NFL Play offs 2015

In de kleedkamer bij de Cowboys

Inmiddels zijn de play offs van het American Football weer begonnen. De eerste ronde gaf geen verrassingen en mijn favoriete team, New England Patriots, komt pas volgende week in actie. Maar toch keek ik naar een wedstrijd uit en wel de Detroit Lions die op bezoek gingen bij de Dallas Cowboys. Eerlijk gezegd niet zozeer om de teams, maar in 2013 waren René, Simon en ik op vakantie in Texas en een van de hoogtepunten daar was een dagje Arlington (een buitenwijk van Dallas), waar we de honkbal wedstrijd van de Texas Rangers tegen de Detroit Tigers bekeken, we een erg leuke pianobar bezochten en waar we ook een rondleiding kregen door het Cowboys Stadium (inclusief een tripje naar de kleedkamer). Dat was natuurlijk toen leeg, dus ik wilde ook wel eens zien hoe het nou zou zijn als het helemaal vol zat, want gezien de omvang moest dat indrukwekkend zijn. Nou, dat bleek het ook wel te zijn, zoveel zelfs, dat de scheidsrechters zich lieten imponeren, want ze maakte fout na fout, wat uiteindelijk de bezoekers uit Detroit de das om deed. Jammer voor de Lions, maar de wedstrijd bracht mij wel weer even terug naar die vakantie en de ontzettend leuke herinneringen die ik daar nog aan heb. En dan is een blog toch wel handig, want ik heb gelijk even teruggebladerd en de vakantie opnieuw beleefd!

Nog één keer Texas

Van links naar rechts: Houston - Austin - Dallas -Houston

Inmiddels is mijn vakantie naar Texas al meer dan een week achter de rug. Mooie ervaringen opgedaan, gezellig met de jongens weg, maar ook weer fijn om bij Ans en de jongens thuis te zijn. Zou ik nog een keer naar Texas gaan? Grotendeels niet, het zit in de categorie "echt super leuk om een keer geweest te zijn, maar er zijn zoveel andere mooie plekken op de wereld dat we daar eerst maar eens gaan kijken". Echter, er was toch een plek die wel een klein beetje van mijn hart gestolen heeft en dat is Austin. Het blijft bijzonder om zo een vrijgevochten en liberale stad te vinden in het hart van het meest conservatieve stukje van de Verenigde Staten. Ik weer zeker dat we hier nog niet alles hebben gezien wat er te doen was (Simon en ik zouden sowieso Rainey Street nog een keer willen zien, alle huiskamers die tot bars en clubs zijn omgebouwd), maar het is een beetje een stad a la New York: je hoeft er niet per se heen om iets te bezichtigen, je gaat er ook heen om de stad te beleven. En dat is echt een aanrader, zeker onder een soundtrack van Stevie Ray Vaughan. Genieten, mensen!!!!

Terug naar Nederland

Weer terug naar Nederland

We leverden de Cadillac in (de tranen stonden bij Rene in zijn ogen) en na een korte wandeling en een busrit konden we onze spullen inchecken en waren we om anderhalf uur voor vertrektijd door de douane heen. Omdat we toch nog iets wilden eten voordat we vertrokken, aten we voor het eerst bij Einstein Bros Bagels, dat werd ook gelijk voor het laatst denk ik. Niet slecht hoor, maar ook niet speciaal en het duurde echt lang voordat het klaar was. Om 14.30 gingen we aan boord van onze Blauwe Vogel en om 15.10, precies op schema, vertrokken we om 9 uur later weer op Schiphol te landen. De reis was wat minder plezierig dan de heenreis, omdat we deze keer niet een extra stoel hadden die niet ingevuld werd op ons rijtje van vier, zodat we best krap zaten. Maar goed, ik kon de Hobbit kijken en dan ben je alweer drie uur verder. En daarna nog een tv documentaire over  The Monkeys en de helft van de reis was alweer om. Deze keer bijzonder aardige stewardessen, dat hielp er ook weer bij (je kunt volgens mij beter de stewardessen van Economy hebben dan business, dat zijn toch vaak chagrijnige ouwe tangen...). Op Schiphol aangekomen liepen we bijna rechtstreeks door de paspoort controle heen en kwamen onze tassen als eerste op de bagageband terecht, zodat we wel erg snel door de douane waren. Mirella had de auto voor Simon al klaar gezet (zij was die ochtend met Sam en Max naar Griekenland vertrokken) en Ans kwam, samen met Daan en Jeroen, Rene en mij ophalen. Vanaf Schiphol naar LAdogameerhof is 20 minuten rijden en dan weer 10 minuten verder ben je in Halfweg. En toen..........was de Texas vakantie 2013 voorbij.

Terug naar Houston

Bluebird, bring us home!

