Posts tonen met het label Orlando. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Orlando. Alle posts tonen

dinsdag 11 juni 2013

Benihana

De kok van Benihana
Deze week een bezoek aan Pegaworld in Orlando. Erg interessante en nuttige conferentie. De reis vanuit Amsterdam ging deze keer met een tussenstop: via Atlanta naar Orlando. Het was even stressen in Atlanta, want we hadden een kleine vertraging, een lange rij bij de douane, een lange rij bij de bagage controle en....slechts anderhalf uur overstap tijd. Maar het lukte nog net om het vliegtuig naar Orlando te halen, waar we een uur uit konden puffen, voordat we alweer het vliegtuig uit konden stappen. Hier ook een eerste nieuwe ervaring, want in het vliegtuig kon ik van internet gebruik maken. En ik kan niet anders zeggen dan dat het prima werkte! Bij aankomst was het in Orlando ondertussen 19.30 uur, wat betekende dat het Nederlandse tijd 1.30 uur 's nachts was. We hadden wel trek gekregen. En om de jetlag goed te bestrijden is een stevig diner de juiste remedie.

Ons oog viel op de Benihana nabij ons hotel, een goede bakplaat Japanner, waar ik in Toronto ook al eens was geweest. Deze in Orlando had twee verschillen: allereerst was hij ongeveer vijf keer zo groot en ten tweede stonden er weinig Japanners achter de bakplaat. Wij waren de gelukkigen dit nog wel een oriëntaalse kok kregen, Trahn uit Vietnam. Die deed zijn werk uitstekend en wist heerlijke gebakken rijst, garnalen en rundvlees van de plaat te toveren. Het was wel erg warm binnen, maar het eten was bijzonder goed en zeker voor herhaling vatbaar. Ik schrijf hem op in het boekje met ketens die in de USA een bezoek waard zijn (oa bij Fogo de Chao)!

zondag 8 mei 2011

Orlando - New York

Helaas niet gevonden op Newark
Zaterdag sliep ik uit! Om zeven uur werd ik pas wakker, terwijl dat de hele vakantie zes uur was geweest. Tijd voor een lekkere douche en dan voor het eerst in een week weer een lange broek aan. Tassen ingepakt en voor alle zekerheid een extra tas ingechecked vanwege het gewicht. Iedereen was goed uit de veren gekomen en om tien over negen reden we weg, dat  moest toch vroeg genoeg zijn als we om 11.15 naar New York zouden vliegen. Maar dat werd uiteindelijk toch nog erg krap! Allereerst verdwaalden we in een parkeergarage (ja, dat is echt waar, het had een bijzonder hoog Spinal Tap gehalte!), waar we poas na een kwartier weer uit kwamen om uiteindelijk Dollar Rental te vinden om de auto terug te brengen. Vervolgen stond er een mega rij bij de check in van Continental, maar Rene spotte een man die kijk of er reizigers met haast waren en ik regelde vervolgens de check in via deze man, waardoor we een flinke rij omzeilde en tijd bespaarde. Uiteindelijk geen tijd meer om winkels enzo te bekijken, maar rechtstreeks naar gate 35 om daar nog op tijd aan te komen. Ik had niet verwacht me nog zo te moeten haasten.

Helaas wel gevonden op Newark
De vliegtuig naar New York Newark vertrok op tijd, en de reis ging erg voorspoedig (ik las de Dr Solar tradepaperback en die was dus echt zo ongelofelijk slecht dat het een volledige verspilling van tijd was, ik had beter anderhalfuur voor me uit kunnen staren, dat had een betere tijdsbesteding geweest!). Nu is het grote wachten begonnen op Newark. Tussen aankomst daar en vertrek naar Amsterdam zit 8,5 uur. We hebben inmiddels alle winkels wel gezien (met nog wat kleine aankopen, ook voor een van mijn teamleden, een echte Yankees fan!!!), een lunch gegeten bij Garden State Diner en hele slechte koffie gedronken bij een Starbucks rip off, Jake's Coffeehouse. Oh ja, en Simon had de verkeerde boardingpass weggegooid, maar gelukkig konden we die via de Continental Service Desk weer snel tevoorschijn laten toveren, dus dat was snel weer verholpen. We zitten nu bij de Samuel Adams Brew Club, waar de bediening ons op 1 drankje per persoon inmiddels al meer dan twee uur laat zitten (goed business model), en dat is op zich niet slecht toeven. Simon is al aan zijn tweede hardcover toe (Walking Dead), Rene heeft ok Dr Solar gelezen en is nu een eigen verslag van de vakantie aan het maken. En ik? Ik blog :-).

