Jeroen zijn tandje

Een blogpost zonder foto. Simpelweg omdat ik Jeroen moest beloven er geen foto van op internet te zetten. Toen Jeroen twee jaar oud was, was hij met mij aan het spelen op een stoel in zijn toemalige kamer en na een enthousiaste actie, viel hij met zijn tanden op de vensterbank. Grote schok voor papa en nog meer voor Jeroen die er erg van moest huilen. Een bezoek aan de tandarts leverde toen op dat er voor de korte termijn niets aan de hand was, maar dat er iets gebeurd kon zijn dat men nu nog niet kon zien en wat voor later gevolgen kon hebben. Na een paar jaar bleek dat zo te zijn, want een tand van Jeroen begon steeds bruiner te worden en hij kreeg een ontsteking daarboven. Vandaag werd het dan ook tijd om, voordat zijn tandvlees echt aangetast werd, de tand te trekken. Dat was best een heftige ervaring. Hij kreeg eerst valium thuis toegediend, en bij de tandarts lachgas, maar hij was er niet onder te krijgen, Uiteindelijk moest toch de verdoving gezet worden, en dat duurde tergend lang en leidde uiteindelijk tot ene bloedbad, omdat de ontsteking open werd geprikt. En als Jeroen ergens bang voor is....

Het trekken van de tand zelf ging heel snel (minder dan een minuut), en daarna kon ik Jeroen weer lekker knuffelen en hem optillen, want gewoon lopen ging niet meer door valium en lachgas :-(. Hij mocht nog twee speeltjes bij de tandarts uitzoeken, maar daar zag hij ook dubbel, want hij liep met vier stuks naar buiten. Daarna werd hij thuis lekker door mama verwend, terwijl hij op de bank tv lag te kijken en 's avonds ging het alweer een heel stuk beter. Voor hemzelf maar ook voor ons is het nog wel even wennen aan zijn nieuwe aanblik, namelijk een Jeroen zonder voortanden. Het is dat hij graag wil dansen, maar zoals hij er nu uitziet, lijkt hij meer op een bokser :-) !!!

Fotogeniek

Tja, als je even een keer weinig tekst hebt om te schrijven, is er gelukkig altijd een klein ventje dat ervoor zorgt dat je een mooie foto kan maken, omdat hij het nooit erg vindt, om even voor de camera te poseren. Jeroen, smile!!!!!!

Het had ook hier kunnen gebeuren....

Boston werd kampioen, in Vancouver!

Als liefhebber van Amerikaanse sport is het even doorbijten de afgelopen weken. Naast een honkbal seizoen dat in volle gang is, waren er de play offs van het basketbal (met Dallas Mavericks als winnaar tov de door Rene gesupporterde Miami Heat) en het ijshockey. Deze laatste was een strijd tussen de Vancouver Canucks en de Boston Bruins. Na zes wedstrijden was het gelijk, namelijk 3-3 en hing alles op de laatste wedstrijd, gespeeld in Vancouver. Een spannende wedstrijd werd verwacht, maar uiteindelijk werd het een simpel 4-0.....maar wel voor Boston. Daarna werd de Stanley Cup uitgereikt, maar wel voor een vijandig publiek. Het was bijzonder om te zien hoe het team uit Boston aan het feest vieren was, terwijl de tribunes leeg stroomden en ze door het thuis publiek van Vancouver uitgefloten werden. Onwillekeurig gingen mij gedachten terug naar afgelopen mei toen ons aller Ajax tegen FC Twente speelde. Stel je nu toch eens voor dat Twente daar met het kampioenschap aan de haal was gegaan, dan hadden we een zelfde situatie gekregen als in Vancouver. Brrr.....je moet er toch niet aan denken!!!

Vaderdag 2011

Boekenlegger en kamer hanger, echt iets voor vaderdag!

Zondag was het vaderdag. Altijd een heugelijk feit. Dit keer waren we met de mannen uit het gezin onderling, wat betekende dat Daan en Jeroen 's ochtends vroeg begonnen met het maken van een ontbijt. Ik kreeg een boterham met kaas, een erg oud beschuitje met kaas, een plakje kaas, een ontbijtkoekje met kaas en een glas lauw water (ze hadden geprobeerd koffie te maken, maar waren vergeten een kuipje in de Nespresso te doen :-)). Na het ontbijt was het tijd voor de cadeaus. Allereerst gaven ze de dingen die Ans gekocht had, een heerlijke reep van "raw chocolate", een paar hardloop sokken en, surprise, surprise, een professionele ijsmaak machine. Dat wordt smikkelen en smullen binnenkort, ik heb er al zin in om daar wat leuke recepten voor op te speuren! Daarna kreeg ik de eigen gemaakte cadeaus. Dat zijn uiteindelijk tot de echte hoogtepuntjes. Daan had een kamer hanger gemaakt, om aan te geven of mensen mij wel mochten storen of niet (ssshhhh.....papa slaapt). Jeroen was wat meer oldschool en had een heel kleurrijke boekenlegger gemaakt met daarin zijn handje verwerkt (ik moet nog even nadenken hoe ik dat met de eReaders ga gebruiken). De climax: de jongens die de zelfverzonnen of overgeschreven versjes voordroegen om te zeggen dat ze papa zo lief vonden. Dat is het mooiste cadeau wat ze me uiteindelijk konden geven, en dan krijgt zelfs de harde programma manager traantjes in zijn ogen.....

