Tandje van Jeroen

Een gapend gat

Afgelopen week was Jeroen veel met een tand uit zijn bovengebit aan het spelen. Het ding zat heel erg los en hij deed er de raarste dingen mee, soms tot ergernis van zijn echtgenote in spe, Anke ("Jeroen, wat smerig, hou er nu eens een keer mee op!!"). Ik mocht ook een keer aan het tandje voelen, en het zat echt aan een laatste draadje vast. Het zou echt een heel kleine moeite geweest zijn om hem eruit te halen, maar ja, dan ontwikkel je misschien een trauma voor het leven, dus dat durfde ik niet aan (het kostte wel erg veel wilskracht, kan ik jullie vertellen). Echter, toen ik gisteren op moederdag bij Hans en Leny op bezoek was, gingen Daan, Jeroen en Jeremy lekker boven spelen. Op een gegeven moment hoorde ik een brute kreet, maar ik hoorde direct dat het er een van vreugde was en niet van pijn. Trots kwam Jeroen naar beneden rennen met zijn tandje in zijn hand, want hij had hem eruit gedraaid. Bloed gutste er nog wel uit, maar dat deerde hem kennelijk niet. Gelukkig kan hij nu kunstjes doen met zijn tong door het gat tussen zijn tanden (en ook dat vind Anke smerig...:-)) en is het nu even wachten tot de tandenfee terug komt uit Wales voor de beloning, als ze niet weer het tandje wegmaakt.....

Tandarts voor Jeroentje

Na een mislukte poging vorige week, was het vandaag dan weer zo ver. Jeroen moest een voortand laten trekken, want daar zat een ontsteking die anders zijn nieuwe tand aan zou gaan tasten. Vorige keer was het lachgas op, dus vandaag om 16.30 uur waren we weer paraat. Net als vorige keer was er een half uur vertraging, maar om 17.00 uur waren we aan de beurt. Jeroen had er weinig zin in, maar ging toch in de stoel liggen. Met een kapje op zijn mond zou hij wel snel in slaap vallen.....NOT!!! Jeroen had er geen zin in en hield zichzelf wakker, en aangezien het gas niet zo sterk was hield hij zijn ogen open, de kleine vechtersbaas. Na een minuut of tien was hij wel ontspannen en kon de tandarts alsnog de verdoving zetten, maar die voelde Jeroen wel en dat was wel een beetje pijnlijk. Maar hij sloef zich er verder goed doorheen en na de verdoving was het nog maar 3 minuten werk om het tandje los te wrikken (echt waar) en er vervolgens met een tang uit te halen. Vervelend om te zien, maar Jeroen had daar echt geen last van. Met een doekje in de mond om het bloeden te stoppen ging we daarna weer snel naar huis. Jeroen was nog een beetje beverig, maar 10 minuten na thuiskomst was meneer alweer begonnen aan een rijstwafel wel met witte chocolade pasta dus dat viel wel mee (deed mij denken aan zijn tante Danielle die een paar uur na het knippen van de haar amandelen alweer bezig was om de gebakken aardappelen naar binnen te werken :-)). Inmiddels is Jeroen alweer erg gewend aan het ontbreken van het tandje, dus hij gaat hier weer snel overheen komen!

Irritandje

Daan loopt al een hele tijd met twee hele losse tandjes in de rondte. Dat begint erg irritant te worden want de tandjes zie je per minuut losser gaan zitten en ze gaan ook steeds schever staan (aaaarghhh....). Maar de held durft de tanden er niet uit te halen. Af en toe even met zijn vinger eraan zitten, maar verder komt het niet. Tot vanavond. Na een dag heel hard spelen, een lekker bordje hutspot was het gezellig avondje en ging Daan een bakje chips eten. Toen ging er één chipje overdwars tussen zijn tanden zitten en duwde het tandje in de onderkaak een kwartslag. Toen kwam er bloed los en dat vond Daan nog net even vervelender. Dus één minuut pulken later, was het tandje in de onderkaak eruit! En hij was er heel erg trots op dat hij het er zelf uit heeft gehaald. Dat is in ieder geval nummero uno, nu nog het voortandje bovenin dit weekend, dan zijn papa en mama ook weer gelukkig :-), want dan hoeven we er niet steeds tegenaan te kijken.