De reis naar huis

Wachten op de shuttle

Na ons bezoek aan Katz's was het een korte metrorit naar het Ravel, waar we onze spullen oppikten en met een shuttle naar het vliegveld werden gebracht. Helaas wat duurder dan de eerder aangegeven prijs, want die was niet berekent op 4 grote kerels uit Nederland met 4 grote tassen, waardoor het niet een town car werd, maar een busje. Deze bracht ons in no time naar JFK, waar we ook direct door konden lopen voor het afgeven van de bagage. Helaas ging daar iets fout, want Frank zijn naam bleek verkeerd op de baardig pass te zijn gekomen. Na wat zenuwachtig heen en weer geschuifel achter de balie, maakten de dames van KLM het in orde, maar voor alle zekerheid werd er iemand van de beveiliging meegestuurd om ons te begeleiden, mocht de douane nog lastige vragen gaan stellen. Dat was een geluk bij een ongeluk, want deze beveiliger had geen zin om in de rij te staan, dus loodste hij ons langs alle rijen en in plaats van 45 minuten die de rij wel langs was, werden we nu in 5 minuten overal doorgelaten. Na de douane werd er nog een bier gedronken en aten Simon en ik als afscheid nog even een hamburger bij de Shake Shack, waarna we al konden boarden in ons vliegtuig en de reis verder snel en aangenaam verliep. Zo kwam er alweer aan eind aan de avonturen van de "Boys in the USA 2015 Tour". Het was weer gezellig en we hebben weer ontzettend veel meegemaakt en gelachen. Volgend jaar weer en dan weer met Frank erbij, hoor!!!

Katz's Deli

Bij Katz's aan tafel

Iets wat ik altijd al heb willen proberen is een sandwich te eten in een echte New Yorkse Joodse Deli. Tot nu toe was het er nog niet echt van gekomen, maar vandaag ging de dag worden, waarop we naar de "moeder alle deli's" gingen, namelijk Katz's. De winkel is om verschillende redenen bekend, onder andere omdat je er een salami vandaan kunt sturen naar de USA troepen in oorlogsgebied, maar voor de wereld buiten de USA met name uit de film "When Harry met Sally", waar zelfs een bordje van in de zaak hangt aan welke tafel het opgenomen is. Katz's staat bekend om de pastrami en corner beef sandwiches, dus dat moesten wij zeker ook proberen. Ondanks dat het druk was, hadden we geluk (met dank aan Frank zijn assertiviteit) en konden we bijna direct aan tafel.

Corned Beef Sandwich

We werden geholpen door een serveerster die volgens mij de oprichting nog meegemaakt had en ons te woord stond in het meest platte New Yorks wat ik ooit had meegemaakt. Geweldig! De keuze voor het eten was niet moeilijk gemaakt: drie keer de pastrami sandwich en één keer de corner beef, waarbij ik met Simon afsprak om te delen. Daarbij nog wat coleslaw en friet en we waren klaar. Niet al te lang na de bestelling werden de monsters al aangeleverd. Ik heb nog nooit zulk dik belegde boterhammen gezien. Simon, Frank en ik vochten ons door de broodjes heen, maar René liet deze keer niet alleen het toetje staan, maar ook een half broodje. Die ging mee in de doggybag. Maar wat vond ik er nu van? Nou, eerlijk gezegd vond ik de verhalen beter dan het eten. Het is voornamelijk heel erg veel en daardoor indrukwekkend en het vlees is op zich goed, maar verder is het gewoon een boterham en dat voor de somma van 20 dollar. Voor de beleving vond ik het leuk om te doen, maar ik ga zeker niet terug, de smaak en de value for money zijn voor mij niet in verhouding.

Bij het weggaan stond buiten een dakloze te bedelen. We konden nu eindelijk eens iets doen waar we het al vaker over gehad hadden: we gaven hem geen geld om aan bier te verspillen, maar de halve sandwich van René. Zo kreeg die toch nog een goede bestemming!

Chinatown en Little Italy

Volendammers in Chinatown

Na ons bezoek aan The Village stond op het schema om een wandeling te doen door twee van de etnische wijken op Manhattan, te weten Chinatown en Little Italy uit het boek "De magie van New York".  De eerste stop was bijna een flashback naar een aantal dagen geleden, toen we op Flushing "the real NY Chinatown" hadden bezocht. Veel Chinezen (hoe is het mogelijk) en meer borden en reclames in het Chinees dan in het Engels. Dat sommige plekken duidelijker memorabel zijn dan andere laat wel zien dat een belangrijke plek in Chinatown The Bloody Angle (waar de meeste Triade moorden werden gepleegd vanwege het feit dat je anderen niet aan zie komen) historisch wel erg interessant is, maar dat er fysiek weinig aan te beleven valt. Gelukkig was dat bij Chinatown Ice Cream Factory wel anders, want daar haalden we een paar van de grootste en lekkerste ijsjes van deze vakantie!

