Dat was een tijd geleden.....

Een bijzondere bereiding van Tom Yam

Het was alweer een hele tijd geleden dat ik samen met een van mijn beste ex-collega's bij had gepraat en aangezien we het allebei er wel weer eens tijd voor vonden, besloten Steven en ik de daad bij het woord te voegen en weer eens lekker uit eten te gaan. Deze keer was de keuze gevallen op Ciel Bleu (die vandaag overigens weer twee sterren door Michelin toebedeelt kreeg), bovenin het Okura hotel. Het kon natuurlijk bijna niet anders dan dat we het menu du chef zouden nemen en aangezien er geen eend of lam in zat, werd dat ook de keuze. Dat betekende twee amuses, zeven gangen en daarna koffie en friandises. En ik kan niet anders zeggen dan dat het weer net zo goed was al toen ik hier een jaar of twee geleden voor het laatst was geweest. De gerechten waren echt allemaal "spot on" qua smaak en tekstuur, maar er waren ook een paar hele bijzondere presentaties.

De friandises waren fantastisch!

Zo werd er een Tom Yam opgediend, maar deze keer niet in soepvorm maar alleen met de "vaste" ingrediënten. Een bijzonder fraaie amuse, overigens! Persoonlijk was ik zelf onder de indruk van de drie bereidingen van ree, waarbij de file een dag gegaard was in een pakking van zeezout, die met hamer en borstel verwijderd werd om uiteindelijk de filet van ree zichtbaar te maken. De kaas kwam van Abraham Kef en was ook een mooie en ruime selectie. Zowel bij Steven als mij stond echter nog iets in het geheugen gegrift: na het diner kwam er toch een kar met friandises? En ja hoor, deze klassieker was nog steeds aanwezig bij Ciel Bleu (never change a winning....concept). Er as eigenlijk teveel om op te noemen en ze waren stuk voor stuk voortreffelijk! Meest in het oog springend vond ik zelf de Mondriaan bonbon, die qua uitstraling de grootste aantrekkingskracht op mij had. Ik heb heerlijk gegeten en ondanks de best stevige prijs was het echt waarde voor het geld! Steven, bedankt voor weer een super gezellige avond, snel weer doen!!

Lekkerrrrrrrr

Toevallig keek in vanochtend op internet of de Lekker 2012 al uit was. Nee, nog niet, ging begin november komen. Nou ja, even wachten  maar. Maar toen Rene mij vanavond via Skype liet weten dat hij de lijst van 2012 al aan het bekijken was, wist ik niet hoe snel ik naar de betreffende site moest surfen. Natuurlijk stond Oud Sluijs weer op nummer 1 en de verschuivingen in de top 10 waren niet echt spectaculair, Ivy waar ik afgelopen maand ben wezen eten stond er ook in. Uiteraard even kijken hoe het mijn favoriete restaurants stond. Vermeer en De Nederlanden waren allebei een heel klein beetje gezakt, maar nog steeds in de regionen waar ze stonden. Ciel Bleu was een klein beetje gestegen, maar Vinkeles had een monstersprong van 18 plaatsen gemaakt. En dat is niet meer dan terecht, want zij hebben er de laatste tijd echt een wereldzaak van gemaakt! ML waar ik laatst met Rene heb gegeten was een nieuwe binnenkomer in de top 100 op plaats 91. Maar wat mij absoluut het meest in het oog sprong, was dat Ron Blaauw Amsterdam maar liefst 29 plaatsen gezakt was, naar nummer 56. Nu had Ron gelijk zijn woordje klaar, want hij beschuldigde Lekker van vriendjespolitiek en dat hij niet meer mee wenste te werken aan de recensies van Lekker. Ook vond hij het vreemd dat men hem aansprak op het feit dat hij op het dragen van een spijkerbroek en gympen in het restaurant werd aangesproken. Nu heb ik ook liever dat de chef er wat verzorgder bij loopt, maar om daarom 29 plaatsen te zakken zou ook wat te veel van het goede zijn. Maar als ik eerlijk ben, dan zou het zo maar ook eens te maken kunnen hebben met de weinig geïnteresseerde houding van ome Ron in zijn restaurant voor zijn gasten. En als de chef dat uitstraalt, dan heeft dat ook invloed op de gasten. Gelukkig heeft hij een sommelier die veel gaten dicht loopt (zie ook de recensie op Smulweb), maar kom op, er als eigenaar met een chagrijnige kop bij staan en alleen zonder bijna een woord de kaart te overhandigen, dat is niet kies. Beste Ron, misschien is dat wel de reden van de daling van je restaurant in de Lekker en niet alleen vermeend vriendjespolitiek.

