De Stal

Het vlees was erg goed bij De Stal

In de gemeente Spaarndam en Haarlemmerliede (waar het rsutieke Halfweg deel van uitmaakt) zijn we niet rijk bedeelt met goede restaurants. Onze favoriet is natuurlijk Het Gemaal, maar verder is het eigenlijk echt afzien. Nu kregen we de tip dat in Spaarndam Restaurant De Stal gevestigd was, dat is op 4,5 kilometer van ons huis, dus dat konden we wel eens proberen. Zo gingen we zondag om 18.00 uur naar Spaarndam, parkeerden op de op kleine afstand gelegen parkeerplaats en betraden met zijn vieren De Stal. Het eerste wat opviel was dat het er erg donker was. Zoals mijn vader zou zeggen: "ik kan het vreten niet op mijn bord zien!!". Het deed me denken aan een bezoek dat ik met Rene aan ML in Haarlem bracht en waar het ook zo donker was. Het tweede wat opviel was dat de bediening nou niet echt van de snelle was. Het duurde vrij lang voordat er drankjes geserveerd werden en na een kwartier vroeg ik zelf maar om de kaart. Na bestelling van onze gerechten duurde het ook echt lang voordat de gerechten kwamen. Ik denk overigens dat dat (in ieder geval deels) te maken had met het feit dat we erg vroeg waren (de zaak opent om 17.30), want later op de avond zag ik dat het veel sneller ging aan andere tafels. Ook de kwaliteit van de bediening werd beter, omdat ik denk dat de meer ervaren medewerkers toen pas arriveerden.

De kwaliteit van de gerechten was zonder meer goed te noemen, als je uitgaat van een goed eetcafe en bijbehorende kwaliteit. Het is qua porties ook erg groot allemaal, een voorgerecht is echt niet nodig. Ik zelf sloeg het dessert over (wel een goede koffie verkeerd trouwens), maar Daan en Jeroen lieten zich de dessert, een klassieke Dame Blanche en flensjes met slagroom en roomijs, erg goed smaken. Alles bij elkaar: 100 Euro, daar had ik in Oslo twee koffie en twee broodjes kaas voor, dus dat was een uitstekende prijs. Maar bottom line: ik denk niet dat ik hier nog een keer kom. Eten is echt prima, maar de sfeer in het restaurant is niet de mijne, dan ga ik liever voor hetzelfde geld weer naar Het Gemaal. 

Trio bij Het Gemaal

Wat een lekkere toetjes

Om de mannendag op vrijdag goed af te sluiten, moest er aan het eind natuurlijk nog gegeten worden. Na overleg met Daan en Jeroen werd besloten dat ik niet zou koken, maar dat we bij Het Gemaal gingen eten. Dat was nog best even lastig, want het was er flink druk, maar om 20.00 uur konden we aan tafel. Voordat ik de kaart gezien had, had ik al een vermoeden wat er gekozen zou worden en ja hoor, Daan nam de saté en Jeroen de kinder pasta. Dat eten was prima en zo op het terras met een licht briesje was het ook meer dan prima uit te houden. Toen de hoofdgerechten op waren, kwam voor de heren het hoogtepunt, namelijk de desserts. Jeroen deed een grondige bestudering en had er een goed gesprek met de ober over en koos uiteindelijk voor Aardbeiden Romanov, terwijl Daan na een blik voor de lemon cheesecake koos. Ik ging helemaal los en bestelde.....een uiensoep. Uiteraard was deze bokkensprong ook geen probleem en terwijl Daan en Jeroen het koud en zoet naar binnen werkte, deed ik het met een heerlijk, pittig soepje. Zoals altijd was het weer een gezellig bezoek, zelfs terwijl Ans deze keer in Zutphen verbleef. Nou ja, volgende keer mag ze gewoon weer mee :-).

Pasen

Wie ziet wat Ans hier doet?

Dit jaar was het een rustig Pasen. Na een rondje eieren zoeken in de vroege ochtend (en godnondeju, wat was het vreselijk koud) was het duidelijk dat ook als je veertig paaseieren tien minuten eerder verstopt, het geen garantie is dat je ze daarna allemaal weer terug vindt, want uiteindelijk bleef de teller op zevenendertig steken. Daarna was het tijd voor een spelletje met de kids, natuurlijk een groot deel van de paaseieren opeten en daarna een familie film kijken. Aan het eind van de dag gingen we gezellig eten bij Het Gemaal. Er was geen echt paas diner gemaakt, maar dat maakte niet uit. Daan had zijn zinnen al gezet op de klassieke saté, terwijl Jeroen de kinderpasta soldaat wilde gaan maken. Vooraf even een bordje tomatensoep en een bordje bospaddenstoelen soep en achteraf de tiramisu met stroopwafels en onze buikjes waren wel afdoende gevuld. Nog even een frisse neus gehaald op de pier bij Het Gemaal en er was weer een eerste Paasdag afgerond.

