Zwemles voor Jeroen

Lekker in het water!!!

Na veel geoefend te hebben tijdens de vakantie in Italie en met een paar sessies met Zwemvogel Gemma, is Jeroen inmiddels gestart met zwemles. Begin van dit jaar zwom hij in Badhoevendorp, maar zaterdag om 8 uur bleek toch een tijdstip te zijn waarop hij niet op zijn best was (en papa ook niet). Het nieuwe tijdstip werd 13.00 uur en de locatie Hoofddorp. Jeroen was in eerste instantie een beetje schuchter, maar toen hij zijn teen in het water zette, was dat ook gelijk weer verdwenen. De eerste les moest hij in het beginnersbadje beginnen, maar aan het eind van de les riep de zwemlerares me even bij haar om te vertellen dat dat wel voor Jeroen een gepasseerd station was, en dat hij gelijk een badje verder mocht gaan. Kijk dat schiet tenminste nog eens op. Hij drijft inmiddels als de beste, maar hij gaat helaas nog niet zo snel met de zwemslag, maar dat gaat best komen. Commentaar had hij gelukkig wel: die juffrouw kan alleen maar zeggen dat ik de kikkerslag moet doen, maar ze kan het niet uitleggen zoals juf Gemma dat wel doet, die is echt goed !!! Een uitgesproken mening kan onze kleine koning niet ontzegd worden :-)!!!

De reis naar huis, deel 1

Heerlijk, die Ipanima cocktail van Chez Eric!

Vanochtend om kwart over zeven ging bij ons de wekker. De laatste spullen werden in tassen gestopt en de auto ingeladen, zodat we om half negen uiteindelijk konden vertrekken. Wel een beetje raar, Barbara was er niet om ons uit te zwaaien, later bleek dat dat door een misverstand kwam, zij dacht dat we 's avonds zouden vertrekken en daarom was ze 's ochtends niet op komen dagen. Jammer, want we hadden graag even gedag gezegd, gaan we nu maar even via de email doen. Na een erg bekend stukje door de binnenlanden van Toscane, kwamen we op de A1 uit en toen werd het een beetje saai, want het was grotendeels rechtdoor naar school en kantoor naar Milaan. Daarna snel de grens bij Zwitserland over om een kleine 10 minuten voor de ingang van de Gotthard tunnel te staan om daarna de beruchte 16.942 meter af te leggen. Na een kleine file in Basel reden we snel Duitsland binnen om een uurtje later bij het Hotel Mercure Panorama Freiburg aan te komen. En dat zo tegen 18.00 uur. We hadden het toen wel gehad, even een uurtje opfrissen en dan eten bij Chez Eric (waar we een heerlijke Ipanima non alcohol cocktail dronken en genoten van het uitzicht vanaf de berg op Freiburg) en dan snel naar bed (nou ja, na eerst met Daan nog even Battleheart gespeeld te hebben en een moeilijk level geslecht te hebben :-)). Morgen het tweede deel van de reis, nog 625 km te gaan.

De laatste dag op Rosa dei Venti

Als dit geen vakantie kiekje is.....

Vandaag is onze laatste dag op Rosa dei Venti. We hebben de jongens verteld dat ze vandaag mogen doen wat ze willen. Dat betekent op Rosa dei venti blijven, zwemmen en met de iPad en DS spelen en zich tegoed doen aan chips, snoep en Fanta. Ach, het is de laatste dag, dus dat is prima zo. We zijn het inpakken inmiddels begonnen en zijn tot de conclusie gekomen dat we weer veel te veel kleding mee hebben genomen, mn ook voor de kinderen, want die hebben bijna alleen in hun zwembroek gelopen. Daarnaast nog even de terugweg bekeken en vastgesteld dat we een tussenstop maken in Freiburg (net over de helft van de afstand heen) in het Mercure Hotel Panorama Freiburg. Deze keer drie kamers nodig, want een familie kamer was helaas niet beschikbaar, maar we slaan ons er maar doorheen. Nu nog even een paar frisse duiken en vanavond als afsluiting eten bij Antica Pieve, toch het leukste restaurant waar we deze vakantie geweest zijn en dan morgenochtend zetten we de terugtocht in.

