De klassieken

Daan met de Avengers

Vroeger spaarde ik comics. Veel comics. Heel veel comics. Ik heb er meer dan 30 jaar heel veel plezier van gehad ze te lezen en verzamelen en dat al vanaf erg jonge leeftijd (ik denk dat ik vier was toen ik mijn eerste batman of superman kreeg, bij de sigarenwinkel op het Hendrik de Keijzerplein). Als je zo een passie hebt of hebt gehad (ik lees de laatste paar jaar erg weinig comics meer en verzamelen doe ik al helemaal niet), dan is het leuk als je kinderen daar ook een interesse in hebben. Echter, tot enkele dagen geleden hadden beide mannen er echt voor geen pepernoot interesse in. Een week geleden kwam daar verandering in. Daan vertelde me dat hij Lego Marvel Super Heroes had gespeeld en hij vond de Silver Surfer echt een gaaf figuur. Nou, zei ik, daar heb ik nog een twee boeken van liggen, met de verwachting dat hij dat voor kennisgeving aan zou nemen en wat anders zou zijn gaan doen. Maar hij had echt interesse en wilde dat ik de boeken snel ging halen. Die verslont hij in twee dagen en daarna kreeg hij meer honger voor het superhelden genre, want hij ging verder met Avengers, X-Men, Fantastic Four en, zijn huidige favoriet, Spider-man. Het is natuurlijk nog maar de vraag of hij er uiteindelijk een echte passie voor gaat krijgen (de tijden zijn wel heel erg anders dan toen ik verzamelde), maar nu heeft hij er veel plezier in en dat is het belangrijkste. En dat zijn ouwe pa daardoor ook met een glimlach op zijn gezicht loopt en hem veel over de geschiedenis van de figuren verteld, nou, dat is een mooie extra :-)!!

Thrills from the past

Comics zoeken was een kunst

Gisteren schreef ik een stukje over manchet knopen die bij het MoMa gekocht waren. Ik had ze binnen een minuut op internet gevonden, maar ze daar bestellen was wel heel erg makkelijk en het ontbrak aan de "experience" die je hierbij wilt voelen. Het deed me denken aan het feit dat internet natuurlijk een zegen is, want je hebt de wereld onder je vingers, maar ik moest ook denken aan de "thrill" die ik vroeger had, als je iets speciaals vond. Wat direct bij me opkwam was hoe ik vroeger naar stripbeurzen ging om comics te zoeken en kopen. Het gevoel om om een zaal vol met boeken binnen te komen, bakken en bakken met comics stuk voor stuk door te lopen en dan dat ene missende nummer vinden, dat was een geweldig gevoel. Of een boekje in je handen krijgen wat je helemaal niet kende, maar van je favoriete tekenaar bleek te zijn, een echte verrassing waar je niet op gerekend had. Tegenwoordig klik je hiervoor naar een site van bijvoorbeeld Mile High Comics, waar er miljoenen en miljoenen comics op staan en twee klikken later heb je de missende comic besteld (als je de prijs wilt betalen, natuurlijk). Wil je meer comics van je favoriete tekenaar? Geen probleem, met een search engine weet je zo wat hij allemaal getekend heeft. Erg handig natuurlijk en ik heb er veel gebruik van gemaakt, dus helemaal niks mis mee. Maar de "oude magie" is daarmee wel verdwenen. En het dan toch door die bakken gaan struinen, terwijl je weet dat je het op internet zo kunt vinden, dat komt wel heel erg gemaakt over.

Haasten voor MacGyver!

Zo door denkend kwam ik samen met een collega op wel meer dingen die er niet meer zijn als gevolg van de moderne techniek. Het naar huis snellen van een voetbal training bijvoorbeeld, om nog net op tijd thuis te zijn om de nieuwe aflevering van MacGyver of The A Team te kunnen zien en het heerlijke gevoel als je dan twee minuten voordat de show ging beginnen in je stoel viel en dacht: yes, weer gelukt, nu eens even goed genieten. Dat is er haast niet meer, want of we nemen het op op de harddisk of we surfen naar YouTube of uitzending gemist en op ons gemak kunnen we kijken. Natuurlijk, ook helemaal super en ik maak er vaak gebruik van, maar de "thrill" of het "mooie moment" om eens per week ervan te kunnen genieten is wel weg. Ik weet ook nog dat ik voor de radio klaar zat om op een tape recorder nummers uit de top 40 of van Countdown Cafe op te nemen, waarbij de DJ altijd door begin en eind heen praatte, maar je toch het grootste deel van het nummer had en je dan toch echt je best moest doen het goed te timen om alles goed aan te laten sluiten. Nu even een paar klikjes op internet en we downloaden het nummer (legaal of semi legaal).

Natuurlijk moeten we het niet mooier maken dan het is, want ik heb de radio wat vervloekt als ik even niet op zat te letten of een tapeje eruit liep of als er een storing op Tv was waardoor een uitzending van Dr Who niet doorging. Dus het was echt niet allemaal beter. Maar toch, soms denk ik nog wel eens terug aan de energie die er ontstond door dit soort zaken. Niet beter, wel anders!