Zodadelijk een diner locatie zoeken en dan zitten we al dicht tegen check in tijd aan. Hopelijk gaat de vlucht op tijd naar Amsterdam, want van het hangen op een vliegveld word je echt wel lamlendig!

vrijdag 6 mei 2011

Laatste volle dag van de vakantie

Vandaag is alweer de laatste volle dag van onze vakantie. Time really flies when your having fun! Vannacht goed geslapen, maar ik schijn de enige geweest te zijn. Simon heeft last van een stijve nek (probeert hij op dit moment eruit te rennen en door in de spa pool te gaan zitten) en werd vannacht weer gebeld, zo rond een uur of half drie (ik zeg: that's three in a row for you, bij Foursquare krijg je dan extra punten!), om da laatste zaken omtrent het schuren van de vloer te regelen. Ook scheen zijn telefoon een paar keer op alarm af te zijn gegaan, waardoor Rene uit zijn slaap gerukt werd en daardoor een mindere nachtrust heeft gehad.

Vandaag een allegaartje van zaken, maar daardoor juist ook erg leuk. We zullen beginnen met de aankoop van een nieuwe tas om zaken mee naar Nederland te nemen en te zien of we eindelijk eens iets fatsoenlijks voor Rene kunnen vinden in plaats van die afgeleefde sporttas van hem, dat is zo 1993, dat kan echt niet meer :-). Vervolgens een tochtje naar de grootste comics winkel van Orlando, de ACME Superstore (for old times sake), een ritje naar Daytona Beach waar we ook denken te gaan lunchen en daarna weer terug naar Pointe Orlando, een klein winkelcentrum waar we uiteindelijk bij de Tommy Bahama Club lijken te gaan dinere. ik zeg een paar keer "lijken" want voor vandaag staat het minst vast op de agenda. Als het in Daytona zo leuk is, blijven we er wellicht wel hangen of als er niks is, gaan we eerder weg en lunchen we elders. Jaja, zo flexibel zijn we nu eenmaal :-).

donderdag 5 mei 2011

Red Lobster

Garnalen, coquilles en kreeft, goede combo!
Het diner stond in het teken van het invullen van een door Rene al 21 jaar lang gekoesterde wens. Ooit had hij op de Bahama's de tip gekregen om bij The Red Lobster te gaan eten, maar tot woensdag was het er niet van gekomen. Dat gingen we nu herstellen, Red Lobster licht naast Hooters, dus we konden de weg snel vinden. Reserveren bleek niet nodig te zijn, een tafel was zonder problemen voor ons beschikbaar. Onze ober zijn naam was Orlando (grappig he, Orlando uit Orlando, on nee, uit Columbia). Simon had even een moeilijk moment, want hij had geen trek in schaaldieren, dus dan is de keus bij de Red Lobster wat beperkt, maar uiteindelijk bestelden we vooraf kipreepjes en crab cakes, terwijl de hoogfgerechten een kip cajun pasta voor Simon en voor Rene en mij schotel van garnalen met een barbecue coating, geroosterde kreeftstaart en coquilles. En als dessert een klein stukje cheesecake, die we New York Style namen!

Kwaliteit was zonder meer goed te noemen, ik vond met name de kreeft goed gemarineerd en gebakken. Wat me ook opviel was dat de porties meer Europees dan Amerikaans zijn, dus een drie gangen diner is hier goed te doen. Rekening aan het eind van de avond: 150 dollar en dat is zeker niet te duur!

