Woodburry Common

Rene kreeg uitgebreid advies over nieuwe sportschoenen

Vanuit ons hotel was het even druk om New York uit te komen, maar toen dat uiteindelijk gelukt was, was het verder eenvoudig rijden. Met behulp van Waze als navigatie app reden we zonder problemen naar Woodburry Common, met als meest opmerkelijke dat we tijdens de reis een doodgereden jonge beer zagen liggen. Aangekomen zagen we het de parkeerplaats redelijk vol was en dat was de voorbode van het feit dat het ERG druk was in het winkelcentrum. Kennelijk is Memorial Day ook een uitgelezen moment voor Amerikanen om te gaan shoppen en niet alleen om naar parades te kijken. Dat betekende dat het erg druk was in de winkels, maar ook op het foodcourt bleek het voor de lunch moeilijk te zijn om een plekje te vinden. Hoewel we flink wat tijd gepland hadden voor het bezoek, werd het uiteindelijk zelfs nog haasten, want in een aantal winkels werd er flink wat tijd besteed. Ik noem hier een Under Armour waar Simon los ging, Asics waar René ongeveer de halve winkel aan schoenen aan liet rukken om uiteindelijk een paartje te vinden en Saucony waar ik zelf een paar hardloopschoenen en twee hardloop shirts kocht. Frank was wat minder kieskeurig en bezocht heel wat winkels en nam uiteindelijk ook de meeste tassen mee naar huis (waarbij de eerlijkheid gebied te zeggen dat hij daarbij ook erg goed aan zijn dochters dacht). Rond half zes gingen we weer in de auto om naar Ravel terug te rijden, want deze avond moesten we op tijd bij ons restaurant zijn. We hadden namelijk gereserveerd bij Benihana!

Rijden in Manhattan

Chauffeur en navigator bij de Mazda 5

Maandag was gepland als "shop"-dag. Een outlet is niet in New York te vinden, maar op 45 minuten rijden is er wel een, Woodburry Common. Ons eerste idee was om met de bus daarheen te gaan, maar we kwamen erachter dat het goedkoper was om een auto te huren en er heen te rijden. Na overleg werd besloten dat Simon de aangewezen chauffeur was (slechts een chauffeur opvoeren scheelde aanzienlijk in de kosten van het huren). Aangezien het Memorial Day was, wilden we er lekker vroeg op uit, om de drukte voor te zijn. Dus gingen Frank, Simon en ik om 7.30 met de shuttle weer naar de E-train om daarna een klein stukje naar de vestiging van Alamo te lopen waar onze bolide klaar zou staan. Helaas hadden we niet goed op de internet site gekeken, want juist doordat het Memorial Day was, ging deze vestiging pas om 9.30 uur open. We hadden dus iets van anderhalf uur tijd om te doden en deden dat met een bezoekje aan de winkels op Columbus Circle (die op de broodjeszaak allemaal dicht waren) en het kopen van onder andere zonnebrand bij CVS. Om 9.30 waren we er weer en bleek er al een flinke rij ontstaan te zijn! Daar hadden we niet op gerekend, maar gelukkig loste die rij lekker snel op, waarna een Mazda 5 voorgereden werd en we in konden stappen. Simon moest even een klein beetje wennen aan de auto en aan het verkeer in New York, maar uiteindelijk had hij dat als bijzonder ervaren chauffeur natuurlijk erg snel onder de knie en reed hij ons, met zijn Frank  Frank als navigatie, in een beweging terug naar Ravel, waar we René, die lekker had uitgeslapen, oppikten om daarna richting ons winkelparadijs te vertrekken.

Bangkok House en de Gotham Comedy Club

Het was donker in de Gotham Comedy Club

Teruggekeerd van Staten Island betraden we restaurant row, waar Bangkok House gevestigd was. Gelukkig hadden we gereserveerd, want er waren maar liefst twee andere tafels in gebruik :-). Ik vond de kwaliteit prima te doen en voor mij zeker ook pittig genoeg, hoewel natuurlijk de echte helden aan tafel aangaven dat dit niet echt pittig Thais was. Geheel naar Amerikaans gebruik volgden de gangen elkaar rap op en anderhalf uur later stonden we weer buiten. Dat was ook prima, want we moesten nog een stukje reizen naar de Gotham Comedy Club. Daar waren we keurig op tijd, zoals op de site aangegeven, maar wij bleken beter op schema te lopen dan de club zelf. We melden ons aan, kregen onze kaarten (wel bijzonder, want we hadden ook al kaarten vanaf internet gekregen) en mochten blijven wachten of nog even elders een consumptie versnaperen. Dat deden we bij de buren, Jake's Saloon. Ook daar wisten Frank en Simon weer nieuwe biertjes te vinden, die ze vrolijk op Untappd registreerden. Na een half uurtje kwamen we weer terug in de Gotham Club en zagen dat er inmiddels al een flinke rij was ontstaan. Er was een voor mij totaal onbegrijpelijk systeem ontstaan waarbij mensen van de ene rij naar de andere gingen, maar het gevolg was dat wij als vijfde groep de zaal in mochten en daarmee een prima plek recht voor het podium kregen. Voor ons (en dus echt pontificaal voor het podium) zat een stel dat we ook al bij Jake's Saloon hadden gezien en je hoefde geen Sherlock Holmes te zijn om te kunnen deduceren dat dit niet de echtgenote van de man was.

