Van de weg gehaald

Hopen dat ik hier geen gezeur mee krijg....

Omdat we een flinke reis naar St Louis voor de boeg hadden en we niet supervroeg op wilde staan, besloten we om het ontbijt bij Arcade maar te laten vervallen en gebruik te maken van het ontbijt dat bij het Hampton Inn geserveerd werd. Niet geweldig, maar het kon ermee door en om half negen reden we weg. De weg ging wel heel voorspoedig en ik reed de nodige tijd van onze verwachte aankomsttijd aan, maar wel iets harder dan toegestaan. Met nog 35 mijl te gaan terwijl ik flink wat te hard reed, volgde echter het doomscenario, want in mijn achteruitkijk spiegel zag ik de highway patrol met sirenes aan verschijnen. Een lang verhaal kort te maken: ik mocht mee de politie wagen in om tekst en uitleg te geven (wat uiteraard niet lukte, want ik had geen steekhoudend verhaal waarom ik zo hard reed). Daar kreeg ik een bekeuring van 127 dollar (zeg maar 100 Euro), wat vervelend was. Maar wat ik vervelende vond is dat ik eigenlijk op de hoorzitting moest verschijnen! Dat is een formele procedure waar je onderuit kan als je schuld bekend en dat deed ik, maar dan moet je dus cash geld in en enveloppe stoppen en naar de plaatselijk rechtbank sturen. Dat is wel erg middeleeuws. Dezelfde dag uiteraard nog gedaan en op de bus gegooid, want ik wil er geen aantekening voor krijgen als ik volgende keer weer naar de USA reis. Eens kijken hoe ik dat goed kan blijven volgen, zodat dit snel en correct afgehandeld wordt. Als iemand hier tips over heeft, dan hoor ik ze graag van jullie!! Erg vervelend, maar het is gebeurd en dan moet je het maar achter je laten.

Beale Street

In Memphis koop je een big ass beer!

Beale Street. Het werd door iedereen als de ultieme plek voor uitgaan gezien. We waren dus erg benieuwd wat dit ging worden en om 20.00 uur parkeerden we (met behulp van een bijzonder behulpzame Amerikaan) de auto op een parkeerplaats in de buurt en liepen naar Beale Street toe. De tip die we hadden gehad (diverse malen) was om een "big ass beer" te kopen en dan Beale Street af te lopen om te luisteren waar de beste muziek was en daar dan neer te strijken. Dat leek ons niet alleen een goed idee, maar ook een bijzondere ervaring (ik had in dat kader mijn oog laten vallen op een big ass San Pellegrino, maar dat mocht de pret niet drukken...). Maar wat schetste onze verbazing: wij hadden een ongelofelijk lange straat verwacht met allerlei plekken waar muziek losbarstte, een beetje lijkend op Broadway in Nashville. Maar dat was het zeker niet. Muziek was er genoeg, maar Beale Street is echt heel erg klein. En ook vond ik de sfeer wat opgefokter dan ik in Nashville beleefd had. Hoewel de Juke Joints waar we langs liepen goed op stoom kwmaen, belsoten we uiteindelijk om onze tenten op te slaan in het Blues City Cafe. Daar speelde een band van drie mensen allerlei nummers van The Million Dollar Quartet (Elvis Presley, Carl Perkins, Johnny Cash en Jerry Lee Lewis), waarbij de nadruk tijdens de twee sets die wij hebben gezien op Johnny Cash lag (en waar we leerden dat Johnny Cash maximaal vier niet verdrietige liedjes geschreven en uitgebracht heeft :-)). De band speelde erg goed, hoewel ik zelf vond dat de zanger wat teveel aan het praten was, maar daar hadden de anderen geen last van. Het personeel was daarentegen wat minder "up to the task", want we hadden een ongelofelijk chagrijnig wijf dat ons hielp. Uiteindelijk jammer voor haar, want dat betekende geen fooi, als je zo tegen mensen gaat doen (zelfs trucs als 9 losse dollars terug geven als wisselgeld brachten voor haar geen soelaas :-)). Rond half twaalf taaiden we af, met de conclusie dat we met wat we nu gezien hadden Nashville aanzienlijk leuker vonden dan Memphis, maar ook in ogenschouw nemend dat we in Nashville 4 dagen hadden en in Memphis krap een dag, dat zal de stad zeker geen recht aan doen.

Woensdag op naar Saint Louis!

