De avond vierdaagse 2015

Gelukkig is Anke niet een jaloers type ...

Ook dit jaar deden we weer mee aan het jaarlijkse spektakel dat De Avond Vierdaagse heet. Het was wel een bijzondere versie, want het was de eerste keer dat Daan niet mee liep. Dinsdag16 juni was de start, waar ik midden op de wandeling aansloot, omdat ik in een mega file op de Osdorperweg kwam te staan. Vanaf daar nam ik de begeleiding over van Ans. Hoewel, begeleiding, ik heb Jeroen niet veel gezien, want hij was continue de hort op en liep met zijn vrienden en vriendinnen lekker te keuvelen, zonder ook maar een moment te klagen (en als je op vier avonden dan uiteindelijk 42 km loopt als tien jarig manneke, dan is dat niet niks). Het gaf mij de mogelijkheid om met diverse ouders ook bij te praten, zo'n wandeling is daar het uitgewezen moment voor. Onderweg kwamen we een meneer tegen die inmiddels voor de 45ste keer meeliep, ik denk niet dat mijn jongens dat gaan halen, want ik denk dat na volgend jaar als ze beiden van de Halverwege zijn, de traditie ophoudt. Volgend jaar dus nog zeker een keer deelnemen, daarna zien we het wel weer.

De ECI Letterenloop in Haarlem

Toch de Letterenloop gered

Een manier om snel van mijn jetlag af te komen is intensief sporten. Nu was dat wat moeilijk, omdat ik nog steeds last had van de zweepslag in mijn rechterkuit. Maar ik had mij ingeschreven voor de tweede wedstrijd uit het Haarlemmer Hardloopcircuit, De ECI Letterenloop. De eerste wedstrijd had ik al gemist door de blessure (De Zorgspecialisten Loop), dus ik had mijn zinnen erop gezet om deze loop wel te doen. Een deel van het geld dat met de ECI Letterenloop opgehaald wordt, wordt besteed om lezen onder de jeugd verder te stimuleren (dat draag ik een warm hart toe), op het midden terrein zijn boeken te koop (hardloop boeken, maar ook populaire fictie) en de voortgang van de loop wordt niet in kilometers aangegeven, maar is de volgorde van het alfabet. Het was wat aan de warme kant op hard te lopen, maar met als training een rondje Central Park, een stuk of 20 losse kilometers en 's ochtends nog een boksles in de benen, ging ik toch naar de ijsbaan in Haarlem waar de start plaats vond. Strak om half een werden we weggeschoten en begonnen we aan een route, die gekenmerkt werd door een flink stuk dat door Bloemendaal gelopen werd. Daar zijn twee kenmerken van te noemen. Allereerst staan er hele grote en hele dure huizen. Als je denkt je nu wel de grootste en duurste gezien hebt, staat er om de hoek een nog grotere en duurdere. Het tweede kenmerk is Het Kopje van Bloemendaal, een fikse steile heuvel, die een echte kuitenbijter is en die we twee keer op moesten. Al met al was het voor mij een flinke klus en hoewel ik me vooraf had voorgenomen om toch voor een tijd onder het uur te gaan, zorgde de spanning in mijn kuit en Het Kopje ervoor dat dat helaas niet lukt, ik kwam met een verhitte kop op 1.01.15 binnen. Ach, met alle fysieke hindernissen is dat niet eens zo een slecht resultaat voor mij :-).

Grape District De Pijp

Geweldige service van Naomi

Ondanks dat ik geen wij drink, kom ik toch geregeld bij een slijterij. Ik vind het namelijk leuk om voor Ans, die wel een liefhebster is, eens wat lekkers mee te nemen. Nu kon ik twee zaken eenvoudig combineren, want ik zou Daan ophalen bij de Games Workshop in Amsterdam en daar tegenover had ik gezien dat een vestiging van The Grape District zat: een winkel die ik heb leren kennen als een zaak die prima wijnen verkoopt tegen schappelijke prijzen. Toen ik binnenkwam werd ik alleraardigst ontvangen door Naomi, die me vroeg waar ik trek in had. Dat is altijd een leuk moment, want als ik vertel dat ik zelf helemaal geen alcohol drink, zie je toch vaak wat verbijstering op de gezichten van de verkoper. Zo niet bij Naomi, die helemaal begreep dat ik iets leuks voor Ans mee wilde nemen en voorstelde om dan een "Proeverij Pakketje" te maken. Dat was een uitstekend idee en zo liep ik uiteindelijk, na heel veel over diverse wijnen gehoord te hebben (blijven te prachtige verhalen van enthousiaste mensen hier), de zaak uit met drie maal rood, drie maal wit en drie maal rosé, waarvan ik inmiddels weet dat vele ervan bij Ans in de smaak vallen. Super service van de Grape District en dan specifiek van Naomi, ik kom zeker weer terug (voor Ans natuurlijk :-)).

