Het blijft toch een soap

De RvC, maar zonder JC

Al meer dan 30 jaar een seizoenskaart. Hele slechte seizoenen voetbal gezien, want als je het moet stellen met een team met spelers als Johan Zuiderma, Martin Wiggemansen en Jan Weggelaar, dan weet je dat het afzien wordt. Maar welke sportieve tegenslag we ook gehad hebben, nog nooit heb ik me zo ervoor geschaamd om Ajax supporter te zijn als de laatste weken met de soap die zich afspeelt omtrent de bestuurscrisis. Wat een poppenkast, als er een boek geschreven zou worden hierover, dan zouden we het echt "Johan tegen de rest van de wereld"  moeten noemen. Door de onenigheid is er geen enkele mate van normaal management meer, geen bestuur, geen controle en al helemaal geen eenheid meer. Johan Cruyff is natuurlijk een fenomeen en niet te vangen(of je hem nu mag of niet), maar van iemand die ook ind e RvC van ABN AMRO zit, zou je toch meer intelligentie mogen verwachten dan achter de rug van de man met de grootste invloed bij de supporters, even Louis van Gaal te recruiteren. Los van het feit dat ik het liever zou zien dat Louis erbij zo komen (zoals al eerder geblogd), is het gewoon niet de manier van samenwerken. Ik had gehoopt dat we snel duidelijkheid zouden hebben, het uur U is inmiddels al drie keer geweest, maar nog steeds gebeurd er weinig. En ondertussen sukkelt het maar door.......en dat doet de club wel erg veel pijn.

Nieuwe series

Het tweede seizoen van Boardwalk Empire begint goed!!!

Een bezoek aan de Verenigde Staten heeft als bijkomend voordeel dat je altijd even bij de bron kan kijken of eer nog interessante nieuwe TV series aan staan te komen. Tegenwoordig kun je de ondertitelde versie (gedaan door goedwillende amateurs uiteraard) al bijna de dag na uitzending in de USA kijken, maar dan moet je wel weten dat ze er zijn :-). De score van de reis naar Chicago was deze keer wel goed. Zo is er een nieuwe serie gestart over een niet zo aardige burgemeester van Chicago, genaamd Boss (met Kelsey Grammer, lees Frazier, in de hoofdrol). Eerste aflevering gekeken, lag mij wat zwaar op de maag. Er zijn twee series die te maken hebben met sprookjes, maar dan de donkere kant ervan en met een twist naar de huidige tijd, te weten Grimm en Once upon a time. Van beide de eerste afleveringen gezien, smaken naar meer. Als western liefhebber vind ik ook Hell on Wheels erg interessant, een nasleep van de Amerikaans burgeroorlog gelinkt aan het aanleggen van de spoorweg van Chicago naar het westen van de VS. En wat ook goed was om te zien, was dat Boardwalk Empire zijn tweede seizoen ingegaan is, waarbij de informele baas van Atlantic City, Nucky Thompson al vanaf de eerste aflevering in het nauw komt te zitten. Alles bij elkaar, toch maar even geopteerd om Boardwalk Empire wat verder te kijken en de eerste drie afleveringen zijn weer van zeer hoge kwaliteit. Alle genoemde series, zeer de moeite waard!!!

Laatste yogales voor Jeroen

Dan maar thuis aan de yoga

Sinds enkele maanden zat Jeroen op kinder yoga. In het begin was er een bijzonder enthousiaste groep, maar de werd al snel door verschillende redenen uitgedund, totdat er uiteindelijk nog maar twee kindjes over waren die deelnamen (Jeroen en Abigail). Aangezien we 7,50 Euro per les betaalden en de zaalhuur bij de de Hoek 15 Euro is, kun je snel uitrekenen dat dit een niet winstgevende activiteit was. Ondanks pogingen om meer kinderen te werven, lukte dat helaas niet en vandaag was daarom de laatste les. Erg jammer, want Jeroen ging er met veel plezier naar toe en hij kon er altijd goed zijn rust pakken (en dat is voor Jeroen niet altijd even makkelijk). Hopelijk wordt er ooit nog een nieuwe poging gedaan, misschien op een plek waar men er meer voor open staat. En voor mijn gemoedsrust is het waarschijnlijk ook beter, want omdat er nu geen yoga meer is bij De Hoek, werden gelijk de yoga oefeningen mee naar huis genomen, met name die we samen konden doen. Nou, dat heb ik gelijk geweten (zoals je hier kunt zien :-)), want ik ben gelijk door Jeroen en Ans even opgerekt!

