Je maakt soms wat mee bij een ijshockey wedstrijd .....

Chara blijft een reus op schaatsen

Ik geniet altijd van de sportmentaliteit als ik in de USA ben. Een wedstrijd van het lokale honkbal/ basketbal/ american football/ ijshockey meemaken is altijd een belevenis. Afgelopen week had ik de mogelijkheid om een ijshockey wedstrijd te bekijken tussen de New Jersey Devils en de Boston Bruins. Vanuit het hotel was het een kwartier lopen naar de TD Garden, maar wel bij minus 15 Celsius, dat soort temperaturen kennen we toch haast niet meer in Nederland. Na een paar taco's gegeten te hebben bij een van de stalletjes in het stadion (die verrassend goed waren, maar misschien komt dat ook door mijn lage verwachtingen), gingen we naar onze plaatsen toe.  Ik had 's ochtends in de Boston Globe gelezen dat er wat consternatie was bij de Bruins vanwege mindere resultaten en dat coach en team gebrand waren op een goede prestatie vanavond. Dat was te merken, want vanaf het begin volgende Bruins erop, tot teleurstelling van de mensen links en rechts van me, die gehuld waren in het rood/ zwart van de Devils. Na de eerste periode stond het qua score 1-0 en daar kwamen de Devils nog goed weg, want in schoten op doel stond het 17-2 voor de Bruins. In de rust na de eerste periode ging de camera door het stadion en schoot beelden van het publiek. Plotseling stond een van de mannen die voor mij zaten op en begon als een waanzinnige te dansen. Leuk dat hij zo enthousiast was, maar wat trieerde dat nu? Toen ik op het scherm boven het ijs keek, begreep ik waarom: hij was op het scherm en direct daarachter, ook vol in beeld, zat ik! Toch wel bijzonder om jezelf zo uitvergroot op een scherm te zien, inclusief die charmante lachrimpels die ik inmiddels heb.

Het scherm in de TD Garden

De rest van de wedstrijd vertoonde hetzelfde beeld als de eerste periode, uiteindelijk resulterend in een 3-0 overwinning voor de Bruins. Zo op de helft van de derde periode had iedereen dat wel door en verslapte de aandacht soms wat. Zo ook bij mij, want met nog een minuut of vijf te spelen, had ik wel even de tijd om snel een WhatsApp (of as het Twitter....?) bericht te sturen. Ik zat naar mijn telefoonschermpje te staren toen ik opeens iets voorbij zich vliegen en ik een tik tegen mijn rechterbeen voelde. Dat kon maar één ding betekenen: ik was getroffen door een puck! Ik stond snel op, keek onder mijn stoel en jawel, daar lag hij! Wat een mooi moment, het is iets waar veel sportfans op gebrand zijn, namelijk een echt wedstrijd souvenir mee naar huis nemen. Je kan naar heel veel wedstrijden gaan en het nooit meemaken, maar ik was de gelukkige vanavond!! Een rij voor me zat een hele jonge Bruins fan, die met grote ogen naar de puck keek. Ik ving iets op dat hij zo gehoopt had dat die puck bij hem terecht was gekomen, maar dat had ik niet eens hoeven horen, want zijn blik zegde genoeg. En wat doe je dan? Voor mij was het simpel: ik boog naar voren en gaf de puck aan het jongetje. Hij kon het niet geloven en kon alleen stamelend uitbrengen "Do you really mean it? Do you really mean it?". Uiteraard, het zou wel heel cru zijn om de puck weer terug te trekken :-). Het jongetje ging uit zijn dak van plezier, zijn vader gaf me een hand en een mannelijke "hug", andere mensen in het vak gaven me een schouderklop en op het eind kreeg ik zelfs nog applaus voor dit spontane gebaar. Hoewel de puck natuurlijk een mooi souvenir zou zijn geweest, ben ik blij dat ik hem weggegeven heb, die ervaring is veel meer waard dan het stuk rubber! Enige jammere is dat ik, vanwege het spontane karakter van de actie, niet eens een foto van jongetje en puck heb als fysieke herinnering, maar goed, daar leer ik ook wel mee leven, denk ik :-).

Artikel op Sport Amerika

Fans van Henrik, because in Henrik we trust!

Deze week kwam ik in contact met een aantal redacteuren van de Sport Amerika. Allereerst met Jules Zane, als gevolg van een mooie foto van Jeroen en Yinte, waarbij ze Henrik Lundqvist de beste wensen voor 2014 geven. Jules blijkt ook een Rangers fan te zijn en zodoende hadden we Twitter contact. Via een zijweg kwamen we in ons gesprek terecht op de beste ijshockey wedstrijd die je gezien hebt. Die van mij was Boston Bruins tegen de Montreal Canadians. Ik vertelde hem dat ik daarvoor een recensie had geschreven voor Sport Amerika, maar dat die nooit gepubliceerd was. Jules bracht me in contact met Seb Visser, die over de rubriek "Beyond the Boxscore" bij Sport Amerika gaat en het bleek dat op de een of andere manier de recensie in de mailbox was blijven hangen. Kan natuurlijk gebeuren en ik vond het van klasse getuigen dat daarna binnen een uurtje de recensie op de website geplaatst was! Dus voor de liefhebbers die willen lezen hoe ik de wedstrijd tussen de Bruins en de Canadiens beleeft heb, zij kunnen via deze link naar de juiste pagina op de website van Sport Amerika gaan. Het blijft toch altijd leuk om te zien hoe de artikelen die je schrijft ook een wat breder publiek bereiken dan alleen mijn trouwe volgers van dit blog. Zeker voor fans van Amerikaanse sportbeleving een aanradertje :-).

