Times Square

Volendammers op Times Square

Wat is er nu meer New York dan Times Square? Ik zou me echt niets voor kunnen stellen. Dus kon het ook niet anders dan dat we vandaag even snel sfeer zouden snuiven op dit icoon van New York. Het is er heerlijk om gewoon rond te lopen en te genieten van de buzz van New York. Ik kan me voorstellen dat mensen gek worden van de constant in beweging zijnde mierenhoop die Times Square is, maar het is de plek om New York te leren kennen of misschien beter gezegd New Yorkers te leren kennen. Na ongeveer een uurtje rondgestruind te hebben, besloten we om even een uitstapje te maken en liepen een paar straten naar de eerste vestiging van Midtown Comics, die nabij Times Square gevestigd is. Zoals iedere vestiging van Midtown Comics is deze op de eerste etage gevestigd, maar aangezien dit de grootste vestiging is, beslaat het ook een tweede etage. In tegenstelling tot veel andere comic shops heeft Midtown ook nog geel veel losse back issues en als oude comic liefhebbers gaat ons hart daar toch nog steeds snelle van kloppen. Maar ondanks die kloppingen, is er eigenlijk nog maar 1 echte verzamelaar in ons midden en dat is Simon. Die had zich deze keer zelfs goed voorbereid en had een zoeklijstje samengesteld en tijdens dit bezoek kon hij al de eerste items daar vanaf strepen. Daarnaast kreeg Simon nog wat kortingsbonnen, voor het geval we ook nog andere vestigingen van Midtown Comics zouden gaan bezoeken. Hoewel het niet in de planning zat, nam hij de bonnen toch maar mee. Inmiddels waren we al lekker in een "New York State of Mind" en werd het tijd om naar de volgende plek te gaan die door veel mensen aangeraden werd: Highline Park.

Ayurveda Cafe revisited

De durfals

Een unicum op denk ik alle vakanties die ik met The Boys gedaan heb: voor de lunch bezochten we namelijk een vegetarisch restaurant!! In 2010 had ik samen met Ans een bezoek gebracht aan het Ayurveda Cafe op Amsterdam Avenue en dat toen bijzonder goed bevallen. De mannen waren ruimdenkend en besloten om ook deze ervaring op te willen doen. We waren al laat voor de lunch (zo rond 14.00 uur), dus er was ruimte genoeg. Bestellen ging eenvoudig, want er is maar één menu, dus dat kregen we uitgeserveerd, plus wat Indiaas bier en een mango lassie. Korte samenvatting: het eten was goed te doen, maar zeker niet zo lekker als ik me van vijf jaar geleden herinnerde. Nu kan het zijn dat dat gewoon kwam doordat het dagmenu me nu iets minder aansprak, of omdat het vorige keer in een andere context was dat ik het Ayurveda Café bezocht, maar ik had er hogere verwachtingen van gehad. Nou ja, kan gebeuren, soms zit het mee en soms zit het een klein beetje tegen. Op naar de volgende stop: Times Square!!

Wandelen in The Bronx

De boys met Ellen

Vanuit het Ravel namen we de metro die ons naar Radio City Music Hall bracht. Daar stond Ellen Gasnick, onze Big Apple Greeter al op ons te wachten. Ellen is een bijzondere vrouw, die een beetje is blijven steken in het verleden (hoewel zo psychiater van beroep bleek te zijn). Zo heeft ze geen mobiele telefoon en is er in haar huis ook geen computer te vinden. Voor "kinderen van het internet" zoals wij dat zijn, was dat toch even wennen. Maar Ellen kent New York goed en daar kwamen we voor, want in onze tocht om deze reis alle burrows van New York aan te doen konden we wel wat hulp gebruiken bij ons bezoek aan The Bronx. Kennelijk had ik bij het aanvragen van een greeter aangegeven dat we graag Arthur Avenue in The Bronx wilden bezoeken (het zou kunnen, maar ik kon het me echt niet meer herinneren....) en daar kon Ellen helemaal los op gaan. Een korte metro- en busrit verder stonden we in het echte Little Italy en kregen we een mooie rondtocht. Of misschien beter gezegd: Ellen liep lekker rond, deed haar boodschappen, vertelde af en toe een verhaal en wij mochten mee lopen :-).  En zoals het een goed Italiaan (ik ben tenslotte 1/8 van Italiaanse afkomst, dat zal mijn warmbloedige temperament verklaren) betaamd, stopten we veel in drank- en eetgelegenheden. De wandeling duurde 3 uur en was zeker de moeite waard. Na de Italiaanse invloeden bezochten we ook nog even het Hispanic gedeelte van The Bronx (het is in ieder geval een bezienswaardigheid om daar te zien hoe ver spandex op een dameslichaam opgerekt kan worden :-)) om daarna terug naar Manhattan te reizen. Daar namen we afscheid van Ellen die toevallig in dezelfde wijk moest zijn als wij, om daarna onze lunch te gaan eten.