Weer eens bij Vinkeles

Haas met eendenlever met bladgoud en truffel, heerlijk!

Het was al een tijd geleden dat ik bij Vinkeles geweest was. Helaas gaat een van mijn beste collega's, Steven Wauters, vanaf 1-1 op zoek naar een andere opdracht, dus werd het tijd om hem eens een leuk afscheid te geven. Dat was een uitgelezen moment om weer eens het restaurant van hotel The Dylan te bezoeken. Ik reed om half zeven uit Halfweg weg en zo rond zeven uur liep ik naar binnen. Ik werd hartelijk ontvangen en ondanks dat ik al meer dan een half jaar niet geweest was, werd ik direct herkent, dat blijf ik toch knap vinden. Steven was nog onderweg, dus nam ik plaats in de bar. Maar daar was ik snel weer weg, want op het moment dat ik er ging zitten, bleken er drie zeer dronken mannen aanwezig te zijn, die niet van plan waren om te vertrekken en ruzie kregen met maitre Casper Westerveld, die er uiteindelijk op een zeer professionele wijze de dronkenlappen uit de bar wist te manoeuvreren. Ik zat inmiddels rustig in de voortreffelijke lounge (wat is The Dylan toch een fantastisch pand) te wachten en na een kwartiertje kwam Steven binnen. Na een campari ijs, een tomatensap en wat kroepoek van rode biet met een mierikswortel dip schoven we aan tafel in de voormalig bakkerij van het armenhuis van Amsterdam.

De stukjes kaas waren niet klein!

De keus voor wat we gingen nemen was snel gemaakt: het werd het signature menu, waarbij we de traditionele duif die standaard op het programma staat verruilden voor een krokant gebakken zwezerik. Met een heerlijke langoustine als starter gingen we door een paar heerlijke gangen heen. Je kon merken dat het wild seizoen weer in volle gang was. Want ook hier stond een stukje haas als  belangrijkste vleesgerecht op het programma. Deze keer met eendenlever met bladgoud en, yummie yummie, een heerlijke schaafsel van truffel. En natuurlijk een van de hoogtepunten: een selectie van de kaaswagen, waarbij gezegd moet worden dat de stukjes die afgesneden werden niet tot de categorie "lullige stukjes" behoorden. Verder werd er erg veel gelachen, onder andere door hervertellingen van hoogtepunten van onze samenwerking van de afgelopen 5 jaar. Het was een geweldige avond en ik weet zeker dat ik Steven in het programma ga missen, ik ga wel duimen dat hij op korte termijn echt een hele mooie klus gaat vinden! Al is het maar omdat ik denk dat ik dan weer een etentje van Steven krijg ;-)!!

Het was zo mooi: Guns 'N Roses

Guns 'N Roses: ze hadden de beste kunnen worden!

Ik had het niet verwacht, maar eindelijk is er een talentenjacht op TV die ik leuk vindt. Sinds vorig jaar vind ik The Voice of Holland echt hartstikke gaaf om naar te kijken. Zelfs de overduidelijk geforceerde sluikreclames die erin zitten (zoals voor Coca Cola, Samsung Galaxy Tab en Haribo snoepjes) irriteren me niet. Maar hier even geen beschrijving van The Voice (dat kunnen jullie allemaal een keer gaan kijken). Nee, wat juist ook zo leuk is, is dat je liedjes weer hoort die je al een tijd niet geluisterd had. Vorige keer was dat bijvoorbeeld "in love with a girl"  van Gareth DeGraw en deze reis heb ik "Sex on Fire" van Kings of Leon weer herontdekt. Maar wat me ook opviel is dat regelmatig nummers van Guns 'N Roses voorbij kwamen. En onwillekeurig gingen mij gedachten toen weer terug naar de tijd dat die band ook nog echt bestond....want hoewel formeel er nog een  band onder deze naam optreed, is er van de oude magie niets meer over.

