Perfumes of the Past

Jeroen bij Perfumes of the Past, de collectie is uitstekend

Voor haar verjaardag hadden Jeroen en ik aan Ans een tegoedbon gegeven om een parfum te kunnen kopen bij "Perfumes of the Past" in Haarlem. Het idee was dat zij een lekker retro luchtje uit kon zoeken en door het bezoek geïnspireerd zou raken om eens iets anders dan Chanel of Jill Sander uit zou komen. Toen Jeroen en ik de bon kochten dachten we dat dat wel zou lukken. Zo staat er een oud lederen bankstel in de winkel en heel veel verschillende parfums (ook die niet meer origineel verhandeld worden) en wij hadden al beelden dat Ans op de bank zat en door meneer Leo (dat is de eigenaar) geadviseerd zou worden, misschien met een lekker kopje thee erbij. We vonden wel dat de beste man een beetje eigenaardig was, maar goed, daar moet je soms wat doorheen kijken, nietwaar. Vandaag gingen Ans, Daan en ik naar Perfumes of the Past toe (Jeroen had andere afspraken :-)) en ik moet eerlijk zijn dat het wel een beetje een deceptie was. Meneer Leo was bijzonder zenuwachtig omdat er denk ik meer dan twee klanten tegelijk in zijn winkel waren, waarvan er ook nog een dame was, die wel wat erg kritisch was ("waarom is dat zo duur, vroeger was dat nooit zo duur, verdien jij er niet teveel aan" en "is dat wel de echte parfum, hoe weet ik dat jij dat flesje niet bijgevuld hebt met een ander luchtje...."). Dat kan meneer Leo niet zo goed hebben, zodat hij wel erg kribbig wordt. Ook een beetje aandacht als je een flesje parfum van 150 Euro wilt kopen is niet overbodig, maar die was niet echt te krijgen. Al met al werd Ans er niet echt geïnspireerd door, was de service eigenlijk allerbelabberdst, waren de kosten gigantisch in vergelijking tot het gebodene en uiteindelijk vertrokken we daarom weer met de veilige keus: Jill Sander nr 4, altijd lekker, maar het geheel was er toch niet wat we ervan voorgesteld hadden. Jammer, had leuk kunnen zijn, maar was het uiteindelijk dus niet. 

De kleine witte

De "kleine" witte

Sinds Ans begonnen is met haar winkel RetroAns (wie de Facebook pagina hiervan nog niet volgt, snel gaan doen) is een belangrijk deel van haar werk het zoeken en vinden van unieke retro en vintage objecten. Daarvoor reist ze het hele land af. De ene keer vindt ze prachtige vazen, tafelzilver, lampen of schilderijen, maar het komt ook vaak voor dat ze grotere spullen vindt die erg goed in haar winkel passen, zoals stoelen, banken, tafels en kasten. Met name die laatste categorie past niet zo goed in de Citroen C3 die ze normaal rijdt. Gelukkig komt er soms iets precies op het juiste moment op je pad en toevallig was Michael Gieltjes van Mike Holland Agencies net aan een andere bestelwagen toe, zodat Ans wijnsoorten Belingo over kon nemen, die we liefkozend tegenwoordig "De Kleine Witte" noemen (de titel De Grote Witte is al vergeven aan een ijsbeer uit een goede grap, maar die duurt te lang om te vertellen.....). Even wennen, want het is weer schakelen en zelfs de auto een beetje voorverwarmen voordat je start, maar hij rijdt als een dolle, waardoor de inkoop en eventueel vervoer voor aflevering veel beter gaat. Super, een mooie stap vooruit in de verdere ontwikkeling van Retro Ans. Dus als jullie grote spullen bij Ans willen bestellen, dan kunnen ze, natuurlijk tegen een kleine vergoeding :-), in de regio ook thuis bezorgd worden. Daar draaien we tegenwoordig onze hand niet meer voor om!!