De eerste ochtend activiteiten in Long Island City

Lekker de baas van Coca Cola pesten......

Volgens goed gebruik, was ik om 6 uur alweer wakker. Ik bleek niet de enige te zijn, want ook Simon en Frank lagen al naar het plafond te staren. Terwijl we René zacht ronkend achter lieten, liepen wij in het zonnetje het Ravel uit en Vernon Boulevard af, een nog slapend Long Island City in.  Onze wandeling ging naar Gantry Plaza State Park, gelegen aan de rand van de East River, waar een machtig mooi uitzicht was op de skyline van Manhattan met als sprankelend middelpunt het voor mij mooiste gebouw in New York, namelijk het Chrysler Building. In het park is een blikvanger een groot Pepsi Cola bord, wat daar neergezet is, omdat de directeur van Coca Cola over de rivier in Manhattan woonde en zo iedere dag dat hij vanuit zijn appartement naar buiten keek, direct een blik op het concurrerende merk kan werpen. Ongelofelijk kinderachtig en flauw......I like it!!! Na ongeveer twee uur door dit deel van Queens gewandeld te hebben keerden we weer terug naar het Ravel waar René inmiddels wakker was geworden en toilet had gemaakt. Aangezien we al vrij vroeg een afspraak met onze Big Apple Greeter gemaakt hadden, aten we ons ontbijt in het hotel. Ik had gehoopt dat het ontbijt op het dak plaats kon vinden, maar dat bleek niet mogelijk te zijn, waardoor we in een echt vervelende ontbijt zaal een marginaal ontbijt aten. Niet slecht, niet goed, maar niet voor herhaling vatbaar, want we willen graag zoveel mogelijk leuke dingen meemaken en hier straalde nou niet echt vreugde vanaf, hoewel de omelet wel lekker op maat gemaakt was (maar potverdikke, wat duurde het lang voordat die klaar was....). Nou ja, dat weten we dan ook weer. 

Hotel Ravel

Bier was snel gevonden

Na een uurtje in de metro te hebben gezeten, stapten we uit bij de halte Court Street (ook een halte die we nog veel zouden zien, deze vakantie). Het was 20 minuten lopen naar ons hotel, Ravel. Op de route naar het hotel kwamen we op ongeveer 100 meter een micro brouwerij tegen, waar een lokaal bier gemaakt werd. Het plan werd door René, Frank en Simon direct opgevat om daar deze vakantie nog een pint te pakken, maar vandaag even niet.

Twee minuten later betraden we Hotel Ravel. Het eerste wat direct opviel was dat de normale ingang verspert was dat we omgeleid werden naar een achterdeurtje. Daar binnengekomen moesten we het gehele hotel doorkruizen en zagen we ook dat er op heel veel plaatsen aan het hotel geklust werd. Er bleek een grote renovatie aan de gang te zijn, wat verrassend genoeg nergens op de site of bij booking.com vermeld stond. Het inchecken ging verder feilloos, een grote, donkere meneer achter de counter deed dat lekker snel, logte ons in op de WiFi en vertelde dat er een hele goede rooftop bar bovenop het hotel was die om 23.00 uur open zou gaan en tot die tijd konden we daar dineren. Of hij even een tafeltje voor ons moest reserveren? Dat aanbod lieten we aan ons voorbij gaan, want ondanks de lange reis wilde we toch wel graag op de eerste dag even naar Manhattan toe, zodat we gelijk goed in het ritme van de stad zouden komen.

Mooi uitzicht oude Queensboro Bridge

Onze kamer zat op de 4de etage en was lekker ruim (55 m2, dat is in New York meer uitzondering dan regel), met een fijne badkamer. Het uitzicht was ook erg goed, want we konden de Queensboro bridge bijna aanraken! Na eerst even contact gezocht te hebben met onze Big Apple Greeter, Ellen Gasnick, met wie me de dag erop een wandeling door Bronx zouden maken (wat maar goed was ook, want Ellen dacht dat we in een ander hotel zaten, waardoor we elkaar zeker gemist zouden hebben, maar nu konden we bij Radio City Music Hall afspreken) en ons wat opgefrist te hebben lieten we ons naar de metro vervoeren, stapten daar oude E-lijn en stonden met 20 minuten op Manhattan. Daar werd eerst een van onze eerste levensbehoeften ingevuld, namelijk bij een T-Mobile winkel werd voor iedereen een lokale SIM plus pre paid mobiel internet bundel aangeschaft (ondanks dat er een negatieveling in de groep was die dacht dat het op die eerste dag niet zou lukken, ik noem geen namen en Frank en René doen dat ook niet). Daarna was het een klein stukje lopen voordat we de eerste hamburgers van deze vakantie ons goed lieten smaken.

