De Duomo van Siena

De Dom van buiten...

Na het ijs liepen we een flinke tijd door de middeleeuwse straten en steegjes van Siena. Dat leidde bijna tot de aankoop van een paar schoenen voor Edwin, maar helaas bleek maat 39 zelfs in het toch niet op grote voet levende Italië niet te passen. Aan het eind van onze wandeling kwamen we uit bij de Dom (Duomo) van Siena. Een magistraal gebouw van buiten! Het was even zoeken naar de plek waar de kaartjes verkocht werden om binnen te komen (de christelijke gastvrijheid in Italië kent geen grenzen J), die bleek drie keer links af te zijn en daar kon ik voor 3 Euro per kop aan de benodigde entree bewijzen te kunnen komen. Ans, Daniëlle, Edwin, Jeremy, Leny en ik gingen naar binner, terwijl Hans buiten bleef bij Morrison, Jeroen en Daan die niet allemaal zoveel zin hadden. We konden snel naar binnen en nadat Leny en Daniëlle een doek hadden gekregen om hun blote schouders te bedekken konden we de hoofdzaal betreden.

...en de Dom van binnen

Ik kan niet anders zeggen dan dat er vel vakmanschap aan te pas moet zij  gekomen om dat allemaal in elkaar te zetten, zowel architectureel als qua kunst (en wellicht dat er ook nog wel wat “slaven”uurtjes in zijn gaan zitten), maar als je de Sint Pieter hebt gezien, is het toch wel een orde kleiner en minder impossant. Wat me wel opviel: het aansteken van een kaarsje kost 50 Eurocent (“vrijwillig”), maar in de Dom kun je ook een rozenkrans voor 15 Euro kopen. Deed mij denken aan de tempels in India, waar je ook spullen van buddah kunt kopen (en aan het eind zelfs nep rolexen….), hoewel ik vrij ongelovig ben, past dat toch moeilijk in mijn Calvinistische achtergrond. Na een kwartiertje rondkijken had ik het wel gezien, liepen we naar buiten. Gelijk kunnen zien dat er ook mensen zijn die 3 Euro uit willen sparen, want toen wij de deur open deden smokkelde drie mensen zichzelf gelijk via de uitgang naar binnen. Na op het Domplein nog een vlag voor Jeremy gekocht te hebben en voor Morrison een kalender van Slipknot (echt een stukje Siena om mee naar huis te nemen….:-)) liepen we weer naar Hans en de kinderen om een lunch te scoren.

Gelateria Caribia

Echt erg goed ijs, maar waar is Ans/

Uit ons vorige bezoek aan Siena hebben we een mooi verhaal overgehouden, waarin Daan met een ijsje op Il Campo stond en door de zon het ijsje erg snel ging smelten, want tegen ons advies in had hij een hoorntje genomen ipv een bekertje (omlijst met een mooie foto die we van Daan nooit meer mogen laten zien :-)).

Wat ons daar ook nog over bijgebleven is, is dat de ijsjes niet alleen erg snel smolten door de grote hitte, maar ook dat ze heerlijk waren. Het bijzondere was dat, ondanks dat we er maar een keer in ons leven geweest zijn en we echt de naam van de ijswinkel niet meer wisten, we toch in een keer naar de Gelateria heen liepen. De naam bleek uiteindelijk Gelateria Caribia te zijn en toen we binnen stapten, herkenden we ook direct de opzet van de winkel weer. De man achter de counter uiteraard niet, want van de vorige keer wisten we nog dat het toen een dame was die ons geholpen had, maar het verloop van personeel zal hier ook niet nul zijn (maar wellicht wel lager dan bij het gemiddelde Indiaase softwarehouse). Het kon dan ook niet anders dan dat we op zijn minst “for old times sake” hier een ijsje zouden verorberen. Maar niet alleen daarvoor, want het ijs bleek nog net zo lekker te zijn als we ons van de vorige keer konden herinneren. Met heerlijke smaken als limoen, groene appel, kiwi, panna cotta en  yoghurt. En Daan? Die had ook van de vorige ervaring geleerd: hij accepteerde het zonder meer dat hij een bekertje kreeg in plaats van een hoorntje.Zo zie je maar: een mens is nooit te oud om te leren, zelfs niet als het een beetje een wijsneus van een jaar of negen is :-).

