Het waren drie geweldige dagen!

En daar gingen de Amex credit cards

Kort geleden was ik aan het uitzoeken hoe ik het beste een nieuwe credit card aan kon vragen, zodat Ans ook daarmee vanaf de zakelijke rekening kon betalen. Bij Rabobank was het niet direct duidelijk hoe we dit konden doen, en toevallig kreeg ik ook nog een mail van American Express dat ze een goede aanbieding hadden (weinig kosten eerste jaar en direct 20.000 extra KLM Airmiles). De keus was snel gemaakt! Aanvragen van de AMEX kaart ging snel, en ook het omzetten naar de bedrijfsrekening ging zonder problemen. Dinsdag deed ik gelijk de eerste betaling (om de airmiles binnen te halen :-)) en ook dat verliep prima. Wat schetste daarom mijn verbazing dat ik gisteren een brief kreeg dat er een incasso van 1 cent mis was gegaan en dat daarom mijn kaart geblokkeerd en opgeheven was. Dat is wel erg rigoureus. Vanochtend gelijk even gebeld om na te vragen en inderdaad, kaart was geblokkeerd en al uit het systeem gehaald, dus als ik een nieuwe wilde, dan moest ik maar gewoon weer een nieuwe kaart aanvragen via het normale proces.

Op mijn vraag wat er dan fout was gegaan was het antwoord: "dat kunt u toch in de brief lezen, de incasso is mis gegaan". Ja, dat begreep ik al, maar is het dan niet erg streng om gelijk de boel te vernietigen en hadden ze enig idee waarom de incasso mis was gegaan. Antwoord daarop: "nee meneer, dat weten we niet, zoekt u dat maar zelf uit bij uw bank". Toen ik vervolgens aangaf dat ik dan geen AMEX kaart meer ging nemen, omdat als ik niet wist wat er fout was gegaan, de kans groot was dat ik weer een kaart kreeg die teruggetrokken werd, werd mij vervolgens gemeld: "prima meneer, ik wens u nog een heel fijne dag vandaag". Uhhh.....is dat geen vreemde opmerking als u mij als klant wilt behouden? "Ach meneer, de incasso is toch fout gegaan, dus kennelijk bent u niet in bezit van voldoende liquide middelen". Pardon?? Ik was er gelijk klaar mee, hing de telefoon op en de volgende actie was om een schaar te pakken en de kaart door te knippen. Wat een ongelofelijke slechte service van American Express, ik kan daarom uit de grond van mijn hart zeggen dat ik niemand, maar dan ook echt niemand aanraad om zaken met dit bedrijf te doen. Dit is echt slecht.......

Koorts

Hoge temperatuur bij Jeroen

Vanmiddag was het weer tijd voor een nieuwe hardloopsessie. Onderweg hoorde ik een voicemail van Ans dat Jeroen ziek was en dat zij hem en Daan op ging halen. Bij thuiskomst lag Jeroen voor oud vuil op de bank. Hij was wel warm, maar verder nog niets. Toen ik echter met mijn ongelofelijk sexy strakke hardloopbroek en shirt aan weer beneden kwam, klaagde Jeroen over steken in zijn zij. Dat maakte Ans en mij wat ongerust, want hij zou toch geen ontsteking aan zijn blinde darm hebben..? Na contact met de huisartsenpost bleek het toch verstandiger om even langs te komen, dus na een snelle omkleedactie (je wil de verpleegsters toch niet gek maken :-)), reden we naar het Spaarne Ziekenhuis in Hoofddorp. Na even gewacht te hebben, mochten we bij de arts naar binnen, waar Jeroen onderzocht werd en erg hard moest lachen, omdat de stethoscoop hem kietelde. Gelukkig bleken er geen aanwijzingen te zijn dat er iets ontstoken was, dus na een minuut of tien mochten we weer terug naar huis, waar Jeroen op de bank in slaap viel en nu lekker ligt te ronken. Helaas geen tijd meer voor een rondje Spaarnwoude, maar dat doen we dan morgen maar, een dagje later dan Evy wilde, maar ja, in dit soort gevallen gaan de kinderen toch eventjes voor!