De zoektocht naar een Flash shirt

Flash en Kid Flash

Bij het schrijven van het reisverslag besef ik me dat ik een bepaald onderdeel helemaal vergeten ben. Dat moet ik even goedmaken. Een van de opdrachten die ik mee had gekregen voorafgaand aan de reis was van Jeroen. Ik kijk inmiddels met hem de series Arrow en Flash en met name die laatste vindt hij helemaal te gek. Daarom had hij mij gevraagd om een Flash T-shirt voor hem mee te nemen. Klinkt als een eitje, toch? Nou, dat bleek wat meer voeten in de aarde te hebben dan verwacht, want in alle comic winkels die we bezochten was er bijna geen Flash shirt te krijgen en degene die we vonden was XXXL en dat was toch wat aan de ruime kant voor Jeroen. Na ook diverse andere winkels bezocht te hebben, bedacht ik me dat bij Old Navy (een vrij goedkope kledingzaak in New York) men vaak superhelden shirts verkocht. Toevallig kwamen we op die dag langs een filiaal en daar bleek men wel Flash T-shirts te hebben, maar alleen in heren maten en niet in kindermaten (raar, alle andere shirts waren er wel in kindermaat). Dan maar voor de S gaat, dacht ik. Maar het Flash shirt bleek bizar populair te zijn, dus de bedrijfsleider van het eerste filiaal verwees ons naar een filiaal een kilometer verderop die nog Flash Shirt zou hebben. Daar aangekomen waren er inderdaad Flash shirts (yippie!!), mar helaas niet in S (minder yippie).

Een van de medewerkers wilde wel even kijken of andere filialen het shirt nog in S hadden (waarom had de bedrijfsleider uit de eerste zaak dat niet gedaan, denk je dan) en dat leverde op dat in een derde filiaal op 3 km lopen er nog 1 S zou moeten zijn. Dus Frank, Simon en ik als de rappe hazen daarheen, maar na bestudering van alle shirt was er geen S te vinden. Alhoewel, we hadden de paspop die op een hoge plank stond en die ook een Flash shirt aan had nog niet bekeken. Het zou toch niet..... Simon en Frank waren niet voor een gat te vangen, dus voordat ik het wist hadden ze met een stok de paspop al van de plank getikt en wat denk je: ja hoor, het was de S die we zochten!! Dank aan de inventiviteit van mijn maten uit Volendam!!! Het shirt ging snel mee, plus een XL voor mezelf, zodat we thuis Flash en Kid Flash konden gaan spelen :-). Het was het allemaal waard, want huis gekomen toverde het shirt een grote lach op het gezicht van Jeroen en het is inmiddels ook zijn lievelingsshirt geworden!!

De reis naar huis

Wachten op de shuttle

Na ons bezoek aan Katz's was het een korte metrorit naar het Ravel, waar we onze spullen oppikten en met een shuttle naar het vliegveld werden gebracht. Helaas wat duurder dan de eerder aangegeven prijs, want die was niet berekent op 4 grote kerels uit Nederland met 4 grote tassen, waardoor het niet een town car werd, maar een busje. Deze bracht ons in no time naar JFK, waar we ook direct door konden lopen voor het afgeven van de bagage. Helaas ging daar iets fout, want Frank zijn naam bleek verkeerd op de baardig pass te zijn gekomen. Na wat zenuwachtig heen en weer geschuifel achter de balie, maakten de dames van KLM het in orde, maar voor alle zekerheid werd er iemand van de beveiliging meegestuurd om ons te begeleiden, mocht de douane nog lastige vragen gaan stellen. Dat was een geluk bij een ongeluk, want deze beveiliger had geen zin om in de rij te staan, dus loodste hij ons langs alle rijen en in plaats van 45 minuten die de rij wel langs was, werden we nu in 5 minuten overal doorgelaten. Na de douane werd er nog een bier gedronken en aten Simon en ik als afscheid nog even een hamburger bij de Shake Shack, waarna we al konden boarden in ons vliegtuig en de reis verder snel en aangenaam verliep. Zo kwam er alweer aan eind aan de avonturen van de "Boys in the USA 2015 Tour". Het was weer gezellig en we hebben weer ontzettend veel meegemaakt en gelachen. Volgend jaar weer en dan weer met Frank erbij, hoor!!!