Cante Napoli

Yummie, mosselen!!

Dinsdagavond gingen we eens een keer gevaarlijk leven. Waar we tot nu toe steeds aan Barbara gevraagd hadden om een reservering voor ons te maken bij een restaurant, zodat we van een tafel verzekerd waren, gingen we deze kee rop de bonnefooi. Oeeeeii......dat is wel echt op het randje :-). Deze keer was de keus op cante Napoli gevallen, op een kwartier van Rosa dei Venti, en dit was de eerste dag van de vakantie dat ze weer open waren. Bij binnenkomst keken we tegen een volledig lege zaak aan, maar toen Ans vroeg om een tafel voor zes personen, werd er moeilijk gekeken. Raar hoor, willen ze niks verdienen? Omdat we in Cortona al wat gegeten hadden en ook thuis nog wat zaken weggewerkt hadden, besloten we tot een drie gangen diner, waarbij pizza (behalve voor Hans) de hoofdmoot vormde.  Of misschien vier gangen, want deze keer deden we zeker een kopje koffie na!

De citroentaart was heerlijk!

Cante Napoli staat bekend als het beste visrestaurant in de omgeving (gevolgd door Il Pescatore waar we al eerder waren geweest), dus Hans en Ans lieten zich qua voorgerechten deze keer zich de mosselen goed smaken! Daan en Jeroen lieten gezamenlijk een pizza zakken. Toen wij ongeveer aan het hoofdgerecht begonnen, kwamen er wat meer mensen de zaak binnen. En nog meer. En nog meer. En nog meer, totdat binnen een half uur de zaak echt helemaal afgeladen vol zat, en er zelfs mensen binnen kwamen die op vrijkomende tafeltjes gingen wachten. Bijzonder om dit mee te maken! Na de pizza's volgende een paar lekker desserts, waarbij Ans de winnaar was met de citroentaart. Na goede espresso en stevige cappuccino was de maaltijd weer gedaan, vochten we ons uit een inmiddels overvolle parkeerplaats en waren snel weer bij Rosa dei Venti, waar de huizen nog steeds erg, erg, erg warm zijn in de avond (terwijl het buiten op het terras heerlijk is!!!).

De kogel is door de kerk

Gelukkig hebben we Garibaldi wel gezien

We hebben het besluit genomen.In plaats van vrijdag gaan we donderdag al terug richting Halfweg en Amsterdam. De twee belangrijkste redenen: de verstrengelende hitte die de rest van de week aan gaat houden en, net zo belangrijk, dat we de hoogtepunten van de omgeving (midden Toscane) eigenlijk wel gezien hebben. Als we nu nog iets willen gaan bewonderen (en als we Daan en Jeroen daarvoor gemotiveerd krijgen :-)), dan is het minimaal twee uur rijden voordat we er zijn. Uitzondering is Florence, maar met Daan en Jeroen bij ons kunnen we daar niet uithalen wat er in zo een bezoek zit, en dat is gezien hun leeftijd ook wel te begrijpen. Dus woensdag gaan we alles zo een beetje uitzoeken en weer in de koffers terug proppen om ervoor te zorgen dat we donderdag om een uur of acht in de auto kunnen stappen om vanaf Rosa dei Venti de eerste etappe naar huis te beginnen (we rijden het gewoon in twee dagen0.