Moeder - Zoon uitje

In september naar Danny en Henk

Als tiener en twintiger had ik een vrij beperkte smaak in muziek. Het moest hard zijn, het moest snel zijn en het moest in het engels gezongen worden (hoewel het gebrul soms toch niet te verstaan was, maar vooruit :-)). Dat was wel even wat anders dan ik van huis uit meegekregen had, wat in essentie betekende dat het anders was dan mijn moeder graag draaide. Zij hield het toch liever bij Nederlandstalig en bij grote voorkeur Amsterdamse klassiekers, waarbij Andre Hazes toch wel veruit de favoriet was. Dat kon ik toen toch moeilijk pruimen, maar hoewel dat het geval was, zag ik wel dat mijn moeder ook in moeilijke tijden hier kracht uit haalde en plezier aan beleefde, zodat uiteindelijk deze muziek toch een heel warm plekje in mijn herinneringen heeft gekregen. En vond ik het uiteindelijk dus erg verdrietig toen Andre een kleine 7 jaar geleden overleed. Niet zozeer voor de man zelf (je gunt het niemand, maar echt heel gezond had hij nou ook weer niet geleefd), maar met hem ging een stuk persoonlijke geschiedenis en een stukje Amsterdam dat er nu gewoon niet meer is verloren.

In de loop der jaren is mijn smaak wat bijgesteld en waar ik nu ook erg kan genieten van Frank Sinatra, Miles Davis, Chet Baker en Dean Martin, is een stukje Andre Hazes op zijn tijd ook gewoon lekker om te luisteren. En ja, dat is ook het terug keren naar de Amsterdamse wortels die ik toch heb. Nu kreeg ik enkele maanden geleden het programma van Theater de Meervaart in de bus en na het lezen daarvan, zag ik dat in september er een show is van Henk Poort en Danny de Munck, die in deze show de echte Amsterdamse sfeer met dito klassiekers neer willen gaan zetten. Het idee was snel geboren om eens wat quality time met mams te spenderen, die zag het gelukkig zitten om haar liefste (en enigste :-)) zoon te begeleiden, dus 25 september zitten wij lekker mee te brullen met Henk en Danny! Ik heb er zin in!!!

Run - Bike- Run to you

De records worden continue verbetert en bijgehouden

Een maandje geleden begon ik na een "spur of the moment decision" met het Start to Run programma. De eerste keer was het even aftasten, maar het ging wel aardig, los van de vreselijke pijn in mijn rechterkuit :-). Na een paar lessen bedacht ik mij dat ik ooit de Runkeeper app op mijn iPhone had gezet en ging die ook gebruiken. Dat werkt best motiverend, want je kun al je mega prestaties (ik voel me al bijna Sebastian Coe :-)) vastleggen en dat visuele aspect werkt bij mij toch wel goed, naast de intrinsieke motivatie om naast de mentale prestaties op mijn werk ook een keer sinds tijden weer eens een fysieke prestatie neer te zetten. Ik heb tot nu toe nog geen les in het schema gemist (zelfs in de 34 graden van vorige week ben ik keurig doorgegaan, dat was overigens wel even serieus afzien). Daarnaast probeer ik op de rustdagen ook de benen in beweging te houden, door dan een paar kilometer te fietsen. Beetje raar gezicht op mijn tour fiets, want daar heb ik nog een paar fietstassen aan laten monteren (de lachers heb ik in ieder geval op mijn hand). Ook dat is keurig in Runkeeper vast te leggen, ook samen met mooie kaartjes welke route je afgelegd hebt.

Met mijn derde aspect waarop ik moet trainen, het zwemmen ben ik nog niet begonnen. Voornemen is om dat tijdens de vakantie te doen, omdat er dan op het villa park een 25 meter bad aanwezig is en dan de drempel het kleinst is om de start te maken, in het zwembad in mijn tuin is het wel erg veel keren op een afstand van 8 meter in de lengte :-).

Streven dus om in juni 2012 een kwart triathlon te gaan doen, de eerste proeve van bekwaamheid is op 11 september in Schoorl voor de 4 km loop die daar gehouden wordt. Dat gaat zeker lukken, maar wel een keer leuk om het wedstrijd element er ook aan toe te voegen. Aanmoedigingen zijn welkom!!

Lekker zwemmen

Als de zon schijnt, is het goed toeven in het zwembad!