Outback Steakhouse

Ons diner bij in de Outback

Na een flinke autorit, Graceland en Sun Studio, begon de energie wel wat weg te zakken. Tijd om de reserves weer op te laden voordat we naar Beale Street zouden vertrekken. De keus voor ons diner was gevallen op Outback Steakhouse.  Verrassend genoeg is de specialiteit daar biefstuk en door mijn bezoek in Las Vegas aan deze keten dat ze die erg goed klaar konden maken. En ook dat de porties niet zo schrikbarend groot waren. Onze ober deze avond was Kevin, een boom van een kerel, die ons goed wegwijze maakte door de kaart van Outback. We namen wat kleine voorafjes (uitensoep en tonijn) om de smaakpapillen wat uit te dagen, om daarna ons te storten op bieftstuk die tot perfectie gebakken was (voor de kenners, een serieuze uitdager voor Loetjes, die het op punten nog net weet te winnen in mijn beleving). Het was dan ook niet verwonderlijk dat alle bordjes schoon op naar de keuken terug gingen. En door de normale portionering, was er ook nog ruimte voor een dessert, waarbij Simon en ik ons lieten verleiden tot de Key Lime Pie, die inderdaad beter was dan hetgeen we op Key West gegeten hadden.

Dit alles in een bijzonder ongedwongen sfeer, een manager van de zaak die wel aanwezig was, maar op een hele leuke manier met gasten en personeel om ging en een topper als ober was het een geslaagd diner. Nu op naar Beale Street (waar we voor Kevin een "big ass beer" moesten nemen, wat lastig voor mij als geheel onthouder :-)).

Sun Studio

Het mekka van de rock n roll muziek!

Onder het genot van enig samenzang van Elvis liederen, reden we direct van Graceland naar Sun Studio. Dat was een korte rit, het duurde langer om de juiste ingang naar de parkeerplaats achter Sun Studio te vinden, want die was goed verstopt, in ieder geval voor mij, want ik reed er drie keer langs voordat ik de Jeep naar binnen kon slingeren. Toen we Sun Studio binnen liepen leek het er even op dat we bij de bejaardensoos binnen waren gekomen, want de gemiddelde leeftijd van de deelnemers aan de toer lag ruim boven de 70 jaar. Maar het zorgde er ook voor dat we niet met de eerstkomende rondleiding mee konden, dat werd een half uurtje later. Geen punt, want we konden aan de "bar" die nog grotendeels authentiek was een aantal versnaperingen gebruiken. Voor Simon en Frank werd er door Ray (wat een meisje bleek te zijn en later ook onze gids) zelfs een verse port koffie gezet. En konden we ook de gift shop eens goed bekijken, waarin we natuurlijk als echt Nederlanders onze ogen lieten vallen op de aanbiedingen (vier T-Shirts halen en drie betalen en caps voor de halve prijs). Wat ons ook allemaal direct opviel was de "goede sfeer" die bij Sun Studio hing. Het is moeilijk te beschrijven, maar je ademt hier echt de lucht die door rock n roll grootheden als Elvis, Carl Perkinks, Jerry Lee Lewis en Elvis Presley ook ingeademd is, en in recentere tijden bijvoorbeeld door de heren van U2. Maar het was er ook erg relaxed en ongedwongen en de mensen die er werken zijn lekker ad rem en je kunt er een grap mee maken. Je voelt je direct thuis en dat maakt de setting voor een leuke toer precies zoals hij moet zijn.

Op de foto met Ray van Sun Records

De toer zelf dan. In dit soort gevallen valt of staat dat toch echt met de gids die de toer verzorgt. Die kan zoiets maken of breken, want de rondleiding zelf beslaat namelijk om precies te zijn twee locaties (vooruit, drie, als je het kantoortje van de secretaresse meerekent). Wij hadden het erg met Ray getroffen, want zij kon zich echt helemaal inleven in de geschiedenis van Sun Studio. In principe is de toer niets anders dan een aantal vitrines waar zaken in tentoongesteld worden, zoals oude gitaren, foto's platen (kamer 1) en de opname studie die nog steeds gebruikt wordt (kamer 2). Maar als zij er dan enthousiast over ging praten, een dansje ging doen en uit volle borst meezingen, dan gaat het allemaal voor je leven en als je je ogen dichtdoet dan kun je je voorstellen dat je naast Johnny Cash staat, terwijl hij Folsom Prison Blues aan het opnemen is. Een weetje daarvan is bijvoorbeels dat Cash een heel specifiek geluid op zijn gitaar wist te bewerkstelligen door een dollar biljet onder de snaren van de hals van zijn gitaar te stoppen, omdat hij geen geld voor een steel guitar had. En als hoogtepunt mochten we op het laatst op de foto met de microfoon waar alle grootheden hun nummers in hadden gezongen, de kop ervan was wat lam, maar met zo een relikwie moet je natuurlijk op de gevoelige plaat!