Kippen

Het hok is gevuld

Ik denk dat het iets van negen maanden geleden is dat Ans een impuls aankoop deed. Geen schoenen of een mooi jurkje. Ook geen slow juice pers. Nee, het betrof een kippenhok ! Samen met Rilana en Mark en Hans en Leny werd het hok in elkaar gezet en iets later door Ans in de verf gezet. Het enige wat nog nodig was, waren een paar vaste bewoners. Dat duurde een paar weken en nog een paar weken en nog een paar weken, totdat het zo lang duurde dat ik dacht dat er binnenkort krakers in het hok zouden gaan zitten. Maar opeens werd er actie ondernomen. Het moest een verrassing blijven, maar mijn kinderen zijn niet zo goed in het bewaren van geheimen, dus net voordat ik naar Boston vertrok vertelde zowel Jeroen als Daan mij dat er die week kippen gehaald gingen worden bij GroenRijk. En inderdaad, via de whatsapp had ik de eerste foto's al binnen toen ik Logan Airport opliep en een paar dagen later kon ik de kippen in levende lijven beschouwen. Uiteindelijk zijn het er drie geworden, met de namen Dance, Ninja (de adoptiekip van Rilana en Mick) en Karate Henkie. Jeroen is helemaal into de kippen en verzorgd ze erg goed, geholpen door Ans en met veel enthousiasme aangemoedigd door Daan. Nog een paar weken wachten en dan zal ik mijn plicht mbt de kippen gaan vervullen, namelijk het eten van de eieren die ze dan gaan leggen :-). Maar eerlijk is eerlijk: het zijn gezellige beestjes en het geeft toch extra sfeer in de tuin! 

Kleine kinderen worden steeds groter

Nog even en Daan is groter dan Ans....

The Next Step

In 2015 de halve marathon en daarna.....?

Afgelopen jaar heb ik voor het eerst meegedaan aan de Dam tot Dam loop (ik besef me net dat ik daar nog niets over geschreven heb, gaat vast nog een keer komen). Nadat ik echt serieus met hardlopen gestart was op 1-7-2013 was ik best wel trots op mezelf dat ik dar voor elkaar had gekregen. De vraag was natuurlijk wat ik daarna zou gaan neerzetten als doelstelling voor mezelf, want verbeteren gaat bij mij met dit soort zaken alleen met het stellen van duidelijke doelen. Ik heb nog altijd de droom om ooit de marathon van New York te lopen, maar het verschil tussen 16,1 en 42,195 km is nog best een stukje :-). Daarom heb ik dit jaar een iets minder grote sprong op het netvlies en dat is het lopen van een halve marathon. En welke marathon kan dat dan beter zijn dan die van mijn geboortestad, Amsterdam. Daarom vandaag de daad bij het woord gevoegd en mezelf ingeschreven voor dit loopfestijn, dat plaats vindt op 18 oktober 2015. Nog genoeg tijd voor een gedegen voorbereiding en ik hoop dat er meerdere loopmaatjes mee gaan doen, want zo'n ervaring delen is geweldig heb ik gemerkt. Vingers crossed dat Ans voldoende hersteld is van haar blessures en dat Simon ook zich inschrijft. 

Zomervakantie 2015

Het wordt waarschijnlijk Schotland

Ieder jaar is het een flinke opgave om een zomervakantie te vinden waar het hele gezin aan zijn trekken komt. In tegenstelling tot papa en mama hebben de kinderen namelijk niet zo een interesse om op reis te gaan. Als het aan Daan ligt is hij het liefst de hele vakantie gewoon thuis (met lekker weer zwemmen in het eigen zwembad en bij slecht weer lekker thuis achter de computer/ ipad/ iphone/ playstation/ xbox), terwijl Jeroen eigenlijk alleen naar 1 vaste plek wil en dan het liefst ook nog die ene vaste plek in Frankrijk, maar die hebben wij ondertussen wel gezien. Onze laatste rondreis in Engeland was niet zo een succes, door verschillende redenen, niet in de laatste plaats dat Daan daar ziek werd, wat een flinke stempel op de vakantie drukte. Daarom is het toch altijd een zoektocht wat het gaat worden, maar we lijken er dit keer redelijk snel uit te zijn. Iedereen vond de inhoud van de Engeland reis namelijk wel leuk, dus stelde ik voor om het iets noordelijker te zoeken en naar Schotland te gaan.

Met de boot oversteken vanuit IJmuiden (voor ons naast de deur) naar Newcastle en dan doorrijden. Toch wel enigszins tot mijn verbazing had Daan er helemaal zin in, want hij wilde heel graag Loch Ness zien (hij is er nog van overtuigd dat hij Nessie gaat vinden :-)) en ook de kastelen spraken hem erg aan. Jeroen moet nog even wennen dat Schotland geen Frankrijk is en voor Ans is het terugkeren naar het gebied waar ze een mooie vakantie met enkele van haar HEAO vriendinnen heeft gehad. Toevallig kwamen we op de kerstmarkt in Zwanenburg ook een personal reis coach (ik wist niet dat ze bestonden) tegen en deze wil wel een mooi programma voor ons voorstellen dat aan alle eisen en wensen gaat voldoen, volgens haar. Ik ben benieuwd waar ze mee komt. Ik heb ook Frank ingeschakeld, want iemand die in Schotland getrouwd is, die moet natuurljk wel de "things to see" kennen en hij wilde graag daaraan mee werken. Het kan niet anders dan dat dit een succes gaat worden, ik heb er nu al zin in! Nog even wachten tot juli 2015..... 