Zaterdag was het dus alweer zover, het einde van de vakantie in Texas. De wekker was gezet en het was ook de eerste keer in de vakantie dat ik wat moeilijker opstond (zal er een causaal verband zijn?). Omdat we geen afhankelijkheid van een tussenvluchtje wilde hebben, hadden we eerder al besloten om vanuit Houston naar Dallas te rijden. Echter, de reistijd was wat langer dan we verwacht hadden en KLM had de vertrektijd een half uur naar voren geschoven en we wilden geen risico's op een te late aankomst hebben, dus schoot het geplande ontbijt bij Benedicts er helaas bij in :-(. Het werd een Subway onderweg, omdat we geen IHOP meer tegen kwamen. We konden gelukkig nog een uitvoering van "all together now" ten gehore brengen, waarbij we aan het eind het applaus van de medewerkers van Subway in ontvangst konden nemen. Daarna was het weer 2 uur doorrijden, waardoor we om 12.15 uur op George Bush International Airport aankwamen.

Billy Bob's Texas

Parmalee is een nieuwe country & western rock sensatie

Met het kaartje van de rodeo hadden we ook direct gratis toegang tot Billy Bob's Texas, geadverteerd als de grootste honky tonk ter wereld. En eenmaal binnen gekomen konden we inderdaad vaststellen dat het een grote tent is. Er blijken 21 bars in het gebouw te zijn, twee podia waar opgetreden wordt, ongeveer 20 pooltafels, een arcade hal, een elektrische stier en nog heel veel andere dingen. Er is bijna voor ieder wat wils. Zelf vond ik het net even te massaal voor de honkey tonk ervaringen die ik tot nu toe op heb gedaan. Na onze binnenkomst wist Rene direct een tafel te scoren dicht bij een van de podia, waar op dat moment net een massale "square dance" gestart werd (met meer dan 100 mensen gelijktijdig op de vloer). Dat was niet echt hetgeen waarvoor ik gekomen was, maar Rene had een vooruitziende blik, waarvoor grote complimenten! Hij had namelijk al bedacht dat de band van de avond, Parmalee hier op zou gaan treden. Nu had ik die net bij het andere podium rond zien wandelen, dus ik had er weinig vertrouwen in, maar Rene bleek meer dan gelijk te hebben, want strak om half elf betrad Parmalee het podium en begon aan een set met een mix van country & western en rock. De eerste nummers waren eigenlijk meer lekkere rocknummers, die toevallig over western thema's gingen, maar toen de hit werd gespeeld bleek dat weer een ballad te zijn, genaamd Carolina, dat zowel over een meisje gaat dat Carolina heet, maar ook over de staat waar de heren vandaan komen (North Carolina). Ook geen slecht nummer, maar de up tempo nummers vond ik zelf echt veel beter.

Billy Bob's Texas vond ik een leuke plek om eens te zijn en je moet er wel een keer geweest zijn als je in Texas bent. Maar geef mij maar de zaken op Sixth Street of Rainey Street in Austin, daar vond ik zelf de sfeer anders en voor mij leuker. Niet alleen maar zo grootschalig.

Hoewel het een goed en strak optreden was, gingen we toch maar rond 11.30 weg, omdat de volgende dag we alweer moesten vertrekken naar Nederland en het nog een uurtje rijden naar het hotel was. Daar viel iedereen snel in slaap, na een lange, hete (35 graden), ervaringsrijke dag.

Rodeo.....yeeehhaaahhhhhh

In de "skybox" van het cow collessium, stiertje doen!

Het Cow Collessium was erg veranderd sinds vanmiddag. Het gebouw natuurlijk niet, maar er klonk country en western uit de speakers, de kraampjes ervoor waren open en er waren gelukkig veel meer mensen. Dat betekende nog niet dat het heel erg druk was, want na binnenkomst bleek dat ongeveer 50% van het gebouw gevuld was. Het was dan ook niet een officiële rodeo wedstrijd (hoewel er wel een soort competitie was), maar met name ook uitleg aan niet-Texanen hoe een rodeo nu eigenlijk werkt. We hadden plaatsen direct aan de ring, dus we zaten er goed bovenop. De eerste oefening was het stieren rijden, wat door zes cowboys gedaan werd, maar in deze ronde won de stier. Geen enkele cowboy bleef er de noodzakelijke 8 seconden op zitten en een van de cowboys ging zelfs nog even op de hoorns, waardoor hij een paar meter door de lucht vloog.