Siena

Piazza del Campo

Deze keer stond er een tocht naar een van de meest klassieke steden van Italië op het programma, Siena. Vanuit Rosa dei Venti in Creti is dat ongeveer 50 minuten rijden en je hoeft er niet eens de A1 voor te gebruiken. Aan de rand van het centrum, net voor de muren die de stad omgeven, ligt de parkeergarage Il Campo (gelijk genaamd aan het grote plein in het centrum van de stad), waar nog genoeg plaats was om de auto’s te parkeren. Vandaar was het een kleine 10 minuten lopen om op het mooiste plein van Italië uit te komen, Piazza del Campo. Het plein is verdeeld in negen vakken, ieder stadsdeel dat in de middeleeuwen deelnam aan het besturen van de stad heeft er 1. Een andere duidelijke blikvanger is de Fonte Gaia, een mooie fontein waar ook de duiven duidelijk van hebben kunnen genieten (het is overigens niet meer het origineel, dat is vanwege de kans op verwering al een jaar of 200 van het plein gehaald en vervangen door een relplica). Het plein zag er overigens wel heel anders uit dan de laatste keer dat we in Siena waren. Op dit moment was het plein namelijk al in stelling gebracht voor de jaarlijkse Palio, de paardenrennen tussen de buurten, waardoor er al zand op het plein lag, afzethekken geplaatst waren, het tandwiel waar de startlijn aan vastgebonden wordt en nog veel andere zaken. Maar het bleef nog steeds erg indrukwekkend om alle zaken weer te zien, echt heel erg mooi. 

Vaandeldragers van de Palio

Gelukkig stonden er ook souvenir verkopers op het plein, zodat Daan en Jeroen een aandenken konden kopen van deze ooit zo machtige stad (nu nog “slechts”54.000 inwoners), namelijk twee vlaggen: een met de draak als mascotte voor Daan (winnaar van de palio in 2009) en een met een egel als mascotte voor Jeroen (winnaar van de palio in 2010). Beide heren waren erg blij met hun vlaggen, renden er de renbaan van de palio mee in de rondte en deden er verscheidende trucs mee die de vaandeldragers van de korpsen van de verschillende wijken in Siena jaloers zouden maken. Uitbreiding van het korps zou geen overbodige luxe zijn en gelukkig kon er later op de dag nog een vaandel drager aan de vlub toegevoegd worden. Na nog even een kleine rondtocht gemaakt te hebben, verlieten we het plein uiteindelijk aan de noordwest zijde, waar een blast from the past zijn intreden deed!

Een kleine Duitser

Jeroen had al een kuil gegraven!

Door de aankomst van alle papieren voor de vakantie, begon ik al erg in de juiste stemming daarvoor te raken. 's Middags moest ik de jongens bij de Hoek ophalen en zat ik nog steeds met mijn hoofd bij de espresso, de pizza en hoe ik aan goede kaarten voor de palio in Siena ging komen (paardenraces op 16 augustus wat een gigantisch spektakel schijnt te zijn). Daan was bezig een Donald Duckie te lezen en na hem in de boeien geslagen te hebben, gingen we samen Jeroen ophalen. Die was bezig in de zandbak en wilde mij graag laten zien wat hij bedacht had. Nou jongen, wat is dat dan, vroeg ik. Kijk eens papa, zei Jeroen, ik heb een hele mooie kuil gegraven en weet je wat dan handig is? Hij keek me lachend aan, sprong in de kuil en zei: als het nu lekker weer wordt, kun je er heerlijk in gaan liggen en luieren. Mooi he?? Ik kan bijna mijn lachen niet inhouden, maar kon nog net aan hem vragen of het dan de bedoeling was dat je 's ochtend ook voordat je erin ging liggen er een handdoek neer moest leggen om de kuil te reserveren. Jeroen trok een moeilijk gezicht, dacht diep na en zei toen volmondig en erg gemeend: nee, natuurlijk niet, dat is toch echt stom??? Nou ja, blijkt dus toch dat hij 1/16 Italiaans bloed heeft van vaders kant, en kennelijk toch geen Duits bloed van mama's kant (hoewel die wel erg in het Oosten des lands tegen de grens ermee besmet geraakt had kunnen worden :-)).