De uiteindelijke versie van de hoes

1987: ik zit net op de Universiteit en koop me blauw aan hardrock LP's. Ik heb een vaste platenzaak, MusicLand, en een van de verkopers adviseert me een band die nog weinig mensen kennen, maar die in de USA de boel op stelten zet. Doe mij die plaat dan maar, zeg ik natuurlijk. Maar na een half uurtje zoeken, blijkt de LP er niet meer te zijn. Geen nood, verderop zit een Free Record Shop en daar hebben ze nog een exemplaar liggen van Appatite for Destruction. Gelijk naar huis en de plaat maar eens opzetten. Een uur later lig ik bij te komen, want wat een ongelofelijke explosie van gitaren, stevige rock, pakkende teksten (verwacht geen Bob Dylan, overigens...) en het swingt als een tiet!!! Er staat geen enkel minder nummer op de plaat, en dat kom je toch niet vaak tegen!!!! De week erna draai ik de plaat minimaal 25 keer en ik weet het zeker: dit zijn de nieuwe koningen van de hardrock!!! Maar helaas, helaas, de band begint al een paar jaar later uit elkaar te vallen, waarbij de drummer Steven Adler de eerste is die de band verlaat, omdat hij teveel drugs gebruikte en vervangen wordt door Matt Sorum. Een par jaar later verschijnen de albums Use Your Illusion 1 en 2, waarin echte topnummers met een aantal zeikliedjes afgewisseld worden (zoals het toch altijd hoog in de top 2000 scorende November Rain).

Maar in 1992 is er een hoogtepunt, want de Gunners komen naar Nederland om in de Kuip te spelen. Samen met onder andere Rene ga ik erheen Voorprogramma's zijn Soundgarden (aaiii.....de eerste grunge invloeden doen hun intreden.....) en Faith no More. Spelen erg goed en op tijd en dan......is het wachten, wachten en nog eens wachten. Gelukkig hebben we tribunekaarten (geheel tegen de principes in) en kunnen we zitten, maar het begint al donker te worden als Axl en zijn mannen het podium betreden. En ze zetten een show neer die zijn weerga niet kent! "We moeten om 11 uur stoppen, maar willen jullie dat?". Neeeeeeeeeeeee!!!!!!! Dus, ze pakken de boete en spelen gewoon door de door de gemeente gestelde tijdslimiet heen. Wat een energie, wat een show, wat geweldenaren!!!! Een uurtje of drie en vijf liter vocht later zijn we klaar. De beste live band die ik ooit gezien heb, optredend op hun hoogtepunt. Het T-shirt dat ik hier gekocht heb, heb ik zeker 15 jaar gehad en gehouden, zelfs toen de print helemaal vervaagd was. Een paar jaar later zie ik Guns N Roses nog in Nijmegen, met Blind Melon en The Cult in het voorprogramma. GNR start deze keer bijna op tijd maar na anderhalf uur geven ze er de brui aan en er is duidelijk minder chemie. Dat klopt ook, want vanaf dat moment valt het ene na het andere bandlid uit en blijft alleen Axl Rose van de originele line up over. Chinese Democracy, de plaat waar uiteindelijk 9 jaar op gewacht werd, bleek een aardige rock plaat, maar dat was het dan ook. Maar die moet je dan ook maar links laten liggen. Appetite for destruction kan ik echter nog letterlijk meezingen. En na 24 jaar zegt dat toch wel het meest!