Groene smoothies

Groene smoothies zijn goed voor de inwendige mens

Een goed begin is het halve werk. Ontbijten heb ik ongeveer 43 jaar niet gedaan, maar sinds juli is het een standaard onderdeel van mijn dag geworden. Ik begon ooit met een boterhammetje, maar niet lang daarna schakelde ik over op een stuk fruit (meestal mango of ananas) en een bakje yoghurt met noten en een beetje honing. Maar inmiddels heb ik ook dat achter me gelaten. Wat is dan de dagstart geworden? Nou, onder leiding van Ans begin ik de dag tegenwoordig met twee glazen warm water met citroensap en een groot glas smoothie. En dan niet de fruit /melk/ ijs smoothie, maar een groene smoothie, vaak met wat fruit, maar het grootste bestanddeel is meestal groente. Daarmee is 's ochtends gelijk de noodzakelijk inname van het aantal gram groente en fruit verzorgd. En nog een voordeel: het gaat eenvoudig mee de auto in als ik wat later opsta. Met grote dank aan mijn liefste Ans, die ook vroeg opstaat om eea vers klaar te maken!!!!

Ans is jarig

Daan bij de veranda

Het mooiste cadeau wat Ans ooit voor haar verjaardag kreeg was onze lieve kleine Daan. Dat is een leuke manier om te zeggen dat de dag na Daan ook Ans jarig is. Ondanks dat ze in de aanloop naar haar verjaardag al een paar mooie cadeaus had gekregen, hadden de mannen in het gezin toch gemeend om haar ook op de dag zelf nog even flink in de bloemetjes te zetten. Dus om 7 uur  's ochtends werden de cadeaus uit de plek waar ze verstopt waren vandaan gehaald en werd Ans getrakteerd op een lekkere zachte jogging broek van Super Dry, een mooi hardloop jasje van Bjorn Borg en een flesje Hermes Terre. Gelukkig paste alles ook goed, zodat er niets geruild hoefde te worden. Hierna gingen de mannen huns weegs, maar natuurlijk werd de dag klassiek afgesloten, want de jarige mag kiezen waar er gegeten wordt. De keus van Ans viel deze keer op het restaurant De Veranda, waar we een paar weken geleden waren om deel te nemen aan het "weet wat je eet"-evenement. Daar wonnen we een diner bon en die konden we nu mooi verzilveren. Het bleek dat het een diner bon voor een vast menu was, maar de zeer flexibele bediening had er geen problemen mee om hier en daar een wijziging op het menu aan te brengen. Dat werd natuurlijk enorm gewaardeerd, waardoor ik weer de heerlijke Caesar Salad kon nemen, naast het hoofdgerecht van varkenshaas (ook al jaren niet gegeten). Het dessert pasten Ans en ik allebei aan en konden we genieten van kaas van L'Amuse (vier stukjes, wel kleiner dan Ron Blaauw ze serveerde). Het was erg gezellig en zelfs in het beste drukke restaurant konden we elkaar gelukkig nog prima verstaan en hadden we het onder andere over de schoolkeuze waar Daan voor staat. Hij kon er lekker vrijuit over spreken onder het genot van een stukje citroentaart, dat stimuleerde het denkproces :-). Om half negen waren we klaar en vertrokken we weer richting Halfweg, waar de jongens lekker naar bed gingen en Ans en ik nog een lekker kopje koffie namen (die maken we namelijk vaak toch lekkerder zelf dan dat we hem in het restaurant drinken).