CIA Comics

Begin jaren negentig bereikte in Nederland de populariteit van Amerikaanse comics een hoogtepunt. Naast de "traditionals" Marvel en DC waren ook de labels Image en Vailliant de markt aan het veroveren. Dat had ook zijn uitwerkingen op de Nederlandse markt, want te pas en te onpas schoten er winkels uit de grond, die comics gingen verkopen. De meeste waren het aanzien niet waard, maar de super uitzondering die de regel bevestigde, was CIA Comics. Ik was toen al een flink aantal jaren vaste klant bij Wonderland in Amsterdam Oost, maar ik werkte begin jaren negentig in de Damstraat en aangezien CIA Comics op de Zeedijk zat, was het voor mij altijd  mogelijk om even langs te fietsen. En op een gegeven moment werd dat ook bijna vaste prik. De (mede-)eigenaar die altijd in de winkel stond was Rob Meijer. Hij wist een bijzonder leuke voorraad back issue comics te verzamelen tegen aantrekkelijke prijzen (met name bronze & silver age), maar wat oor die tijd nog bijzonderder was: hij was in Nederland de eerste die een abonnementen systeem MET korting voor vaste klanten introduceerde.

Gezien de (lees: mijn) financiële situatie toen was dat zeer aantrekkelijk. Daarnaast was er een bijzondere klantenkring, waaronder Rudeboy van de Urban Dance Squad, Paul Banus en Frankie Kattenburg.  Maar grotendeels was Rob toch degene die ervoor zorgde dat je naar de winkel wilde komen. Een gezellige gast, die veel van comics wist, maar ook lekker in de rock muziek zat en veel voorkeuren voor bands deelde met de vier musketiers uit de Nederlandse Comics scene (René, Simon, Frank en ondergetekende). Na de sluiting van de winkel was het steevast even binnenlopen bij café de Vlek, waar Mick de barman achter de bar stond en ons trakteerde drank, snacks, harde muziek en pure Amsterdamse gastvrijheid (die zelfs tot zover ging dat het mogelijk was om als het niet meer lukte om naar huis te komen op een doordeweekse Koninginnedag op het biljart te mogen blijven slapen). Een bezoek of twee a drie aan CIA in de week werd vaste prik en dus omlijst met een heel scala aan bijpassende activiteiten met een vaste groep mensen. En ja, daar zaten echte nerd discussies bij, waarin een hele avond doorgepraat kon worden over de levensvraag wie nu eigenlijk de enige echte opvolger van Bruce Wayne als Batman zou zijn, als hij er ooit mee zou stoppen (fat change), wie nu echt de grootste scgurk uit het helaal was, Galactus of Darkseid (en dat zelfs nog voor de cross overs tussen Marvel en DC) of wanneer Jim Shooter met Valliant de verkopen van Marvel zou inhalen.

CIA was hard op weg één van de, zo niet de grootste en populairste comicwinkels te worden in Nederland. Echter, dat werd bruut afgekapt, doordat Rob op een avond op een niet nader te bepalen manier in de gracht terecht kwam en daar niet levend uit is gekomen. Een grote schok ging door de comic minnend Nederland heen, niet in de laatste plaats door de vaste klanten. Veel te jong door een ongeluk gestorven. Daarna heeft CIA nog een flinke tijd bestaan, maar de ziel was er grotendeels wel uit. Paul Banus deed een goede poging om Rob zijn werk over te nemen, maar het was toch niet hetzelfde. Uiteindelijk werd CIA verkocht en werd het een Go-Joker winkel (Je weet maar nooit waar de Joker opduikt!) en vertrokken veel klanten naar een andere winkel verder op de Zeedijk, Henk Lie Comics. Ikzelf ben na de verkoop nooit meer bij Go-Joker geweest en ook Henk Lie kon mij niet bekoren. Ik bleef dus daarna gewoon vaste klant bij Wonderland.

Tja, en dat alles werd dus getriggred door één nummer van The Georgia Satellites, herinneringen zijn rare dingen :-).

A Space Oddity

Vandaag gingen Ans en Hinkje een dagje naar Byron Katie, een goeroe voor een beter leven en een beter mens te worden. Daan, Jeroen en ik bleven thuis, terwijl het 's ochtend heel erg grijs en druilerig was. Niet echt een dag om er op uit te trekken. Maar de weersverwachting liet zien dat het een zo rond het middaguur beter weer zou worden. Daarom besloten we we een tripje te maken naar een winkel waar Daan en Jeroen al heel erg lang heen wilden, namelijk A Space Oddity, omdat ze daar op internet een heleboel speelgoed van Nintendo zagen. Omdat het nog een maand duurt voordat ik naar de Nintendo Store in New York ga en de mannen dan toch niet mee gaan, mailde ik even of alle zaken op internet ook in de winkel stonden. Dat was al een goede eerste indruk van A Space Oddity, want binnen een uur had ik reactie van Jef Bas, de eigenaar, die mij netjes liet weten dat alles in de winkel aanwezig is en dat hij het leuk zou vinden als ik met de jongens langs zou komen.