Bijzondere muurtekeningen in Little Italy

Chinatown liep bijna naadloos over in Little Italy en daar voelde ik dat het einde van de vakantie in mijn benen begon te slaan. Ik kon me voor sommige delen wat moeilijker motiveren om enthousiast te worden, ondanks dat er wel degelijk veel te zien (zoals erg bijzondere muurtekeningen die we tegen kwamen) en nog meer te proeven was. Want Little Italy, dat betekent natuurlijk eten, eten en nog eens eten. Op de wandeling stond aangegeven dat we een cannelloni bij Ferrara moeten proberen, omdat die de beste van de stad zou zijn. Dat kun je je als lekkerbek natuurlijk geen twee keer laten zeggen, dus gingen we aldaar onze benen laten rusten (wat Frank uiteindelijk een paar leuke flirts van een Argentijnse dame opleverde), waar Frank, Simon en ik het gebak ons goed lieten smaken. René deed niet mee, want zoals het in Nederland natuurlijk al algemeen bekend is, hij eet geen desserts en daar is hij heel streng in (nou ja, als hij met ons weg is, dan, in ander vrouwelijk gezelschap schuift hij ze probleemloos naar binnen :-)). Na deze stop liepen we nog wat rond en bezochten we onder andere nog de laatste vestiging van Midtown Comics waar Simon nog een fiks aantal aankomen deed, waarna het eigenlijk al tijd werd voor de laatste stop van de vakantie, de plek waar we nog iets te eten gingen nemen voordat we de reis terug naar Nederland zouden gaan beginnen.

De laatste dag van de vakantie

De fontein in Washington Park Square

Met een wat onbestemd gevoel werd ik wakker vandaag. Zo'n laatste dag is altijd wat raar, maar deze keer was het voordeel dat we pas om 22.45 uur terug gingen vliegen en dus nog een volle dag hadden om door New York te toeren. We namen uiteraard de metro en na het uitstappen renden Simon, Frank en ik de trappen omhoog. Dat bleken er echter meer te zijn dan we in eerste instantie gedacht hadden. Maar bikkels als we zijn stopten we natuurlijk niet en kwamen uitgeput boven. Het bleek dat we echter een goede invloed hadden op andere reizigers want velen hadden na ons besloten om ook de trap te nemen. Het kwam bij Simon spontaan op om een soort erehaag te maken voor deze New Yorkers en onder hard applaus en high fives verwelkomden we vele reizigers boven aan de trap. Geweldig om te zien hoe Amerikanen hier dan in mee gaan, iedereen lachen en enthousiast in plaats van chagrijnige Nederlanders die gewoon doorlopen met een strakke kop. Na een ontbijtje bij Fresh & Co (de health food variant van een fast food restaurant) liepen we onze eerste bestemming in, te weten Greenwich Village. Het is altijd gezellig om daar doorheen te lopen, want de sfeer is er relaxed en nergens zo relaxed als op Washington Park Square. Ondanks de hitte die er inmiddels al was, was het erg druk met veel optredens, van gitaristen en zangkoren tot mensen die touwtje springen tot een kunst hadden gemaakt en waar je (tegen betaling) mee mocht doen. Het is altijd een bijzondere verzameling van mensen hier, neem er de tijd voor om daarvan te genieten als je in New York bent.

Last night in New York

Engelse boksfans in Brooklyn

Onze verkenning van Brooklyn bracht ons langs diverse straten die het aanzien meer dan waar waren en waar we onder andere een rustpauze namen bij een van de vele brouwerijtjes die Brooklyn rijk is. Daar was het echter zo druk, dat we na een half uur weer het hazenpad kozen. Daarna kwamen we onder andere langs het Barclays Center, normaal de thuishaven van het basketbal team de Brooklyn Nets, maar vanavond het strijdtoneel van een bokswedstrijd tussen en Amerikaan en en Engelsman van Algerijnse afkomst (Amir Kahn). We zagen wat TV opnamen en er bleken ook een handvol fans uit de UK overgekomen te zijn. De kaartjes voor de wedstrijd bleken al uitverkocht te zijn en op de zwarte markt waren ze veel en veel te duur, waarna we zo rond een uur of 22.00 eigenlijk geen idee meer hadden wat we zouden gaan doen.

