De tuin ligt er mooi bij!

Moestuin ligt er goed bij!

Een paar maanden geleden zijn we in Halfweg begonnen met het aanleggen van onze moestuin. Toen we de kisten in elkaar getimmerd hadden, geschilderd hadden, de aarde erin gestort was en de plantjes geplant waren, zag het er eerlijk gezegd een heel klein beetje triestig uit. Veel zwarte aarde, weinig groene plantjes. Nou, daar is inmiddels wel wat verandering in gekomen. De tuin is inmiddels zo goed verzorgd dat de gewassen de bakken uit spuiten ongeveer. Er is al veel groente en fruit geoogst, van courgette en verschillende soorten sla tot en met koolrabi en aardbeien. Sommige planten zijn zelfs al aan de tweede oogst toe! Het ziet er echt indrukwekkend uit als je erbij staat en het is mooi om te zien hoe de groenten groeien. Een uitstekend initiatief van Ans dus om dit zo ingeregeld te krijgen. En met de moestuin die in de houtsnippers ligt, komen er ook geen slakken en erg weinig vogels bij de gewassen om de boel op te vreten. Dat is voor toekomstige tuinders de tip van de dag!

Opruimen

Jeroen helpt graag met opruimen!

Het nadeel van een groot huis, is dat je het ook gaat vullen met heel veel spullen. Zeker als je, zoals gisteren al gememoreerd, je ook een neiging hebt om zaken te verzamelen. Gelukkig kan Ans wel een factor zijn om zaken weg te gooien of opgeruimd te krijgen. Deze keer lag echter de voorkamer van ons kantoor nagenoeg vol met allerlei spullen: oud speelgoed, zaken die op koninginnedag niet verkocht waren, lege star wars lego dozen van Daan die hij nog wilde bewaren, you name it.

Maar een plek om het allemaal te bewaren hebben we niet meer op het erf (het is ook maar 3000 m2, dus wat kun je verwachten). Daarom houden we bij Shurgard nog een kleine opslag aan. Dus niet getreurd, Jeroen wilde me graag helpen en gezamenlijk vulden we de achterbak van de C5 met diverse zakken en gingen we op pad. Nu is Shurgard echt een heel slecht bedrijf, dus voordat we uiteindelijk binnen waren met ongeveer 6 keer de code intikken hadden we al een beetje de pest erin. Daarna was het vechten om een karretje los te krijgen, maar uiteindelijk waren we dan op de juiste verdieping om de buit op te bergen. Uiteraard ging dat ook niet zonder slag of stoot, want in elke zak zag Jeroen wel iets "waar hij leuke dingen mee kon doen" en wat hij eigenlijk weer mee naar huis wilde nemen. Maar standvastig als ik ben, hield ik voet bij stuk. Nou ja, bijna dan, hij mocht nog een beertje weer mee terug nemen om in zijn bed te leggen, want anders was die zo eenzaam. Verder hielp Jeroen uitstekend om alles in de box te zetten, de boel weer af te sluiten en, na een bewaker geroepen te hebben om uiteindelijk het gebouw van Shurgard weer te mogen verlaten, waren we zo weer thuis in Halfweg. En het beertje? Nou, daar was Jeroen zo aangehecht dat hij hem in de auto liet liggen en sindsdien nooit meer naar gekeken heeft :-)...

Je kunt nooit genoeg zonnebrillen hebben

De actuele collectie zonnebrillen, voorop de Oakley Pitboss

In iedere man schuilt een verzamelaar. Tenminste, dat maak ik mezelf graag wijs, omdat ik anders echt een afwijking heb. Spaarde ik vroeger met name de echte jongens dingen zoals platen/ cd's, video's/ dvd's en boeken/ strips, wat ouder geworden kwam ik erachter dat die toch wel wat veel plaats in namen, dit even los van het feit dat je muziek en films inmiddels goed digitaal kunt opslaan en eigenlijk je boeken ook. Overigens merkte ik dat afgelopen weekend weer toen ik eindelijk tijd had om eens serieus naar mijn Nook te kijken en wat ik daar aan eboeken allemaal op kon zetten: je komt dan heel snel op internet heel veel tegen en dat wil ik dan toch wel hebben, hebben, hebben.....maar tijd om het te lezen, nee, die is dan weer moeilijk beschikbaar. Gelukkig zijn er ook zaken die je kunt sparen en waar je minder tijd aan hoeft te besteden, maar die wel een grote aantrekkingskracht hebben.