Hoewel het gisteren aan de frisse kant was, was er toch tijd om het zwembad weer eens uit te proberen. Maar met vier kinderen die continue om je nek hangen, blijft het lastig. Vanochtend speelden Ans en ik de handige Harries (of Buurman & Buurman, dat mag ook...) om de solar mat die het water moest gaan verwarmen aan te sluiten. Was nog een heel karwei en het lukte ook niet helemaal, want omdat er nieuwe koppelstukken bij moesten komen vanwege het feit dat wij een zoutwaterpomp aan hadden gesloten tov de meegeleverde pomp, ontbraken er onder andere een paar knelkoppelingen, die toch wel essentieel bleken te zijn. Maar na een half uur zat de boel vast en brak ook de zon nog eens goed door. Kijk, dan mag je natuurlijk niet klagen! Het werd lekker warm en ook het water warmde een beetje op, zodat Daan en Jeroen deze dag vier speelsessies hadden: een gezamenlijk, een met Ans en twee met mij, waarbij een spelletje overgooien en punten scoren met de bal het summum was, zeker toen Daan op eigen initiatief telkens de regels veranderen en Ans als ballenmeisje zich opwierp om de bal die nog wel eens het bad uit vloog te gaan halen. Dat hadden de heren snel door! Om half acht gingen ze dan uiteindelijk het water uit en met blosjes op de wangen (van de energie en ik denk ook nog wel van de kou :-)), schoven ze zo door het bed in! Voor iedere ouder met kinderen die niet naar bed willen een gouden tip: koop een groot zwembad, het kost je 31.000 liter water en 150 kg zout erin, maar dan heb je ze er ook zo onder!!

Tweede culinaire catastrofe in Halfweg

Is dit Jambalaya? Echt niet!!

Zaterdag kwamen Hinkje, Joost en Yinte op bezoek en zou Ans Jos en Willy van Schiphol afhalen. De hele tak van de familie van Ans was dus in Halfweg en het leek ons leuk om dan eens gezellig bij te praten. Ik wilde dat graag omlijsten met een dinertje, en had het lumineuze idee om dat dan te gaan doen bij het tweede nieuwe restaurant in Halfweg te doen, de weer net geopende Brasserie Het Gemaal. Mijn bezoek aan Het Zwaantje had ik nog in het hoofd, dat was geen feest, dus dit moest zeker beter zijn.

Na een korte, maar lekkere wandeling van 15 minuten arriveerden we. Het terras bij Het Gemaal was altijd al goed en het was er zeker niet minder op geworden. Alles helemaal vernieuwd en een lekker zonnetje, dat ziet er goed uit. We schuiven even aan, worden hartelijk begroet, het zonnetje is lekker, dus gaan we buiten eten? Hmmm.....nee, toch maar niet, want voor we het weten steekt er een flink windje op en dat voelt toch wel koud, dus verhuizen we weer naar binnen, waar het er ook goed uit ziet.

Daarna gaat het echter rappe gang naar beneden. We wachten 10 minuten op de eerste drankjes en dan wordt de kaart er niet bij gebracht. Hmmm.....dat is vervelend, even vragen, en oh ja, die moesten we nog geven. Wat opvalt is dat het personeel erg weinig ervaring heeft, ondanks dat ze wel aardig en enthousiast zijn, met name de ober die ons helpt. We besluiten tot een paar makkelijke zaken als voorgerechten (brood met tapenade, olijven, dim sum en nacho's met guacamole) en dan hoofdgerechten (waarvan 3 kinder menu's, 3 keer sate, jambalaya, zalm en een vegetarische pannenkoek met spinazie). Na 10 minuten komt de ober terug. Blijkt dat de chef zich vanochtend ziek heeft gemeld, dus de nacho's en dim sum lukt niet. Uhhh.....ok......wel een beetje raar (is er een chef kok nodig voor een paar nacho's?), maar het is niet anders.

Zalm met geschifte saus, ook echt smerig!

En daarna begint het lange, lange, lange wachten. Na een uur en tien minuten vraag ik maar eens of de gerechten al door komen. Ze komen er zo aan, wordt me gezegd. Twintig minuten later vraag ik het nog een keer, ik ben inmiddels het idee aan het krijgen dat ik bij een aflevering van Hell's Kitchen ben beland. De ober informeert en geeft aan dat ze bijna klaar zijn, de gerechten worden nu afgemaakt (wat zijn ze aan het doen, moet de kip voor de sate nog geslacht worden??). Na anderhalf uur komen eindelijk de gerechten. Let wel: wij waren als eerste in het restaurant en bestelden toen er niemand anders was, inmiddels is het vol (ik heb medelijden met de mensen die "pas" om half acht binnen kwamen). Ook het uitserveren duurt lang, de laatste van onze groepen moeten nog 5 minuten wachten, terwijl voor de andere het "feest"  al uitgeserveerd is. En ik kan niet anders zeggen: dit is echt slecht wat we geserveerd krijgen. De kinderen kijken een beetje beteuterd, want ze krijgen aardappel partjes, terwijl ze patat beloofd was. Daan had netjes vooraf gevraagd of zijn hamburger op een broodje kwam en wat ontbrak er? Jawel het broodje. Ketchup en mayonaise voor de "patat" was vergeten en werd met zuchten en steunen gebracht (voor vier personen drie kuipjes mayonaise, de ketchup is nooit gearriveerd).

