Zomervakantie 2012

Een vast beeld in Londen

Net bijgekomen van mijn vakantie naar de USA is het tijd om over de zomervakantie na te denken. Vorige jaar was het drie weken op een vaste plek in Italie, maar deze keer hebben we besloten om twee weken door Engeland te gaan trekken.  De route moeten we nog uitstippelen, maar we hebben wel alvast een paar plekken die we in ieder geval aan willen doen. Voor Daan en Jeroen is er natuurlijk een "must do"-plek te vinden in Windsor, namelijk Legoland. De hotels kosten er een godsvermogen, maar we kunnen de jongens hierin natuurlijk niet teleurstellen. Dat is dus een zekerheidje. Ans wil ons een stukje laten zien van waar ze in Wales gewandeld heeft dus we zullen ook de kust van Wales aandoen. We hebben ook Oxford, Bath en Cambridge in het vizier, maar onderzoek daarnaar is op dit moment nog gering geweest. En als afsluiter doen we een paar dagen Londen om de jongens een paar typische Engelse rituelen te kunnen laten zien (denk aan het wisselen van de wacht, of de kronjuwelen in de Tower). De komende week eens kijken of we het plan vast kunnen klinken. Mochten er mensen met tips zijn, ik hou me zeker aanbevolen.

Lunch van Barbra

Antipasti uit Toscane

Woensdag is kookdag op Rosa dei Venti. De eigenares gaat dan samen met haar moeder (een echte italiaanse mama di casa) een paar gangetjes koken. Omdat de lunch dan om 1 uur geserveerd wordt, is het wat lastig om ’s ochtend nog iets anders te ondernemen dan aan het zwembad zitten, zwemmen, een boek lezen (ik had de tijd om nog eens de luxe versie van Camelot 3000 in een ruk uit te lezen) of te klooien met een netwerkverbinding, waarvan uiteindelijk bleek dat er onderhoud op was door het kabelbedrijf J. Gelukkig kwam ’s ochtend nog even de bakker langs om vers brood aan te bieden (hij had weer heerlijke foccacia’s bij zich), dus tot de lunch hoefden we niet van honger om e komen. Om kwart voor een werden we door Barbra uitgenodigd om naar het huis aan de  overkant van de weg (toch een coole tien meter lopen) te komen. Dit huis is de familie nog aan het restaureren om uiteindelijk ook in de verhuur te doen. Ik zag in ieder geval een duidelijke plus: ze hebben ervoor gekozen dit gebouw van een airco te voorzien. 

Jeremey aan de kippepootjes

De lange tafel was voor ons gedekt, evenals voor het andere Nederlandse stel met kinderen die als gast aanwezig zijn. Dan bleven er nog een paar plekken over en die bleken voor de Italiaanse familie zelf te zijn, die gewoon lekker mee gingen eten. Het menu was traditioneel Italiaans/ Toscaans, waarbij begonnen werd met een paar schalen van verschillende antipasti (waaronder een tonijn mousse, mozarella met courgette, klassieke bruchetta met tomaten en een pate van kippelevertjes wat een echte specialiteit van de streek bleek te zijn en waar Daan gek op was), een mooi begin. Daarna was er een vers gemaakte tagliatelle met een tomaten saus met gehakt. Die was verrukkelijk, Daan en Jeroen schepte zelfs allebei twee keer op. Daarna kwamen de vleesgerechten, van kip en konijn. Hoewel er veel van gegeten werd, sloeg deze gang bij mij niet aan. Dat had een simpele reden: beide gerechten zaten vol met botten. En als ik ergens niet tegen kan, dan is het vlees waar het bot nog in zit. Jammer, maar helaas, je kunt niet alles in het leven hebben. Na het vlees kwamen de dolce (het zoet) op tafel en dat was wel weer genieten: een superzoete meloen, een dunne cake met aardbei of pruimen en “damesvingers”, ook een soort cakeje met ricotta kaas en kokos. Voor het eerst gingen er een paar schalen leeg terug!!!!

Al met al een leuke ervaring om mee te maken, maar met name door het gebrek aan een voor mij goed hoofdgerecht, was het niet hetgeen waar ik op gehoopt had. Volgende week doen we wel zeker weer mee, want dan gaat de houtoven aan om pizza’s te gaan maken, ik vermoed dat daar niet echt heel erg veel bot in zal zitten….

Weer terug in Creti

We worden goed beschermd!

Na het ijs gingen we weer terug naar Creti en aangzien het inmiddels weer best erg warm geworden was, was het weer tijd voor een zwemmetje. We speelden een spelletje waterrugby en verder was het even bijkomen in ons “zitje bij het zwembad”. Dineren hoede niet meer, iedereen ging einde avond even zijns weegs (Ans en ik aten mn wat antipasti die we nog over hadden van gisteren), om daarna weer voor de avondsluiting bij elkaar te komen. Dat was ook een goed moment om de rode huiswijn eens te drinken. Algemeen oordeel: aardige tafelwijn, maar zeker geen grandioze topper, waarvan we een paar kratjes mee zouden moeten nemen aan het eind van de vakantie. Benieuwd hoe de witte is, maar dat gaan we later deze week vast merken. Inmiddels liggen Daan en Jeroen te ronken en beginnen mijn oogleden ook al erg zwaar te worden. Het slaapt in ieder geval een stuk beter nu ik ook weet dat ons aller Ajax zijn eerste wedstrijd met 1-4 gewonnen heeft van De Graafschap. Morgenochtend eens bedenken wat we die dag gaan doen (ben ik nu echt te moe voor, anders dan zorgen dat dit hele stuk gepost wordt kan ik nog verder even niets bedenken :-)).