Na afsluiting van het diner even langs de Publix voor bier en chips (en een watertje), waarna Simon en Rene begonnen aan het plan de campagne voor de dag van morgen: Disneys Animal Kingdom (ik hoop niet dat ik in een Peter Pan-achtige ride moet, dat weiger ik!!!).

Een hapje tussendoor

De bediening van Hooters
Tussen de bedrijven van het winkelen door moest er even een kleine, kordate lunch gegeten worden. Nu waren we toevallig bij het aanrijden een klein, pittoresk tentje langs gereden, waar met name natuurlijk Simon en Rene hun ook op hadden laten vallen. Dat was Hooters Orlando, de keten die zichzelfs adverteert met het feit dat je er uitstekende chicken wings en hamburgers kan eten en oh ja, de serveersters lopen er in korete broeken en tanktops bij. Uiteraard gingen wij voor de extra assests van dit top restaurant, namelijk de gratis wifi die daar ook beschikbaar is :-). We werden bedient door Anni, die daar als stagair werkte. Jaja, dat kan dus echt, het opschrijven van 2 bier, 1 cola en 3 hamburgers behoeft natuurlijk wel enige training. Bleek overigens dat ze dat niet nodig had, want het bleek een bijbaan te zijn zoals veel van de meiden daar, onze Anni ging vanaf het nieuwe schooljaar Internationale Economische Betrekkingen studeren aan de Universiteit van Miami. Zo leer je elke dag wat nieuws: bij de Hooters kun je dus (naast de wings en hamburgers en gratis wifi) oof voor iets anders binnen komen, namelijk een goed gesprek :-).

Floridays Resort

Hier hebben Ans en Hinkje nog werk te doen....
Wederom met een niet al te snel werkend navigatie systeem, gingen we om half tien op pad. Ook deze keer konden we echter de algemene richting snel vinden (Orlando is ten nood oosten van Tampa Bay, via de I-275 naar de I-4). Reistijd ongeveer 1 uur en 15 minuten en die legden we zonder oponthoud af. Om 11 uur kwamen we aan op de straat met de naam Floridays Resort Drive en laat oms "hotel" nou Floridays Resort heten!! Dat moest haast wel kloppen. Op de voucher stond dat we vanaf 16.00 uur in konden checken, maar er was al een kamer beschikbaar, dus mochten we ons naar gebouw F begeven, kamer 408. De samenvatting is makkelijk te geven. Het is een appartement van ongeveer 95 m2, dus ruimte genoeg, met twee slaapkamers naast een redelijke keuken en zitkamer (Rene krijgt de master bedroom, Simon en ik de kinderkamer met ieder een eigen bed :-)). Helaas geen airco maar fans (is overheen te komen). Maar het geheel is wel echt zo ongelofelijk lelijk ingericht dat het pijn aan je ogen doet. Gelukkig hoeven we er niet veel te zijn, maar als uitvalsbasis gaat het prima werken!

Aardige plek, dat Floridays Resort
Ook hier weer gratis internet en gratis parkeren, dus dat is prima. Er zijn in totaal drie zwembaden in het resort, variërend in omvang van gezellig klein tot lekker groot. Daar gaan we vandaag wel een lekker duikje in nemen, denk ik zo. Het park is overigens wel meer iets voor families om te verblijven, maar gelukkig stoort niemand zich aan een trio volwassen kerels dat hier nu dus een paar dagen rond komt hangen. Na het neerzetten en enigszins uitpakken van de tassen, keerden we weer terug het hoofdgebouw om even met de conciërge te bespreken waart de beste winkelmogelijkheden waren en hoe we het beste kaarten konden kopen voor Disneys Animal Kingdom waar we donderdag heen zullen gaan. De grootste outlet bleek ongeveer op 2 mijl te liggen en daar waren ook kaarten bij een officiele Disney dealer te verkrijgen. Dat waren twee vliegen in 1 klap, dus de beslissing was snel genomen: Orlando Premium Outlets, here we come!