Cowboys in de Cow Collessium

Wel indrukwekkend om te zien trouwens wat een kracht die beesten kunnen ontwikkelen! Daarna kwamen er een aantal oefeningen, waarbij kalveren losgelaten werden en er een cowboy te paard achteraan gaat om hem met een lasso te vangen en dan de poten vast te binden (een handige skill om te hebben als je je kinderen bij elkaar moet zien te krijgen). Daarna nog een variatie waar waar een cowboy en cowgirl achter het kalf aangingen en zowel hoofd als been door een lasso gevangen moesten worden.Tussendoor werden er nog een aantal spelletjes door de rodeo cowboys gedaan (met een aantal kinderen die achter een kalf en een schaap aan moesten. Na een paarden slalom race door de cowgirls eindigde de sessie met een tweede ronde stierrijden, waar uiteindelijk een Braziliaanse cowboy het dan acht seconden volhield. Rodeo zal nooit iets worden waar ik eens een avondje voor de televisie voor ga zitten, maar zo voor een keer is het gaaf om te zien, er komt veel energie en enthousiasme los van de deelnemers en het publiek en dat werkt bijzonder aanstekelijk!

Cattlemen's Steakhouse

Cheers bij Cattlemen's Steakhouse

Het diner kun je eigenlijk maar op een manier doen in de Stockyards: steak. Je kunt ze er in allerlei soorten en maten krijgen en op verschillend niveau. An eerst helaas niet bij Lonesome Dove terecht te kunnen (we konden alleen aan de bar eten, maar dat vonden we gezien de prijs echt even niet kunnen), verhuisden we naar Cattlemen's Steakhouse, ook een hotspot, die inmiddels al sinds 1947 open is. We werden ontvangen door Victoria, die de honeys en de sugars spontaan door elkaar gebruikte. Na drie lichte voorgerechten (ik had een aardappel soepje, dat was meer dan prima) kwamen de stukken vlees op tafel en dat was meer dan prima. Bijzonder goed gebakken, erg smaakvol (saus dus echt niet nodig en dus ook niet doen) en qua portie goed te doen. Daarom bleef er nog ruimte over voor een dessert van bananenpudding dat er, zelfs met de geringe omvang, meer inhakte dan de steaks. Na twee uur waren we klaar, zonden een "all together now" toen gevraagd werd of we aparte rekeningen wilden hebbn of dat het samen mocht), wensten we Victoria een prettige avond en liepen we richting het Cow Collisseum, waar de rodeo plaats zou gaan vinden, waarvan we besloten hadden die te gaan doen. Wat ook opviel: deze wijk komt ook 's avonds tot leven, want bij het verlaten van Cattlemen's begonnen op straat al artiesten hun plaatsen in te nemen, zowel op straat als in de cafés, waardoor de sfeer alweer een heel stuk gezelliger en zelfs vriendelijker werd. Mijn conclusie: overdag hoef je eigenlijk niet in de Stockyards te wezen!

Niet veel te doen

Je moet wat met je vrije tijd....

Na de lunch maakten we ons rondje Stockyards af, maar toen was het al snel duidelijk dat dat niet een afgeladen programma ging worden. De winkels waren allemaal hetzelfde, dus dat hielp ook niet echt. Uit baldadigheid kroop ik nog op een levende Longhorn  om me door Simon te laten fotograferen, wat enkele geinige foto's opleverde en enkele zonder mijn hoofd omdat hij zijn duim voor de camera hield. Gelukkig vonden we daarna een terras waar wat konden drinken en konden wachten op het moment dat om 16.00 uur de Cattle Drive door de straten van de Stockyards plaats zou vinden. De spanning werd flink opgebouwd bij ons, want in ieder reisboekje staat dat je dit gezien moet hebben. De cowboys begonnen om half vier al te arriveren, ze hadden er zin in, zo in klassieke outfit en uuuhhh……een fijne beker van de Starbucks in de ene en een donut in de andere hand. Maar da mag de pret niet drukken, toch?? Om 16.00 uur was het zover, een cowboy klapte met een zweep over straat, en daar kwam de hele kudde Longhorns……het waren er wel zeker een stuk of…….zeven. Wat krijgen we nou, zeven koeien die door de straat lopen en dus na 2 minuten alweer voorbij zijn? Hebben we daarvoor nou die hele tijd zitten wachten. Ja, dat bleek inderdaad het geval te zijn. Aaaarrrrghhhh. Nou is het best leuk om te zien hoor, maar niet als het zo opgeklopt wordt en als je er zo lang op zit te wachten. Toch de anticlimax van deze dag.

Stockyards Station

De hang out spot van Chuck Norris

De rit naar de Stockyards Station duurde ongeveer een kwartiertje en door de vrienden van het visitors center hadden we een goede tip gekregen om gratis te kunnen parkeren. We zetten de auto neer en stapten uit, waarbij de warmte gelijk weer toeslag. De temperatuur had inmiddels een punt van 95 Fahrenheid gehaald, ongeveer 35 graden Celsius. En dat is best warm, maar klagen zou te gek zijn, nadat we al de hele week om zon hebben verzocht! We wandelden rustig de hoofdstraat van de Stockyards op en ook daar viel op dat het godvergeten rustig was. Wat we met name zagen waren bars, restaurant, souvenir winkels en af en toe een western kleding winkel. En dat was het. Een van de punten die we wilden bezoeken was de White Elephant Saloon, met name omdat een van onze cult helden, Chuck Norris, hier een vaste stamgast wat ten tijden van de opname van Walker, Texas Ranger. Zouden we hem hier misschien in levende lijve tegen komen???