Al met al een bijzonder geslaagd bezoek, trek er twee uurtjes voor uit als je in Memphis bent en je zult zeker niet teleurgesteld worden. Sterker nog, je gaat met een grote lach op je gezicht hier weg! Rock n Roll!!!

Graceland

Bij aankomst in Graceland

Het optrekje van wijlen Elvis Presley lag op ongeveer een kwartier rijden van ons hotel. Op de parkeerplaats aangekomen, zagen we dat het niet bijster druk ging zijn. Dat werd bevestigd bij het loket waar we onze kaartjes moesten halen, daar werd namelijk aangegeven dat we op ieder moment dat we wilden we op de toer van Graceland konden gaan, terwijl normaal je vast zit aan een bepaald tijdsslot. Dus we hadden nog even tijd om snel een hapje te eten. Die bleken we ook nodig te hebben, want het personeel in Rockabilly's Diner was niet het snuggerste wat we ooit tegen zijn gekomen de afgelopen dagen. Maar wat je er wel kunt krijgen is de gegrilde sandwich met pindakaas en banaan, een favoriet van de King (hij at er veel van, dat kon je ook wel goed zijn in zijn laatste dagen :-)). Na hier bijgetankt te hebben, stapten we in de bus om de weg over te steken, zetten we de koptelefoons op die we gekregen hadden bij het instappen en drukten op de "play" knop om deze audio toer van Graceland te starten.

Het graf van Elvis

Het huis was niet extreem groot. Als je het vergelijkt met de mega gebouwen die de supersterren van deze tijd neerzetten is het zelfs een beetje aan de kleine kant. Zeker als je nog in ogenschouw neemt dat Elvis ook nog zijn halve familie in het huis erbij liet wonen. Maar je moet het natuurlijk in de tijdsgeest zien, zeg maar de periode tussen 1960 en 1977. Dat geldt ook voor de inrichting die er gekozen is, want persoonlijk vond ik het van een ongelofelijke lelijkheid getuigen. Natuurlijk, je ziet dat het allemaal erg duur en erg kwalitatief goed spul is en Elvis had in die tijd echt het nieuwste van het nieuwste op gadget gebied en dan ook nog in een hoeveelheden waar je eng van werd (plusn natuurlijk de gouden kranen in de badkamer.....), maar hoewel het zeker erg duur zal zijn geweest is het woord dat het meest bij me bovne komt drijven "kitsch". Wat op mij echter een enorme indruk maakte was een gebouw naast het huis, te weten de "trophee room". In deze kamer zijn alle gouden en platinum platen opgehangen, evenals een heel aantal andere zaken die de prestaties van The King laten zien. Denk daarbij ook aan de films die hij gemaakt heeft, de grote concerten die hij gegeven heeft en alle goede doelen die hij ondersteunde. Dan zie je pas wat een indruk Elvis op de wereld gemaakt heeft. Dat wordt nog even voorgezet in de Racket Ball Room, waar een uitstalling is van kleren en platen en voornamelijk de focus legt op de mega concerten die Elvis gekeken heeft, zoals Aloha from Hawaii, waar wereldwijd meer dan 1,5 miljard mensne live naar gekeken hebebn, onvoorstelbaar!!!! De toer eindigt bij het graf van Elvis, waar fans nog dagelijk zaken bijzetten, van bloemen tot beren tot brieven en zelfgemaakte knutselwerken. Hoewel hij inmiddels al 35 jaar overleden is, leeft Elvis nog steeds bij velen door.

Na het landgoed gezien te hebben keerden we terug voor wat kleinere tentoonstellingen, zoals de auto verzameling (deze man had flink wat coole auto's!!) en het vliegtuig van Elvis, de Lisa Marie. Ook allebei erg leuk, maar wel klein. Na deze gezien te hebben, hadden we de hoogtepunten wel gezien (je kon ook nog naar twee films kijken van concerten) en vertrokken we naar de volgende plek in Memphis die voor ons een "must see"  was, namelijk Sun Studios.