Moestuin

Ans en Tamara in de nieuwe moestuin

Met een kleine 3.000 vierkante meter grond als ons "erf" is het niet zo dat we vaak ruimte tekort komen in de tuin. Sterker nog, met sommige delen weten we niet wat we ermee moeten doen. Gelukkig heeft Ans altijd wel een idee en een daarvan is dat ze altijd nog eens een mooie moestuin wilde hebben. Twee jaar geleden hebben we dat geprobeerd met een aantal bakken op een stukje grond neer te zetten en daar diverse gewassen in te zetten, maar dat gaf toch niet het gewenste effect. Daarom was het nieuwe idee om een stuk grond aan te wenden om de moestuin gewoon echt "van het land"  te laten zijn. Nu is het best lastig om zoiets aan te leggen en ermee te beginnen, maar gelukkig kreeg Ans advies en hulp van Tamara, die al jaren een uitstekende moestuinerster is, bij de eerste aanleg. En dat begint dan bij het keiharde werken om de grond om te spitten en hem daarna te voorzien van de juiste hoeveelheid mest. Gelukkig kregen de dames ook nog een handje hulp van Herman om de klus te klaren (tja, ik kon er helaas echt niet bij zijn, ik moest de kinderen halen :-)). Nu is het even een tijdje wachten totdat e.e.a. goed ingeregend is en de grond een rijpe voedingsbodem wordt om de zaadjes in te planten en dan kunnen we over een tijd lekker eigen gekweekte groente en fruit eten. Er wordt al gesproken over een volgende stap wat dan een kleine kas zou zijn, maar laten we eerst maar kijken hoe dit bevalt en of de groene vingers goed aan willen slaan. Maar natuurlijk niets zo lekker als groente uit eigen tuin!

Ons nieuwe schilderij......sort of.....

Ans als curator van ons museum....schilderij of een jaar borduurwerk?

iCenter en iMac

De nieuwe aanwinst

Toen een kleine twee weken geleden de nieuwe, officiële Apple Store in Haarlem zijn deuren opende, vroeg ik mij al af hoelang het zou gaan duren voordat de iCenter zijn deuren zou gaan sluiten. Daar kregen we redelijk snel uitsluitsel op, want een tweet van 14 december van iCenter liet weten dat 28 februari 2014 de laatste dag is dat iCenter Haarlem open is en dat men zich ging bezinnen of en zo ja waar iCenter een vestiging in Haarlem wil hebben. Het meest interessante uit de tweet was echter nog wel dat men aan de uitverkoop ging met korting "tot wel 70 procent op de verkoopprijs". Nu moet je bij Apple producten dat altijd met een korreltje zout nemen (of misschien zelfs beter gezegd: met een pak zout, had ik bij de uitverkoop op de Raadhuisstraat al meegemaakt) en dat was ook deze keer weer het geval. Maar ik was al wat langer in de markt voor een iMac, omdat Ans haar laptop toch eigenlijk alleen maar als een desktop gebruikt en een iMac dan een stuk sneller is, meer opslagcapaciteit heeft en, niet onbelangrijk als je veel met foto's wilt doen, een groter scherm.

Bij binnenkomst zag ik een aantal iMacs staan en, verrassing, verrassing, deze hadden geen 70 procent korting. Maar met een korting van ongeveer 25% was het voor mij aantrekkelijk genoeg om er een mee te nemen. Vrijdagmiddag gehaald en vrijdagavond (met dank aan de ethernet kabel die ik nog had liggen, dat gaat toch sneller dan via een wifi connectie) alles van de Macbook Pro overgezet en werkend. Dat is dan toch wel weer heel erg super Apple. Ans is er in ieder geval erg blij mee. Nu eens kijken wie van de jongens zijn klauwen weet te slaan in de laptop :-).

Een dagje Amsterdam

Toen ik jong was, werden hier mijn kleren gemaakt

Het was alweer een flinke tijd geleden dat we als familie in de binnenstad van Amsterdam waren geweest. Omdat Ans donderdag een afspraak met een heer uit Denemarken had om enkele vaasjes te kopen en dat bij de Beurs van Berlage ging gebeuren, was dat een uitgelezen mogelijkheid om  daar eens een stadsdagje van te maken. Na een ochtendje sportschool vertrokken we daarom rond 12 uur en parkeerden we de auto aan de kop van de Haarlemmerdijk. Na deze straat ingelopen te zijn, kon ik Daan en Jeroen een mooi verhaal vertellen. een van de eerste winkels die we passeerden was namelijk De Mof en nee, dat is geen foute Duitse winkel, maar een kledingszaak. Toen ik klein was (ik denk een jaar of vier), werden hier voor mij op maat kleren gemaakt, omdat ik dusdanig klein was, dat normale confectiekleding haast niet te vinden was. Ja, het is moeilijk te geloven als je me nu ziet, maar ik was vroeger echt een iel scharminkel. En ja, Daan en Jeroen geloofden het eerst ook niet, dat kwam pas toen Oma Leny het per Whatsapp bevestigde (want wat Oma zegt is altijd waar, vertelde Jeroen mij).