Kon ik mooi Simon zijn schoenen poetsen

Uit die droom werden we snel verholpen, want een tot indiaan geschminkte Texaan vertelde ons dat hij Chuck al bijna 5 jaar hier niet gezien had en hij stond elke dag voor de deur om de gasten te vermaken. Ik begreep wel waarom, want toen we binnen kwamen zaten er twee andere gasten en was de barkeeper nergens te bekennen. Die vonden we ongeveer 10 minuten later. We besloten in deze klassieke bar toch een biertje te nemen en onze lunch te gebruiken. Dat was ook lachen, want de lunch werd niet in de Saloon gemaakt, er ging gewoon een order naar de Love Shack, een fast food restaurant ernaast en daar kwam een ober ook vandaan toen hij ons letterlijk de zak met eten gaf. Dat was best goed hoor, begrijp me niet verkeerd, maar de sfeer vond ik het nou niet ten goede komen. Gelukkig maken wij het altijd gezellig, dat lukte nu ook wel weer, maar erg geholpen werden we er niet mee.

Naar Fort Worth

In Molly the Trolley

Dat we donderdag wat later naar bed waren gegaan, had toch wat gevolgen voor de volgende dag. Natuurlijk hadden we wel kunnen forceren om vroeg op te staan, maar we hebben vakantie, dus dat deden we maar even fijn niet. Betekende dat we iets later dan gepland ons hotel verlieten om naar de zusterstad van Dallas te vertrekken, te weten Fort Worth. Nu is Fort Worth geen dorp, want in het overzicht van grootste Amerikaanse steden, staan ze op plaats vijftien (als je ze samen telt met Dallas, komt het geheel op plaats zeven uit). Onze eerste stop was het Sundance Square in Downtown. Ik denk dat het een erg leuk gebied is, maar dan wel later op de dag. Voor in de ochtend is er eerlijk gezegd niet veel te beleven. We hadden wel een leuk gesprek met de mensen van het Visitors Center, maar deze gaven dat eigenlijk ook aan en de volgende tip was om naar de Stockyards te verkassen. Dat stond ook op het programma, maar eerst deden we een rondje lopen, wat best lekker was, omdat het inmiddels 33 graden geworden was. Er bleek ook een trolley te zijn, genaamd Molly, naar de mascotte van Fort Worth (dat is overigens een koe). Rene wilde daar graag een rondrit in maken, dus stapten we in, maar na afloop waren het het gezamenlijk eens: het beste van de rondrit in de trolley waren a) de airconditioning en b) het einde van de rit. Daarom maar de auto weer opgezocht en de trip ingezet naar de Stockyards, het oude deel van Fort Worth.

Louie Louie's Dueling Piano Bar

Buiten bij Louie

De honkbalwedstrijd was tond half elf afgelopen, maar dat was niet het iend van het programma op donderdag. Nabij het stadion bevond zich namelijk Louie Louie's Dueling Piano bar, een ethablissement waar twee pianisten tegenover elkaar zitten en liedjes spelen die grotendeels door de het publiek aangedragen worden, bij grote voorkeur voorzien van een bankbiljet. Een en ander wordt dan natuurlijk ook gelardeerd met een gezonde portie humor, die soms wat aan de schunnige kant is (je gelooft het niet … :-)). Het eerste wat mij opviel van de pianobar was dat het niet bijzonder druk was. Er zaten een paar vrijgezellenfeestjesgezelschappen (dat moet driedubbele woordwaarde bij Scrabble zijn), een paar mensen die van het honkbal doorgegaan worden en een stuk of wat toeristen (uit Japan en Duitsland, naast ons natuurlijk). Met een man of vijftig was je er denk ik wel. We namen snel plaats en de eerste bekende nummers vlogen al over het podium heen. Ok, het waren niet de allerbeste zangers en het waren niet de allerbeste pianisten, maar pianist Mark en zijn vriend van wie ik nu de naam vergeet weten er wel een feestje van te maken.