Reis naar Memphis

Een echt ouderwets pompstation

Dinsdagochtend was het tijd voor de eerste "roadtrip" van deze vakantie. Met hulde aan Rene voor zijn opofferingsgezindheid vertrokken we om half acht vanuit Nashville naar Memphis. Geheel onverwacht stuurde het navigatie systeem ons door enkele binnenwijken van Nashville, terwijl we al snel een snelweg passeerden met daarop het bord "Memphis, 220 miles". Dat voelde niet goed en Rene wist in een korte periode ten tweede malen hulde te vergaren door de navigatie te overrulen en het bord te volgen ipv naar de navigatie te kijken. Dat bleek een uitstekende insteek, want onderzoek van Simon leerde dat de instellingen niet op snelste tijd, maar op kortste afstand ingesteld stond! De reis ging verder voorspoedig, we moesten een maal van de weg af voor een plaspauze en eenmaal om te tanken. Dat laatste was wel een gebeurtenis, want we kwamen bij een echt ouderwets Amerikaans pompstation uit, waar je niet in de keuken wilde kijken hoe de snacks klaargemaakt werden. Een uur later kwamen we al in Memphis aan, en het Hampton Inn vonden we na het slechts een keer gepasseerd te hebben :-). We waren erg vroeg (half een), maar gelukkig waren de kamers al klaar. Dus snel de spullen boven neerleggen en op naar Graceland.

Laatste avond in Nashville

Nancho vulkaan bij Jimmy Buffet

De laatste avond in Nashville werd op twee belangrijke locatie doorgebracht, te weten Margaritaville en The Second Fiddle. Maar voordat we daar kwamen, brachten we eerst nog even een bezoek aan Boots County, om te kijken of er cowboy laarzen gekocht moesten worden gezien de heerlijke aanbieding "buy one, get two free". Bijna niet te verslaan natuurlijk, maar dan moeten de laarzen wel mooi zijn en ook nog lekker zitten en een combi van deze facetten voor drie paar konden we helaas niet vinden :-(. Daarom maar door naar Jimmy Buffet's Margaritaville.  Ook deze tip hadden we gehad van Michael, de vader ban Thymo. Zelfs op maandavond was het daar nog erg druk, maar een tafel voor vier jonge goden uit Nederland kon nog wel gevonden worden. Als voorgerecht bestelden we de Nancho Vulcano en kregen te horen dat deze best wel groot was. Dat was geen probleem, want we wilden hem toch met zijn vieren opeten. Nou, dat viel tegen, het was wel een probleem, want het was echt een gigantische berg nancho's met cheddar, bonen, salsa, jalapeno, bosui en sour cream. En zelfs met zijn vieren kregen we die niet weggewerkt.

Ik voel me net Wickie de Viking

Daarna volgende fajitas voor Simon, fried chicken voor Frank en Jambolaia voor Rene en mij. Allemaal erg lekker, maar al met al te grote porties, wat betekende dat Rene als enige zijn bordje leeg at (grote jongen!!!!), en dat voor de anderen de uitspraak "eet dan in ieder geval je vlees op"  gold. Het dessert viel deze keer dan ook spreekwoordelijk van tafel. We waren eigenlijk net op het moment aangekomen dat we weg wilden gaan, toen er een vrouwelijke piraat op stelten (jaja, je leest het goed) bij ons aan tafel kwam staan, die voor iedereen een hoed van ballonnen aan het maken was. En op vakantie ontkom je er dan niet aan om hier even aan mee te doen. Rene kreeg een papegaai op zijn hoofd, Simon een soort DNA string, Frank een landshark en ik was helemaal de gelukkige, want voor mij werd er een viking helm (rood) gemaakt inclusief de hoorns (blauw) en haar (geel). En het geheel was natuurlijk niet af zonder dat ik er een zwaard bij kreeg, deze keer het zogenaamde Blackzilla zwaard genoemd. Al met al was deze piraat bijna een half uur bezig om alle hoeden voor ons te maken en we moesten dan ook plechtig beloven om er zorgvuldig mee om te gaan en er een hele avond lol van te hebben. Dat beloofden we ook, met als toevoeging dat we dat zeker gingen doen tot aan de deur van het restaurant. En daar hebben we ons ook echt aan gehouden, want zodra we buiten waren, had Simon zijn item al weggegeven en binnen twee minuten volgden de anderen ook. Maar wat wel zeker was: de mensen aan wie we de ballonnen hebben gegeven, hebben er heel erg veel plezier van gehad, zo dronken waren ze namelijk allemaal wel!!!

