Staten Island

Manhattan vanaf de Staten Island Ferry

Staten Island. Als je aan mensen die naar New York gaan of ze ook Staten Island gaan bezoeken, zul je vaak vragende gezichten zien. Veel mensen denken toch vaak dat New York alleen uit Manhattan bestaat en bij wat doorvragen herkennen ze ook nog wel de stadsdelen The Bronx en Brooklyn, Queens alweer een stuk minder en Staten Island kent bijna niemand. Op zich ook niet zo vreemd, want Staten Island is eigenlijk met name een wijk waar veel New Yorkers wonen en slapen, maar zodra ze moeten werken of iets willen gaan doen, reist men toch vaak snel naar Manhattan. Dat verklaart direct wat de belangrijkste attractie van Staten Island is: de pont die tussen Manhattan en Staten Island vaart! Een aardig ritje van een minuut of 20, waarbij je vanaf het water diverse "landmarks" van New York kunt zien. En het is nog gratis ook, wat ook een verklaring is voor de populariteit. Toen wij aankwamen bij de pier vanwaar de ferry vertrok stond er dan ook  een massa mensen te wachten om de boot op te mogen. Gelukkig zijn het grote boten, dus kon iedereen er zonder probleem op en hadden we ook nog goede plaatsen aan de railing, zodat we alles zonder obstructie konden zien. Hoewel deze pont dus ook vele New Yorkers vervoerd, denk ik dat de bezetting vandaag ongeveer 99 procent toeristen en 1 procent autochtonen was :-).

Het 9/11 memoriam op Staten Island

Eenmaal aangekomen op Staten Island viel het mij direct op dat veel mensen die van de boot kwamen direct weer in de rij gingen staan om weer terug te reizen naar Manhattan. Wij natuurlijk niet, want wij wilden wel eens zien wat Staten Island ons te bieden had. Helaas moesten we constateren dat dat eerlijk gezegd niet zo heel veel was. Er heerste een bijna serene rust in dit stuk van New York, wat op geen enkele manier leek op de hectiek die we eerder vandaag meegemaakt hadden. We liepen een stukje langs de waterkant, met wederom een andere view op de skyline van Manhattan. Een interessante variatie hierop was het 9/11 memorial van Staten island, dat gewijd is aan de slachtoffers van de aanslag op het WTC die van Staten Island kwamen. Als je door het memorial heen kijkt, zie je de plek waar het WTC heeft gestaan. Even verderop is het stadion van de Staten Island Yankees (of Bombers, hangt er vanaf wie je het vraagt), een van de honkbalteams die gelieerd zijn aan de New York Yankees en waar hun jonge talenten spelen en klaargestoomd worden voor een plek in de hoofdmacht om uiteindelijk in de MLB te spelen. Aardig stadionnetje en ik had het wel leuk gevonden om er een shirt van mee te nemen, maar aangezien alles potdicht was en er helemaal niemand in de buurt was (behalve een zwerver die lekker in de zon lag te tukken), stierf dit plan een snelle en zachte dood.  Overigens op zich niet raar, aangezien het seizoen nog niet begonnen was :-).

Na nog even wat rondgelopen te hebben en naast het politiebureau helemaal niets bezienswaardig gevonden te hebben, keerden we terug naar de pier. Aangezien het heerlijk weer was en ik ook wat hoofdpijn begon te krijgen, streken we neer bij de enige bar met terras, waar mijn reisgezellen een paar heerlijke lokale biertjes tot zich namen (ik hield het bij een paar pijnstillers en een glas water). Na anderhalf uur was het tijd om de pont terug te nemen en zoals altijd moesten we natuurlijk rennen om nog mee te mogen ;-). Ik gebruikte de reis terug om even te mediteren en dit in combinatie met de pijnstillers zorgden ervoor dat toen ik van de boot afstapte, mijn hoofdpijn helemaal verdwenen was en alleen nog een wat wollig gevoel achter bleef. Dan is het toch een stuk leuker om dingen te doen dan als je een stekende pijn achter je linkeroog hebt! Op naar het eten!!!