Binnen bij Louie

Uiteraard konden wij niet achter blijven en daarom gaven we al snel het eerste verzoekje vergezeld van een mooi dollar biljet door. Pianist Mark keek even moeilijk en zei met een droevig gezicht: "deze heb ik net al gespeeld" …… om daarna met een grote grijns op zijn gezicht te zeggen….."BUT I LOVE MONEY!!!", waarvan hij in zijn variant van Highway to Hell losbarste, luid meegezongen uit drie Hollandse kelen. Sommige andere verzoekjes van ons werden ook nog ingewilligd, zoals Proud Mary, maar andere bleken de pianisten niet te kennen. Dat ging Simon wel even oplossen, want toen een van de pianisten naar het toilet ging, ging hij erachteraan en liet hem daar even een stukje van Long Tall Glasses van Leo Sayer horen, volgens Simon echt een liedje voor een piano bar. Op een gegeven moment mochten er ook drie dames op de piano gaan zitten, een mooie combinatie van white trash, een dametje en een Duitse die geen woord Engels begreep. De pianisten gingen daarna "improviseren" om liedjes over de dames te maken, maar daar kan ik niet teveel over schrijven, vanwege het volwassenen gehalte hiervan :-).

Dat het ondanks de geringe publiek toch erg gezellig was, bleek wel uit het feit dat we het na zo een volle dag toch tot 1 uur 's nachts vol wisten te houden. Daarna was het nog 45 minuten rijden naar het hotel, zodat pas om een uur of kwart over twee de lichten in kommer 105 van het La Quinta Dallas/ LBJ uit gingen.

Texas Rangers vs Detroit Tigers

Everything is bigger in Texas!

Met het goede gevoel van de Dallas Cowboys nog in lijf en leden, vertrokken we bijna direct door naar het volgende sport evenement, namelijk de honkbal wedstrijd tussen de Texas Rangers en de Detroit Tigers. De stadions liggen hemelsbreed een kilometer van elkaar af en rondom de stadions zijn tal van eetgelegenheden, dus veel te reizen hadden we niet. Voorafgaand aan de wedstrijd had Rene, die de kaarten had besteld, een mail gekregen met een voorbeschouwing en tot mijn vreugde speelden twee van de beste pitchers van de hele MLB, Yu Darvish en Justin Verlander tegen elkaar. Mijn vreugde werd nog groter, toen de zon doorbrak en ook geen aanstalte meer maakte om weg te gaan. Goedkoop is het allemaal niet bij de Rangers trouwens. Parkeren kostte in dit geval 20 dollar en een biertje startte bij 7,50 dollar. En als je bij het baseball bent, dan moet je natuurlijk welk in de traditie mee en kun je er niet onderuit om een hotdog te gaan eten. In de gehele traditie van Texas is alles hier groter, zo ook de hot dogs (voor de som van 9,50 dollar, trouwens, exclusief belasting). Rene liet deze keer verstek gaan, Simon nam de Texas dog, maar ik deed wat dwars en nam de Chicago dog (goede herinneringen aan!!). In het stadion zelf hadden we uitstekende plekken, alleen waren ze toch wat krap, maar dat werd in inning 1 tm 3 en 6 tm 9 opgelost, doordat mensen te laat kwamen of alweer eerder weg gingen, zodat we niet heel lang bij elkaar op schoot hoefden te zitten. De wedstrijd zelf was weer geweldig, alleen volstrekt anders dan verwacht. Ik had op een "pitchers duel"  gerekend, met heel weinig punten, maar de slagploegen kregen het beste voor elkaar, waarbij zelfs Justin Verlander (algemeen beschouwd als de beste pitcher ter wereld) na 2 2/3 inning en met 8 punten tegen daarin het veld moest ruimen. Ook Darvish leek die kant op te gaan, maar herpakte zich en bleef uiteindelijk 8 innings staan. Wederom een geweldige ervaring, helemaal gaaf om hier weer geweest te zijn. Go, Rangers, go!!!! 

Dallas Cowboys Stadium Tour

De twee nieuwe top aankopen van de Dallas Cowboys

Na de heerlijke lunch en een helaas mislukte poging door Simon om een setje Legendary Skylanders bij Toys R Us te kopen, kwamen we al snel aan bij het stadion van de Dallas Cowboys (de sportclub met de hoogste "waarde" ter wereld, net boven Manchester United en New York Yankees). Dat kon ook niet anders, want het stadion is erg groot. Gelukkig kregen we via borden aanwijzingen waar we moesten parkeren voor de start van onze Stadium Tour, want als er meer dan 30.000 parkeerplekken zijn, dan wil je niet per ongeluk even aan de andere kant staan, want dan wordt het een fikse tippel. Keurig om 15.00 uur begon de tour  door het stadion en wat je in ieder geval ervan kunt zeggen: het is groot! Onze gids was ook geweldig en vertelde leuke verhalen en wetenswaardigheden. Zo kan het stadion 100.000 toeschouwers huisvesten, dat is het dubbele van de Amsterdam Arena. Boven het veld hangt ook de grootste TV ter wereld, die de leuke som van 4 miljoen dollar heeft gekost en per uur 600 dollar aan stroom verbruikt. Het is nogal wat. Iedere plek heeft uitstekend zicht, wat een vereiste was voor de architect om aan te voldoen.