Daarna werd het een tocht langs veel leuke winkels, waarin we onder andere een nieuwe rugzak voor Daan kochten in een kinder skatewinkel en in de volwassen versie van die winkel vonden we ook een paar mooie Vans schoenen voor hem. Wel even een "reality check", Daan kan dus inmiddels herenmaten aan.... Daarna even een korte pitsstop bij Sane Food, om een paar gezonde shakes te halen. Mooi pand, mooie selectie, aardige mensen. Een aanrader voor een sapje of een salade: beiden goed voor lijf en leden. Wat mij door het lopen door de Haarlemmerstraat  en over de Haarlemmerdijk opviel was dat er toch ook wel veel zaken dicht waren. Sommigen hadden aangegeven op vakantie te zijn, maar ook de crisis had hier wel weer toegeslagen. Bij 't Zonnetje kochten we jam en enkele siropen voor de koffie. Aardige mevrouw achter de balie, die inmiddels in ieder geval een flinke lokale bekendheid begint te genieten, omdat haar huisbaas besloten heeft om aan het eind van het huidige huurcontract een kleine verhoging van 450% toe te passen. Ja, je leest het goed, 450%, dat zijn best veel procenten! Inmiddels was het al bijna half drie en op dat moment zouden we al bij de Beurs van Berlage moeten zijn, maar dat was nog niet gelukt. Even flink doorstappen dus en met een kwartiertje achterstand kwamen we op de plaats van bestemming en had Ans haar mede liefhebber van vaasjes al snel gevonden. Daan, Jeroen en ik streken neer op het terras en een goede salade en een ongelofelijke klote bediening later konden we, met vier nieuwe vazen in de tas, de weg terug weer aanvaarden. Uiteraard werd er gestopt bij vd Linden voor een ijsje, dat konden we niet laten lopen. Hoewel, Jeroen had er geen probleem mee, hij had liever yoghurt ijs dat hij zelf mocht tappen en van toppings voorzien. Ook erg lekker, in dit drukkende weer. Dat weer zorgde overigens ook nog voor een verkwikkend moment. Op ongeveer 500 meter voor de parkeergarage brak namelijk een wolkbreuk uit, die ons tot op de draad van ons hemd nat regende. Maar ja, blijven schuilen, daar hadden we ook geen zin in, want we zijn niet van suikergoed. Om vijf uur waren we, nat maar voldaan, weer in Halfweg. Benieuwd wanneer het volgende uitje in Amsterdam zal zijn.......

Koper

Even op het terras van Gary onze 12,5 jaar evalueren

Vandaag was het 12,5 jaar geleden dat Ans en ik elkaar het "ja-woord" gaven. Wel in de kerk, maar niet voor de kerk. Het was een druk bezochte aangelegenheid, die tijdens het feest qua bezoek nog verder overtroffen werd. Het feest ook waar de moeders bijna aan de beademing moesten, omdat Ans en ik ingestudeerd hadden dat we tijdens de opening van het feest met de traditionele dans ruzie zouden krijgen en Leny en Willy dachten dat het echt aan het gebeuren was. Vandaag echter geen groot feest, het was de eerste dag na de schoolvakantie en de jongens moesten weer in het ritme komen. En op maandag is het er nou ook de dag niet voor. En nog belangrijker: als we een feest geven moeten we zelf een leuk idee hebben hoe we dat doen en dat is er op dit moment niet. Dus we hielden het klein vandaag en voor ons twee. Het eerste idee was een lunch bij Ron's Vis van de Dag en dan met name de tapas flink aan te laten rukken, maar helaas bleek Ron dicht te zijn (kennelijk is er geen vis op maandag, of zijn klanten op die dag schaarser dan blauwvin tonijn...).

Daarom hielden we het nog eenvoudiger en vertrokken we naar Gary's Deli in de Kinkerstraat. Het weer werkte goed mee, zodat we heerlijk in de zon konden zitten en al het winkelend publiek aan ons voorbij konden laten trekken. Met bagels, carrot cake, verse jus d'orange en heerlijke cappuccino's hadden we een heerlijke lunch op tafel, die nog lekkerder werd doordat we in de stralende zon konden zitten. Zo was het heerlijk toeven en konden we op ons gemak even relaxen en wat mijmeren over de afgelopen 12,5 jaar. Oh ja, en natuurlijk met een oog op de klok, want om 15.00 uur moesten we alweer bij school staan om de mannen op te halen. Dat is ook wel even flink anders dan 12,5 jaar geleden :-).

Fietsen

Jeroen heeft zich snel het fietsen eigen gemaakt!