Nog een keertje naar Cortona

Under the Tuscan Sun

We waren al twee keer in Cortona geweest, maar eigenlijk alleen om er te eten. Het lastige parkeren schrikte ons af, maar dinsdagochtend waagden we er ons toch weer aan. Iets later dan gepland, omdat de jongens later wakker waren en we ze graag even uit lieten slapen, vertrokken we om half tien. En deze keer had iemand van ons het goed gematerialiseerd (volgens The Secret methode, denk ik :-)): we kwamen aanrijden en er stonden letterlijk twee prachtige vrije plekken voor ons klaar. Daarna was het een korte wandeling naar de stadspoort en weer vijf minuten later zaten we aan de koffie met zoete broodjes bij het zaakje waar ook Frances Mayes tijdens het schijven van haar boek “Under the Tuscan Sun” vaak zat. Daarna verkenden we Cortona wat beter, wat ons in ieder geval de zwembrillen voor Daan en Jeroen opleverde, mooie tassen voor Ans en Leny en voor de hele familie een bijzonder vraag uitzicht vanaf de top van Cortona (aan het eind van de Via Republica), waar je zelfs ook het Trasimenomeer kon zien.  Ik moet zeggen, er viel een stuk meer te zien dan ik in eerste instantie gedacht had, dus de hele ochtend was hier wel besteed! Nu willen Daan en Jeroen weer snel terug, want er is een nieuwe Nederlands gezin op Rosa dei Venti met kinderen van hun leeftijd en ze willen de zwembrillen graag uitproberen door staafjes op te duiken. Nou, vooruit dan maar. Uiteraard eerst nog even langs Snoopy’s (smurfenijs voor Jeroen) en dan maar weer ons verpozen aan het zwembad.

Il Melone

Proost, dames!

Na een bloedhete dag, moesten we toch ergens verkoeling zoeken. What to do? Ans had een briljant idee: als we nu eens een restaurant met airconditioning zochten! Zo gezegd, zo gedaan en we belanden uiteindelijk bij Il Melone, dat Ans tijdens de rit naar de supermarkt had gezien en wat er vanaf de weg erg mooi uit zag. Ander voordeel was dat het een kwartiertje rijden was vanaf Rosa dei Venti. Om half acht waren we paraat en het gebouw zag er in ieder geval qua locatie erg goed uit. We gingen met de lift naar boven en toen we daaruit kwamen…..liepen we een heerlijke, gekoelde ruimte binnen. Wat een verademing! Kennelijk waren we bijna de enige die dit idee hadden gekregen want de hele avond was er slechts één andere tafel bezet, zodat we bijna de volle aandacht van de ober en kok kregen. En deze keer een kaart die ook in het Engels was plus een ober die redelijk goed in het Engels uit zijn woorden kon komen. Culinair gezien was het erg goed, prijs was er ook wel naar, maar dat hadden we voor heerlijk eten en een flinke brok verkoeling graag over. 

De ossehaas was geweldig

Persoonlijk vond ik deze keer de reepjes ossehaas met een glacé van balsamico azijn de topper van de avond, erg mals vlees en extra luister bijgezet daar het laagje eroverheen.  Ook de afsluiter, een chocolade soufflé mocht er zeker wezen, altijd een goede proeve van bekwaamheid voor elk restaurant. Enige smet op de avond was dat Daan door al het onder water zwemmen van in de middag heel geïrriteerde ogen had gekregen en die gingen precies tijdens het eten ernstig prikken, waardoor er ook een continue stroom tranen volgde. Gelukkig wist papa een goed middel daartegen: een flinke set hele oude moppen, maar wel op zijn papa’s verteld. Dat en een lekker bord tomatensoep hielp Daan er uiteindelijk snel weer bovenop! Maar om het voor een volgende keer te voorkomen zullen we morgen nog even kijken of we voor onze Daan toch niet nog een zwembrilletje kunnen vinden. Samengevat: voor een heerlijk diner in een bijzonder aangename temperatuur kan ik iedereen Il Melone van harte aanbevelen!

De hitte!!!!

De enige manier om een beetje fris te blijven!

