Wat een zooitje

Na het eten liepen we nog een tijdje rond in de buurt van het Colosseum. Zo zagen we nog het monument van de onbekende soldaat. Daarna liepen we richting metro en terug naar het hotel. Daar probeerde ik via inbternet in te checken voor morgen. Dat lukte wel, maar toen kwam het erop aan dat we de boarding passes ook nog uit gingen printen. Dus naar beneden naar de balie. Nee, sorry, er zit geen printer aan de algemene pc die voor de gasten hier staat. Kan het dan op de pc achter de balie. Nee, sorry, daar hebben we het password niet van, maar morgen komt er iemand die dat wel weet, dus rond 16.00 uur kunnen we u helpen. ja, maar dan moet ik al thuis zijn. Oei, ja dat is wel lastig. Misschien kan het bij een internet cafe. Dat zit daar, maar waarschijnlijk is dat dicht want het is een feestdag, maar ja, probeer eens wat. Kun je dan in ieder geval een taxi reserveren voor morgen? Nee, dat is morgen vroeg genoeg. Uhhh......maar ik wil het vandaag geregeld hebben. Nee, nee, dat kan echt niet. Zucht....ik kan niet anders zeggen dan dat dit nu wel een tegenvaller van het hotel is. Nou ja, maar eens even afwachten hoe het morgen nu weer gaat.

Hotel en sandwiches

Hotel Cecil bleek een aardig middenklasse hotel te zijn. Na een korte incheck bekeken we de kamers en die zagen er prima uit. Niet heel erg speciaal, maar we hebben in ieder geval aparte bedden, dat is wel weer eens wat anders (minder gezellig voor Simon, maar ja….het is soms behelpen J). Na een half uurtje gingen we op ene eerste verkenning door Rome. En wat denk je…..het stroomt van de regen! Frustrerend, want we kregen diverse smsjes van familieleden in Nederland die aangaven dat het daar stralend weer is! Tja, dat verwacht je toch meer in Italië dan in Nederland. Na ongeveer 75 meter lopen, kocht Frank drie keer een paraplu, alleen René wilde er niet aan, die wilde het graag bij zijn pet houden. Na ongeveer 150 meter vonden we een eerste “snackbar” waar we een tussenstop deden met een rondje sandwiches voor de hele crew. Na een half uur en weer energie bijgetankt te hebben liepen we een stukje verder en kwamen we op de Spaanse Trappen terecht. Het was er redelijk druk, maar door de regen viel het mee. Ik denk dat het een heel stuk indrukwekkender is als het lekker weer is met een zonnetje op de trappen zal het veel beter zijn, maar ik vond het niet echt super. 

De vlucht naar Rome

De vlucht naar Italië vertrok keurig netjes op tijd. Ik heb zelden een zo rustige check in meegemaakt als deze reis. Precies om één uur reden we weg en tien minuten later hingen we in de lucht. De vlucht duurde om precies te zijn 1 uur en 55 minuten en toen stonden we alweer op de grond. Daarna kon je merken dat Schiphol wel een heel erg goed vliegveld is. We waren namelijk een paar minuten eerder in Rome aangekomen en konden toen het vliegtuig niet uit, omdat de trap (!) die nodig was om naar benden te gaan bij een ander vliegtuig stond! Daarna moesten we met de bus naar het gebouw, waar we zo door konden lopen naar buiten, want een paspoort controle om Italië in te komen bleek niet nodig te zijn. Toen we keken hoe we in de stad konden komen, werden we door een mevrouw aangesproken die ons aanbod om met een taxi voor 60 Euro (totaal) naar het hotel te gaan. Dat was een aanbod dat we natuurlijk niet konden laten passeren, dus hup, de Mercedes in. Dat ging prima, beetje agressief rijdende chauffeur, maar daardoor gingen we wel snel. René zat voorin, op de achterbank was het uitermate gezellig, hoewel het niet helemaal op drie gezonde jongens van Jan de Wit berekend was. Na een kleine 40 minuten stonden we voor hotel Cecil.