Een van die dingen voor mij is zonnebrillen (de ander is horloges, maar daar heb ik al eerder over geschreven). Op de een of andere manier hebben die on onweerstaanbare aantrekkingskracht op mij. Gezien het feit dat ik nog steeds niet over ben gegaan naar gelaserde ogen, ben ik veroordeeld tot geslepen glazen en tot mijn grote teleurstelling moet ik dus iedere keer de Sunglass Hut voorbij lopen. Nu ben ik voor een niet te verwaarlozen deel van Italiaans bloed afkomstig, dus het is wel weer te verklaren, want voor veel Italiaanse mannen is de zonnebril natuurlijk de mode accessoire. Op dit moment telt de huidige collectie zeven brillen (de achtste, een Armini, heb ik kort geleden weggedaan, omdat die nu wel zo oud was dat de glazen mij geen hulp meer gaven). En ja, de goede oplettende lezer ziet er maar zes op de foto liggen (de zevende lag in mijn auto en ik had geen zin om hem op te halen met de pijn in mijn kuit van het hardlopen, sorry....). 

De kenners zullen zien dat het uiteindelijk maar om twee merken gaat: Oakley en Ray Ban. Ik blijk toch uiteindelijk voor de echte zonnebril makers te gaan en niet voor mode merken die het erbij doen (zoals Gucci, Prada, D&G) en het moet ook een beetje "in your face" zijn. Dan springt Oakley er natuurlijk erg uit, met (rechter rij, van achter naar voor) een uitstekende straight jacket, een customized jawbone (voor op de piste, ook de bril van Lance Armstrong) en mijn laatste aankoop, een Pitboss van titanium gemaakt! Van Ray Ban heb ik (linker kolom, van achter naar voor) een bijzonder fraai exemplaar zonder naam :-), een originele Club Master uit Rome en de beroemde Wayfarer (klassiek a la Blues Brothers en Bob Dylan). Zoals een vriend van mij zij "je kan nooit genoeg zonnebrillen hebben", het wordt alleen wel een "hell of a job" om een schema op te stellen wanneer ik welke het beste kan dragen, tips ontvang ik graag :-).

Hardlopers zijn....

Hier kon ik nog lachen....

Vanochtend hadden Ans en Jeroen er zin in. Ondanks het wat mindere weer (het motterde een beetje) trokken ze hun sportkleren aan en gingen hardlopen. Jeroen was redelijk snel terug, want hij vond het saaaaaaaai (dat kan ik me wel voorstellen). Ans kwam echter bezweet en geënthousiasmeerd terug en een half uur later kreeg ik het verzoek om op internet de cursus "Start to Run" van Evy Gruyaert op te snorren. Nu is dat in dit geval via NewsLeecher normaal geen probleem, maar nu had ik eerst drie missers (missende files) voordat ik alles gevonden had. In totaal 57 lessen om er uiteindelijk toe te geraken 10 km te kunnen hardlopen. Dus op de usb, en daarna naar de laptop en hop, eea stond op de iPod van Ans, maar om het geheel uit te proberen (de techniek dan) had ik hem eerst op mijn iPhone gezet. Nou, dat was volgens mij ega een mooi punt om ook eens met hardlopen te beginnen. Normaal lach ik dat simpel weg, maar deze keer dacht ik: daar zit nog wel wat in. Zal ik.....?

En ja hoor, ik besloot letterlijk en figuurlijk de stoute schoenen aan te trekken en een uur later liep ik door het rustieke Halfweg voor de eerste les van wel 18 hele minuten. Dat ging ik natuurlijk lachend doen. Nou, qua genoeg lucht hebben wat het geen probleem (maar ja, we hebben het over 18 minuten, he), maar na een minuut op tien voelde ik een "pets" in mijn rechterkuit, waarna die goed pijn ging doen. Uiteraard bikkelde ik door en ronde het programma af, maar thuis gekomen, was de kuit al keihard geworden en stortte ik voor de TV (waar Nadal net de eerste set van Federer had gewonnen) in elkaar. Een warme douche hielp ook nog niet veel, waardoor ik nu nog hinkelend door het huis ga. Hopelijk gaat het morgen wat beter, anders word ik het lachertje van CRM Distributrie morgen. Ik wilde zelf overigens morgen alweer aan de gang gaan met les 2, maar dat mag dus niet, ik moet het volgens het schema opbouwen. Nou je, vooruit, deze keer zal ik luisteren. Mijn einddoel voor dit jaar: ik wil 5 km onafgebroken en zonder aan het eind in te storten kunnen lopen. Een doel moet je altijd stellen, want anders weet ik al hoe dit af gaat lopen. Steunbetuigingen zijn welkom :-).

Nog een geweldige muziek service: AUPEO!

Ik geniet nog dagelijks van van mijn aankoop van mijn Sonos installatie. Helemaal de koppeling met Spotify blijft echt te gek! Maar er komen steeds meer muziek diensten bij die meer dan de moeite waard zijn. En het mooie is: daar stuurt Sonos je ook gewoon berichten over, dus je wordt prima op de hoogte gehouden. Zo kreeg ik afgelopen week een mail dat de muziekdienst Aupeo! Aupeo is een soort internet radio, maar dan net even anders, want het is niet echt een radio station, maar eigenlijk een continue stream van muziek. Je kunt wel je eigen stijl kiezen. Dus ik ging gelijk door naar Rock en vond daar Classic Metal, Classic Rock, Punk, INdie, Rock Charts, voor een ieder wat wils.