Roosevelt Island

Spelen met de Apple Watch

Na onze ochtend run was het een kleine wandeling naar de ontbijtplek van vandaag: Le Pain Quotidien, waar ik in 2010 vaak met Ans heerlijk gegeten had. We hadden snel een tafel en bijna gelijktijdig dat we aan wilden schuiven, betrad René ook de locatie. We hadden een lekker gezond ontbijt (onder andere yoghurt met house-made granola) met uitstekend en goed vullend brood. Met de magen goed gevuld liepen we vervolgens naar een icoon van New York, namelijk de enige Apple Store die de goedkeuring van Steve Jobs weg kon dragen, namelijk die aan Fifth Avenue. Ondanks alle berichten dat de Apple Watch niet in de winkel te koop was, wilden we toch een poging wagen, maar verder dan even met het apparaat spelen kwamen we niet, het moest inderdaad zoals verwacht besteld worden en dan konden we hem twee weken later ophalen. Jammer, dan zijn we al weer terug in Nederland, dus dat ging niet werken.

De Roosevelt Island Tram

Vanaf de Apple Store ging de weg terug naar Ravel, maar deze keer wel met een omweg. We besloten namelijk om het eerste stukje met de Roosevelt Island Tram te gaan. Dit is geen tram zoals we die kennen in Nederland, maar meer een gondelbaan die over de East River gaat en stopt op het kleine eilandje met de naam, je raadt het al, Roosevelt Island. Met onze metro kaart konden we ook van dit  prachtige stukje openbaar vervoer gebruik maken, zodat we na de trappen beklommen te hebben, direct de gondel in konden stappen, inclusief René die ondanks zijn hoogtevrees toch besloot mee te gaan. Het ritje was een kleine vijf minuten, maar gaf wel erg mooie uitzichten over Manhattan, weer vanuit een ander gezichtspunt. Op het eilandje zelf was echter niets te beleven, waardoor we snel weer de metro namen en binnen een half uur weer in het Ravel waren. Daar was het tijd om te douchen na onze hardloopactiviteiten, schone kleren aan te trekken, wat water bij te tanken en ons op te maken voor het middag programma, een bezoek aan Staten Island.

Hardlopen in Central Park

Volendammers in Central Park

Een van de dromen die ik heb sinds ik gestart ben met hardlopen een kleine twee jaar geleden, is het lopen van een rondje in Central Park. Nu dreigde een zweepslag in mijn rechter kuit roet in het eten te gooien, maar gelukkig was ik voldoende hersteld vandaag om toch een poging te wagen. Samen met Frank en Simon stonden weer lekker vroeg op (6.30 uur), trokken onze hardloopkleren aan vertrokken rond half acht richting Central Park. Het was verbazingwekkend hoe vol de metro op dat moment van de dag (en dan ook nog een zondag) was, we stonden als haringen in een ton, maar gelukkig waren we na een kwartier al bij onze halte. We liepen een paar straten naar de Columbus Circle ingang van Central Park, namen onderweg nog een koffie voor de broodnodige caffeine en om 8 uur strak startten we met onze ronde. Het was prachtig stralend weer, geen wolkje aan de lucht. Zoals het hoort gingen we dus bij het zuidelijkste puntje van Central Park van start en dan tegen de klok in lopend.

Heerlijk loopje!

Vanwege de blessure wilde ik geen risico nemen, dus ik nam samen met Frank een rustig loopje aan, terwijl Simon al snel voor ons aan de horizon verdween, om later plotseling weer achter ons op te duiken (je weet maar nooit waar de joker opduikt!!!), hij deed wat extra kilometers, omdat hij wel in een hoger tempo wilde lopen, anders kreeg hij last van zijn been. Frank en ik kwamen al snel in een soepel ritme, genoeg om gestaag voortgang te maken, maar ook om lekker bij te kunnen blijven praten.

