Familiedagje: De Foodhallen Amsterdam

Daan schoof de hot dog zo naar binnen

Toen we het plan maakten om naar het Rijksmuseum te gaan, hadden we ingepland om daarna een bezoekje aan Gary's Deli te brengen. Echter, hoe goed het ook is, daar zijn we natuurlijk vaste gast en we hadden wel wat zin in iets nieuws. Nu had ik gehoord over de Foodhallen Amsterdam, op het Bellamyplein 51 in Amsterdam West (in de oude tramremise). Het idee van de hallen is dat er veel verschillende kleine etenskraampjes zijn waar je iets kunt kopen om daarna op het middenplein van de hallen op te eten. Dat klonk goed en het was voor de jongens ook leuk, want zij kregen allebei 10 Euro en mochten zelf door de ruimte struinen en zelf kiezen wat ze wilden kopen. Ze begonnen klassiek: Jeroen nam een Belgische wafel en Daan een tosti met heel erg goede kaas! Ans en ik besloten om alles te delen en onze eerste gang was een lekkere schaal met falafel, humus en couscous.

Steamed burger met soft shell crab

Daarna volgden nog een flink aantal gerechten, zoals een paar lekkere temaki's en ook een soort sushi, maar dan met quinoa gemaakt. Ook een aanrader was het broodje entrecote met bijzonder mals rundvlees en een mayonaise met dragon. Daan haalde een hotdog (er waren veel verschillende soorten, maar hij nam, hoe kan het ook anders, the classic), terwijl hij ook erg lekker mee at van de wheetburger die Ans bij de vega-stand had gehaald. Er waren ook uitstekende smoothies daar te krijgen. Ik haalde bij de Indiaase stand nog een checken tikka (met daarop een pittige groene chutney en ja, die was echt heel erg pittig), om uiteindelijk af te sluiten met een soft shell crab burger op een gestoomd broodje. Alles was erg lekker en er heerste een uitstekende sfeer, hoewel het op een gegeven moment wel erg druk werd. Maar de Foodhallen zijn een erg leuke plek om zaken te verkennen, dus ik denk dat we hier nog wel eens terug gaan komen.

Lunch bij Villa Westend....doe het NIET!!

Tot nu toe heb ik bijna alleen goede recensies geschreven over restaurants en eetcafés waar ik sinds de start van mijn blog gegeten heb. Maar aan alles komt een eind, zo ook deze reeks. Vanochtend kregen Ans en ik het idee om samen met Jeroen uit lunchen te gaan (Daan was met zijn neefjes en oom Edwin naar "Walking with Dinosaurs" in Rotterdam Ahoy). Ans had een goed verhaal gehoord over "de toerist" in Spaarndam, dus reden we daarheen. Helaas is het kennelijk crisis in de toeristen branch, want het restaurant was gesloten (terwijl we op internet nog de openingstijden hadden gecontroleerd, op de terugweg was het overigens nog steeds dicht, dus daar is meer aan de hand, tijd voor nader onderzoek....ooit :-)). Maar twee kilometer verder kwamen we langs restaurant "Villa Westend". Dit is gelegen aan de Westbroekplas, aan de rand van Haarlem en Spaarnwoude, met een mooi uitzicht vanuit het restaurant op de genoemde plas. Zeker in de zomer, is dit een populair gebied om te vertoeven. Parkeergelegenheid zat en gratis ook nog, dus de eerste punten waren binnen! Ook hoe e.e.a. er van binnen uitzag was zeker niet slecht. Dus vooruit, ook nog wat tweede punten.


Helaas, dat waren ook de enige punten die gescoord werden. De kaart was erg beperkt en toen ik een citroentaart bestelde, bleek deze, na een controle van 10 minuten, er niet meer te zijn. De appeltaart die we kregen, ongeveer nog eens 20 minuten later, bleek zojuist ontdooit te zijn, maar het hart van de taart was nog ijs- en ijskoud. En als zelfs Jeroen de slagroom niet meer op wil eten is er echt iets mis.


Vervolgens moest de lunch zelf komen: een tosti voor Jeroen (jaja, dat is hoogstaand) een carpaccio salade en een kip saté. En dat duurde dus 45 minuten voordat dat gebracht werd!!! De porties waren klein, zodat we eigenlijk nog honger hadden toen we klaar waren, de sate ging vergezeld van een minuscuul klein schaaljte aardappelsalade, twee plakjes stokbrood en een flintertje kroepoek. Oh ja, en een simpele bestelling opnemen lukte de serveerster ook niet, want een cola light werd eenvoudig een gewone cola, en de tomatensap werd voor Jeroen geserveerd, terwijl die voor mij bedoelt was. En dat alles voor de fraaie prijs van 51 euro! En bij het afrekenen word je nog genegeerd door de serveerster ook.....


Ik kan niet anders zeggen dan dat dit een grote tegenvaller was. Ik kan me voorstellen dat met een heerlijk zonnetje en zitten aan het water dit allemaal in een ander daglicht staat, maar zowel qua service als kwaliteit is het gewoon bagger. Ik ga er nooit meer heen en raadt echt iedereen af om hier je zuurverdiende geld te spenderen. Score: 2 uit 10.