De drie musketiers op de middenstip van Cowboys Stadium

We kregen een tour van alle tribunes, waar Rene het op een gegeven moment te kwaad kreeg door zijn hoogtevrees (het was ook best een stukje steil op sommige onderdelen). In het stadion zijn ook een flink aantal kunstwerken te zien, ik weet niet of de football fans daar nu echt veel ook voor hebben, maar er is een app te downloaden die je langs alle kunstwerken leidt en de kunstenaars over hun werk laat vertellen. Persoonlijk vond ik de kleedkamers van de cheerleaders en de spelers net iets interessanter, met name die van de spelers, omdat je daar ook de shirts van drie van de topspelers aan kunt trekken. Dat moest natuurlijk gebeuren. Daarna kregen we zicht over hoe de Cowboys het veld op koment, dat is gewoon dwars door het publiek heen en het veld op bij de 50 yard lijn (in tegenstelling tot alle andere stadions in de NFL waar ze via een hoek het veld op komen rechtstreeks vanuit de kleedkamer). Als klap op de vuurpijl mochten we ook nog het veld op en als je daar staat zie je pas echt hoe groot alles is. Het was ook wel bijzonder om op het heilige gras (nou ja, astro turf) te mogen lopen en zelfs even een balletje te gooien. Al met al een absolute aanrader om heen te gaan!

Met uitgeruste voetjes naar Thai House

Spicy Noodles, yummie!!!

Na het bezoek aan Lone Star Comics zaten we even met een probleem? Wat nu te doen, want er stond weinig op de agenda en we hadden toch flink wat tijd over. Gelukkig is er dan altijd nog wel een Foursquare Badgehunt die we kunnen doen, dus daar besteden we nog een half uurtje aan om die uit te voeren (lezers denken nu dat we gek zijn, maar ik zeg altijd maar "as long as you like it and it doesn't hurt anybody else.....just do it), maar daarna was de koek even op. Totdat we het briljante idee kregen om eens te kijken of er in Arlington ook een voetmassage te krijgen was. En wat denk je? Die was er, bij Xi'an Foot. Simon en ik hadden ons oog laten vallen op een uurtje massage, maar Rene had hier geen trek in, dus beperkten we het tot 30 minuten, wat weer erg verkwikkend werkte. Daarna was het tijd voor onze lunch, die we bij Thai House gingen gebruiken. Het was er niet heel erg druk, wat achteraf gezien raar bleek, want de prijs kwaliteit verhouding was buitensporig goed! Er waren speciale lunch menu's die bestonden uit een kleine loempia, een tom yan kai soep en een hoofdgerecht (in mijn geval een spicy noodles met kip gerecht) voor de somma van 6,95 dollar, dat was echt een koopje!! Zowel Rene, Simon als ik aten de bordjes schoon leeg en we hadden een zeer voldaan gevoel, ook niet te vol, wat hier in de USA nog wel eens wil gebruiken. Toen ik de rekening kreeg zag ik dat we voor 3 personen 25 dollar moesten  betalen!! Dat was wel erg goedkoop en een nadere bestudering liet zien dat de drank niet de rekening was verschenen, dus dat vertelde ik toch maar even aan de eigenaar die me daar zeven keer voor bedankte. De rekening werd toen een giga 29 dollar, dat deed wel even pijn natuurlijk. Nu zullen er niet snel veel mensen die dit blog lezen in Arlington komen, maar mocht je hier verzeild raken en om een lunch verlegen zitten, Thai House is the place to go!! 

Arlington

Het oldschool gevoel

We hadden besloten om donderdag de dag in Arlington door te brengen. Arlington is een zelfstandige stad, maar valt wel onder de besturing van Dallas. Het staat niet bekend als de meest dynamische stad ter wereld, maar is met name bekend vanwege het feit dat de stadions van de Dallas Cowboys en de Texas Rangers er staan. Onze eerste stop was er echter een "uit de oude doos". Jaren hadden we vroeger in comics gelezen over Lone Star Comics, de grootste comic winkel van Texas met een van de grootste backissue voorraden ter wereld. We arriveerden hier om 10.50 uur en wilden naar binnen, maar de deur was nog op slot. Dar gaf een oldschool gevoel, want als echte fanboys waren we er dus al voordat de winkel open ging. Om 11 uur strak ging Lone Star Comics los en........sprong er iemand uit zijn auto om nog voor ons de winkel naar binnen te rennen. Ze zijn er dus nog, de echte liefhebbers :-).