Maar wat mij natuurlijk direct aantrok: Hair Metal!! Gelijk ingetuned en wat volgde er: White Lion, Guns & Roses, Kiss, Ozzy Osbourne (hair metal?),  Cinderalla en Tesla. En dat waren alleen maar de eerste nummer. Voordeel is dat je niet zelf dingen samen hoeft te stellen, maar dat iemand anders er al over nagedacht heeft om de muzieklijst samen te stellen. Sprak mij zeker aan!! Verder kijkend heb je ook diverse andere streams, waarvan ik het jazz kanaal ook heb uitgeprobeerd en dat ging ook lekker. Voor zover ik het nu heb kunnen zien is Aupeo (dat natuurlijk ook via de PC te beluisteren is) een gratis service die ook zo blijft, dus zeker de moeite waard om het eens uit te proberen. Sinds mijn ontdekking staat hij in ieder geval iedere dag op (naast Spotify met de cd van Ben Saunders, die swingt echt als een zotte!).

Een verkeerde aankoop

De miskoop en de goede koop

Een maand geleden (jemig, idd, het is alweer een maand geleden, het lijkt gisteren) was ik met Simon en Rene in Miami. Op zoek naar een iPad2 voor Simon (die hij in Nederland overigens inmiddels gevonden heeft), kwamen we bij de Apple Store in Miami Beach. Helaas geen iPad2, maar omdat mijn hoesje van mijn iPhone er inmiddels de brui aan had gegeven kocht ik daar wel een nieuwe. In tegenstelling tot mijn eerdere hoesjes, kocht ik er een met een klepje. Op het eerste gezicht zag die er heel erg leuk uit en dat is hij eigenlijk ook. Echter, hier kwam echt het adagium van gebruikersvriendelijkheid naar voren. Hoewel het leer er mooi uit ziet en het systeem op zich ook goed werkt, word je er helemaal kriegel van als je de iPhone wilt gebruiken!! Door de leren rand kun je de toetsen aan de buitenkant van het toetsenbord niet goed bedienen. Als je een foto wilt maken, moet je de iPhone eruit halen, dat is niet erg, maar dan moet je drie knoopjes losmaken en daarna, als de iPhone weer terug gaat weer allemaal vast maken. En het drukkertje om de voorflap weer vast te maken past lastig, maar het leer ervan gaat ook snel stuk.

Al met al kan ik niet anders concluderen dan dat dit een miskoop is geweest van 60 dollar. Maar de ergernis is vele malen meer. Dus ben ik sinds deze week teruggeschakeld op een net, leren hoesje. maar uiteraard wel met een twist: het is een ontwerp van Paul Smith, waarvan de ene kant mooi zwart leer is, maar de andere kant een afbeelding van een cassette bandje is, zoals we die vroeger, in lang vervlogen tijden hadden, en die je zelf samenstelde om muziek te luisteren op je walkman of om indruk op je vrienden of vriendinnen te maken. dat gaf warme herinneringen, dus die moest ik hebben. Inmiddels is het hoesje al gearriveerd en het is idd een trip down memory lane en heel mooi leer, dus mijn iPhone is weer modebewust en gebruikersvriendelijk beschermd!

Best eng!

Instrument van Sweeny Ans

Sinds twee maanden kom ik niet meer bij Nassau Kappers. Niet dat het met de meiden daar niet leuk is, maar aan mijn kapsel valt niet veel te verpesten en om de een of andere manier is het toch een mentale barriere om voor minder dan 10 minuten werk 18 Euro te betalen. Na de aankoop van een tondeuse en een ronsel praktijk om ons me te laten scheren (zoals eerder geblogd) had ik na drie keer de prijs van de tondeuse er alweer uit. Er bleef echter een nijpend probleem, en dat waren de nekharen (daar praat ik wel eens uit....:-)). Die waren uiteindelijk met de tondeuse moeilijk weg te krijgen, die rakkers. Dus even bedenken hoe de professionals dat doen: die gebruiken er een uit scheermes, zoals de echte barbieren ze gebruiken. Na een kort onderzoek kwam ik uit op www.scheerwinkel.nl, waar je alle soorten en maten kon kopen. Hoewel ik even gefascineerd werd door een mes van 300 euro en ook door de startersset (met onder andere een slijpriem....), besloot ik toch in te binden en gewoon een goed mes voor de beginner te kopen. Gisteren kwam het mes binnen en enrzijds is het wel een mooi apparaat wat echt intrigerend is, anderzijds is het ook wat intimiderend. En zeker als je denkt dat iemand anders met dat mes straks aan jou lijf gaat zitten, dan moet je wel heel erg veel vertrouwen in die ander hebben, want het lemmet is echt allejezus scherp! Dus maar even wachten tot Ans goed uitgerust is en goed licht heeft om voor de eerste keer via deze weg de haren eens te gaan verwijderen. Spannend hoor!!