Wakker worden in Toscane

Jeroen is het bad niet uit te slaan!

Om zeven uur ’s ochtends waren de vogeltjes al aan het fluiten en dat was ook het enige wat er te horen was. Dat is toch wel een ervaring, zelfs voor iemand die vrijstaand in Halfweg woont. De zon scheen heerlijk en het zwembad zag er erg aanlokkelijk uit. Tijd om me voor te bereiden op de kwart triatlon , dus om half acht lag ik in het zwembad. Na drie baantjes (toch ongeveer  50 meter) had ik opeens gezelschap gekregen van twee kleine ventjes uit Halfweg, waarna het afstand zwemmen gelijk afgelopen was. Na enige tijd later door de eigenares gevraagd te zijn om tot negen uur niet al te hard te schreeuwen (kansloos met Daan) hielden we het even rustig, maar na negen uur ontstond er, omdat ook alle andere familieleden inmiddels gearriveerd waren “at poolside" (voor de liefhebbers, ik heb er een Foursquare positie vor aangemaakt, dus als je hier bent kun je fijn inchecken, ik ben al de mayor :-)), een watergevecht dat zijn weerga niet kende.

Tussentijds stapte ik even uit om twee proefflessen wijn te halen bij de receptie (wordt op het erf gemaakt) en de lunch voor de middag te reserveren (reserveren op Janssen bleek te moeilijk, dus werd er gereserveerd op Rosa Dei Venti, heerlijk dat Italiaans pragmatisme). Om 12 uur was het gevecht beslecht, kleden we ons aan en reden we gezamenlijk naar Cortona. Heerlijk begin van de dag!

De eerste avond in Rosa dei Venti

Mooi uitzicht vanaf het terras

Na onszelf ingehuisd te hebben, was het tijd om even af te koelen, dus een duik in het zwembad was een eerste levensbehoefte. Heerlijk!!! Daarna gingen we de eerste boodschappen halen en wat te gaan eten. Toen we echter net op weg waren, belde Edwin dat hij met de kinderen er bijna was, dus het plan om uit eten te gaan lieten we vallen. Het bleef bij een bezoekje bij de Coop, wat veel verder rijden was dan we in eerste instantie gedacht hadden. Coop was een bijzonder grote supermarkt, waar het natuurlijk flink zoeken was waar alles stond. Een bezoek aan de antipasti counter kon niet achterwegen blijven, want we hadden de tip van het reisbureau gehad om die eens te proberen (en dat was inderdaad een prima pestootje). Na een korte terugreis, een warm welkom voor Edwin, Morisson en Jeremy en een geïmproviseerde maaltijd op ons terras (heerlijk om buiten te zitten, met een licht windje), was het tijd om naar bed te gaan, want het was een vermoeiende dag geweest.

Wachten, wachten en nog eens wachten

Het wachten bleek lang te gaan duren. Erg, erg, erg, erg lang. Er bleek een aanrijding tussen trein en "een persoon" plaats gevonden te hebben (wellicht een eufemisme voor iemand die voor de trein is gesprongen?). Dat betekende uiteindelijk vier uur wachten op station Eindhoven (ken ik nu net zo goed als Amsterdam Amstel...). Om 18 uur stonden we er nog steeds, maar was het inmiddels wel tijd voor een diner. We gingen dus maar aan tafel, en op het moment dat onze billen de stoelen raakten, begon de trein weer te rijden!!! Gelukkig maar, want het is wel een erg leuke ervaring om als de trein aan het rijden is in de restauratiewagon te dineren en het landschap aan je voorbij te zien trekken. Nu nog even de laatste passagiers in Venlo oppikken, en dan full speed ahead richting Duitsland, Zwitserland en Italie!!

De vakantie spullen zijn binnen

Hotel Voucher en route beschrijving: check in the box!!!

De schoolvakantie begint dit jaar erg laat in Noord Holland. Pas over een week of vier hebben de jongens vrij, wat betekent dat we laat onze zomervakantie vieren. Gedurende die periode reizen we af naar Toscane, om precies te zijn naar de metropool Cortona (gelukkig hebben we familie bereid gevonden om de hele vakantie op ons huis "te passen", dat geeft wel een gerust gevoel). Afgelopen week werden alle boekingen uiteindelijk definitief gemaakt. Om het onszelf makkelijk te maken reizen we heen met de autotrein naar Liverno. Die brengt ons daar in minder dan een dag heen, uitgerust en wel. Daarna is het nog maar een kleine twee uur rijden naar onze villa Rosa dei Venti. Zowel de voucher voor de trein als de bevestiging van Mijn Hemel vakantie villa's zijn dus inmiddels binnen, waarbij het wel weer erg schattig is om te zien, dat bij de hotel voucher ook een nog handgetekend kaartje zit waarop de weg aangegeven staat. Daar denk je toch eigenlijk niet meer aan in deze tijd van het hebben van navigatie op zo ongeveer elk elektrisch apparaat wat je in je handen hebt. En ja, als er dan ook nog bij staat dat als je de weg niet kan vinden je de winkel van Mario moet bellen, dan weet je zeker dat het op deze vakantie wel goed gaat komen, met dat echte Italiaanse gevoel. Ciao, bella!!!!