Eerste kerstdag

Onze vintage kersttafel

Deze keer helaas geen geweldige eerste kerstdag. De hele familie kampte nog met de ziekte bacillen die nog in de lichamen aanwezig waren. Met name Daan zat er zielig bij, met aan beide oren een oorontsteking, waarvan degene in het linkeroor gelukkig doorbrak (niet het meest smakelijke, maar het verlichtte de pijn wel). Daarom was het een kerst met het kijken van veel familie films, zoals Home Alone en Beethoven en luisteren naar de top 2000. Als diner waren we deze keer vintage gebleven, namelijk een gourmet, omdat Daan en Jeroen dat zo leuk vinden. Ans had eea extra leuk omlijst, omdat ze ook van die klassieke gourmet/ fondue borden uit haar voorraad had gehaald om van te eten. Zag er hartstikke leuk uit, maar.....Daan voelde zich zo vervelend, dat hij na een hapje er als een dood vogeltje bij zat en daarna weer naar zijn bed vertrok. Erg jammer. Gelukkig voelden Ans, Jeroen en ik ons inmiddels weer goed genoeg om toch aan te vallen. Jeroen nam de taak van kok op zich om zaken anders dan het vlees te bereiden en uit te serveren, met als hoogtepunt een grand dessert, geïnspireerd door het programma "de Cupcakecup" (een aanradertje, trouwens). Nu maar hopen dat herstel vannacht plaats vindt, om morgen wel naar Het Gemaal te kunnen!

Spontaan besluit

Daan kon van het dessert genieten!

Gisteren kreeg ik een Whatsapp van mijn moeder (jaja, ze is ook de digitale wereld wereld ingestapt :-)). Ze wilde zondag even langskomen om een klokje voor Ans langs te brengen. Altijd goed natuurlijk, dus om 14.00 uur stonden Daan en Jeroen voor het hek om oma en opa te verwelkomen. Maar geheel tegen de gewoonte kwamen oma en opa later dan afgesproken. Reden bleek te zijn dat hun auto door de politie was weggesleept, omdat ze op de enige plek stonden die open gehouden moest worden voor een aantal bouw werkzaamheden.  Na het klokje grondig bestudeert te hebben, kwamen we op onze vakantie uit 2009 naar de USA. Ik kon het niet laten om het fotoalbum erbij te halen, en daarmee beleefden we een "trip down memory lane", met machtig mooie herinneringen. Om half vijf wilde opa en oma weer naar huis gaan, maar Jeroen had een ander idee. Zou het niet leuk zijn om met oma en opa uit eten te gaan? Nou, dat was een idee dat snel veel draagvlak vond, zodat we niet veel later op weg gingen naar Het Gemaal. Lekker dat dat zo spontaan kan! Er was een nieuwe kaart, met natuurlijk enkele overgebleven klassiekers, maar wederom erg goed.

En zo spontaan als we daar kwamen, zo spontaan namen we een ander besluit: hier gaan we met tweede kerstdag ook eten. We vroegen het menu op, dat bleek alleen nog op een A4tje te bestaan, maar wat we zagen stemde tot tevredenheid (met kerst kun je toch een fijn stukje ree en hazenpeper niet overtreffen). Dus namen we een optie voor 15 personen, wat ook weer tot een lach op het gezicht van de bediening en de chef toverde. Zo, dat is in ieder geval ook weer geregeld, nu alleen nog iets vinden voor eerste kerstdag.

Een nieuwe kans voor Brasserie Het Gemaal

Niet zo boos kijken, Daan!

In de zomer van 2011 brachten we een bezoek aan Brasserie Het Gemaal. Dat bezoek was een regelrechte ramp, en het lag dan ook niet in de lijn der verwachting dat we hier ooit terug zouden komen. Maar kort geleden was er een belangrijke wijziging bij Het Gemaal. De chef kok van De Toerist (en tevens de vader van vrienden van Daan en Jeroen) was namelijk naar Het Gemaal verhuist en dat was voor ons voldoende reden om weer eens een bezoekje te brengen. De ontvangst was aller hartelijkst en we hadden snel een tafel. Direct was er al een verandering te zien, want in tegenstelling tot vorige keer, werd ons snel gevraagd wat we wilden drinken en binnen enkele minuten stond het ook op tafel. Bij ons vorige bezoek duurde dat bijna een uur! De kaart kregen we ook snel en daarop stonden een aantal zaken die ons wel aanspraken. Alleen.....ik kon het niet over mijn hart verkrijgen om deze keer geen sate te nemen, want daar had ik echt ongelofelijk trek in en bij De Toerist was dat echt geweldig geweest, dus bestelde ik deze keer de sate XXL (voor de grote trek....:-)), Ans liet het bij de normale versie.