Ik heb het er inmiddels al een paar keer over gehad, maar het is hier echt ongelofelijk warm. En na in Death Valley te zijn geweest en in de Mojave, denk ik er in ieder geval iets van te weten. Maar op de een of andere manier, slaat deze warmte vele malen meer aan dan in de woestijn. Wellicht is het omdat er geen ontsnappen mogelijk is op Rosa dei Venti (daar heb je het weer, er is geen airco….ik huil nog even verder) , maar ook gewoon buiten in de schaduw is het anders dan ik in hete gebieden gewend ben (zoals in mei nog in Florida). Het zweet gutst hier echt van je af en dat heb ik zelden tot nooit meegemaakt als ik niet met een fysieke inspanning bezig was. Een bestudering van de weersvoorspelling heeft ons geleerd dat het de komende week zo gaat blijven (tussen de 38 en 42 graden) en ik speel serieus met de gedachten om een dagje eerder de terugreis naar Halfweg te gaan aanvaarden (donderdag in plaats van vrijdag), want als het zo blijft, is het echt niet te harden. Of we dan gewoon een dag eerder thuis zijn of dat we in drie dagen terug reizen met nog een leuke stop over is nog punt van discussie.

Met Hans naar de dokter

Pillen voor Hans waren noodzakelijk :-(

Na een erg slechte nachtrust, waarbij Ans en ik uiteindelijk omgekeerd in bed belanden om maar meer koelte van de ventilator te kunnen pakken, zaten we op het terras even bij te komen (eindelijk weer eens een briesje) toen Leny aankwam lopen. Hans had gisteren al last van zijn oor, maar het was niet beter geworden en nu moest hij naar de dokter in Foiana. Ik ging mee als amateur tolk, de dokter had spreekuur vanaf 11.30, dus om 11.00 uur reden we naar het dorp. Na een kleine zoektocht vonden we de plek van bestemming en wat we al een beetje vreesde: het was er vrij druk. En de temperatuur in de wachtkamer was zo gaf het metertje aan, ook een graad of 30. Hopen maar dat het snel zou gaan. Maar dat bleek ijdele hoop. De dokter zelf was een half uur te laat (kan kennelijk gebeuren), daarna werden de mensen voor ons tranentrekkend langzaam geholpen. Behalve de man die voor ons was, die had ook twee uur zitten wachten en was precies 1 minuut binnen! Na onderzoek door de dokter bleek Hans een oorontsteking te hebben en kreeg antibiotica voorgeschreven, die we gelukkig direct bij de apotheek die naast de dokter gevestigd was op konden halen. Helaas zit er voor Hans geen duikje onder water meer in deze vakantie, want herstel gaat een dag of vijf duren en tot die tijd moet het oor zo droog mogelijk blijven. Erg vervelend, zo tijdens deze hitte, maar het is helaas niet anders.

Bon voyage

De  taarten waren nog net goed overgekomen

Vrijdag was de laatste dag dat Daniëlle, Edwin, Morrison en Jeremy een volle dag op Rosa dei Venti waren. Er werd veel gezwommen en rustig aan gedaan. Maar dat was voor Jeroen niet genoeg, die wilde de familie de Boer een mooie bon voyage toewensen. Daarom ging hij samen met oma Leny een plannetje bedenken, dat er uiteindelijk op neer kwam dat ze samen cakejes met frambozen maakten en dat we drie ijstaarten inkochten bij de ijssalon in Foiano della Chiana om daarna met een race tegen de klok de ijstaarten net op tijd in het vriesvak te hebben om ze tot einde van de middag te bewaren en daarna uit te serveren. Het hoogtepunt was echter het afscheidslied dat ze samen gecomponeerd hadden en waardoor Daniëlle een klein traantje weg moest pinken (helaas zijn de foto's niet meer van de SD kaart af te krijgen....). De volgende dag (zaterdag) om acht uur ’s morgens hadden ze de auto helemaal ingepakt en vertrokken ze voor de terugweg naar het pittoreske Purmerend, waar het weer goed is en de mensen vrolijk zijn……:-). Inmiddels  zijn ze keurig weer veilig thuis gekomen, dus dat is in ieder geval goed om te weten!