De korte samenvatting van ons bezoek: er staat nog wel comic in de naam van de winkel, maar die hebben ze haast daar niet meer. Alle back issues staan in een pakhuis en moeten on line ontsloten worden (wel humor, de manager zei dat ze dat kort geleden besloten hadden, namelijk pas 11 jaar geleden). De trade paperbacks en hardcovers nemen ongeveer 10% van de winkel in beslag, evenals de nieuw uitgekomen comics. Er is wat speelgoed, maar het is voornamelijk een spellen winkel geworden. Dat betekende dat de score erg tegenviel (een hardcover van Rio voor Rene en een paar sleutelhangers voor Simon) en dat we na 30 minuten weer buiten stonden, terwijl we hadden verwacht hier anderhalf uur binnen te zijn.

Texas Tornados

Tornado in Texas met grote schade

Donderdagochtend weer vroeg uit de veren, in de ontbijtruimte stond de televisie al aan en met laptop en jus d'organge ging ik zitten om ons vakantiebon bij te werken. Toch werd mijn oog getrokken naar de televisie die aan stond en die de hele tijd over een ding ging: de onverwachte tornado's die over Texas hadden getrokken. De ergste hadden het stadje Cleburne getroffen, waar meer dan 50% van de huizen verwoest was. Ik moest natuurlijk even googlen naar waar Cleburne dan precies ligt en wat bleek? Dat was op iets minder dan een uur afstand dan waar wij woensdagavond waren. Het noodweer waar wij in terecht gekomen waren was dus de uitloper van deze tornado geweest, wat in ieder geval veel van het noodweer qua regen en storm verklaarde. Gelukkig was de wind nu helemaal weggetrokken en hoewel er nog onstuimig weer voorspeld werd, zag het er een stuk beter uit dan de avond van woensdag! Om onszelf een hart onder de riem te steken om de dag verder weer aan te kunnen, namen we een ontbijt in het Dream Cafe nabij Elm Street om daarna ons dagprogramma in te zetten.

Geen fijne reis terug

Na de rekening bij Deep Sushi betaald te hebben speerde ik de 20 meter naar onze auto om drijfnat door de slagregens de auto binnen te kunnen springen. Ik reed de auto voor, zodat Simon en Rene redelijk ongeschonden bleven. Maar wat te doen? We wilden toch wel iets van Deep Ellum mee krijgen, dus reden we naar een van de populairste bars in Deep Ellum, Double Wide. Maar de 1,5 kilometer daarheen lieten al zien dat het een best obstakel zou worden, want door de regens was het zicht heel erg gering. Bij Double Wide bleek nergens parkeerplek te zijn en inmiddels stonden er ook drie politie wagens de buurt af te zetten. Voor ons een reden om maar huiswaarts te keren. Dat was eenvoudiger gezegd, dan gedaan. We reden over enkele straten van Dallas, waar zoveel water lag, dat het leek alsof je door een rivier reed. Op een gegeven moment lag er zoveel water, dat het al bijna op de motorkap al lag. Daar doorheen rijden zorgde ervoor, dat er een golf over de auto heen ging, leek bijna of we in de Amazone terecht waren gekomen, maar dan zonder diesel 4x4 wagen. Gaf een adrenaline stootje enerzijds, maar was ook echt wel even schrikken. Al met al kwam ik er met behulp van Rene als navigator goed doorheen, het was voornamelijk niet te snel rijden en goed om je heen blijven kijken en ruimte laten. Er waren ook mensen die de auto aan de kant zetten onder bruggen en enkele idioten die als een gek over de linkerbaan doorreden. Met een minuut of twintig waren we weer in het hotel, best even intensief geweest, maar de laatste vijf minuten waren weer bijna "normaal" in de regen rijden. Erg jammer dat dit ons bezoek aan Deep Ellum dwarsboomde, want we zagen best een aantal leuke locaties. Maar ruimte in het programma voor een hernieuwde kans is denk ik niet te maken :-(.

Deep Sushi, Deep Ellum, Deep inks

Het eten was goed bij deep Sushi

Deep Ellum is het uitgaansgebied voor de rock n roll bevolking van Dallas. Daar moesten we natuurlijk heen als ouwe rockers die we zijn. De start van de avond gingen we doen bij Deep Sushi, om eens van de hamburgers en steaks af te kunnen blijven. We hadden er zin in, want het was inmiddels droog geworden en er was een lekkere temperatuur ontstaan. Bij Deep Sushi begrepen ze weinig van onze bestellingen, terwijl we toch geen Russisch spraken. We bestelden twee rolletjes sushi vooraf (toch apart dat Amerikanen gewoon cream cheese in de sushi stoppen), dat ging nog goed, maar daarna bestelde ik een hoofdgerecht en verdween de ober zonder dat Rene en Simon iets konden bestellen. Ik dacht dat hij de bestelling na het voorgerecht op zou nemen, maar bij het uitserveren daarvan, kwam ook gelijk mijn hoofdgerecht. Gelukkig mochten Simon en Rene gelijk bestellen, maar mijn bord weer meenemen zodat we gezamenlijk konden eten, dat was er niet bij. Inmiddels hoorde ik wat rare geluiden boven ons. Een hard getik. Wat bleek? Het was keihard gaan hagelen, waarbij hagelstenen zo groot als knikkers uit de hemel kwamen. Dat werd gevolgd met enorme licht flitsen en donderslagen en een stortvloed aan regen. We hoopten dat het snel over zou trekken, want in dit weer over Deep Ellum lopen ging niet werken natuurlijk. Maar na een dessert dat dezelfde manier verliep als het hoofdgerecht en ongeveer anderhalf uur wachten was wel duidelijk dat het niet even over zou drijven. Er moesten dus andere acties ondernomen worden…..