Prima, die sate van Het Gemaal

Daan en Jeroen begonnen allebei met een tomatensoep, gevolgd voor een pasta voor Daan en poffertjes voor Jeroen. Ans en ik hadden een mix van voorgerechten, met een lekker stukje carpaccio en wilde zalm. Ook hier een wereld van verschil: de gerechten kwamen gewoon met een normaal tempo op tafel en ze waren van verse producten gemaakt. Zo zaten er vers geknipte kruiden in de tomatensoep, iets waar Daan nog even aan moest wennen, maar wat hem uiteindelijk wel erg beviel. Ook de friet die bij de sate geserveerd werd, was duidelijk "home made", evenals de mayonaise die erbij geserveerd werd. Ook de bediening deed het heel erg goed. Erg attent bij alles wat er aan tafel gebeurde, maar ook een hele goede interactie met Daan en Jeroen, ze gingen leuk met de kinderen om zonder ze als baby's te behandelen. Dat is toch knap bij die twee wildebrassen. Al met al was ik bijzonder aangenaam verrast door de Brasserie Het Gemaal nieuwe stijl. Ik kan het iedereen aanraden die een lunch of diner zoekt op een niveau van een erg goed eetcafe plus een beetje extra. Gezien de locatie aan het water en het geweldige terras, kan dit met een goede zomer een nieuwe hotspot worden.

Tweede culinaire catastrofe in Halfweg

Is dit Jambalaya? Echt niet!!

Zaterdag kwamen Hinkje, Joost en Yinte op bezoek en zou Ans Jos en Willy van Schiphol afhalen. De hele tak van de familie van Ans was dus in Halfweg en het leek ons leuk om dan eens gezellig bij te praten. Ik wilde dat graag omlijsten met een dinertje, en had het lumineuze idee om dat dan te gaan doen bij het tweede nieuwe restaurant in Halfweg te doen, de weer net geopende Brasserie Het Gemaal. Mijn bezoek aan Het Zwaantje had ik nog in het hoofd, dat was geen feest, dus dit moest zeker beter zijn.

Na een korte, maar lekkere wandeling van 15 minuten arriveerden we. Het terras bij Het Gemaal was altijd al goed en het was er zeker niet minder op geworden. Alles helemaal vernieuwd en een lekker zonnetje, dat ziet er goed uit. We schuiven even aan, worden hartelijk begroet, het zonnetje is lekker, dus gaan we buiten eten? Hmmm.....nee, toch maar niet, want voor we het weten steekt er een flink windje op en dat voelt toch wel koud, dus verhuizen we weer naar binnen, waar het er ook goed uit ziet.

Daarna gaat het echter rappe gang naar beneden. We wachten 10 minuten op de eerste drankjes en dan wordt de kaart er niet bij gebracht. Hmmm.....dat is vervelend, even vragen, en oh ja, die moesten we nog geven. Wat opvalt is dat het personeel erg weinig ervaring heeft, ondanks dat ze wel aardig en enthousiast zijn, met name de ober die ons helpt. We besluiten tot een paar makkelijke zaken als voorgerechten (brood met tapenade, olijven, dim sum en nacho's met guacamole) en dan hoofdgerechten (waarvan 3 kinder menu's, 3 keer sate, jambalaya, zalm en een vegetarische pannenkoek met spinazie). Na 10 minuten komt de ober terug. Blijkt dat de chef zich vanochtend ziek heeft gemeld, dus de nacho's en dim sum lukt niet. Uhhh.....ok......wel een beetje raar (is er een chef kok nodig voor een paar nacho's?), maar het is niet anders.

Zalm met geschifte saus, ook echt smerig!