Boottochtje

Op de boot: uitteindelijk het hoogtepunt van het bezoek

Na het ontbijtje liepen we rustig naar de boot, die keurig op tijd aanmeerde en weer vertrok om 11.10 uur. De hele tocht duurde om precies te zijn een half uur, we zaten boven op het dek, omringd door veel vaste vrienden, namelijk Italiaanse muggen (wat een klote beesten zijn dat toch). Tijdens de toch deed ik twee constateringen: de eerste was dat er aan het begin van de kust en het strand heel veel slip, modder en allerlei andere troep in het water lag (daar wilde je niet zwemmen) en de tweede was dat ik nog zelden zo mooi helder groen water gezien had (cynisme is me niet vreemd in deze). Dat sprak al niet zo heel erg aan. Wat we trouwens ook bij nadere bestudering van het schema van de tijden van aankomst en vertrek van de boten zagen, was dat de lijndienst tussen de Isola Maggiore en Isola Polvese niet meer in dienst was. Als we dus naar het tweede eiland, met het standje, zouden willen, moesten we eerst naar Castiglione del Lago terug, dan 40 minuten rijden, dan wachten op de boot en dan een kwartier naar het eiland. Dat leek allemaal erg omslachtig, dus we bleken alle zwemspullen voor de kat zijn viool meegenomen te hebben.

Op naar he Trasimenomeer

1 euro  voor koffie: dat is niet te duur!

Dinsdag was het tijd om er weer eens een keer op uit te gaan. Deze keer was het de eerste keer dat we ons over de grens van Toscane gingen begeven naar de buurtprovincie, Umbrië. Een van de aanraders uit “100 Toscane” lag namelijk op een half uur  rijden van Rosa dei Venti, te weten Castiglione del Lago, een van de steden aan het Trasimenomeer en een haven waar je de boot naar het eiland Isola Maggiore kan nemen, het enige bewoonde eilandje in het meer. Op het andere eiland lag een aardig strand, dus we namen ook de zwemspullen mee. Bij vertrek sprak ik Barbra nog even, die vroeg waar we naartoe gingen en toen ik als antwoord gaf dat we richting Trasimenomeer gingen, keek ze opeens erg bedenkelijk. Het was wel aardig voor de kinderen, zei ze…..dat had al een eerste waarschuwing moeten zijn. Maar omdat we graag onze eigen mening vormen, vertrokken we toch in de bepaalde richting en half uur later hadden we de parkeerplaats gevonden. Kaartjes voor de boot waren, na wat moeizame Italiaans/ Engels/ Gebarentaal communicatie, redelijk snel gekocht. 

We moesten nog drie kwartier wachten tot we konden vertrekken, dus in het haventje gebruikten we nog een licht ontbijt, waarbij we schrokken van de prijs: 1 Euro voor een koffie en ook 1 Euro voor een croissant die beiden nog goed te doen waren ook. Dat is niet te duur J! De wc’s daarentegen waren helaas niet zo een succes, zonder sloten op de deur en geen bril op de wc-pot lieten met name de dames deze maar links liggen.

Een avondwandeling in Toscane

Bij de zonnebloemen

Na het eten is het goed om de spijsvertering op gang te brengen en nies helpt daar beter bij dan een stevige avondwandeling. Deze keer zat het er voor mij echter even niet in, omdat ik besloten had de afwas even weg te gaan werken. Dus gingen Ans, Jeroen en Daan erop uit en vonden ze in Jeremy nog een metgezel voor de avond wandeling in Toscane. Het gezelschap was een klein uurtje op pad, waarbij ze de boerderij van de oma van Barbra bezochten (daar kwamen de kippen die we vorige week gegeten hebben vandaan) en zich te goed deden aan zonnebloem pitten en met name aan de druiven die de boeren daar aan het verbouwen waren. Heerlijk zo in het Toscaanse landschap met een koel avond briesje de omgeving in je opnemen, zeker voor herhaling vatbaar. Zeker in een groepje is het altijd leuk om te doen!

