De Saffraan

Groentesoep in een andere vorm

Het was al een flinke tijd geleden dat ik een Groupon voor restaurant de Saffraan had gekocht. Een van  de collega's in mijn portfolio vertelde me dat het een erg goed restaurant was, dus besloot ik er maar eens werk van te maken om een reservering te plaatsen. Dat was maar goed ook, want de bon bleek nog meer drie weken geldig te zijn. Gelukkig was er in de resterende periode nog plek, dus reden Ans en ik in vijftig minuten van Halfweg naar Amersfoort, waar De Saffraan gevestigd is. Het bleek in ieder geval voor een onderdeel een eerste keer te zijn, want de Saffraan is op een schip (een 100 jaar oude klipper, genaamd Hoop op Welvaren) gevestigd (het is lang zoeken als je dat niet weet, overigens.....). De zaak was helemaal gevuld, wat in deze tijden van crisis nog wel eens anders is (zie mijn bezoek aan de Posthoorn van twee weken geleden). Na even bijgekomen te zijn van de gure Oosterwind die buiten aan het waaien was werden we al snel weer warm: enerzijds van de lekkere verwarming, maar anderzijds ook door de hartelijke begroeting van Monique. Na een korte uitleg over het menu, waarin voor mij een wissel van een gerecht met lam gedaan moest worden, kon het feest gaan beginnen.

Veluws Hert met een saus van gerookte thee en chocolade, goddelijk

En een feest was het. De drie amuses die we als eerste kregen voorspelden al veel goeds (met name de derde, waarin een pittig pepertje verwerkt was, was een streling voor de tong). Daarna kregen we nog zeven gangen voorgeschoteld, die varieerden van goed tot uitmuntend. Persoonlijk vond ik de schelvis gewoon ok, maar eerlijk gezegd een beetje flauw, maar de pittige rundertartaar als eerste gang, het Veluws hert met een saus van gerookte thee en chocolade en het dessert "het tuintje van passievruchten" waren zonder meer gerechten die in de categorie "hier komen we graag voor terug" vallen. Als ik een onderdeel moet noemen wat iets minder was, was het de tijd die tussen de gerechten genomen werd om uit te serveren. Hier was weinig consistentie in te ontdekken. Op het ene moment werd het eerste bord weggehaald en daarna de volgende bijna onder je neus geschoven, een andere keer hebben we bijna 40 minuten tussen de gangen moeten wachten, ondanks een aansporing aan de bediening dat het van ons best iets sneller mocht (de volgende dag was gewoon een werkdag, nietwaar....). Oh ja, en de stoelen zijn wel aan de harde kant om een hele avond op te zitten. Maar een prima restaurant en een aanrader van iedereen die van een diner op hoog niveau houdt. In tegenstelling tot De Posthoorn, vermoed ik dat we hier nog wel eens terug zullen komen! 

De Posthoorn

Echt druk was het niet

Zoals ieder jaar trakteren Rene en ik elkaar op een diner voor onze verjaardagen. Door omstandigheden was het er in december niet van gekomen om hem te trakteren, maar de locatie was wel al een tijd bekend: het werd de Posthoorn in Monnickendam. Qua reistijd viel het enorm mee, vanaf De Aker was het 25 minuten rijden. Parkeren kon gelukkig bijna voor de deur en na onze jassen afgegeven te hebben stapten we het restaurant in. Erg druk was het niet en dat is een understatement, naast Rene en mij was er nog een tafel bezet met twee bijna dove, bejaarde gasten en direct naast ons was er een tafel met vier personen maar die had qua volume net zo goed leeg kunnen zijn, want er werd niet aan die tafel gesproken. De sfeer had wel iets gezelliger kunnen zijn, maar we hadden wel het geluk om direct bij de open haard te kunnen zitten, gezien het winterse weer was dat zeker een pre! De gehele bediening bestond vandaag uit twee dames die bijzonder correct waren, maar waar ik eerlijk gezegd de hele avond geen echte klik mee kreeg.

De kaas was uitstekend, maar....dubbel rekenen?

Het eten was zonder meer bijzonder goed te noemen. We breidden het zes gangen diner uit met een gangetje kaas erbij (waarover later meer).  Er was een heerlijk gerecht met zalm, kreeft met hachee (de bediening kon niet uitleggen waarom deze combinatie gemaakt was) en als hoofdgerecht ossenstaart. Wat mij opviel was het tempo dat aangehouden werd. Rene had zijn cava nog niet op, of het eerste glas wijn werd er al naast gezet en letterlijk 1 minuut nadat de restjes van de amuses weg werden gehaald stond de eerste gang al op tafel. Het was duidelijk dat het personeel snel naar huis wilde (ze zeiden het ook bijna letterlijk want de twee weken ervoor hadden ze steeds lang door moeten werken), maar daardoor werd het wel een beetje gehaast. Dat viel me toch tegen. Bij de kaas gaf ik aan dat ik graag alle stukjes wilde proeven (tien stuks), dat was geen probleem. Maar de verrassing hierin kwam bij de rekening: daar werd mijn kaas plateau namelijk zonder vooraankondiging dubbel gerekend. Dat vond ik toch wel wat ver gaan. Gaat niet om het geld, maar de keus had wel even voorgelegd mogen worden.

Al met al een geslaagde avond met goed eten en goed gezelschap. Dat is altijd fijn! Maar mn qua bediening viel de Posthoorn me toch een beetje tegen en ik voelde me op het laatst bijna het restaurant uitgejaagd. Dus De Posthoorn was een eenmalig experiment, voor dat geld kun je echt beter naar Vermeer, Vinkeles of De Nederlanden!