Katz's Deli

Bij Katz's aan tafel

Iets wat ik altijd al heb willen proberen is een sandwich te eten in een echte New Yorkse Joodse Deli. Tot nu toe was het er nog niet echt van gekomen, maar vandaag ging de dag worden, waarop we naar de "moeder alle deli's" gingen, namelijk Katz's. De winkel is om verschillende redenen bekend, onder andere omdat je er een salami vandaan kunt sturen naar de USA troepen in oorlogsgebied, maar voor de wereld buiten de USA met name uit de film "When Harry met Sally", waar zelfs een bordje van in de zaak hangt aan welke tafel het opgenomen is. Katz's staat bekend om de pastrami en corner beef sandwiches, dus dat moesten wij zeker ook proberen. Ondanks dat het druk was, hadden we geluk (met dank aan Frank zijn assertiviteit) en konden we bijna direct aan tafel.

Corned Beef Sandwich

We werden geholpen door een serveerster die volgens mij de oprichting nog meegemaakt had en ons te woord stond in het meest platte New Yorks wat ik ooit had meegemaakt. Geweldig! De keuze voor het eten was niet moeilijk gemaakt: drie keer de pastrami sandwich en één keer de corner beef, waarbij ik met Simon afsprak om te delen. Daarbij nog wat coleslaw en friet en we waren klaar. Niet al te lang na de bestelling werden de monsters al aangeleverd. Ik heb nog nooit zulk dik belegde boterhammen gezien. Simon, Frank en ik vochten ons door de broodjes heen, maar René liet deze keer niet alleen het toetje staan, maar ook een half broodje. Die ging mee in de doggybag. Maar wat vond ik er nu van? Nou, eerlijk gezegd vond ik de verhalen beter dan het eten. Het is voornamelijk heel erg veel en daardoor indrukwekkend en het vlees is op zich goed, maar verder is het gewoon een boterham en dat voor de somma van 20 dollar. Voor de beleving vond ik het leuk om te doen, maar ik ga zeker niet terug, de smaak en de value for money zijn voor mij niet in verhouding.

Bij het weggaan stond buiten een dakloze te bedelen. We konden nu eindelijk eens iets doen waar we het al vaker over gehad hadden: we gaven hem geen geld om aan bier te verspillen, maar de halve sandwich van René. Zo kreeg die toch nog een goede bestemming!

Chinatown en Little Italy

Volendammers in Chinatown

Na ons bezoek aan The Village stond op het schema om een wandeling te doen door twee van de etnische wijken op Manhattan, te weten Chinatown en Little Italy uit het boek "De magie van New York".  De eerste stop was bijna een flashback naar een aantal dagen geleden, toen we op Flushing "the real NY Chinatown" hadden bezocht. Veel Chinezen (hoe is het mogelijk) en meer borden en reclames in het Chinees dan in het Engels. Dat sommige plekken duidelijker memorabel zijn dan andere laat wel zien dat een belangrijke plek in Chinatown The Bloody Angle (waar de meeste Triade moorden werden gepleegd vanwege het feit dat je anderen niet aan zie komen) historisch wel erg interessant is, maar dat er fysiek weinig aan te beleven valt. Gelukkig was dat bij Chinatown Ice Cream Factory wel anders, want daar haalden we een paar van de grootste en lekkerste ijsjes van deze vakantie!

Bijzondere muurtekeningen in Little Italy

Chinatown liep bijna naadloos over in Little Italy en daar voelde ik dat het einde van de vakantie in mijn benen begon te slaan. Ik kon me voor sommige delen wat moeilijker motiveren om enthousiast te worden, ondanks dat er wel degelijk veel te zien (zoals erg bijzondere muurtekeningen die we tegen kwamen) en nog meer te proeven was. Want Little Italy, dat betekent natuurlijk eten, eten en nog eens eten. Op de wandeling stond aangegeven dat we een cannelloni bij Ferrara moeten proberen, omdat die de beste van de stad zou zijn. Dat kun je je als lekkerbek natuurlijk geen twee keer laten zeggen, dus gingen we aldaar onze benen laten rusten (wat Frank uiteindelijk een paar leuke flirts van een Argentijnse dame opleverde), waar Frank, Simon en ik het gebak ons goed lieten smaken. René deed niet mee, want zoals het in Nederland natuurlijk al algemeen bekend is, hij eet geen desserts en daar is hij heel streng in (nou ja, als hij met ons weg is, dan, in ander vrouwelijk gezelschap schuift hij ze probleemloos naar binnen :-)). Na deze stop liepen we nog wat rond en bezochten we onder andere nog de laatste vestiging van Midtown Comics waar Simon nog een fiks aantal aankomen deed, waarna het eigenlijk al tijd werd voor de laatste stop van de vakantie, de plek waar we nog iets te eten gingen nemen voordat we de reis terug naar Nederland zouden gaan beginnen.