Het kon dus slechter dan Het Zwaantje.....

 Maar de kwaliteit van de jambalaya was echt schandalig. Er lag een half gaar en te vet stuk kip op (ik ken Jambalaya uit New Orleans, zo ziet het er niet uit), de gamba's zijn taai en de rijst is volstrekt smakeloos. Ans haar zalm is gedrapeerd onder een saus die was gaan schiften, hoe smerig is dat. Na verloop van tijd komt de ober vragen of alles smaakt. Nou, niet dus. Hij is oprecht teleurgesteld en gegeneerd, en gaat ermee terug naar de keuken, wat resulteert in een vaststelling dat ik gelijk heb. De uitleg is dat de chef kok dus ziek was, de second in command op vakantie en er via het uitzendbureau geen goede kok meer te krijgen was, en dat het met een dergelijke drukte moeilijk was om alles op orde te houden (nogmaals: wij waren de eersten, dus dat argument van de drukte speelt volgens mij nog niet zo...). Ik begrijp het wel, maar als klant heb ik daar natuurlijk geen boodschap aan, als je het niet aan kan, dan moet je de zaak maar dicht doen, dat is beter dan dit serveren, of desnoods de "moeilijkere"  gerechten van de kaart halen voor deze avond, wellicht dat de XL Burger me wel goed gevallen was. Uiteindelijk gaat de jambalaya en de helft van de zalm van de rekening. Dat is op zich wel netjes, maar het maakt het niet goed, want uiteindelijk was de avond er wel door verstiert. Dus op de vraag of we nog een dessert willen gebruiken, antwoorden we beleefd nee, want voor een dergelijke kwaliteit ga ik niet weer anderhalf uur wachten.

Erg jammer dat we weer een culinaire catastrofe in Halfweg meegemaakt hebben. Misschien dat ik het nog een keer een kans geef, als de kok er wel weer is (maar eigenlijk is het te zot dat het helemaal op 1 man zou hangen), want de locatie is echt geweldig, zeker bij goed weer. Dat hebben ze dan wel weer voor op Het Zwaantje. Maar ja, een keer een echt goed eetcafe in Halfweg, dat zou best eens een keer leuk zijn!

Black Spiders en Face to Face

Zware riffs. Dat is het handelsmerk van de Black Spiders. Deze nieuwe band uit het Verenigd Koninkrijk heeft daarop redelijk goed leentje buur bij een grootmacht als Black Sabbath gespeeld. Via een tip op de site voor ouwe rockers, Sleazeroxx, kreeg ik de tip om eens wat nummers te beluisteren van hun debuut cd (Sons of the North) en verdomd, dat viel echt niet tegen. Sterker nog, het was verrekte goed. Alle nummers klinken als een klok en swingen als de spreekwoordelijke tiet, maar zijn dus wel altijd omlijst door een zware gitaar en een beetje "doom"-achtig geluid. Lastig uit te leggen, je kunt het beter zelf luisteren, dan weet je snel genoeg of het iets voor je is of niet. En met een liedje als "KISS tried to kill me" laten deze heren zien dat ze naast heavy muziek ook wel een goed gevoel voor humor hebben en zichzelf niet zo heel serieus nemen. Dat spreekt mij altijd wel aan als een band zichzelf ook kan relativeren. Uiteraard is de hele CD via Spotify te beluisteren, dus voor geheel gratuit kun je een poging wagen. En dat moet ons als Nederlanders toch altijd wel aanspreken.

Overigens bleek een oude favoriete band van me, Face to Face,  ook een nieuwe CD uitgebracht te hebben en nog te gaan toeren ook. Twee keer rampspoed: de cd is niet op Spotify te beluisteren en ook op Grooveshark is de nieuwe CD niet te vinden. En ze komen ook naar Nederland, maar wel op 17 augustus, als ik van mijn vakantie in Toscane aan het genieten ben. Lekker gepland van deze vrienden!!