woensdag 4 mei 2011

Op naar Orlando

Na de honkbal wedstrijd was het recht op huis (lees: hotel) aan. Een paar dagen met veel reistijd hadden er (in ieder geval bij mij) flink ingehakt, dus ik was wel moe. Om middernacht gingen de lichten uit om bij te tanken voor onze laatste hotel verplaatsing die we morgen in gaan zetten naar Orlando. Midden in de nacht ging de telefoon van Simon nog, omdat de persoon die zijn vloeren moest gaan schuren voor een dichte deur stond en dat hij om plaatselijke tijd Tamp half drie 's nachts nog even moest regelen dat er iemand naar zijn huis ging om de vloerenschuurder binnen te laten. En toen ook nog een paar keer het alarm van zijn telefoon afging en ook nog dat van een auto, was de nachtrust wel een klein beetje gebroken. Maar we laten dat de pret niet drukken, ik ben inmiddels alweer anderhalf uur aan het bloggen, straks gaan we eens kijken hie het gratis ontbijt hiet smaakt of dat een tussenstop noodzakelijk is en dan is het op naar Orlando. Dat is overigens niet ver, binnen anderhalf uur moeten we bij ons laatste hotel kunnen arriveren.

Oh ja, voor de liefhebbers: ik heb de laatste entry voor Rene zijn muziek quiz ook opgelost: Fisher Z met The Worker (wie????).

vrijdag 8 april 2011

21 days and counting

De reisbescheiden voor Florida zijn binnen
Deze week kwam het laatste document binnen met betrekking tot mijn reis naar Florida. Hoewel, document....het was uiteraard een email, waarin deze keer de reservering van onze auto definitief werd gemaakt (voor de liefhebbers, het is een Jeep Liberty geworden). Daarmee hebben we alle reisbescheiden binnen. Vliegtickets naar Miami en terug vanuit Orlando. Check! Voucher Four Seasons hotel in Miami? Check. Voucher Springhill Suites in Tampa? Check! Floridays Resort in Orlando? Check! En dus nu ook uiteindelijk de auto (uiteraard met een navigatie systeem, want daar kunnen we nu eigenlijk niet meer zonder, is toch wel een beetje makkelijker dan een kaart te moeten lezen, dat is zo niet meer van deze tijd :-)). 29 april is de dag dat we (Rene, Simon en ik) naar de Verenigde Staten vliegen, waarbij we om 9.15 uur opstijgen met Continental. Nog nooit mee gevlogen, dus ik ben wel benieuwd hoe zich dit tot KLM gaat verhouden. Maar hoe we er ook komen, ik heb er in ieder geval goed zin in!!!

dinsdag 27 juli 2010

Reisbescheiden Florida 2011

Tegelijkertijd met de reisbescheiden van de trip naar New York en Boston, kreeg ik ook al de eerste stukken mee voor een volgende reis. Die vindt plaats 29 april 2011 tm 7 mei 2011, waarbij Simon, René en ik heen naar Miami en terug vanaf Orlando vliegen voor een week naar Florida. Deze keer alleen een ticket dat vastgelegd is, want zelfs voor vliegreizen over 9 maanden liepen een aantal vluchten alweer vol. Hoewel ik het liefst KLM of een associate daarvan heb, gaan we deze keer met Continental. Nog te regelen is de huur van een auto en de hotels. Een en ander is natuurlijk afhankelijk van het programma wat we samenstellen, want dat bepaalt wanneer we in welke stad gaan zijn en hoeveel kilometers we moeten gaan rijden. Dat is nog wel even een goed puzzeltje, want gezien het aantal dagen dat we hebben moeten we een plan verzinnen om de reistijd tot een minimum te beperken. Maar goed, we hebben nog flink wat tijd om daar over na te denken. Nu maar eerst de opmaat naar New York en Boston, daarna kijken we weer verder naar andere delen van de Verenigde Staten.

donderdag 26 augustus 1993

Van Orlando naar Miami

Op een redelijke tijd vertrokken we naar onze laatste bestemming Miami. Na een saaie rit kwamen wij aan maar geen motel te bekennen. Ten slotte reden we maar naar het vliegveld waar we moeiteloos een motel wisten te vinden. Een grote dubbele kamer met vier bedden en een zwembad, met voorsprong de ruimste verblijfplaats die wij in vier weken Amerika hadden weten te vinden.