De terugreis

Het was tijd om huiswaarts te keren na een heerlijk weekeind Dublin. We hadden geen extreem vroege vlucht en stonden dus relaxed op om ons tweede ontbijt in de bed & breakfast te verorberen. Wederom een vet Iers ontbijt, het is maar goed dat we dit thuis niet doen want elke dag een dergelijk ontbijt is niet verstandig.

Daarna was het terug naar de kamer om de bagage in te pakken en vervolgens uit te gaan checken. We namen afscheid van onze Pakistaanse vrienden en liepen naar de bushalte om de bus naar het vliegveld te nemen. Een kort ritje later stonden we voor het vliegveld van Dublin waar we ons aan de goede zorgen van Aer Lingus toe vertrouwden. Anderhalf vlieguur later stapten wij uit op Schiphol na wederom een top trip van de boys in den vreemde.

Dublin dag 2

Na een goede nachtrust stonden we op en begaven ons naar de ontbijtzaal voor een echt Iers ontbijt. Nu kon ik geen verschil zien met een Engels ontbijt want het bestond uit dezelfde vette onderdelen als ham, gebakken eieren, worstjes en uiteraard koffie. Na goed gebunkerd te hebben kwamen we het hotel uit in een stad die rood en groen gekleurd. was. Deze dag bleek de finale te zijn van het Gaelic football, hier totaal onbekend daar net zo populair als hier voetbal. De finale ging tussen Cork en Kerry en tot onze verwondering gingen de supporters van beide teams gearmd door de stad heen. Twee naast elkaar liggende kroegen waarvan de een groen was en de ander rood gaven geen enkel probleem. Probeer dat maar eens bij een wedstrijd tussen Ajax en Feijenoord.

De dag begon met een stukje cultuur, een bezoek aan de belangrijkste kathedraal van Dublin, Saint Patrick's cathedral. Inderdaad erg indrukwekkend en een bezoek meer dan waard. Uiteraard moesten er ook comics gekocht worden en een bezoek aan het plaatselijke filiaal van Forbidden Planet stond dan ook op de lijst. Hier werden o.a. de eerste delen van de nieuwe Thor serie van Michael J. Straczynski aangeschaft.

Captain Americas

We vertrokken voor de volgende etappe van deze dag en dat was Grafton street, een van de twee belangrijkste winkelstraten van Dublin. Na eerst door het winkelhart van Dublin gezworven te hebben was het tijd om te gaan lunchen.

Het was al ruim van te voren bekend waar we zouden gaan lunchen want in Dublin was Captain Americas gevestigd. Als echte comic fans moesten wij hier uiteraard gaan eten ongeacht wat het restaurant te bieden had. Welnu het was een standaard hamburgertent maar dan wel eentje die vol hing met memorabilia van Captain America. tekeningen, comics, t-shirts, je kunt het zo gek niet verzinnen of het was te zien of te koop. Wij vroegen ons wel af hoe het kon dat Marvel ze geen rechtszaak aandeed want zelfs het zeer ongeoefende oog kon zien dat het een totale rip-off was van de Marvel held.

We kwamen echter ook voor het eten en dat was niet zo'n succes. Ten eerste waren de zitplaatsen erg krap en geen van ons behoort nu eenmaal tot de categorie kleine mensen dus dat was al passen en meten. De kaart was simpel pubfood dus we bestelde diverse soorten hamburgers vergezeld van salades en frietjes. Hier maakte ik iets unieks mee in alle ervaringen die ik met Frank, Simon en Dennis gedeeld heb. Alle borden gingen terug naar de keuken met grote hoeveelheden voedsel er op. Nog nooit hadden wij zulk slecht voedsel gehad. Zelfs de Wendy's bood een betere kwaliteit. Kortom ga hier absoluut niet eten want het is gewoon slecht!

Miami

Goed uitgerust stapten we in de auto voor een dagje Miami. Dit begon met het kortste bezoek aan Miami beach in de geschiedenis. Na minder dan een minuut op het strand stapten wij weer in de auto daar de winkelstraten in een heel ander deel van de stad zaten. Na een vijftien tot dertig minuten rijden kwamen wij in het winkelgebied waar Dennis inderdaad zijn tas kon kopen. Na de aanschaf van  (inderdaad) weer enige t-shirts en een prima lunch werd de weg naar het motel ingezet.

Frank en Dennis namen nog een frisse duik in de pool en ion de nabeijgelegen BBQ werd gedineerd. Gezamenlijk werd naar de eerste aflevering van een nieuwe western serie gekeken en de voorbereidingen van de thuisreis werden gemaakt.

Orlando

Was het gisteren zwarte donderdag voor René, vandaag was het zwarte vrijdag voor de overigen. René had nl. zijn eerste ochtend humeur van de vakantie en geen kleinte ook. Gelukkig was hij na drie uur al aanspreekbaar zodat de dag toch nog gezellig werd. Terwijl René als zombie meewandelde werd er naar brunch en een kaart gezocht. Er werden o.a. twee shopping malls bezocht voor alles ion orde was.

