijd gekker kon bewees een bezoek aan de wijnwinkel in het fort, waar zonder problemen flessen voor 1000 en 1500 Euro aangeboden werden. Daan en Jeroen begonnen er inmiddels flink genoeg van te krijgen en dan is het niet leuk meer om met de mennekes door een dorp te lopen. Dus besloten we naar de auto’s te gaan en door het spelen van een spelletjes (“noem een dier en de volgende persoon moet weer een dier noemen met de laatste letter van  het voorgaande dier” en variaties daarop) waren we in een handomdraai weer terug, waar een frisse duik in het zwembad ons de broodnodige verkoeling gaf!