Vandaag was de begrafenis van H. Ik heb erover zitten denken om er nog een blogpost aan te wijden, maar heb besloten dat niet te doen. Het was erg indrukwekkend en erg emotioneel, en hoewel ik bijna een open boek ben op internet, gaat dit me te ver. Gelukkig zijn er ook nog steeds hele fijne dingen die gebeuren (hoewel ik dat zeker de laatste dagen wat vergeten was....). Een daarvan is dat Jeroen heeft leren fietsen. We hadden het al een paar keer met hem geprobeerd de afgelopen jaren, maar telkens lukte het hem niet, simpelweg omdat hij niet gemotiveerd was om eraan te beginnen. Toen bij de avondvierdaagse echter een van zijn beste vrienden zei dat "hij het zo jammer vond dat Jeroen nog niet kon fietsen, want hij wilde zo graag de wijk met hem verkennen", maakte dat gelijk iets in Jeroen los. We hadden nog een fiets voor hem staan, maar zul je net zien dat hij net een slag te groot voor hem was, waardoor met name het opstappen problematisch was. Dat werd afgelopen week door Ans opgelost, door voor een niet al te hoog bedrag een "tijdelijk" fietsje voor Jeroen te kopen. En wat denk je? Na een paar keer wat heen en weer rijden, had hij de slag al gelijk te pakken en reed hij een rondje door de wijk. Geweldig om te zien, hoewel ik het toch nog wel een beetje eng vond, maar gelukkig kan Ans daar beter mee omgaan en gaf zij Jeroen het vertrouwen dat hij nodig had om lekker een stuk te kunnen rijden. Inmiddels wil Jeroen bijna niets anders meer en vraagt hij telkens om een stukje te gaan fietsen, zo reed hij vandaag met Ans en Willy naar Spaarnwoude (wellicht om van Awakenings te genieten :-)). Wat kan het toch snel gaan als zo een mannetje ergens zijn zinnen op heeft gezet. Of misschien is het het bloed van zijn moeder, want "waar een wil is, is een van der Weg".

Madurodam

De Oude Wester in Madurodam

Afgelopen week vertelde een collega van mij dat iemand gemiddeld drie keer in zijn leven in Maduradam komt: een maal als kind, een maal als ouder en een maal als grootouder. De eerste fase (als kind) heb ik overgeslagen, maar vandaag mocht ik de tweede fase invulling geven. Daan en Jeroen hadden namelijk op het Jeugdjournaal gezien dat Madurodam vernieuwd was en dat wilden ze wel eens zien. Ondanks dat Ans en ik het ze nog een paar keer vroegen of ze echt wilden, bleven ze volhouden van wel. Een korte autorit later waren we vandaag in Den Haag om Madurodam te gaan verkennen (kaartjes natuurlijk op internet gekocht, loop je zo door en 10% korting, toch mooi meegenomen). Wat direct opviel was dat het vrij klein was en ook vrij druk, maar aangezien het de laatste dag van de vakantie was, was dat wel te verwachten. Na een kwartier begon Daan al te vragen waar de attracties waren. Ja, dat was jammer want die waren er niet. Dat was een teleurstelling, want daar hadden beide mannentjes op gerekend.

Hier kreeg ik dan wel een vakantie gevoel van

Wat bleek? Door de kleine huisjes in het park die erg op die in Legoland leken, hadden Daan en Jeroen Madurodam tot een Nederlandse versie van Legoland gemaakt en dan valt het natuurlijk vies tegen. Maar om eerlijk te zijn: ik vond het zelfs zonder die verwachting gewoon heel erg, erg, erg saai! Natuurlijk zijn het mooie gebouwen en is het kunstig om te zien hoe ze e.e.a. in het klein nagebouwd hebben, maar na het dertiende gebouw ben je wel klaar. Tenminste, wij dan. Wat uiteindelijk betekende dat 1 uur en 29 minuten later ik het kaartje voor de parkeerplaats afrekende en we weer terug reden richting Halfweg, 52,50 Euro en een illusie armer. Om ons gemoed weer wat op te krikken reden we maar even langs Garrone in Haarlem voor een paar lekkere ijsjes en kwamen Ans en ik tot een gezamenlijke conclusie: de fase "we gaan als grootouder naar Madurodam", daar gaan we allebei geen invulling aan geven!! Daar zullen onze kleinkinderen toch echt andere slachtoffers voor moeten zoeken, want nog een keer naar die saaie bedoening willen wij hen niet aandoen!

Vrolijk pasen!