Ciel Bleu

Gisteren was het weer eens tijd voor een bezoek aan één van de beste restaurants van Nederland: Ciel Bleu. Deze keer samen met Erik Passchier naar de 23ste verdieping van het Okura hotel in Amsterdam. We waren iets eerder dan onze reservering op de plaats van bestemming, waardoor we even in Bar 23rd plaats mochten nemen. Onder het genot van een chardonnay en een mineraal water plus pikante zoutjes hadden we een prachtig uitzicht over Amsterdam, absoluut een unique selling point van het restaurant. Om 19.00 uur was het tijd om aan tafel te gaan. Daar was de keuze snel gemaakt, we kozen voor een reis door de keuken via het menu Ciel Bleu. Na een eerste amuse van een bonbon caprese (lle ingrediënten van een salada caprese, zijnde mozarella, tomaat en bascilicum) en een bitterbal van kreeft, wisten we gelijk dat het goed zat. Wat een machtig mooie combinatie en tot in de perfectie uitgevoerd. Daarna volgenden de culinaire hoogstandjes elkaar in een rap tempo op (zo rap dat we even "stop, hou op" moesten zeggen om de snelheid en enthousiasme van de zwart witte brigade te temperen).

Na een heerlijke oester met passievrucht (en ja, ik zeg inderdaad dat de oester heerlijk was!) en als tweede gang een mooi stukje zeebaars kwam als derde gerecht één van mijn favorieten, namelijk de Sint Jakobsmossel, prachtig geaccentueerd met truffel (die je al van verre rook). Dan denk je dat hierna de overtreffende trap moeilijk te vinden was, maar niets was minder waar. De volgende gang was een pefect, maar dan ook echt perfect stuk zeetong met daarin verwerkt Iberico spek in een saus van snijbonen en stukjes peer. Dat was echt goddelijk, ik vroeg bijna om een extra portie. Zowel smaak als textuur van het gerecht was bijzonder mooi en de combinatie maakte het helemaal af!  Daarna volgende het "hoofdgerecht" van duif met ganzenlever, een subtiel plakje kaas dat zelfs Erik bijzonder kon waarderen en een eigentijdse peche melba in een gouden doosje. Het laatste gerecht was samen met de zeetong het hoogtepunt van de avond: Seizoenfruit met een creme van Aloë Vera. BRILJANT!!!! Als ik Aloë Vera zie dan denk ik aan zonnebrand, maar dit was echt een geweldige constructie. Daarna was het natuurlijk nog tijd voor de koffie met friandises, waarbij de tweede "trademark" van Ciel Bleu langs kwam: de wagen met friandises. Vijftien verschillende soorten lekkernijen waarvan je eigenlijk wilt zeggen: doe ze allemaal maar, maar een dan ontplof je.Ik kon het niet laten om de bonbon gevuld met pindakaas en zeezout uit te proberen en dat was ook een smaaksensatie.Al met al een bijzonder geslaagde avond en Ciel Bleu blijft culinair tot de buitenklasse van Nederland behoren. Dat gezegd hebbende heb ik één kleine opmerking: de prijs van het menu vind ik aan de hoge kant, namelijk 35 tot 40 euro duurder dan bij Vermeer en de Nederlanden en dat vind ik el een groot verschil, Voeg daar nog bij dat ik 40 Euro parkeerkosten af moest rekenen (terwijl bij Vermeer in de binnenstad van Amsterdam het "gratis" is), dan is het financieel wel echt het onderste uit de kan halen. Gezien de kwaliteit komt men daar wel mee weg, maar het zou Ciel Bleu sieren om voor bezoekers de kosten van het parkeren niet in rekening te brengen