Na het uitpakken werd er dan ook direct een duik genomen door ons viertal. 's Avonds werden er boodschappen gedaan en zocht iedereen zijn eigen bed op om zich voor te bereiden op onze enige dag Miami.

woensdag 25 augustus 1993

EPCOT

De derde en laatste dag Disney betekende weer vroeg opstaan zodat onze helden voor 9 uur in EPCOT aanwezig waren. Alhoewel dit het minste van de drie Disney parken was hadden we toch weer een geslaagde dag.

Om zes uur stonden wij weer buiten voor het diner bij de pizza hut waar (o joy!) X-men 3 en 4 aangekomen waren. De pizza's waren ook weer uitstekend!! Ondertussen werd onze vierde dag Disney (we hadden een vier dagen pas gekocht) nog even voor $25 verpatst. zodat wij i.p.v. $125 het nu slechts $100 had gekost. Hierna werd de terugweg naar het motel ingezet waar ingepakt werd voor de reis naar Miami van morgen. Iedereen wist zijn spullen redelijk in te pakken met uitzondering van Dennis die onder veel gesteun en gekreun verklaarde dat hij in Miami weer een tas ging kopen. Dat maakt de tassen score nu Denis 2 Frank en Simon ieder 1 en René 0.

De rides van EPCOT:


dinsdag 24 augustus 1993

Wet 'n Wild

Naar Nederlandse begrippen was dit water park erg duur, te weten bijna veertig gulden. Maar voor dat geld kreeg je dan ook alles wat een hydrofiel zich maar kan wensen, ... behalve een duikplank.
De eerste keus was de Match 5, een glijbaan met drie banen die door elkaar kronkelden en daaronder een wildwaterbaan. De tweede de hydromaniac, een complete steile cirkel, gevolgd door de black hole, een dubbele baan die in het pikkedonker werd afgelegd. Hierna hebben we de knee ski uitgeprobeerd, tot drie keer toe. Het is niet een keer gelukt. Zeg dit niet tegen Simon anders wordt hij weer chagrijnig.

Het klapstuk van de dag was een dubbele glijbaan. Een glijbaan? Ja, een glijbaan! Heb je daar problemen mee? Kom maar .... Een steile glijbaan wel te verstaan. Bij de eerste moest je met je benen over elkaar en armen gekruist naar benden. Dat eerste om eventueel nog te krijgen kinderen veilig te stellen. De tweede was nog erger, hier moest je plaatsnemen in een raket achtige buis. Deze ging iets naar voren, waarna de bodem er onder vandaan klapte. Voor adrenaline verslaafden een grote aanrader. Het leukste van de cabine was dat er een camera hing. Beneden kon iedereen zien hoe benauwd je het had. Stoer verhalen achteraf waren dus niet mogelijk. Tussen de twee steile glijbanen door liep er een dubbele gekronkelde buis, twee buizen eigenlijk die om elkaar heen liepen. Al met al een zeer geslaagde dag.

Rustdag

Vandaag was weer een rustdag na de vermoeienissen van gisteren. Er werd weer laat opgestaan en rustig aangedaan. Simon en Frank werden gedropt bij wet 'n wild en René en Dennis gingen shoppen. Een minuut voor ze terug waren bij de auto kwam er weer zo'n bekende Florida'se hoosbui waar ze aardig nat van werden.