De Paas Ontbijttafel

Er was een unicum dit jaar. Door diverse omstandigheden (sommige leuk, sommige aanzienlijk minder leuk) hebben we dit jaar zowel eerste als tweede paasdag geen bezoek of gaan we niet op bezoek. Enerzijds lekker rustig, anderzijds toch wel een beetje jammer. Maar dan is het natuurlijk aan onszelf om het gezellig te maken. De ochtend begon met het traditionele eitjes zoeken. Ik mocht deze keer de eieren verstoppen, maar dat was geen straf, want de zon scheen heerlijk. Ik heb 66 chocolade eitjes in de tuin verstopt, maar ja, die is groot he! We vonden er 59 terug en 1 viel in de brandnetels. Ergo: ondanks dat ik ze zelf verstopt had, zijn er zes verloren gegaan :-). Met onze vondsten gingen we weer naar binnen, net op tijd voor het Paas ontbijt. Ans bakte wentelteefjes en had een mooie cake gemaakt, terwijl we verder paasbrood hadden, heerlijke verse jus d'orange, diverse soorten brood van Fournil de Sebastien, wilde zalm, gestoomde makreel en kaas van L'Amuse. Wat een luxe zo allemaal. Daarna nog een rondje om te kijken of we toch nog wat eitjes konden vinden, maar Jeroen had er snel genoeg van en liet mij achter. Niet erg, want ik ging heerlijk een uur in de zon zitten, lekker luisteren naar iets waar ik volgende week zeker over zal schrijven!

En 's avonds gourmet

De rest van de dag vloog voorbij, waarbij er nog flink gestoeid werd op de trampoline tussen Daan, Jeroen en mij. Ook Wii Sport kwam plotseling weer uit de kast en om half vier werd er gekeken naar de film Iep door Ans en Jeroen, terwijl Daan en ik Mass Effect 3 probeerden uit te spelen (ook hier later deze week meer over).  Daarna was het weer even klassiek met de kinders eten, want zij vinden het zo leuk om gourmet te doen. Het hele huis stikt er daarna naar, maar ja, voor je welpen moet je wat over hebben natuurlijk. Ik was er wel trots op dat aan het eind van het diner we nog maar erg weinig over hadden, want ik weet nog uit mijn eigen kindertijd dat er nog wel eens een beetje over bleef, dar vervolgens nog dagen na de fondue/ gourmet in de frituurpan verdween om nog opgegeten te worden :-). Maar hoewel ik zelf eerst nog dacht dat we te weinig zouden hebben, hield ik me toch in en dat bleek deze keer de juiste keus te zijn. Na het eten nog een rondje Wii Sport om de spijsvertering op gang te helpen en de eerste Paasdag zat er weer op. De jongens liggen inmiddels in bed en nu resteert de grote vraag: CSI Las Vegas (met een prima Ted Danson) of The Mentalist (met de onnavolgbare Simon Baker).

Natuurpark Zuid Kennemerland

Er waren best steile trappen....

Ans is aan het trainen voor haar acht daagse wandeling in Wales. Vandaag ging ze een drietal rondes lopen in het Natuurpark Zuid Kennemerland. Voor de broodnodige support besloten Jeroen, Daan en ik om op de helft van haar aantal kilometers lekker langs te komen om te gaan lunchen bij Parnassia aan Zee (PaZ afgekort).  Hoewel het een zelfbedieningsrestaurant is, is de kwaliteit gewoon meer dan goed te noemen als je de lunchhier wilt gebruiken. Omdat we wat vroeg waren, waren de pannenkoeken- en de omlettenbakkers nog niet aan de gang, maar het broodje tonijnsalade dat ik had en de tomatensoep waren uitstekend. En een lunch voor vier personen voor nog geen dertig euro op deze locatie, dat viel mij nog erg mee. Maar na het eten kwam de activiteit die we natuurlijk ook nog moesten doen, namelijk een van de rondes meelopen. Dat bleek de Rondwandeling Vogelmeer te zijn, in aantallen kilometers niet echt heel ver, namelijk 4,5 kilometer, maar grotendeels door mul zand en ook veel stukken die bergop gingen. Best pittig dus!

Op een boom kun je lekker zitten!