Sixth Floor Museum

Dealey Plaza

Na het ontbijt vertrokken we naar de eerste activiteit van de dag: het Sixth Floor Museum. Dit museum staat in het teken van de moord op John F. Kennedy, maar is meer dan dat. Het vertelt ook iets over de persoon Kennedy en de invloed die hij heeft gehad op de tijd waarin hij leefde. Na de auto geparkeerd te hebben (er was een parkeerplaats bij het museum, maar Rene vond een mooie plek voor ons een kilometer verder op, zodat we ook nog tijdens de wandeling een mooi stukje Dallas mee konden pakken), kwamen we bij het museum uit, waar Simon direct door iemand aangeklampt werd door een zeker persoon die hem een krantje onder zijn neus duwde en vervolgens een theorie over de moord begonnen te vertellen. We dachten gelijk aan een "conspiracy theorist", maar uiteindelijk bleek het gewoon iemand te zijn die de krantjes verkocht, we kwamen er namelijk een aantal meer tegen. Zelfs de complot theorie lijkt inmiddels gecommercialiseerd te zijn :-(. In het museum was het best druk, we werden via een audio tour in anderhalf uur door het museum geleid, waarbij je ook een blik kunt werpen uit hetzelfde raam waar Lee Harvey Oswald heeft gezeten en welk uitzicht hij had toen hij JFK neerschoot (als we de CIA en de FBI mogen geloven). Ik vond het een indrukwekkend bezoek, maar wel met de audiotour erbij, anders gaat er toch veel verloren. Ook de films die gedraaid worden zijn meer dan de moeite waard!! 

De meest gefotografeerde plek van Dallas

Na het bezoek aan het museum liepen we nog wat door de buurt en zagen we onder  andere de plek waar Kennedy echt neergeschoten werd (nog steeds staat er een kruis op de weg dat een van de meest gefotografeerde plekken van Dallas was, wij deden er vrolijk aan mee), Dealey Plaze, The Grassy Knol, het Kennedy Memorial landmark en nog diverse wat kleinere bezienswaardigheden (zoals onder andere de plek waar het eerste huis van Dallas gevestigd was). Waar we verwacht hadden dat allemaal mensen ons gingen bestoken met verhalen over de dood van JFK, hun complot theorieën daarover, we hebben het allemaal niet gezien. Wellicht dat door het slechte weer ze toch maar thuis waren gebleven om verder onderzoek te doen in plaats van het gospel te verkondigen.  Maar dit deel van Dallas is leuk voor een bezoekje van een halve dag, daarna hield het voor ons wel op, precies zoals we gepland hadden.

Kozy Kitchen

Ontbijt bij Kozy Kitcheb

Ondanks dat er best een aardig ontbijt in het hotel lijkt te zijn (eenvoudig, doch voedzaam), hadden we besloten om de start van de dag te vieren bij Kozy Kitchen, dat door velen gezien wordt als een van de beste ontbijtplekken van Dallas. vanuit het hotel hadden we gezien dat de hele weg inmiddels vol zat met verkeer vanwege het slechte weer, maar we hadden deze keer geluk: wij moesten precies de andere snelweg hebben dan waar we op uitkeken, hebben we eindelijk ook eens geluk daarmee. Bij Kozy Kitchen was het niet echt druk te noemen. Misschien kwam het door het weer, misschien door het tijdstip (we waren er rond 9.30 uur), misschien omdat het woensdag was…..maar er waren twee tafels bezet toen wij binnen kwamen. Een gezellige ober kwam al vlug toesnellen en vijf minuten later waren de ontbijten besteld, voor het eerst deze vakantie had ik er een pannenkoekje en een wentelteefje bij. Als je in de USA bent, dan hoort dat er natuurlijk ook bij. Dat er dan ook weer een bakje met gebakken plakjes worst bij zat, daar had ik dan weer niet op gerekend, maar die waren eigenlijk ook best ok. Lekkere plek om de dag te beginnen en als je er als barber shop koortje gaat zingen ("all together now….."), dan wordt het nog gewaardeerd ook!