Taartje van Carlo

Maar we zijn niet voor één gat te vangen. Vanaf Brooklyn was het maar een klein stukje rijden naar Broadway op Manhattan, want er stond nog een actie open die we al vaak uitgesteld hadden. Gedurende de vakantie waren we namelijk al heel vaak langs Carlo's Bakery op Times Square gelopen. Carlo is een bekende chef die in de USA een programma op TV heeft, Cake Boss, waarin hij de prachtigste taarten maakt. De oorspronkelijke winkel staat in Hoboken, maar inmiddels zijn er al vele vestigingen. Volgens de dochters van Frank waren dit "hemelse taartjes", dus wilden wij ze graag proeven, maar iedere keer dat we langs de vestiging op Times Square kwamen was het er voor ons veel te druk. Deze keer besloten we om wat er ook gebeurde in de rij te gaan staan. Dat bleek geen probleem, want het was wel druk, maar niet overdreven. Wat mij wel opviel was dat het eigenlijk een soort McDonalds was, want je kon er ook aan plastic stoeltjes zitten om met plastic bestek je taartje te eten. Dat had een Puerto Ricaans gezin ook gezien, want wij waren er met de hele familie, kochten er een taart en gingen er de verjaardag van een van de gezinsleden vieren. Kennelijk gebeurde dat vaker, want niemand in de zaak keek er van op. Toen wij bijna aan de beurt waren, had Frank even een moeilijk momentje, want de persoon voor hem kocht precies alle koekjes waarvan hij er een wilde proberen. Met wat Volendams gevloek in mijn oren, zag ik dat er uiteindelijk nog wel dezelfde koekjes waren, alleen wat kleiner, maar voor de smaak maakte dat natuurlijk niet uit, dus Frank was alsnog gelukkig. Ikzelf had een aardbeien taartje met VEEL slagroom. Wat zal ik er eens over zeggen: het was zeker een lekker dessert, maar na alle verhalen kon het toch niet helemaal tippen an de verwachtingen die ik ervan had (het gebak in Grand Central Terminal bij Magnolia Bakery was beter, vond ik). Mocht er geen lange rij staan en je trek in iets zoets hebben dan is een bezoek aan Carlo's Bakery prima om te doen, maar er speciaal voor heen rijden zou ik niet direct meer doen.

Hiermee kwam een einde aan onze laatste avond in New York. Na een korte metrorit en onze dagelijkse avond wandeling waren we weer terug in Ravel en met moeie voetjes gingen we te bede. 

Ki Sushi in Brooklyn

Vers bereide sushi bij Ki-Sushi

Het restaurant van de avond was Ki-Sushi. Jammer dat we weer meer dan een uur onderweg waren vanuit Coney Island, dit was wel de dag waarop we het meest gereisd hebben, zonde van de tijd, eerlijk gezegd. Tijdens het stukje lopen van het metro station naar het restaurant, dook ik nog even de plaatselijke LuLuLemon binnen om een shirt voor Ans te kopen, maar daarna schoven we snel aan een van de tafels bij Ki-Sushi. Er werd eerst gevraagd of we gereserveerd hadden, dat was niet het geval en leverde moeilijke blikken op, wat mij wat verbaasde aangezien er maar weinig tafels bezet waren. Echter, een kleine 20 minuten later begreep ik de vraag wel, want toen was het restaurant inmiddels tot de nok toe gevuld en werden er mensen weggestuurd bij de deur. Als voorgerecht hadden Simon, Frank en ik een sushi rol en als hoofdgerecht namen we de kip teriyaki. Rene was afwijkend bezig en ging voor de groze en de sashimi. Allemaal uitstekend eten, maar Ki-Sushi heeft er, ten opzichte van 5 jaar geleden en wat Amerikaanse aanpak op nagehouden, wat betekende dat ongeveer anderhalf uur na binnenkomst we alweer buiten waren. Daar scheiden voor de rest van de avond onze wegen: René had er zat van en ging naar het hotel, terwijl Frank, Simon en ik verder ging met het verkennen van Brooklyn. 

Coney Island

De dappere strijders

Na een metrorit van meer dan een uur, stopten we uit bij een van de meest bekende plekken in Brooklyn: Coney Island. De meest korte en krachtige beschrijving hiervan is dat het een permanente kermis is, met hier en daar wat grote attracties. Het was een korte wandeling van het metro station naar de boulevard, waar het druk op het strand bleek te zijn, maar er bijna niemand de moeite nam om de attracties van het pretpark te bezoeken. Maar wij waren hier niet voor het strand, wij waren hier voor de moeder aller achtbanen: The Cyclone. Deze houten achtbaan is in 1927 gebouwd en daarmee de oudste nog functionerende achtbaan ter wereld. Er stonden flink wat dranghekken om iedereen die erin wilde in goede banen te leiden, maar dat bleek niet nodig te zijn, want er was echt helemaal niemand te vinden. Dat betekende dat Frank en Simon zonder problemen door konden lopen en 1 minuten naar aankoop van de kaartjes al in de wagonnetjes zaten, samen met een wat oudere donkere dame, die een ritje in de Cyclone op haar "bucket list" had staan. Ondanks dat het natuurlijk niet de meest geavanceerde achtbaan ter wereld was, maakte hij toch genoeg indruk op de heren om het de entree prijs meer dan de moeite waard te vinden. Zelfs toen bleek dat Frank zijn zonnebril tijdens de rit verloren was (de Brutus gaf er echter niets om, "dan gooien we er gewoon 5 dollar tegenaan voor een nieuwe", riep hij uit). Na dit bezoek liepen we nog even langs alle attracties, maar werd er geen geld meer uitgegeven. Na een korte blik op het stadion van de Brooklyn Cyclones (een farm team van de New York Mets), was ons bezoek aan Coney Island wel klaar en besloten we weer terug te gaan naar het stuk van Brooklyn dat direct aan Manhattan grenst om daar de avond door te brengen. Mijn afdronk: Coney Island is een begrip in de New Yorkse cultuur en als echte USA liefhebber moet je het een keer gezien hebben, maar voor mij zal het bij deze ene keer blijven, net zoals de Navy Pier in Chicago (die hier wel mee te vergelijken is).