En daarna begint het lange, lange, lange wachten. Na een uur en tien minuten vraag ik maar eens of de gerechten al door komen. Ze komen er zo aan, wordt me gezegd. Twintig minuten later vraag ik het nog een keer, ik ben inmiddels het idee aan het krijgen dat ik bij een aflevering van Hell's Kitchen ben beland. De ober informeert en geeft aan dat ze bijna klaar zijn, de gerechten worden nu afgemaakt (wat zijn ze aan het doen, moet de kip voor de sate nog geslacht worden??). Na anderhalf uur komen eindelijk de gerechten. Let wel: wij waren als eerste in het restaurant en bestelden toen er niemand anders was, inmiddels is het vol (ik heb medelijden met de mensen die "pas" om half acht binnen kwamen). Ook het uitserveren duurt lang, de laatste van onze groepen moeten nog 5 minuten wachten, terwijl voor de andere het "feest"  al uitgeserveerd is. En ik kan niet anders zeggen: dit is echt slecht wat we geserveerd krijgen. De kinderen kijken een beetje beteuterd, want ze krijgen aardappel partjes, terwijl ze patat beloofd was. Daan had netjes vooraf gevraagd of zijn hamburger op een broodje kwam en wat ontbrak er? Jawel het broodje. Ketchup en mayonaise voor de "patat" was vergeten en werd met zuchten en steunen gebracht (voor vier personen drie kuipjes mayonaise, de ketchup is nooit gearriveerd).

Het kon dus slechter dan Het Zwaantje.....

 Maar de kwaliteit van de jambalaya was echt schandalig. Er lag een half gaar en te vet stuk kip op (ik ken Jambalaya uit New Orleans, zo ziet het er niet uit), de gamba's zijn taai en de rijst is volstrekt smakeloos. Ans haar zalm is gedrapeerd onder een saus die was gaan schiften, hoe smerig is dat. Na verloop van tijd komt de ober vragen of alles smaakt. Nou, niet dus. Hij is oprecht teleurgesteld en gegeneerd, en gaat ermee terug naar de keuken, wat resulteert in een vaststelling dat ik gelijk heb. De uitleg is dat de chef kok dus ziek was, de second in command op vakantie en er via het uitzendbureau geen goede kok meer te krijgen was, en dat het met een dergelijke drukte moeilijk was om alles op orde te houden (nogmaals: wij waren de eersten, dus dat argument van de drukte speelt volgens mij nog niet zo...). Ik begrijp het wel, maar als klant heb ik daar natuurlijk geen boodschap aan, als je het niet aan kan, dan moet je de zaak maar dicht doen, dat is beter dan dit serveren, of desnoods de "moeilijkere"  gerechten van de kaart halen voor deze avond, wellicht dat de XL Burger me wel goed gevallen was. Uiteindelijk gaat de jambalaya en de helft van de zalm van de rekening. Dat is op zich wel netjes, maar het maakt het niet goed, want uiteindelijk was de avond er wel door verstiert. Dus op de vraag of we nog een dessert willen gebruiken, antwoorden we beleefd nee, want voor een dergelijke kwaliteit ga ik niet weer anderhalf uur wachten.

Erg jammer dat we weer een culinaire catastrofe in Halfweg meegemaakt hebben. Misschien dat ik het nog een keer een kans geef, als de kok er wel weer is (maar eigenlijk is het te zot dat het helemaal op 1 man zou hangen), want de locatie is echt geweldig, zeker bij goed weer. Dat hebben ze dan wel weer voor op Het Zwaantje. Maar ja, een keer een echt goed eetcafe in Halfweg, dat zou best eens een keer leuk zijn!