Uitbreiding van de verzameling

De eerste pet van een ijshockey team

Een tijdje geleden blogde ik dat ik een nieuwe kleine verzameling aan het opzetten was, namelijk een honkbal petten verzameling. Inmiddels heb ik besloten dat de verzameling iets uitgebreid "mag" worden. Ik heb inmiddels een soft spot ontwikkeld voor ijshockey en daarom voeg ik aan mijn "scope" van honkbal georiënteerde hoofddeksels ook petten van ijshockey teams toe. Daar had ik er natuurlijk nog geen van, maar inmiddels heb ik de eerste al binnen, namelijk een leuke vintage pet van de Boston Bruins. Het maakt het aantal in Texas te kopen petjes in ieder geval groter. Aangezien ik al een cap van de Texas Rangers had, zit ik dan nu op de een leuke cap van de Houston Astros (honkbal) en van de Dallas Stars (ijshockey). Op de een of andere manier ben ik er nog niet aan toe om ook de hoofddeksels van de Amercian Footbal en basketbal teams te sparen, maar wie weet gaat dat er ook nog van komen. In de aard blijf ik natuurlijk een "ouwe verzamelaar" :-).

Chicago Blackhawks - Boston Bruins

Michael Jordan is nog steeds de grote held!

Om kwart of zes stapte ik in een taxi om naar het United Center te rijden, de thuishaven van de Chicago Bulls en de Chicago Blackhawks. De weg ernaartoe was deels bekend, want dat was wat we vanmorgen verkeerd waren gelopen :-). Een kwartiertje later was ik al op de plaats van bestemming en zag ik de hele omgeving rood en wit kleuren. Dat doet mijn Ajax hart natuurlijk goed (hoewel onze fiere knapen eerder die dag 2-2 hadden gespeeld tegen het altijd lastige AZ), maar het zijn ook de kleuren van de Blackhawks. Het was leuk om even het stadion te verkennen en om te zien hoe het standbeeld van Michael Jordan nog steeds vereerd wordt, maar het blijft mij altijd verbazen hoe druk de "gift shops" altijd zijn. Iets fatsoenlijks te eten, nee, dat was er niet, dus moest ik mijn honger stillen met ene halve braadworst, maar gelukkig had ik 's middags al goed gegeten, dus daar kon ik nog op teren. De plek die ik had was op club level, wat betekende dat ik een uitstekend zicht had over het ijs. En vanwaar ik zat, kon je de snelheid van de puck erg goed volgen, vele malen beter dan op TV!! Ik zat overigens tussen de echte hardcore supporters in, die ook nog een onderlinge loterij hadden over wie de eerste goal ging maken. Oh ja, en achter me kon iemand ook nog een goed verhaal vertellen dat hij zijn kinderen echt een goede christelijke opvoeding wilde geven, gevolgd door een lofzang over de twee wapens die hij net gekocht had. Het blijft een bijzonder volkje, die Amerikann!! Daarnaast kun je zien dat het echt heel erg hard er aan toe gaat, de body checks waarmee mensen tegen het glas geslagen worden tijdens de wedstrijd is echt fors en de twee vechtpartijen die uitbraken deden ook niet onder voor een lekker robbertje boksen. Geen sport voor mensen die niet van fysiek contact houden!

Face off met sterspeler Jonathan Toews

Wat ook bijzonder was: het ijs moet diverse malen bijgewerkt worden tijdens de wedstrijd. Er komen dan zeer schaars geklede dames het ijs op (op schaatsen natuurlijk) met een schep die het schaafsel eraf scheppen. Het oog wil kennelijk ook wat :-). Voor wat betreft de wedstrijd kreeg ik echt waar voor mijn geld. Aan het eind van de reguliere speeltijd was het 2-2, in een zeer op en neer gaand verloop. In de verlenging werd niet meer gescoord, waarna begonnen werd aan de shoot outs (lees: de penalty's), die Boston uiteindelijk beter nam en daardoor met de overwinning vertrok, wat weer voor gemor bij het thuispubliek zorgde. Ik had ook de Blackhawks liever zien winnen, maar al met al vond ik het een zeer geslaagde ervaring om een keer meegemaakt te hebben. Meer show dan bij honkbal, minder dan bij basketbal. Als ik moet kiezen vind ik uiteindelijk honkbal toch net een tikje interessanter, maar nog een wedstrijd zou ik zeker niet afslaan.

Het had ook hier kunnen gebeuren....

Boston werd kampioen, in Vancouver!

Als liefhebber van Amerikaanse sport is het even doorbijten de afgelopen weken. Naast een honkbal seizoen dat in volle gang is, waren er de play offs van het basketbal (met Dallas Mavericks als winnaar tov de door Rene gesupporterde Miami Heat) en het ijshockey. Deze laatste was een strijd tussen de Vancouver Canucks en de Boston Bruins. Na zes wedstrijden was het gelijk, namelijk 3-3 en hing alles op de laatste wedstrijd, gespeeld in Vancouver. Een spannende wedstrijd werd verwacht, maar uiteindelijk werd het een simpel 4-0.....maar wel voor Boston. Daarna werd de Stanley Cup uitgereikt, maar wel voor een vijandig publiek. Het was bijzonder om te zien hoe het team uit Boston aan het feest vieren was, terwijl de tribunes leeg stroomden en ze door het thuis publiek van Vancouver uitgefloten werden. Onwillekeurig gingen mij gedachten terug naar afgelopen mei toen ons aller Ajax tegen FC Twente speelde. Stel je nu toch eens voor dat Twente daar met het kampioenschap aan de haal was gegaan, dan hadden we een zelfde situatie gekregen als in Vancouver. Brrr.....je moet er toch niet aan denken!!!