100K

Weer een mijlpaaltje in mobiliteit

Het zal aan het mistige weer van de afgelopen dagen gelegen hebben, maar ongemerkt is er toch weer een mijlpaaltje in mobiliteit voorbij gegaan. Vanochtend zat ik met ongeveer 50 meter zicht voor me uit te kijken en rustig 80 km per uur op de rechterbaan te rijden, toen mijn oog op de kilometerteller viel en ik zag dat ik al 214 kilometer over de 100.000 kilometer zat. Hoewel dat voor auto's in de huidige tijd geen enkel probleem meer is, zat het toch nog in mijn hoofd dat dat een heugelijk moment was dat de auto dat in ieder geval gehaald had, zeg maar een klokje rond :-). Voor dit leasecontract heb ik nu nog een kleine 20.000 kilometer te gaan en daarna mag ik de C5 weer in gaan ruilen. Wat het daarna gaat worden als bolide zal ook van een aantal andere zaken die spelen afhangen, de eerste ideeën gaan uit naar een BMW of een Audi (ook in de 20% bijtellling categorie), maar nadat ik gisteren de foto's van de Citroen DS5 had gezien, begin ik wel weer heel erg te twijfelen, want die is toch ook wel heel erg mooi. Nou ja, nog enkele maanden de tijd om er eens goed over na te denken!

Bezoek aan Fifteen

Graffiti genoeg, nu nog klanten

Toen Hans en Leny dit jaar naar Turkije vlogen en aan boord van het Transavia toestel een sandwich kochten, kregen ze een leuke verrassing. Ze wonnen namelijk een tegoedbon om te besteden bij het restaurant van Jamie Oliver, genaamd Fifteen. En omdat het goed volk is, werden Daan, Jeroen, Ans en ik mee uitgenodigd om zaterdag de lunch te gaan gebruiken. Dat is een kans die je natuurlijk niet voorbij kan laten gaan! Dus togen we rond 12 uur naar Fifteen, waar Leny om 12.30 uur gereserveerd had. Dat laatste bleek niet helemaal nodig te zijn, want toen we binnen kwamen bij Fifteen was er om precies te zijn geen enkele andere gast aanwezig. De ober vertelde ons dat ze het ook niet begrepen, want gisteren was het volle bak geweest tijdens lunch (toch ook vaak zakelijke klanten) en diner en voor vanavond was het ook volgeboekt, maar nu kon je een kanon afschieten en op zeker niemand raken! Enerzijds wel lekker rustig, maar wat meer mensen erbij is toch ook gezellig. Uiteindelijk raakte in de loop van de middag naast ons vier tafeltjes, maar zoals gewoonlijk waren we als eerste binnen en als laatsten weg.

Vitello Tonato, maar anders dan ik het ken

Qua eten was het een Italiaanse middag. Het was met name pasta dat de klok sloeg, die overigens wel ter plekke vers gedraaid werd. De Vitello Tonato was een uitstekend voorgerecht, als hoofdgerecht had ik een aardappel gnocci (is er andere gnocci??) met gorgonzola en peer en als dessert verzorgde de ober een grand dessert voor de gehele tafel, bestaande uit de gehele dessert kaart van het restaurtant (nu bestaat die uit vier gerechten, dus dat voel ook wel mee :-)), waarbij met name de citroentaart en de panna cotta de show stalen, die waren echt heel erg goed! Op het eten bij Fifteen was dus helemaal niets aan te merken, de bediening was op zich in orde, zeker als je weet dat het hier voornamelijk kansarme jongeren betreft die hier een kans krijgen om een start in de horeca te maken, maar wat wel opviel: jezus mina, wat duurde het lang voordat gerechten uitgeserveerd werden. We hadden geen haast en vonden het prima om 3,5 uur te zitten, maar ik vraag me echt af hoe dat gaat als het restaurant (180 couverts) helemaal vol zit. Wellicht dat het dan iets straffer aangepakt wordt, want anders verlaat de laatste diner gast denk ik het pand om 3.30 's nachts......

Al met al wel een erg gezellige middag met een heerlijke lunch. Hans en Leny, hartstikke bedankt hiervoor, ook namens Ans, Daan en Jeroen, we waarderen het heel erg!!!!