Gelukkig hadden we heerlijk weer, wellicht een klein beetje fris, maar volop zon en door de stijgingen in het parcours kregen we het ook warm zat :-). De wandeling was door het "grazersgebied", maar van enig grazen hebben we niets waargenomen, we hebben geen schaap of koe die hier vrij rond schijnen te lopen gezien. We hebben veel mooie uitzichtspunten gezien. Daan en Jeroen kregen visioenen terug aan de vakantie die aan de Amerikaanse Westkust gehad hebben, want ze vonden het net de woestijn, terwijl Ans en ik meer aan de Savannen van Zuid Afrika moesten denken. Het mooiste uitzicht was van de Hazenberg, waar je mooi Zandvoort en Bloemendaal in kon kijken en ook Tata Steel goed kon zien (in ieder geval de rookpluimen :-)).  Vanuit hier was het nog een kilometer lopen om weer terug te komen bij Parnassia, waar Ans nog een keer dezelfde ronde ging lopen (maar dan andersom, de ronde dan, niet Ans...) en de mannen nog even snel een bezoek aan het strand brachten om daar bijna helemaal weg te waaien. Wel een lekker alternatief in plaats van op kantoor te zitten!

Huisvlijt

Een kleine knipbeurt was geen overbodige luxe

Als je naar de haren van mijn jongens kijkt, dan denk je soms wel dat ze al grote liefhebbers zijn van heavy metal. Bij de kapper laten ze namelijk meestal maar heel erg weinig achter (maar we betalen wel altijd volle prijs, go figure!!). Nu is dat aan de achterkant van hun hoofd niet zo heel erg, maar met name bij Jeroen was het haar inmiddels zo lang geworden bij zijn pony, dat hij er bijna een gordijntje van kon maken. Om nu daar sec voor naar de kapper te gaan vonden we wat overdreven, dus stelde Ans voor om het zelf even te knippen. Daar bleek Jeroen echter niet echt van gediend te zijn, want straks zou mama in zijn neus knippen. Uiteindelijk bleek de enige manier om hem om te krijgen een simpele: namelijk omkoping met een potje stoeien met papa op de trampoline. Dus schort om, vastzetten op de triptrap en daar ging Ans, met nog wel luide aanwijzingen van Jeroen hoe het geknipt moest worden en dat ze uit moest kijken. Gelukkig heeft Ans een vaste hand, dus vijf minuten later stoof Jeroen weer weg, met een helderdere blik op de wereld en mij aan mijn hand meeslepend om even professioneel door hem in elkaar gebeukt te worden :-). Wat ik al niet voor opofferingen moet doen om mijn kinderen er een beetje fatsoenlijk uit te laten zien....

Family Fitness

Ook de buikspieren kwamen aan de beurt!!

Tijdens de vakantie waren Daan, Jeroen en Ans uit trimmen geweest in het Amsterdamse Bos.Dat smaakte voor hen naar meer, dus vanmiddag was het tijd om weer af te reizen, maar deze keer "mocht" ik ook mee. Omdat natuurlijk eerst de striptekenclub Dagobert zijn beslag moest krijgen vandaag, was het wel wat aan de late kant, maar dat mocht de pret niet drukken (lees: ik kwam er niet onderuit :-)). Dus om half vier waren we op de parkeerplaats bij het begin van het trimpad en begonnen we aan onze tour de force. Het was een pad van 3,5 kilometer, maar het was niet een vlakke loop. Er zaten een aantal flinke klimmetjes in en om de paar honderd meter was er een fitness oefening die met veel plezier door iedereen uitgevoerd werd. Die varieerden van zwaaien aan de ringen en het optrekken aan een rekstok tot de favoriet van iedereen: een paar lekkere buikspieroefeningen, waar bleek dat de kleine mennekes het een stuk beter deden dan hun ouders :-(. Na een uurtje sporten kwamen we weer bij het startpunt en, om in de stijl te blijven, aten we een appeltje en dronken we een flesje water. Voldoende beweging voor deze dag, goed voor een herhaling volgende week!!

De Fles

De fles van Ans

Na de verjaardag van Daan was het vandaag de verjaardag van Ans. Tien jaar geleden heeft ze inderdaad het mooiste verjaardagscadeau gehad wat er maar mogelijk is met Daan, maar de dag daarna kreeg ze van mij een hele mooie fles port. Daar vertelde de verkoper toen bij dat we hem eigenlijk nog 10 jaar moesten laten leggen, want dan zou hij helemaal perfect zijn. Mooi verhaal, maar dat zouden we toch niet volhouden. Maar wat blijkt: dat was toch het geval. Dus naast dat we vandaga de verjaardag van Ans vierden, vierden we ook de verjaardag van de fles Cockburn Vintage Port. Het was daarom nu een perfect moment om de verjaardag van Ans ook extra luister bij te zetten, door de fles port open te maken. Dus vanavond om negen uur was het zover. Eerst op temperatuur laten komen, daarna decanteren, even laten rusten en daarna een glaasje voor Ans. En wat denk je: hij smaakte echt ge-wel-dig!! Het was zonder meer het wachten waard. Cheers op Ans en Daan!!!