Na een paar uur rust die René gebruikte voor een middagslaapje en Dennis om tv te kijken werden Frank en Simon weer opgepikt waarna de avond boodschappen werden gedaan. Hierna terug naar het motel waar een boterhammetje werd gegeten en gezamenlijk naar Major league baseball werd gekeken. Hierna begon men al met inpakken daar er morgen weinig tijd voor is i.v.m. dag drie in het Disney park. Tijdens het inpakken dook ook dat droevige einde vakantie gevoel al op maar gelukkig hebben we nog vier dagen.

maandag 23 augustus 1993

MGM studio's

Na om zeven uur opgestaan te zijn werd de rit naar de Disney MGM studio´s genaakt voor onze tweede dag Disney. Opnieuw was het een zeer geslaagde dag en hierna volgt wederom een opsomming van de attracties. Al met al een wederom zeer geslaagde dag en deze keer waren we al om vijf uur klaar. Als avondprogramma werd uiteraard de comic shop opgezocht en gegeten waarna iedereen zich opmaakte voor een rustige avond.

De lijst met bezochte attracties in de MGM studio´s.

zondag 22 augustus 1993

Daytona beach

Door de vermoeienissen van gisteren waren zelfs de vroege vogels (Dennis en Simon) pas om ½ 11 wakker. Frank en René waren zelfs pas om kwart voor twaalf wakker. Er werd besloten om met de auto naar Daytona beach te gaan. Na een ritje van 60 mijl kwamen wij aan en helaas arriveerde tegelijk met ons een noodweer van gigantische proporties. Tevergeefs draaiden wij het stuur en reden huiswaarts totdat Dennis riep `Stop comics`. Onmiddellijk werd er dan ook gestopt en de winkel betreden. Na een prima uurtje scheen de zon weer zodat alsnog het strand opgezocht werd.

Hier geen parkeerplaatsen langs het strand meer op het strand met een tweebaansweg waar men vrolijk kon cruisen in de car op zoek naar chicks of met quads ed. op kon rijden. Helaas was ons strand plezier van korte duur want Dennis werd door een gigantische kwal geraakt. Hierbij hulde voord de Amerikaanse beach guards want de life guard kwam meteen helpen gevolgd door een auto met twee man. De experts vertelden dat Dennis plusminus een uur ziek zwak en misselijk zou zijn waarna alleen zijn voet nog ongeveer een dag last zou geven. Simon en René gingen toen een drankje halen in de plaatselijke strandtent waar zij begrepen waarom er weinig vrouwlijk schoon op het strand te vinden was. Dat hing nl. allemaal te zuipen, te karaokaen en mooi te wezen in deze tent. Toen Dennis weer iets opgeknapt was werd de terugtocht maar Orlando ingezet waar boodschappen gedaan werden, thuis een broodje gegeten en iedereen vroeg te bed ging voor de 2e expeditie naar Disney, te weten de MGM studio´s.

zaterdag 21 augustus 1993

The magic kingdom

Zonder al te veel gemopper zaten wij vroeg in de auto voor de aanval op Disney. Het voorbereidende werk van de avond ervoor bracht zijn geld op want zonder problemen werd het park gevonden. Na de auto op een gigantische parkeerplaats neergezet te hebben bracht een treintje ons naar de monorail die ons naar het Magic Kingdom bracht. Na het afgeven van een forse som geld mochten wij naar binnen. Wij brachten de ganse dag van ½9 's ochtends tot 11 uur 's avonds in het park door waar iedereen fantastisch genoot. Hieronder volgt de naam van alle attracties met een korte omshcijving want anders wordt dit verslag 50 pagina's lang.

Al met al een geweldige dag maar iedereen was na afloop doodvermoeid. Morgen dus uitslapen en een rustig dagje.

vrijdag 20 augustus 1993

Voorbereidingen

Onderweg kwam Simon er achter dat hij zijn sleutel verloren was, waar hij niet echt blij mee was want dat kostte $30 (en dat is niet niks). Hij had echter nog wat gegokt met een kraslot en $21 gewonnen zodat het verlies nogal meeviel. Gesterkt door deze winst besloten Simon, Dennis en Frank nog een kansje te wagen in de $30 miljoen loterij waarvan de trekking morgen is.