Na het eten nog even honky tonking bij The second Fiddle en daarna ons klaar maken voor de reis naar Memphis, morgenochten half acht rijden we strak weg. Elvis, here we come!!

A little bit more shopping

Veel laarzen bij RCC Western Clothing

Op de terugreis van Lebanon, keken we naar het plan voor de rest van de dag. Dat bleek redelijk ambitieus te zijn, want we zouden voor ongeveer een uurtje naar Broadway gaan (langer kon vandaag niet ivm ons bezoek aan de Grand Ole Opry later deze dag) en dat was echt niet de moeite waard. What to do? We besloten om het plan een beetje om te gooien om het meeste uit de dag te halen. Dicht bij de Grand Ole Opry ligt het winkelcentrum Opry Mills. Dat staat voor maandag gepland qua bezoek, maar als we er nu heen zouden gaan, konden we daar een aantal zaken alvast afhandelen, zodat we maandag tijd voor Broadway over zouden hebben. Flexibel als we zijn was dat plan snel werkelijkheid geworden en nadat we onze achterbak geleegd hadden in de Best Western, reden we snel door. Heel snel had ook weer niet gehoeven, want de Opry Mills ligt op minder dan vijf minuten rijden van ons hotel, dus we waren er zo.

Rene met zijn tweelingbroer Calvin

Wat kun je zeggen over Opry Mills na een eerste bezoek van ongeveer anderhalf uur? Nou, het is in ieder geval groot. Sterker nog: het is heel erg groot!! Minimaal zo groot als Sawgrass Mills in Fort Lauderdale en groter dan alle outlets die ik eerder gezien heb. Maar wat Opry Mills nog "drukker" maakt is dat enerzijds er een aantal grote winkels zitten, maar anderzijds er op sommige stukken echt heel veel kleinere winkels op elkaar gepakt zitten, waardoor je om de paar meter met een andere etalage en andere indrukken geconfronteerd wordt. Dat is niet mis, zelfs niet voor een ervaren shopper als ikzelf ben! Voor zaterdag (dan zal het uiteraard nog drukker dan normaal geweest zijn), was er een duidelijk target en dat was om aan de Lego vraag van Daan en Jeroen te voldoen en dat is gelukt. Maar we bezochten twee andere winkels ook met wat meer dan gebruikelijk aandacht. De eerste was RCC Western Stores, een walhalla voor de lieverhebber van western kleding. De prijs was helaas niet de onze, maar een noodzakelijk item konden we niet laten liggen, namelijk onze cowboy hoeden. Drie van de vier musketiers deden hier hun aanschaf, de vierde weigerde structureel (inzendingen voor wie degene is die verzaakt kunnen op het blog ingeleverd worden).

Na dit bezoek aan RCC wilden we naar de Jeep terug lopen, maar per ongeluk liepen we langs de outlet van Tommy Bahama en daar moesten we natuurlijk wel even binnen vliegen. En daar kwamen de koopbeesten in Rene, Frank en Simon los (ik moest natuurlijk zelf ook nog twee kleine dingetjes kopen). Grootste opvallers: de colberts van Frank en Simon, met een korting van 70%. Looking very good!! Maar los van de kleding, viel hier ook echt de "southern hospitality" op. Bijzonder aardige mensen die je advies geven, maar ook gewoon een praatje maken en advies geven over de dingen in hun stad. Een van de dames was er echt van overtuigd dat Nashville veel beter is dan Memphis en deed er alles aan om ook ons hiervan te overtuigen. De kroon werd gespannen door Calvin, die zich als tde zwarte weelingbroer van Rene doopte en ons diverse tips gaf over hoe de avond goed door te kunnen brengen. Met een blik op de klok zagen we dat we als de rappe hazen weg moesten gaan, omdat we snel moesten gaan dineren om om 19.00 uur op onze plek in de Grand Ole Opry moesten zitten. Grote kans dat Rene in ieder geval maandag hier nog even aan zal wippen.....

"Voorpret"

Extra voorpret!