3.10 to Yuma

Goede film, voor de western liefhebber

Omdat het vandaag 15 augustus was, was ongeveer heel Italië dicht. Dan wordt Maria Hemelvaart gevierd, een dag die wij in Nederland niet als de meest vooraanstaande nationale vakantiedag in de agenda's hebben genoteerd, maar in het katholieke Italië is dat "a totaly different kind of cake!". Omdat ook Daan en Jeroen geen enkele zin toonden om er even uit te gaan om bijvoorbeeld de tocht naar het Trasimenomeer te verkennen (of was het nou het Balaton meer....ik vergeet het steeds...), werd het een dagje verblijven op Rosa dei Venti. Daar zagen we de eerste regendruppels van de vakantie, ongeveer 4 stuks, daarna werd het weer schitterend weer, met een koperen ploert die inmiddels weer aan de hemel staat te schijnen. Het gaf mij de tijd om een film te kijken die ik al jaren in de kast heb liggen, te weten "3.10 to Yuma", met Russell Crowe en Christian Bale, het is overigens een remake. Ik vind zelf overigens dat de show gestolen werd door Ben Foster, die de maniakale Charlie Prince speelt.  De laatste vijf minuten vind ik persoonlijk een kleine anticlimax, maar dat veranderd de andere 1 uur en 52 minuten niet, en ook de laatste 30 seconden geven wel weer een aardige draai aan het slot van het verhaal.In een kleine twee uur trok een zeer aardige western aan mij voorbij, mocht je van dit genre houden, dan zijn er ergere dingen te bedenken dan hier een keer voor gaan zitten. Niet "highly", maar wel recommended. Eens kijken of ik ook nog door Max Payne en National Treasure 1 en 2 heen kan komen deze vakantie ;-)!

Zevenenzestig baantjes

Ik ging als een zeehond :-)

Na de laatste post van gisteren, moet ik helaas direct een rectificatie plaatsen. Na enig onderzoek leerde ik dat de afstand zwemmen voor een kwart triatlon niet 800 meter, maar 1.000 meter is. Dat betekent dat in plaats van 54 baantjes in ons 15 meter bad in Rosa dei Venti het neerkomt op 67 baantjes (67 x 15 = 1.005, die laatste 5 meter doen we er voor de break gewoon even bij). dat was even ene kleine tegenvaller, moet ik eerlijk bekennen. Dus vanochtend bestond mijn training uit 68 banen (ik moest terug naar het trappetje zwemmen), met om en om borstcrawl en schoolslag. Via Runkeeper heb ik de prestatie opgevoerd, maar helaas gaf die maar aan dat ik slechts 40 meter had gezwommen, omdat ik de iPhone natuurlijk niet in het water mee kan nemen (een water bestendig hoesje dat ook nog lekker zit heb ik in ieder geval nog niet gevonden...). De komende 12 dagen in ieder geval nog een vast ankerpunt op de dag, want nu we een goed zwembad tot onze beschikking hebben, moeten we er in ieder geval maximaal gebruik van maken!

Geen Pienza, helaas

Hier hadden de jongens wel zin in!

Na de lunch kochten we nog een souvenir voor Daan, daarna liepen we naar de auto terug en reden we richting onze tweede doel van vandaag, Pienza. Daar begon echter wat muiterij te ontstaan op de achterbank, die het wel gezien hadden en naar het zwembad terug wilden. We reden toch maar even stug door, maar ondertussen viel Jeroen in slaap. En toen we bij Pienza drie rondjes hadden gereden en we, je raadt het al, geen parkeerplek in een straal van een kilometer van onze bestemming konden vinden, besloten we dat het lot ons een aanwijzing aan het geven was: vandaag is niet de dag om naar Pienza te gaan. Daarom keerden we om, lieten de navigatie haar werk doen en reden een erg mooie route door de heuvels van Toscane terug naar Creti, om vervolgens maar heerlijk af te gaan koelen in het zwembad, alwaar het mitterieur bommetje en de Asso-bom genoemd naar de plaatselijke hond van de baas) tot perfectie werden uitgevoerd door Morrison, Jeremy, Daan, Jeroen, Daniëlle, Ans en Dennis (in een rij snel achter elkaar de bommetjes van de duikplank in het zwembad uitvoeren).