Na het diner waren de meesten wel moe en besloten we terug te gaan naar het hotel. Dus hup, weer de E-lijn in, uitstappen bij Court Street, Ravel bellen voor een pick up met de auto (dat ging ook soepeltjes) en hup naar bed en slapen.....maar dat laatste viel voor mij niet mee. Hoewel de anderen er geen last van schenen te hebben door de vermoeidheid, hoorde ik het geluid van de nachtclub boven ons alsof er een cd in onze kamer was opgezet. Wat een klote herrie......en dat wel tot 4 uur 's nachts. Ik heb tot die tijd nog wel wat gedommeld, maar pas om 4 uur kon ik echt de slaap vatten, om vervolgens om 6.00 uur weer klaar en klaar wakker te zijn.....

John F Kennedy Airport en de E-train

De E-train was snel gevonden

JFK zorgde voor een flinke verrassing. Daar waar we beducht waren om een hele lange tijd in de rij te staan bij de douane vanwege eigen eerdere ervaringen en horror verhalen van vrienden en kennissen, was daar deze keer echt helemaal geen sprake van. Frank en ik gingen helemaal soepel door de douane na gebruik making van de machines die in de aankomsthal stonden, Simon en René moesten toch nog langs de klassieke weg, maar na maximaal een kwartiertje waren we allemaal gepasseerd. Ook de tassen kwamen bijna als eerste van de band, waardoor we snel over konden gaan naar de volgende actie: het regelen van het vervoer naar het hotel. Aangezien het Memorial Day Weekend was, was het erg druk op de weg, dus besloten we om te gaan voor hét vervoermiddel van New York, de metro. Na eerst een klein stukje met de airtrain naar het station Jamaica (bekend van het nummer Funkin for Jamaica) kwamen we op het bijbehorende metro station. Daar kochten we voor 31 dollar een weekkaart voor het openbaar vervoer van New York (een echte aanrader voor iedereen, zo goed en goedkoop heb ik openbaar vervoer nog nergens te wereld gezien). Vervolgens pakten we de E-train (deze zouden we de komende dagen nog veelvuldig gebruiken) die ons van het meest oostelijke punt van Queens naar het meest westelijke puntje, Long Island City, bracht, waar ons hotel voor de komende negen dagen op ons wachtte.

Op naar New York

Op 22 mei was het dan weer zover. Het jaarlijkse uitje van Frank, Simon, René en mijzelf (beter bekend als "The Boys") naar de Verenigde Staten van Amerika ging weer los. Dit jaar was het een weerzien met een oude liefde, namelijk New York City, de stad waar we in 1993 als eerste voet aan de grond zetten om onze "Tour de America" te gaan maken. De vlucht vertrok om 13.30 uur, ik was er van overtuigd dat ik daarom nog wel tijd had om eerst nog even een bokslesje te doen, maar de algemene status bij de groep was "we willen weg". Dus verzamelden we rond 10.30 uur op Schiphol, waarna we bijzonder soepel door het inklaren van de bagage gingen (de instapkaarten hadden we allemaal de dag ervoor al digitaal geregeld) en ook de douane verliep zonder problemen. Ik had zelfs nog even de tijd om mijn Privium pas te laten verlengen, wat de dag ervoor door een gebrek aan het bij me hebben van mijn paspoort niet gelukt was. Daarna kwam er echter een kleine tegenvaller. We hadden onze zinnen gezet om een Noodle Soup te gaan eten op Schiphol, maar door alle renovatie daar, was deze plek verdwenen :-(. Daarom maar een broodje bij Bread gehaald (natuurlijk veel te duur voor wat je daar krijgt, eigenlijk een echte afrader), de telefoons nog een keer goed opgeladen en daarna maar naar de gate. Daar was het borden reeds begonnen en er stond een lange rij, maar gebruik makend van mijn Sky Priority status kon ik ons allemaal snel langs de rij loodsen. We namen plaats op de achterste rij in het vliegtuig, beetje jammer dat de stoelen niet naar achteren konden. Maar wat denk je: we hadden even fout gekeken en zaten eigenlijk een rij daarvoor! Dus snel verplaatst, koptelefoons op om films te kijken (oa Kingsmen The Secret Service, leuke film met enkele klassieke uitspraken die de hele vakantie terug zouden komen!!) en voordat we het wisten was het 8 uur verder en landden we alweer op JFK. The Boys Are Back In Town!!!!