Om 22.15 startte de show. De MC kwam op en begon het publiek op te warmen voor de comedians. En wie was het die als eerste de volle laag kreeg? De man die met zijn scharrel op de eerste rij was gaan zitten. Op de vraag "Is that your wife?", antwoordde deze held "Sorta....." en vanaf dat moment was hij de pisang. Het werd er niet beter op toen hij als beroep "consultant" aangaf en niet verder op zijn werk in wilde gaan, toen kreeg hij nog meer de volle laag. Tot grote hilariteit van een ieder in de zaal minus één, namelijk de vent die het antwoord had gegeven. Iedere keer dat er een comedian klaar was en de MC weer terug kwam, nam hij de man met zijn hoe....uh.....vriendin op de korrel. Ik denk dat de MC alleen niet de meest empatische man op aarde is, want je kon duidelijk zien dat deze man het redelijk zat begon te worden om continue in de zeik genomen te worden.

De comedians waren stuk voor stuk uitstekend, veel beter dan degenen die ik met Ans in 2010 had gezien in de Ha!-club. Mijn persoonlijke favoriet waren de dame uit The Bronx en de man die het analyseren van tegenstellingen tussen mannen en vrouwen tot een kunst had verheven. Ik had even beter op moeten letten en de namen opschrijven, maar ja, in een donkere zaal was dat toch best lastig. Ondertussen ging de MC fijn door de man op de eerste rij te sarren, maar bij de laatste grap die de MC maakte, zei de man iets terug wat nagenoeg net hoorbaar was en waarna de MC verschrikt opkeek en prompt de show tot einde verklaarde, snel naar de man ging en hem stevig de hand begon te schudden. Weet niet precies wat er gebeurde, maar het was een vrij bizarre situatie.

Voor ons was het tijd om weer terug te keren naar Ravel, waar we rond 1 uur ons bed in schoven, onder het genot van de klanken van de club op de bovenste verdieping, die weer vrolijk tot 4 uur 's nachts doorgingen. 

Staten Island

Manhattan vanaf de Staten Island Ferry

Staten Island. Als je aan mensen die naar New York gaan of ze ook Staten Island gaan bezoeken, zul je vaak vragende gezichten zien. Veel mensen denken toch vaak dat New York alleen uit Manhattan bestaat en bij wat doorvragen herkennen ze ook nog wel de stadsdelen The Bronx en Brooklyn, Queens alweer een stuk minder en Staten Island kent bijna niemand. Op zich ook niet zo vreemd, want Staten Island is eigenlijk met name een wijk waar veel New Yorkers wonen en slapen, maar zodra ze moeten werken of iets willen gaan doen, reist men toch vaak snel naar Manhattan. Dat verklaart direct wat de belangrijkste attractie van Staten Island is: de pont die tussen Manhattan en Staten Island vaart! Een aardig ritje van een minuut of 20, waarbij je vanaf het water diverse "landmarks" van New York kunt zien. En het is nog gratis ook, wat ook een verklaring is voor de populariteit. Toen wij aankwamen bij de pier vanwaar de ferry vertrok stond er dan ook  een massa mensen te wachten om de boot op te mogen. Gelukkig zijn het grote boten, dus kon iedereen er zonder probleem op en hadden we ook nog goede plaatsen aan de railing, zodat we alles zonder obstructie konden zien. Hoewel deze pont dus ook vele New Yorkers vervoerd, denk ik dat de bezetting vandaag ongeveer 99 procent toeristen en 1 procent autochtonen was :-).