Over anderhalve week vertrek ik samen met Rene, Frank en Simon voor een week naar Tennessee en Missouri. Om goed voorbereid aan de start te komen, had ik echter nog een hele waslijst van punten die ik nog af moest werken. Allereerst was er de kwestie van het nieuwe paspoort dat ik nog steeds op moest halen. Lag al een paar weken op me te wachten in het dorpshuis van Halfweg, dus dat moest maar eens gebeuren en gelukkig hebben ze een avond openstelling. Check dus. Volgende punt: Ans had bij het controleren van haar reisverzekeringen ontdekt dat we een Europese dekking hadden. Dat is natuurlijk niet handig als je naar de USA gaat, maar met een telefoontje naar de tussenpersoon (ook dat is in de avond mogelijk, heerlijk toch....) was ook dat snel geregeld. Eens kijken, wat hadden we nog meer. Oh ja, vorig jaar bleek mijn bankpas het niet in Chicago, dus ook maar even langs bij de bank. Dat was een kleine teleurstelling, want men kon niet bevestigen dat het probleem nu opgelost was (hoewel ik wel een nieuwe pas had gekregen), men kon alleen zien dat er geen aanleiding was dat mijn pas het niet in de geldautomaten in Nashville gaat doen. Meer zat er nu even niet in, helaas....Voor mijn bezoek aan Boot Country had ik het personeel stroopwafels beloofd, dus aangezien ik toch naar de Albert Heijn moest, ging dat zonder problemen in een keer mee.

Maar het leukste was om de voorpret nog wat op de vijzelen. Daarom maar even langs bij Pied a Terre,  de beste reisboekenwinkel van Nederland, waar ze een leuk boekje (van Moon Handbooks) hadden over Nashville en Memphis. Of dat onze plannen nog echt gaat wijzigen weet ik niet (ik heb zo maar een vermoeden van niet), maar alvast wat lezen verhoogd de feestvreugde verder. En dat vind ik toch zo leuker dan alleen maar losse artikelen op internet, noem me maar oldschool :-).

Muziek geschiedenis

Een klassiekertje!!!

Dat de mei vakantie de bijnaam "de muziek vakantie"  heeft gekregen was al genoegzaam bekend. En dat we de dag in Memphis vrij vol zitten ook. Maar als we deze twee bij elkaar optellen, komen we er toch op uit dat we moesten proberen om een extra plek in de dag in te passen. Naast een bezoek dat gepland staat aan Graceland, gaan we toch ook proberen een bezoek te brengen aan Sun Studio. Deze "self proclaimed birthplace of rock 'n roll" is natuurlijk een "must see" voor de serieuze muziek liefhebber, en zeker als je van muzieksoorten houdt die van de klassieke rock 'n roll afgeleid zijn. Omdat het allemaal nauw gaat luisteren hoop ik dat we de laatste of de een na laatste tour nog net mee kunnen pakken, zal er deels vanaf hangen hoe snel we door Graceland heen gaan jakkeren. Maar een plek waar mensen als Elvis Presley, Johny Cash, Carl Perkins en Jerry Lee Lewis veel van hun platen op gebben genomen, daarvoor moet je toch even moeite doen om daar een blik op geworpen te kunnen hebben. Aangezien er ieder uur een tour is, kan ik me haast niet voorstellen dat het een gigantisch complex is waar we doorheen geleid zullen worden. Maar ik krijg nu al de rillingen als ik denk wat daar allemaal plaatsgevonden moet hebben. Dus absoluut een must have, dus we gaan ervoor. Enne....daarna lekker eten bij Outback Steaks, dat is ook nooit verkeerd. Dat wordt een super dag!!

Ontbijt in Tennessee

Interessant, gaan we zeker heen!

Bij het plannen van een weekje Amerika, is het altijd goed zoeken wat je uiteindelijk wil gaan doen. Waar we vroeger veel ruimte lieten ("we zien het wel als we daar zijn"), willen we nu echt het meeste uit de tijd die we daar zijn halen. Dat betekent dat er veel uitstapjes gepland zijn, maar ook dat bijvoorbeeld de restaurants voor diner doorgenomen en in de agenda gezet worden (het is toch altijd even zoeken naar het beste Braziliaanse steakhouse in een stad, nietwaar :-)). Maar deze keer gaan we nog een klein stapje verder. In Chicago kregen Ans en ik de tip voor een speciale ervaring om een ontbijt te gaan nuttigen bij Lou Mitchell's. En als je dan toch vroeg op een dag wilt beginnen met een "experience", dan hoort het ontbijt daarbij! Daarom hebben we alvast twee leuke "diners"  gevonden. In Nashville is een bezoek aan de Pancake Pantry in de agenda terecht gekomen, waarbij uiteraard de pannenkoeken de boventoon voeren (voor 8 dollar een heel bord, als de kwaliteit net zo goed is als de kwantiteit, dan zitten we goed). In Memphis is de keus gevallen op de favoriete plek van Elvis, te weten het Arcade Restaurant, met enkele Elvis traditionals op het menu. Twee plekken in twee steden, we moeten in ieder geval nog een leuke plek in St Louis vinden, dan hebben we in elke aangedane stad een "breakfast hot spot" weten te vinden. Nog even doorzoeken, maar gaat zeker lukken!!! 