Het Zwaantje

De soep was nog redelijk te eten

Nadat ik vrijdag bij Ron Blaauw gegeten had, was het de dag erna de beurt aan een andere culinaire gelegenheid :-). Omdat Ans een weekend cursus had, was het mannen weekend bij ons. En nadat we naar Kung Fu Panda 2 (in 3D best wel leuk) waren geweest, besloten we ook uit eten te gaan. De keus viel in deze op Het Zwaantje, het eertcafe dat sinds kort weer in Zwanenburg geopend was. Om kwart over vijf kwamen we aan en kregen we het menu (een geplastificeerd A4tje) aangereikt. We besloten uiteindelijk voor twee tomaten soep en een gamba salade vooraf te gaan en voor Daan en Jeroen daarna de patat met kroket en ik de kogel biefstuk. Opvallend: de bediening zijn allemaal jongens, normaal lopen er bijna altijd ook wel dames in de bediening, maar hier niet. Wel allemaal aardige gasten, dus dat was prima. En het was ook niet erg dat de jongens af en toe wat luidruchtig waren, zo druk was het ook weer niet.
De voorgerechten kwamen redelijk snel, de gamba's waren redelijk goed en de soep was voor Daan en Jeroen prima (en er werd ook door de bediening prima gereageerd toen Jeroen uit eigen beweging op de diplomatieke wijze die hem eigen is om brood vroeg :-)). Daarna ging het echter fout. Het duurde meer dan een half uur voordat het hoofdgerecht kwam, zonder veel extra aandacht. Daarna bleken de patatjes ok te zijn, maar de kroketten waren inmiddels al zacht geworden. De kogelbiefstuk was echt een homp, hij was taai en er zat kraak nog smaak aan, zelfs na peper en zout erop gedaan te hebben (eigenlijk een belediging van de kok, maar dat wat hier echt noodzakelijk). Nee, ik durf zonder enige arrogantie te zeggen dat ik die zelf beter bak! Inmiddels begonnen Daan en Jeroen er ook zat van te krijgen en aangezien de dessert mogelijkheden uit ijs bestonden, lieten we die lopen. In totaal 60 Euro verder verlieten we het pand. Ik had niet heel veel verwachtingen, maar zelfs die werden deze keer niet waar gemaakt. Het is niet zo heel moeilijk om in een eetcafe lekker eten te maken, zonder Michellin sterren na te streven, maar hier werd de plank op gebied van eten echt misgeslagen. Het Zwaantje zal ik niet meer bezoeken, volgende keer een poging doen bij Brasserie Het Gemaal, dat ook weer net geopend is.

Haute cuisine in Halfweg/ Zwanenburg

Haute cuisine in Zwanenburg: mislukt!

Het is sommigen van jullie wellicht opgevallen als je heel goed opgelet hebt, maar een van mijn favoriete hobby's is het dineren in "de betere restaurants". Zo was ik vorige week met collega's Anand en Berber bij Vinkeles, waarvan je mijn verslag op Smulweb kunt lezen (plug, plug...:-)! Nu zijn wij daar in Halfweg en Zwanenburg niet goed mee bedeelt. Uiteraard is er de obligate Chinees (twee zelfs), een pizzaboer (maar dan rij ik toch liever naar Martini's in Amsterdam West), een broodjeswinkel (de Sandwich City) en uiteraard diverse snackbars (Kinheim is de beste :-)), maar echte restaurants zijn er nauwelijks te vinden. Wat dat betreft kijken we natuurlijk jaloers naar een dorp als Overveen, waar maar liefst twee twee-sterren zaken gevestigd zijn (De Bokkedoorns en 't Brouwerskolkje). Tot voor kort hadden wij Het Gemaal, daar kon je redelijk eten, maar met name de locatie was wel heel erg mooi, zeker als het zonnetje een beetje scheen, dan zat je heerlijk aan het water! Daarnaast is er in Zwanenburg een locatie die inmiddels diverse malen van hand tot hand is gegaan.

Nieuwe kans voor Het Zwaantje

Een tijd geleden zat daar Eetcafe het Zwaantje, waar ik ooit met Rene gegeten heb, wat an sich niet slecht was, maar toen de chef de kaasplank uit moest leggen en niet verder kwam dan "uhhh.....dat is een witschimmel en dat daar is een blauw ader.....", wisten wij wel hoe laat het was. Een paar jaar geleden probeer een nieuwe eigenaar op de locatie van Het Zwaantje een wat meer up scale restaurant te openen, met de naam Cosie aan de Vaart. Ik heb er een aantal keren voor gestaan, de kaart zag er prima uit, maar op de een of andere manier nodigde het ook niet uit om naar binnen te gaan (en al helemaal niet toen tijdens de avond vierdaagse er een haring feest gehouden werd en alle kinderen niet meer gewoon langs het restaurant mochten lopen maar met een bocht over de weg geleid werden, omdat ze anders misschien wel tegn een BN'er aan hadden konden lopen). Kennelijk waren er meerdere met mij die hun schroom niet opzij konden zetten, want inmiddels heeft ook Cosie aan de Vaart er de brui aan gegeven. Kennelijk kon men het toch niet bolwerken en was het niet mogelijk om de aantrekkingskracht te vergroten, of was het wellicht te duur voor het dorp. Anyhow, toen ik zaterdag langsliep, hing er een brief op de deur, waarin aangekondigd werd dat Het Zwaantje weer haar terugkeer gaat maken en een nieuwe poging gaat wagen. Ik wens ze succes, maar ik denk dat ze mij daar niet binnen gaan zien. Zal dus wel zo blijven dat we voor een diner toch naar Amsterdam zullen moeten blijven reizen, maar ach, dat heb ik er bijzonder graag voor over!