Het 9/11 memoriam op Staten Island

Eenmaal aangekomen op Staten Island viel het mij direct op dat veel mensen die van de boot kwamen direct weer in de rij gingen staan om weer terug te reizen naar Manhattan. Wij natuurlijk niet, want wij wilden wel eens zien wat Staten Island ons te bieden had. Helaas moesten we constateren dat dat eerlijk gezegd niet zo heel veel was. Er heerste een bijna serene rust in dit stuk van New York, wat op geen enkele manier leek op de hectiek die we eerder vandaag meegemaakt hadden. We liepen een stukje langs de waterkant, met wederom een andere view op de skyline van Manhattan. Een interessante variatie hierop was het 9/11 memorial van Staten island, dat gewijd is aan de slachtoffers van de aanslag op het WTC die van Staten Island kwamen. Als je door het memorial heen kijkt, zie je de plek waar het WTC heeft gestaan. Even verderop is het stadion van de Staten Island Yankees (of Bombers, hangt er vanaf wie je het vraagt), een van de honkbalteams die gelieerd zijn aan de New York Yankees en waar hun jonge talenten spelen en klaargestoomd worden voor een plek in de hoofdmacht om uiteindelijk in de MLB te spelen. Aardig stadionnetje en ik had het wel leuk gevonden om er een shirt van mee te nemen, maar aangezien alles potdicht was en er helemaal niemand in de buurt was (behalve een zwerver die lekker in de zon lag te tukken), stierf dit plan een snelle en zachte dood.  Overigens op zich niet raar, aangezien het seizoen nog niet begonnen was :-).

Na nog even wat rondgelopen te hebben en naast het politiebureau helemaal niets bezienswaardig gevonden te hebben, keerden we terug naar de pier. Aangezien het heerlijk weer was en ik ook wat hoofdpijn begon te krijgen, streken we neer bij de enige bar met terras, waar mijn reisgezellen een paar heerlijke lokale biertjes tot zich namen (ik hield het bij een paar pijnstillers en een glas water). Na anderhalf uur was het tijd om de pont terug te nemen en zoals altijd moesten we natuurlijk rennen om nog mee te mogen ;-). Ik gebruikte de reis terug om even te mediteren en dit in combinatie met de pijnstillers zorgden ervoor dat toen ik van de boot afstapte, mijn hoofdpijn helemaal verdwenen was en alleen nog een wat wollig gevoel achter bleef. Dan is het toch een stuk leuker om dingen te doen dan als je een stekende pijn achter je linkeroog hebt! Op naar het eten!!!

Roosevelt Island

Spelen met de Apple Watch

Na onze ochtend run was het een kleine wandeling naar de ontbijtplek van vandaag: Le Pain Quotidien, waar ik in 2010 vaak met Ans heerlijk gegeten had. We hadden snel een tafel en bijna gelijktijdig dat we aan wilden schuiven, betrad René ook de locatie. We hadden een lekker gezond ontbijt (onder andere yoghurt met house-made granola) met uitstekend en goed vullend brood. Met de magen goed gevuld liepen we vervolgens naar een icoon van New York, namelijk de enige Apple Store die de goedkeuring van Steve Jobs weg kon dragen, namelijk die aan Fifth Avenue. Ondanks alle berichten dat de Apple Watch niet in de winkel te koop was, wilden we toch een poging wagen, maar verder dan even met het apparaat spelen kwamen we niet, het moest inderdaad zoals verwacht besteld worden en dan konden we hem twee weken later ophalen. Jammer, dan zijn we al weer terug in Nederland, dus dat ging niet werken.

De Roosevelt Island Tram

Vanaf de Apple Store ging de weg terug naar Ravel, maar deze keer wel met een omweg. We besloten namelijk om het eerste stukje met de Roosevelt Island Tram te gaan. Dit is geen tram zoals we die kennen in Nederland, maar meer een gondelbaan die over de East River gaat en stopt op het kleine eilandje met de naam, je raadt het al, Roosevelt Island. Met onze metro kaart konden we ook van dit  prachtige stukje openbaar vervoer gebruik maken, zodat we na de trappen beklommen te hebben, direct de gondel in konden stappen, inclusief René die ondanks zijn hoogtevrees toch besloot mee te gaan. Het ritje was een kleine vijf minuten, maar gaf wel erg mooie uitzichten over Manhattan, weer vanuit een ander gezichtspunt. Op het eilandje zelf was echter niets te beleven, waardoor we snel weer de metro namen en binnen een half uur weer in het Ravel waren. Daar was het tijd om te douchen na onze hardloopactiviteiten, schone kleren aan te trekken, wat water bij te tanken en ons op te maken voor het middag programma, een bezoek aan Staten Island.

Hardlopen in Central Park

Volendammers in Central Park

Een van de dromen die ik heb sinds ik gestart ben met hardlopen een kleine twee jaar geleden, is het lopen van een rondje in Central Park. Nu dreigde een zweepslag in mijn rechter kuit roet in het eten te gooien, maar gelukkig was ik voldoende hersteld vandaag om toch een poging te wagen. Samen met Frank en Simon stonden weer lekker vroeg op (6.30 uur), trokken onze hardloopkleren aan vertrokken rond half acht richting Central Park. Het was verbazingwekkend hoe vol de metro op dat moment van de dag (en dan ook nog een zondag) was, we stonden als haringen in een ton, maar gelukkig waren we na een kwartier al bij onze halte. We liepen een paar straten naar de Columbus Circle ingang van Central Park, namen onderweg nog een koffie voor de broodnodige caffeine en om 8 uur strak startten we met onze ronde. Het was prachtig stralend weer, geen wolkje aan de lucht. Zoals het hoort gingen we dus bij het zuidelijkste puntje van Central Park van start en dan tegen de klok in lopend.