Central Park is overigens niet vlak. Zeker in het noord westen zitten er flinke stukken klimmen en dalen bij. Hoewel ik nog lucht genoeg over had en ook mijn been het wel leek te houden, vond ik het leuker om samen met Frank het hele stuk uit te lopen en eerlijkheid gebied dat hij ook wel wat morele steun kon gebruike :-). Samen telden we de straten af die we vanuit Central Park kruisden en het werd er uiteraard niet eenvoudiger op, maar Frank toonde zich een echte bikkel, want hij liep de hele ronde van 10 kilometer uit, zonder tussentijds een pauze te nemen of te gaan wandelen (ook geen schande, maar dit geeft toch echt glans aan de prestatie). Voor de laatste kilometer was Simon ook bij ons komen lopen, zodat we gezamenlijk en hand in hand over de virtuele finish lijn kwamen. Wat een magnifiek gevoel was dat! Gelukkig was er een stalletje met drinken bij de finish plaats, dus met drie flesjes water zaten we vijf minuten later in het gras van Central Park, heerlijk te genieten van de zon en de omgeving, maar nog meer van de prestatie die we zojuist neer hadden gezet. Simon en Frank, knap gedaan mannen, ik ben trots op jullie!!! Voor wat betreft het hardlopen: op naar de Dam tot Dam loop :-)!!!

Walk the High Line

Park aangelegd over de oude metro spoorrails

Het was een klein kwartiertje met de metro naar de ingang van The High Line Park. Dit park is aangelegd op het spoor van een oude metrolijn en loopt dus boven de stad langs en geeft dus ook bijzondere uitzichten op de stad. Helaas was al het lopen vandaag René in de benen geslagen en daarom lieten Simon, Frank en ik hem achter op een terrasje, terwijl wij de trappen naar The High Line bestegen. Het is moeilijk te beschrijven wat The High Line Park bijzonder maakt, maar dat is het zeker wel. Het was heerlijk weer, daarom was het park druk met toeristen, maar zeker ook met veel New Yorkers die hier naartoe trekken. Het geheel van een aangelegd park, hoewel op sommige plekken het park ook bewust verwilderd gelaten wordt, in combinatie met de oude spoorlijn geeft een bijzonder gevoel. Er hing een heerlijk ontspannen sfeer, ondanks de drukte was er niemand opgefokt. We zagen New York van een heel andere kant dan we eerder gezien hadden. Echt een fijne ervaring, ik kan iedereen een bezoek aan The High Line aanraden. Nadat we het park weer uitgelopen waren (ongeveer 2,5 km in lengte) pakten we een taxi en waren binnen een paar minuten weer bij ons startpunt.

Daarna gingen we de Chelsea Market in, omdat we daar graag iets wilde eten. Dat bleek echter niet zo een succes te zijn, het was overal bizar druk en zitplaatsen waren er nagenoeg niet, zodat we uiteindelijk bij een middelmatig Mexicaans restaurant uitkwamen, Dos Camonis, waar René, Simon en Frank zich een margaritta op lieten drinken die a) niet lekker en b) veel te duur was. Als afsluiter wilden we nog een pint vatten bij Hogs en Heifers, maar aangezien daar legitimatie nodig was om duidelijk te maken dat we ouder dan 21 waren (duh) en de portier ons probeerde te tillen met plotseling een toegangsprijs te eisen toen hij hoorde dat wij toeristen waren (en dat terwijl hij ongegeneerd en met open bek een broodje pulled pork naar binnen aan het stouwen was) ging die optie niet door. Bij sommigen begonnen de voeten inmiddels pijn te doen en de oogleden zwaar te worden, dus pakten we de E-train (jawel, daar istie weer!!), werden met de shuttle in Queens opgehaald, dronken een drankje op de kamer en vielen toen als een blok in slaap. Ondanks het feit dat de muziek weer als een dolle door het plafond dreunde, hadden we er deze nacht geen last van, daarvoor was de inspanning vandaag groot genoeg geweest :-).