Het Zwaantje

De soep was nog redelijk te eten

Nadat ik vrijdag bij Ron Blaauw gegeten had, was het de dag erna de beurt aan een andere culinaire gelegenheid :-). Omdat Ans een weekend cursus had, was het mannen weekend bij ons. En nadat we naar Kung Fu Panda 2 (in 3D best wel leuk) waren geweest, besloten we ook uit eten te gaan. De keus viel in deze op Het Zwaantje, het eertcafe dat sinds kort weer in Zwanenburg geopend was. Om kwart over vijf kwamen we aan en kregen we het menu (een geplastificeerd A4tje) aangereikt. We besloten uiteindelijk voor twee tomaten soep en een gamba salade vooraf te gaan en voor Daan en Jeroen daarna de patat met kroket en ik de kogel biefstuk. Opvallend: de bediening zijn allemaal jongens, normaal lopen er bijna altijd ook wel dames in de bediening, maar hier niet. Wel allemaal aardige gasten, dus dat was prima. En het was ook niet erg dat de jongens af en toe wat luidruchtig waren, zo druk was het ook weer niet.
De voorgerechten kwamen redelijk snel, de gamba's waren redelijk goed en de soep was voor Daan en Jeroen prima (en er werd ook door de bediening prima gereageerd toen Jeroen uit eigen beweging op de diplomatieke wijze die hem eigen is om brood vroeg :-)). Daarna ging het echter fout. Het duurde meer dan een half uur voordat het hoofdgerecht kwam, zonder veel extra aandacht. Daarna bleken de patatjes ok te zijn, maar de kroketten waren inmiddels al zacht geworden. De kogelbiefstuk was echt een homp, hij was taai en er zat kraak nog smaak aan, zelfs na peper en zout erop gedaan te hebben (eigenlijk een belediging van de kok, maar dat wat hier echt noodzakelijk). Nee, ik durf zonder enige arrogantie te zeggen dat ik die zelf beter bak! Inmiddels begonnen Daan en Jeroen er ook zat van te krijgen en aangezien de dessert mogelijkheden uit ijs bestonden, lieten we die lopen. In totaal 60 Euro verder verlieten we het pand. Ik had niet heel veel verwachtingen, maar zelfs die werden deze keer niet waar gemaakt. Het is niet zo heel moeilijk om in een eetcafe lekker eten te maken, zonder Michellin sterren na te streven, maar hier werd de plank op gebied van eten echt misgeslagen. Het Zwaantje zal ik niet meer bezoeken, volgende keer een poging doen bij Brasserie Het Gemaal, dat ook weer net geopend is.

Ron Blaauw revisited

Sante uit Ron Blaauw Amsterdam

Een van de eerste sterren restaurants waar ik ging dineren, was Ron Blaauw (de allereerste was overigens La Vilette in Rotterdam). Ik weet nog goed dat ik met een beetje knikkende knietjes het restaurant in Oudekerk naar binnen ging en vervolgens helemala weggeblazen werd door alle kunststukjes die Ron op het bord toverde. Daarna ben ik er diverse malen geweest, maar de laatste jaren werd de kwaliteit een beetje bedenkelijk. Ron was meer bezig met al zijn andere restaurants en initiatieven, zodat de kwaliteit in het restaurant er echt onder begon te lijden, wat overigens wel gevolgen had voor zijn positionering in de Lekker 100, maar niet aan de klassering bij Michellin (2 sterren). Een paar maanden geleden hoorde ik dat Ron ging verhuizen naar Amsterdam, zijn restaurant Sofia (bekend van het feit dat alle penoze van Amsterdam daar kwam) werd geslachtofferd en op die plek verrees Ron Blaauw Amsterdam. Overigens heeft Ron zijn plek in Ouderkerk behouden, daar zit nu Ron's Vis van de dag.