Zo gezegd, zo gedaan. We stapten in de C5 en binnen 20 minuten waren we vanuit Halfweg op de Prinsengracht 204, waar we bijna voor de deur (in casu voor het Pulitzer Hotel) konden parkeren! Dat is wel eens anders geweest. Nu waren we met twee minuten binnen. De eerste indruk is: "wauw!!!". Wat staat hier een ongelofelijke hoeveelheid speelgoed en collectibles!! De winkel is niet al te groot en staat helemaal vol met allerlei spullen. Dat gaat van een sleutelhanger tot grote bouwpakketten en van een speldje tot grote pluche figuren. Daan en Jeroen vlogen direct op de Mario Bross spullen af en dat was al een flinke hoeveelheid. Gelukkig wisten ze grotendeels te onthouden wat ik ze ingeprent had, namelijk: je mag naar alles kijken, maar alleen de spullen die je echt wilt hebben oppakken. Ik moet zeggen: respect voor hen! Want als je van speelgoed van games, films en tv-series houdt, dan is A Space Oddity echt een waar paradijs. Er is zoveel, dat het voor een deel ook iets weg heeft van een museum, waar voor een deel je kinderjaren weer terug komen (voor mij onder andere het "oude" Star Wars speelgoed).

Wij kwamen dus voornamelijk voor de Nintendo Toys en daar is een flinke sortering van. In onze tassen verdwenen onder andere Bowser, Yoshi (2x, nl ook een sleutelhanger), Mario, Donkey Kong, Sonic, Amy, Tails, Pica en nog een andere Pokemon wiens naam de boeken helaas niet heeft gehaald in allerlei soorten en maten. Wel leuk om te zien: Daan wilde eigenlijk steeds meer, Jeroen zei tegen mij "zo heb ik toch wel genoeg, hé, pappie??". Maar als je van Japans speelgoed en series houdt, dan is de bovenverdieping van A Space Oddity een waar paradijs (ik kwam daar ook nog in de verleiding om Dr Doom te kopen of en set Kiss poppetjes, maar ik wist me in te houden :-)). En op iedere verdieping is er heel veel werk van Star Wars te vinden, zowel van de zaken van de huidige generatie, maar nog veel meer dat slaat op de eerste drie films, met ook nog spul uit eind jaren zeventig. Hoewel het soms wat moeilijk te overzien is, helpt Jef Bas je graag verder op een heerlijke ontspannen manier (zoals elke eigenaar zijn klanten zou moeten helpen) en hij weet echt precies waar alles ligt. Super aanbod met super service op een super plek (want daarna kun je nog lekker winkelen in de Negen Straatjes). Persoonlijk kreeg ik een flashback gevoel naar Wonderland, daar was diezelfde sfeer (wat mindere locatie, de Dappermarkt is toch net iets minder interessant als achterland :-)), waar verzamelaars elkaar in extase konden treffen, alleen ging dat dan voornamelijk over comics en wat minder over toys. Ik weet zeker dat wij hier nog wel een paar keer gaan komen! Samengevat in twee woorden: Highest Recommendations!!!!

2 down 1 to go

De eerste dag in de states is een kort bijkom dagje. Na een 8 uur vliegen, inchecken in zowel hotel als vliegveld en de douane formaliteiten is er geen animo voor wilde plannen op deze dag. Dat betekent weinig activiteiten, diner en vroeg de koffer in om uitgerust aan de rest van de vakantie te beginnen.

Na een opfris beurt in het hotel gaan we dan ook een bezoek brengen aan een comic shop. Deze zaak wordt aanbevolen als de beste in de Philadelphia area met een uitgebreide verzameling aan hardcovers en trades. De zoeklijsten kunnen dan ook geprepareerd worden en de extra ruimte in de koffers kan ook alvast gereserveerd worden.

Sinds 1993 staan de pizza hut pizza's ruim op kop in de pizza lijst van de boys. Dat er deze vakantie een bezocht zou worden was dan ook een zekerheid. Wat is er dan beter dan de eerste dag te besluiten met een bezoek aan een van de pizza hut's in Philadelphia.

Superhelden!!!

Degene die het reisgezelschap wat beter kennen weten dat er bij hen een liefde voor comics is. En dan voornamelijk superhelden comics. Hoe meer spandex hoe beter (dat geldt soms ook in andere situaties, maar dat geheel te zijde :-)).

Omdat we nog even moeten wachten op een bezoek aan het museum van Steve Geppi, vond ik mijn jongste zoon (Jeroen) bereid om zijn alter ego aan ons te laten zien. Jawel, hij is eigenlijk Mega Mindy!!!!

Hij is zo vanmiddag ook naar het theater gegaan om daar de MMM (Mega Mindy Musical) te bekijken. Ik denk dat ik aan de shopping list een pak van Batman toe ga voegen!