Dive e Mateo

Daan aan de uiensoep

Aan het begin van de Corso zit traitoria Dive e Maceo. Volgens "100% Toscane" zou dit een plek zijn, die niet door toeristen bezocht wordt, maar door de plaatselijke bevolking. Ik vraag me dat dan altijd af, als dat in een gidsje staat, maar deze keer was er empirisch bewijs: wij waren de enige niet-Italianen in het restaurant. Na een vrolijke ontvangst van de serveerster die direct helemaal weg was van Daan en Jeroen (dan kun je bij mij al niet meer stuk), kregen we een kaart voorgeschoteld, die inderdaad erg veel streekgerechten liet zien. Hier konden we wel een lunch gebruiken (zo rond 14.15 overigens), waardoor we geen zwaar diner meer nodig zouden hebben. Ik begin met een antipasti van klassieke bruchetta, die ik overigens tot twee keer toe over de tafel liet dansen (een keer met de hand en een keer met mes en vork), terwijl Ans een salade met balsamico azijn en hele zachte gitenkaas had. Erg lekker!! 

Iedereen wilde de panna cotta

Als primo hadden we allebei de risotto met rode lof en dat was een toppertje, zeker met de kaassaus die erbij geserveerd werd. De mannen hadden allebei een kop soep, een groentesoep en een uiensoep (die Daan bijna helemaal liet staan, zodat ik nog een extra gangetje had). Daarna volgde gegrilde pecorino voor Ans en mij, en voor de mannen brocoli en patatje, met als afsluiter panna cotta en crème catalane. Na een week Italië blijf ik de secundo toch een beetje de minste gang vinden, misschien volgende keer eens twee primo’s nemen. Al met al een bijzonder goede maaltijd voor 90 euro (en dat is niet te duur :-)). Ik had een beetje een “tourist trap” verwacht, dat is het absoluut niet! Voor een uitstekende lunch in Montepulciano: ga naar Dive e Maceo, van deze lekkerbek krijgen ze zeker een aanbeveling.

Café Poliziano

Met zijn allen aan de gebak!!

Een mooi, Italiaans café/ restaurant, dat is wat Café Poliziano is. Het balkon, dat een beperkt aan zitplaatsen kent en altijd vol zit, geeft een echt adembenemend zicht op de vallei en de verder gelegen heuvels. Gelukkig vindt de bediening het niet erg als je even het terras op piept om van het uitzicht te genieten, zelfs als je geen gast blijkt te zijn. Maar dat gingen wij natuurlijk niet doen, want het was tijd voor koffie, echte goede Italiaanse koffie. Met een punt!!! Ans nam een espresso Ginseng en ik een cappuccino Vienna en dat was wat je er in Italië van mocht verwachten. De torte en andere doche konden natuurlijk niet achterblijven, Ans en de jongens liepen met de ober mee naar de vitrine,  waarbij Jeroen onderweg diverse malen door zijn blonde haar werd gestreken. De ober behoede ons ervan om bonbons met rum aan Jeroen te voeren (was hij misschien wel lekker rustig van geworden), maar we konden zonder problemen drie heerlijke gebakjes, een paar bonbons en soesjes vinden om een tafeltje weltevreden te maken. 

Waarbij Daan toch aan liet tekenen dat de appeltaart van Oma Willy toch echt veel lekkerder was dan degene die ze hier serveerden. Een half uurtje later, een ervaring rijker en weer op kracht gekomen om verder de heuvelige hoofdstraat door te lopen, verlieten we Café Poliziano weer.