Op de kamers aangekomen werd er flink gepland voor morgen, onze eerste dag in Disney world waarvoor weer vroeg opgestaan moet worden (dit onder bijna geen protest van René). Op het moment van schrijven ligt René zich voor te bereiden op morgen (hé lekker, voor de verandering weer vroeg op). Dennis zit als een echte Amerikaan honkbal op de kabel tv te kijken onder het genot van een zak chips en een glas cola (diet). Frank schrijft alle te bezoeken attracties in het Magic Kingdom op en Simon zoekt op de roadmap de weg op naar Disney world. Morgen zullen we ons met een 1-2-3 in godsnaam (gooiden we Ketelbinkie overboord) dus begeven naar de droom van Walt Disney, hopelijk vallen de wacht rijen mee.

Orlando

Was het gisteren zwarte donderdag voor René, vandaag was het zwarte vrijdag voor de overigen. René had nl. zijn eerste ochtend humeur van de vakantie en geen kleinte ook. Gelukkig was hij na drie uur al aanspreekbaar zodat de dag toch nog gezellig werd. Terwijl René als zombie meewandelde werd er naar brunch en een kaart gezocht. Er werden o.a. twee shopping malls bezocht voor alles ion orde was.

Toen werd besloten om onze mooie maar dure auto om te ruilen voor een goedkopere. Wij eindigden met een Buick century die twee maal zo goedkoop was en even groot was maar minder luxe was. Hierna werd er weer geshopt en was het tijd voor diner. René ontwaarde een pizza hut en onmiddelijk besloten de fans om daar te gaan eten i.v.m. de X-men comics. Moeiteloos konden wij deel 1 en 2 kopen (3 en 4 hopelijk over een week) en ook zeer smakelijk pizza gegeten. Na nog wat rondgewandeld en gereden te hebben keerden wij terug naar het motel.

donderdag 19 augustus 1993

Van New Orleans naar Orlando

We zeiden Marie vandaag vaarwel!
Voor René was dit zwarte donderdag want reeds om 7 uur kon hij zijn bed uitkomen om de auto te gaan halen. Samen met Simon werd hij door een busje opgepikt dat hen naar het verhuurbedrijf bracht. De auto bleek een prachtige mercury sable te zijn met alles er op en er aan. Helaas moesten bijrijders ook 25 zijn zodat Simon niet mocht rijden. Onderwijl deden Dennis en Frank alle inkopen voor de reis en om 9:30 vertrokken wij gepakt en gezakt voor onze reis van 650 mijl naar Florida over de highways of America. Na een trip van 12 uur kwamen wij in Orlando aan. Onderweg waren wij tweemaal in een verschrikkelijke regenbui terecht gekomen in wat zich de sunny state noemt. Pal voor Orlando vonden we een motel waar we 2 twee persoonsappartementen voor 1 week voor weinig konden huren. Aldus werd besloten en de beide koppels (de jonge broekjes en de oude lullen) betrokken hun appartement voor de nacht.

Nieuwe populaire uitspraken:
We're all gonna die!!!
Het irriterende lachje van Dennis en Simon
Wanna buy a streetsheet? 1 dollar

woensdag 18 augustus 1993

Marie Laveau

Op deze laatste dag in New Orleans werd met algemene instemming besloten om het rustig aan te doen zodat wij pas om 12:00 gereed stonden. Als eerste punt van de dag werd er een auto geregeld voor de rit naar Orlando, wat probleemloos verliep. Hierna werd de weg naar het politie bureau ingeslagen om Frank zijn camera als vermist op te geven. Naast het politie bureau bleek het kerkhof te liggen met het graf van Marie Laveau, dus terwijl Frank zijn lulverhaal bij de politie ophing gingen de drie anderen op zoek naar het graf.

Na een kwartiertje zoeken was René de gelukkig die bingo kon roepen. na het uitvoerig bewonderen van het graf werd Frank weer opgepikt die ook het graf moest zien. Hierna werd nog wat door de stad geslenterd, gegeten en een avond wandelingetje gemaakt waarna we de bedden opzochten voor een vroege start de volgende morgen.