Heerlijk loopje!

Vanwege de blessure wilde ik geen risico nemen, dus ik nam samen met Frank een rustig loopje aan, terwijl Simon al snel voor ons aan de horizon verdween, om later plotseling weer achter ons op te duiken (je weet maar nooit waar de joker opduikt!!!), hij deed wat extra kilometers, omdat hij wel in een hoger tempo wilde lopen, anders kreeg hij last van zijn been. Frank en ik kwamen al snel in een soepel ritme, genoeg om gestaag voortgang te maken, maar ook om lekker bij te kunnen blijven praten.

Central Park is overigens niet vlak. Zeker in het noord westen zitten er flinke stukken klimmen en dalen bij. Hoewel ik nog lucht genoeg over had en ook mijn been het wel leek te houden, vond ik het leuker om samen met Frank het hele stuk uit te lopen en eerlijkheid gebied dat hij ook wel wat morele steun kon gebruike :-). Samen telden we de straten af die we vanuit Central Park kruisden en het werd er uiteraard niet eenvoudiger op, maar Frank toonde zich een echte bikkel, want hij liep de hele ronde van 10 kilometer uit, zonder tussentijds een pauze te nemen of te gaan wandelen (ook geen schande, maar dit geeft toch echt glans aan de prestatie). Voor de laatste kilometer was Simon ook bij ons komen lopen, zodat we gezamenlijk en hand in hand over de virtuele finish lijn kwamen. Wat een magnifiek gevoel was dat! Gelukkig was er een stalletje met drinken bij de finish plaats, dus met drie flesjes water zaten we vijf minuten later in het gras van Central Park, heerlijk te genieten van de zon en de omgeving, maar nog meer van de prestatie die we zojuist neer hadden gezet. Simon en Frank, knap gedaan mannen, ik ben trots op jullie!!! Voor wat betreft het hardlopen: op naar de Dam tot Dam loop :-)!!!

Walk the High Line

Park aangelegd over de oude metro spoorrails

Het was een klein kwartiertje met de metro naar de ingang van The High Line Park. Dit park is aangelegd op het spoor van een oude metrolijn en loopt dus boven de stad langs en geeft dus ook bijzondere uitzichten op de stad. Helaas was al het lopen vandaag René in de benen geslagen en daarom lieten Simon, Frank en ik hem achter op een terrasje, terwijl wij de trappen naar The High Line bestegen. Het is moeilijk te beschrijven wat The High Line Park bijzonder maakt, maar dat is het zeker wel. Het was heerlijk weer, daarom was het park druk met toeristen, maar zeker ook met veel New Yorkers die hier naartoe trekken. Het geheel van een aangelegd park, hoewel op sommige plekken het park ook bewust verwilderd gelaten wordt, in combinatie met de oude spoorlijn geeft een bijzonder gevoel. Er hing een heerlijk ontspannen sfeer, ondanks de drukte was er niemand opgefokt. We zagen New York van een heel andere kant dan we eerder gezien hadden. Echt een fijne ervaring, ik kan iedereen een bezoek aan The High Line aanraden. Nadat we het park weer uitgelopen waren (ongeveer 2,5 km in lengte) pakten we een taxi en waren binnen een paar minuten weer bij ons startpunt.

Daarna gingen we de Chelsea Market in, omdat we daar graag iets wilde eten. Dat bleek echter niet zo een succes te zijn, het was overal bizar druk en zitplaatsen waren er nagenoeg niet, zodat we uiteindelijk bij een middelmatig Mexicaans restaurant uitkwamen, Dos Camonis, waar René, Simon en Frank zich een margaritta op lieten drinken die a) niet lekker en b) veel te duur was. Als afsluiter wilden we nog een pint vatten bij Hogs en Heifers, maar aangezien daar legitimatie nodig was om duidelijk te maken dat we ouder dan 21 waren (duh) en de portier ons probeerde te tillen met plotseling een toegangsprijs te eisen toen hij hoorde dat wij toeristen waren (en dat terwijl hij ongegeneerd en met open bek een broodje pulled pork naar binnen aan het stouwen was) ging die optie niet door. Bij sommigen begonnen de voeten inmiddels pijn te doen en de oogleden zwaar te worden, dus pakten we de E-train (jawel, daar istie weer!!), werden met de shuttle in Queens opgehaald, dronken een drankje op de kamer en vielen toen als een blok in slaap. Ondanks het feit dat de muziek weer als een dolle door het plafond dreunde, hadden we er deze nacht geen last van, daarvoor was de inspanning vandaag groot genoeg geweest :-).