Zo heb je niets, zo ben je drie hotels verder....

Het is geen Kimpton, maar voor deze keer prima (hoop ik...:-))

Gisteren raakte ik in een chat met Rene. Aanleiding was het opzeggen van mijn opslag bij Shurgard, waardoor ik een aantal dozen comics bij hem mocht stallen (en dat met als enige investering een bagel die ik hem zaterdag moet trakteren, dat is een goede deal). Na ook nog even heen en weer gechat te hebben over de bestemming en vastgesteld te hebben dat het Restaurant Lastagne gaat worden, wilde ik afsluiten met alleen de vraag of hij nog de link naar het hotel wat we voor Nashville op het oog hadden op kun sturen. Maar van het een kwam het ander en voor we het wisten vlogen de chatjes heen en weer over de digitale snelweg en hadden we binnen een half uur het hotel uitgekozen en geboekt. Omdat we voor een redelijk hotel voor een goede prijs wensten te gaan (geen Kimpton kwaliteit zoals in Chicago of Four Seasons in Miami deze keer helaas....), kwamen we deze keer uit bij een Best Western. Niet mijn meest favoriete keten van hotels, maar wel degelijk en ruime kamers en dat is ook wat waard. Zeker ook omdat we niet heel veel in het hotel aanwezig zullen zijn.

Ruime paarkeerplaatsen bij Hampton Inn

Omdat we in een enthousiaste bui begonnen te raken, gingen we nog even verder. De volgende plaats die we gaan doen is Memphis, waar we maar een nachtje blijven, dus dat moest op "cheap". Het is namelijk echt alleen maar een plek om tassen neer te zetten en 's avonds als we Beale Street uit komen rollen te slapen. Het werd daarom deze keer een Hampton Inn, net van de I240 af, maar erg dicht bij Graceland. Toen bleef alleen St Louis over en omdat we toch bezig waren, hebben we ook die maar gelijk geregeld. in St Louis wordt het de Holiday Inn. deze zit wel een kleine 15 mijl van het centrum, maar met de auto ben je er snel en het verschil in prijs compenseerde dit ruimschoots.  Ook hier geldt natuurlijk dat we niet luxe de luxe zitten, maar dat geeft niet, als je jezelf er maar op instelt kun je nooit voor onaangename verrassingen komen te staan. een gewaarschuwd mens telt voor twee. Maar niet erger maken dan het is natuurlijk, we gaan niet voor een "flea bag", maar gewoon voor de degelijke middenklasse!

Maar overal genomen betalen we nu per persoon 280 Euro voor 8 overnachtingen, waarbij het parkeren telkens gratis is (in Miami betaalde we 50 dollar per dag in het Four Seasons), we overall free wifi hebben en ook overal een ontbijt buffet is inbegrepen (nu verwacht ik daar een bord met donuts en slechte koffie, dus daar zullen we niet veel aan hebben, hoewel in Nashville men er trots op is dat men Belgische wafels serveert!!). Ik ben benieuwd hoe we het gaan ervaren, maar met Frank, Simon en Rene op pad is altijd feest, ongeacht de staat van een kamer. Hoewel.....Malibu Studio's of Hotel One uit 1993 zou ik nu liever niet weer aandoen :-)).....

De tickets zijn binnen

Tickets binnen, maar dan wel nieuwere :-)....

Na vastgesteld te hebben dat de trip naar het diepe zuiden van de Verenigde Staten plaats gaat vinden van 18 tm 26 mei 2012 werd het tijd om de prijzen van vliegtickets in de gaten te houden. Toen we een paar weken geleden onderzoek deden was de prijs 825 Euro en dat vonden we wel wat stevig. Rene was deze keer erg actief in de "pricewatch" en kwam erachter dat er een mooie deal beschikbaar kwam voor 620 Euro, en dat met maar een overstap waar tussen de vluchten maar twee uur tussen zat. Om een Amerikaanse spelshow te quoten: The Price Is Right!!!! Helaas bleek degene die we gevonden hadden binnen twee uur alweer uitverkocht te zijn (grrr.....), maar het betekende alleen maar dat we op de heenweg twee uurtjes later vertrekken en zo erg is dat nu ook weer niet. Dus op de heenreis vliegen we via Minneapolis naar Nashville en op de terugweg vertrekken we vanuit St Louis, om uiteindelijk in Memphis over te stappen om weer terug naar Amsterdam te vertrekken.