Times Square

Volendammers op Times Square

Wat is er nu meer New York dan Times Square? Ik zou me echt niets voor kunnen stellen. Dus kon het ook niet anders dan dat we vandaag even snel sfeer zouden snuiven op dit icoon van New York. Het is er heerlijk om gewoon rond te lopen en te genieten van de buzz van New York. Ik kan me voorstellen dat mensen gek worden van de constant in beweging zijnde mierenhoop die Times Square is, maar het is de plek om New York te leren kennen of misschien beter gezegd New Yorkers te leren kennen. Na ongeveer een uurtje rondgestruind te hebben, besloten we om even een uitstapje te maken en liepen een paar straten naar de eerste vestiging van Midtown Comics, die nabij Times Square gevestigd is. Zoals iedere vestiging van Midtown Comics is deze op de eerste etage gevestigd, maar aangezien dit de grootste vestiging is, beslaat het ook een tweede etage. In tegenstelling tot veel andere comic shops heeft Midtown ook nog geel veel losse back issues en als oude comic liefhebbers gaat ons hart daar toch nog steeds snelle van kloppen. Maar ondanks die kloppingen, is er eigenlijk nog maar 1 echte verzamelaar in ons midden en dat is Simon. Die had zich deze keer zelfs goed voorbereid en had een zoeklijstje samengesteld en tijdens dit bezoek kon hij al de eerste items daar vanaf strepen. Daarnaast kreeg Simon nog wat kortingsbonnen, voor het geval we ook nog andere vestigingen van Midtown Comics zouden gaan bezoeken. Hoewel het niet in de planning zat, nam hij de bonnen toch maar mee. Inmiddels waren we al lekker in een "New York State of Mind" en werd het tijd om naar de volgende plek te gaan die door veel mensen aangeraden werd: Highline Park.

Ayurveda Cafe revisited

De durfals

Een unicum op denk ik alle vakanties die ik met The Boys gedaan heb: voor de lunch bezochten we namelijk een vegetarisch restaurant!! In 2010 had ik samen met Ans een bezoek gebracht aan het Ayurveda Cafe op Amsterdam Avenue en dat toen bijzonder goed bevallen. De mannen waren ruimdenkend en besloten om ook deze ervaring op te willen doen. We waren al laat voor de lunch (zo rond 14.00 uur), dus er was ruimte genoeg. Bestellen ging eenvoudig, want er is maar één menu, dus dat kregen we uitgeserveerd, plus wat Indiaas bier en een mango lassie. Korte samenvatting: het eten was goed te doen, maar zeker niet zo lekker als ik me van vijf jaar geleden herinnerde. Nu kan het zijn dat dat gewoon kwam doordat het dagmenu me nu iets minder aansprak, of omdat het vorige keer in een andere context was dat ik het Ayurveda Café bezocht, maar ik had er hogere verwachtingen van gehad. Nou ja, kan gebeuren, soms zit het mee en soms zit het een klein beetje tegen. Op naar de volgende stop: Times Square!!

Wandelen in The Bronx

De boys met Ellen

Vanuit het Ravel namen we de metro die ons naar Radio City Music Hall bracht. Daar stond Ellen Gasnick, onze Big Apple Greeter al op ons te wachten. Ellen is een bijzondere vrouw, die een beetje is blijven steken in het verleden (hoewel zo psychiater van beroep bleek te zijn). Zo heeft ze geen mobiele telefoon en is er in haar huis ook geen computer te vinden. Voor "kinderen van het internet" zoals wij dat zijn, was dat toch even wennen. Maar Ellen kent New York goed en daar kwamen we voor, want in onze tocht om deze reis alle burrows van New York aan te doen konden we wel wat hulp gebruiken bij ons bezoek aan The Bronx. Kennelijk had ik bij het aanvragen van een greeter aangegeven dat we graag Arthur Avenue in The Bronx wilden bezoeken (het zou kunnen, maar ik kon het me echt niet meer herinneren....) en daar kon Ellen helemaal los op gaan. Een korte metro- en busrit verder stonden we in het echte Little Italy en kregen we een mooie rondtocht. Of misschien beter gezegd: Ellen liep lekker rond, deed haar boodschappen, vertelde af en toe een verhaal en wij mochten mee lopen :-).  En zoals het een goed Italiaan (ik ben tenslotte 1/8 van Italiaanse afkomst, dat zal mijn warmbloedige temperament verklaren) betaamd, stopten we veel in drank- en eetgelegenheden. De wandeling duurde 3 uur en was zeker de moeite waard. Na de Italiaanse invloeden bezochten we ook nog even het Hispanic gedeelte van The Bronx (het is in ieder geval een bezienswaardigheid om daar te zien hoe ver spandex op een dameslichaam opgerekt kan worden :-)) om daarna terug naar Manhattan te reizen. Daar namen we afscheid van Ellen die toevallig in dezelfde wijk moest zijn als wij, om daarna onze lunch te gaan eten.