Het scheermesje van Ron blijft een klassieker

Tijd dus voor een hernieuwde kennismaking. Samen met Rene reisde ik om zeven uur naar de Sophialaan af, waar ik de sleutels van de C5 afgaf aan de maitre, waarna de auto netjes weggezet werd (leve de valet parking, voor de luie restaurant bezoeker). Een vriendin van Rene had aangegeven dat ze Ron zelf goed kende en de beste tafel voor ons zou regelen. Nu was Ron dat kennelijk vergeten of ze was toch niet zo een goede vriendin als ze zelf dacht, want van een extra speciale behandeling heb ik in ieder geval niets gemerkt. Nu was de bediening gewoonweg prima, dus daar was niets op af te dingen! Naast ons zat een ouder echtpaar, categorie aardappel in het keeltje, dat soms net even teveel met ons wilde praten (tenminste naar mijn zin...). Ron zelf was ook in de zaak, zijn taak bestond uit het geven van de kaart en ons een gezellige avond te wensen. Toch wel bijzonder, een chef die met allerlei vage armbandjes rondloopt en een baard van drie dagen heeft staan, komt toch enigszins onverzorgd over. Het menu zag er goed uit, maar we besloten toch de kaas en de klassieker, het scheermesje, toe te voegen.

De uitgebreide recensie komt binnenkort op smulweb. Mijn samenvatting is dat het bijzonder goed eten was deze avond, maar dat ik alle hype die rondom de verhuizing naar Amsterdam toch wat overdreven vindt. Het bombardement amuses is overweldigend en er zitten toppers tussen en iedere gang is uitstekend bereid. Maar wat mij echt gigantisch tegen viel was de prijs. Het zes gangen diner kost 90 Euro, maar met de uitbreidingen kwamen we op 125 Euro per couvert, en dan zit je op  minder gangen dan het menu bij Vinkeles, Vermeer, De Nederlanden of La Rive, maar wel 25 Euro per kop meer kost. En dat vond ik het eerlijk gezegd niet waard. Kwalitatief een strakke 8,5 hoor en het was weer een erg gezellige avond, maar Ron Blaauw Amsterdam gaat niet op mijn lijstje komen om veel vaker heen te gaan.

The Oasis Thai Spa

Aardige massage, maar niet geweldig

Ik ben een grote fan de "100%" gidsen. Ik heb ze gebruikt in steden waar ik nog nooit geweest was (zoals bijvoorbeeld Rome), maar ook in steden waar ik al heel veel geweest ben en dan nog konden ze me nog verrassen (een van de hoogtepunten: de wandeling door Brooklyn in New York, het hoogtepunt van mijn laatste bezoek daar!). Nu was ik laatst met Daan en Jeroen pannenkoeken happen in Haarlem bij het Elfenbankje, en wat schetst mijn verbazing: er bleek ook een boekje 100% Haarlem te zijn. En daar in de aanbieding voor 5 euro, dan kan ik dat natuurlijk niet laten liggen.

Van de week keek ik het boekje voor het eerst eens door, en een flink aantal bestemmingen kende ik natuurlijk al. Maar mijn oog viel op een van de zaken in het boekje, om precies te zijn The Oasis Thai Spa. Dat was enerzijds omdat ik dacht "he, hebben ze dat ook in Haarlem" en anderzijds omdat ik nog steeds flinke pijn in mijn kuit heb van het hardlopen. Een massage leek me dan wel lekker. Dus een mailtje sturen en binnen twee uur was de afspraak gemaakt. Vandaag om 10 uur was ik paraat en het eerste dat mij wel opviel is dat het er nogal sjofeltjes uit zag van de buitenkant. Dat werd aan de binnenkant eerlijk gezegd niet veel beter. Handdoeken waar net even teveel rafeltjes aan zaten, de muziek die net even een keer teveel oversloeg, het was het allemaal net niet. Maar wie a zegt, moet ook b zeggen, dus na een gesprek in gebrekkig Engels met een van de masseuses (Nederlands stond niet in haar vocabulaire) belande ik op de behandeltafel. De massage duurde anderhalf uur en was een mix van een sport massage en een kruidenstempel massage (daar hebben ze hete water op gegooid, dat kan ik je verzekeren).

Massage was best ok, maar het haalde het niet bij de Shiatsu massage  die ik van masseur Dick de Boer gewend was. En praten was er ook niet bij (los van het feit dat ik op 2 meter afstand lag van twee andere klanten), de masseuses spreken geen woord Nederlands dus en starten ook geen gesprek op. Dus al met al een redelijke ervaring, maar ik had in mijn hoofd dat als het goed zou zijn, ik regelmatig mijn benen zou laten masseren na een week lopen. Wellicht dat dat nog gaat gebeuren, maar niet hier.