Nu inmiddels ook het reisschema vast ligt (3 dagen Nashville, 1 dag Memphis, 3 dagen St Louis), wordt het tijd om ook de overige zaken, zijnde auto en hotels te gaan regelen. Ook daar staat de komende tijd onderzoek centraal. Voor wie nog mooie drie sterren accommodaties in de buurt weet: we houden ons aanbevolen!!

Het wordt.......St Louis!!

Bush Stadium in Saint Louis

Gisterenavond werd de zevende en laatste wedstrijd gespeeld in de 2011 world series. Waar de zesde wedstrijd een ongelofelijke thriller was, was de zevende wedstrijd dat niet, want het werd een eenvoudige 6-2 overwinning voor de St. Louis Cardinals over de Texas Rangers (die voor de tweede keer achter elkaar de world series verloren). Dit was ook voor onze vakantie in 2012 naar het diepe zuiden van de Verenigde Staten van invloed, want deze win en het schema van de Cardinals en de Atlanta Braves heeft de doorslag gegeven: we willen de wereldkampioenen wel eens live aan het werk zijn. Dat betekent dat we Atlanta deze keer niet aan gaan doen, maar dat deze keer het reisschema gaat worden: Nashville - Memphis - Saint Louis, waarin we in Busch Stadium de wedstrijd tussen de Cardinals en de Philadelphia Phillies (de gedoodverfde kampioenen van dit jaar....) gaan bekijken. Nu gaat het puzzelen beginnen hoe we de week die we daar gaan besteden door gaan brengen, dat wordt nog best wel een flink werkje, want hoe gaan we alle drie de plaatsen voldoende tijd geven om de juiste dingen te zien. Maar goed, het is pas in mei 2012, dus we hebben nog even :-).

USA 2012 en nog iets eind 2011??

Je bent nog niet terug van de ene vakantie en de discussies over de volgende beginnen alweer. Net een week koud terug uit Chicago, kreeg ik al weer mails over ons bezoek aan de USA in mei 2012. Een besluit over de laatste stad in de drie steden trip is nog niet definitief genomen, maar ik zie een tendens richting St Louis ipv Atlanta. Maar het is nog geen zekerheid, want Atlanta schijnt wel een erg mooie Segway toer te hebben en aangezien ik die in Chicago echt te gek vond, kan dat nog de doorslag geven, als we een leuke honkbal wedstrijd kunnen vinden. Zoals eerder gemeld zijn Memphis en Nashville zekerheidjes op deze reis en als je daar bent, dan is Graceland, hoe "corny" ook, een absolute must. Ik be er een paar leuke foto's van gezien en ik wil wel een mooi Elvis overhemd!! Daarnaast denken Ans en ik ook nog na over een korte vakantie aan het einde van het jaar, wellicht met de jongens een paar dagen naar Engeland, Schotland of Ierland. Eens kijken of we daar ook nog wat leuks kunnen vinden, Tips worden geapprecieerd!!!

USA 2012: goed nieuws!

Oh baby, looking good!!

Afgelopen zaterdag was het filmavond. Maar het beste nieuws van de avond, had niets met de film te maken (en ook niet met het eten bij Rose's Cantina). Nee, het nieuws kwam van Frank, die aangaf dat jij een "kleine prijs"  had gewonnen in de semi legale loterij en dat hij die graag aan wilde wenden om volgend jaar met de derde "Boys are back in the USA"-trip mee te gaan. Kijk, dat was nog eens een opsteker, want vorig jaar misten we onze kompaan toch wel. Het is nu even wachten tot het schema van de MLB in 2012 beschikbaar komt om te zien hoe we het best kunnen plannen. En natuurlijk moeten we ook al even na gaan denken over de hotels, in ieder geval in de zekerheidjes Memphis en Nashville. Tegenover Graceland zit een motel dat 24 uur per dag Elvis films uitzend en dat buiten een zwembad heeft in de vorm van een gitaar. Tja, daar kun je natuurlijk al bijna geen "nee" meer tegen zeggen, maar we hebben nog even de tijd om goed onderzoek te doen. Mensen die al in het diepe zuiden van de VS geweest zijn, jullie hints en tips worden gewaardeerd!