Ontbijt in Tennessee

Interessant, gaan we zeker heen!

Bij het plannen van een weekje Amerika, is het altijd goed zoeken wat je uiteindelijk wil gaan doen. Waar we vroeger veel ruimte lieten ("we zien het wel als we daar zijn"), willen we nu echt het meeste uit de tijd die we daar zijn halen. Dat betekent dat er veel uitstapjes gepland zijn, maar ook dat bijvoorbeeld de restaurants voor diner doorgenomen en in de agenda gezet worden (het is toch altijd even zoeken naar het beste Braziliaanse steakhouse in een stad, nietwaar :-)). Maar deze keer gaan we nog een klein stapje verder. In Chicago kregen Ans en ik de tip voor een speciale ervaring om een ontbijt te gaan nuttigen bij Lou Mitchell's. En als je dan toch vroeg op een dag wilt beginnen met een "experience", dan hoort het ontbijt daarbij! Daarom hebben we alvast twee leuke "diners"  gevonden. In Nashville is een bezoek aan de Pancake Pantry in de agenda terecht gekomen, waarbij uiteraard de pannenkoeken de boventoon voeren (voor 8 dollar een heel bord, als de kwaliteit net zo goed is als de kwantiteit, dan zitten we goed). In Memphis is de keus gevallen op de favoriete plek van Elvis, te weten het Arcade Restaurant, met enkele Elvis traditionals op het menu. Twee plekken in twee steden, we moeten in ieder geval nog een leuke plek in St Louis vinden, dan hebben we in elke aangedane stad een "breakfast hot spot" weten te vinden. Nog even doorzoeken, maar gaat zeker lukken!!! 

De terugreis: niet zo best

O'Hare hadden we snel bereikt!

Het inklaren van de tassen ging bijzonder snel, met vijf minuten waren we hier mee klaar. Om een spreuk van Rene te hergebruiken: hier kan ik aan wennen :-). Daarna werd het allengs minder. De rij door de security check was lang, maar voornamelijk ook rommelig en ik heb niemand gezien die niet zonder fouillering  door mocht lopen. Daarna bleek dat na de security check er niets mee was, anders dan gates. Ja, een tentje waar je een krant en een flesje drinken kon kopen, maar that's it!! En voor de security was er ook al bijna niks: een tax free shop, ja echt 1, en een Lou Mitchells Express en een mc Donalds, c'est tout!! Dat verwacht je toch niet oor de luchthaven van de derde stad van de USA.  Gelukkig was het vliegtuig wel op tijd, dus hoefden we maar anderhalf uur te wachten. In het vliegtuig bleek dat we op een rij na helemala achterin zaten, en achter ons zat een man die kennelijk veel vloog en zijn mond er maar niet over wilde houden. Voeg daaraan toe dat er een dame voor me zat die vanaf de eerste minuut haar stoel stijl naar achteren zette en dat het eten deze keer echt waardeloos was (zeker dat van Ans die glutenvrij had besteld) en het was een niet zo lekker reis. Gelukkig gingen we erg snel en deden we er iets minder dan 7 uur over, voor mij nog voldoende tijd om een hele slechte Pirates of the Carribian 4 te kijken (niet doen!!!) en op aanraden van Rene X-Men: First Class, wat wonderwel een goede film bleek te zijn (in ieder geval voor de comic liefhebbers onder ons). Maar al met al was ik blij toen om 6.20 plaatselijke tijd de KLM machine de wieltjes aan de grond zette!

Lou Mitchells

Lou Mitchell voor een goed ontbijt

Na gisteravond een plannetje gemaakt te hebben over wat we vandaag (donderdag) zouden gaan doen, kwamen we ook nog langs een aardig feitje: Chicago is het begin van de beruchte Route 66. Nu blijkt dat aan het begin een van de eerste diners ligt, die nog steeds in de handen van de oorspronkelijke familie is. Het betreft Lou  Mitchells en het aangezien het op minder dan een kwartiertje lopen van het hotel ligt, konden we het niet maken om daar niet een keer te ontbijten. Helaas was het weer regenachtig, maar in de kast van het Allegro vonden we een paraplu die we mochten lenen, dus gewapend met een lichtblauw regenscherm gingen we op pad. We liepen er inderdaad eenvoudig heen (toch handig, zo een raster als blauwdruk voor je stad :-)) en bij binnenkomst complimenteerde de eigenaar ons met onze petten (Boston Red Sox en Chicago Cubs), hij vond dat een erg mooi stel. De Yankees pet had er niet gewaardeerd geworden, vond ik uit na enige vragen gesteld te hebben. Het ontbijt bij Lou Mitchells is erg klassiek Amerikaans. Ans nam boekweit pannenkoeken en ik een omelet. De serveerster zag er eerst super chagrijnig uit, maar gedurende het ontbijt werd ze steeds gezelliger. Dat betekende overigens niet dat ze erg goed luisterde, want ik had aangegeven bij de omelet geen hashbrowns of aardappelen te willen en wat denk je? Zat er toch een portie aardappelen bij. Wat is dat toch, denken ze dat we anders met honger weg zouden gaan? Ontbijt was overigens verder prima en het was een gezellige, drukke boel en om het mee te maken en weer meer inzicht in het doen en laten van de Chicagoans te krijgen was het weer een hele ervaring, maar om nou te zeggen dat ik nooit ergens een lekkerder ontbijt heb gegeten zou simpelweg een leugen zijn. Dan zou ik het ontbijt in Librije's hotel echt te kort doen :-).