Toen werd besloten om onze mooie maar dure auto om te ruilen voor een goedkopere. Wij eindigden met een Buick century die twee maal zo goedkoop was en even groot was maar minder luxe was. Hierna werd er weer geshopt en was het tijd voor diner. René ontwaarde een pizza hut en onmiddelijk besloten de fans om daar te gaan eten i.v.m. de X-men comics. Moeiteloos konden wij deel 1 en 2 kopen (3 en 4 hopelijk over een week) en ook zeer smakelijk pizza gegeten. Na nog wat rondgewandeld en gereden te hebben keerden wij terug naar het motel.

Shoppen en eten

Net zoals een bezoek aan een hard rock café behoort het bezoek aan een comic shop tot de verplichte punten en daar werd deze dag dan ook mee begonnen. Deze keer scoorde vooral René flink en ook Simon liet zich niet onbetuigd. De rest van de dag werd besteed aan het volgende verplichte item nl. shooppen. Dit deed diverse mensen dan ook wanhopige kreten uitslaan als "Waar moet ik dit nu weer laten?" e.d. Tijdens het shoppen vonden wij nog een winkel die zich specialiseerde in golden en silver age comics  en hier lagen dan ook echte schatten. Na een vriendelijk gesprek met de eigenaar werden er dan ook adressen uitgewisseld waarna we ons richting eten begaven. Dit brengt mij nog even terug op het diner van gisteren waar niet iedereen even smakelijk had gegeten maar waar vooral René zich te buiten was gegaan aan blackend rib-eye met jambalaya, een cajun specialiteit. Ter compensatie werd er vandaag dan ook een whopper gegeten.

Oakland Atheletics

Rene, Simone en Frank in Oakland Coliseum

Na weer een stevig ontbijt gingen we op zoek naar een enveloppe voor Frank die een cadeau voor zijn lief moest versturen. Daarna gingen we met een luxe metro naar het Coliseum om weer een baseball wedstrijd te bezoeken, ditmaal met zijn vieren. De wedstrijd was tussen de Oakland Athletcis en de Minnesota Twins. Een leuk detail was dat toen we San Francisco verlieten het regenachtig was en toen we aankwamen in de voorstad Oakland er een heerlijk zonnetje scheen. Iedereen was dan ook wel een beetje verbrand. De wedstrijd ging in extra inning (12) en werd gewonnen door de twins met 1-5. We hebben hier een leuke dag doorgebracht. We hadden nog één wedstrijd kunnen blijven (het was namelijk een double header), maar Frank wilde nog naar een boekwinkel, en ook Dennis moest nog ettelijke dingen kopen. Na voor de 5e maal bij Tad's Steaks te hebben gegeten keerden we huiswaarts. Na nog enige discussies over de vertrouwde onderwerpen gingen we ons mentaal voorbereiden op de reis naar de big easy. New Orleans here we come! Als extraatje moet nog vermelde worden dat het nu de beurt was aan Simon en Dennis. Zij vergaten nl. hun pas gekochte baseball helmets bij het verlaten van het stadion, nu René nog.

Alcatraz

Cellblock nr 9

's Ochtends weer bij Little Ivan's gegeten en weer veel moeite moeten doen om de juiste broodjes te krijgen. Daarna op naar Fisherman's wharf, alwaar we eerst over de boulevard liepen en daarna de boot opgingen om naar Alcatraz te gaan. Hier volgden we een walkman tour, waarop de stemmen stonden van gevangen en bewakers. Teruggekeerd moest Dennis weer van alles kopen (als het niet vastgespijkerd zit koopt ie het gelijk). Frank heeft nog op grandioze wijze Phil Collins weten te verkrachten en het nummer sweet child of mine van Guns 'n Roses  op een fantastische manier weten te verbeteren.

Weer naar Tad's steaks, waar Frank zijn fototoestel liet liggen, nooit meer teruggezien. Om 7 uur zaten Frank, Simon en Dennis in bioscoop Alexandria naar Jason goes to hell te kijken. Aardig filmpje maar niet speciaal. Op de heenweg was Simon vrij neurotisch, omdat de bussen maar steeds langs ons heen reden en hij bang was om te laat voor de eerste voorstelling te komen. Na de film vond Frank voor de verandering (joechei) weer eens een boekenwinkel waar hij nog wat dingen voor hem en René vond (het lijkt wel of hij een ingebouwde radar heeft om elke boekenwinkel binnen een straal van een kilometer op te sporten). Terug gekomen vonden we een slapende René die echter direct klaar wakker was toen hij het boek zag dar Frank voor hem meegenomen had, Na een borrel, een broodje en een goed gesprek zocht iedereen weer de klamme lappen op en bereidde zich voor op onze laatste hele dag in de streets of San Francisco.

Fisherman's wharf

Frank kan de hele dag naar mensen die werken kijken!

San Francisco begint er steeds beter uit te zien. Na een goed restaurant werd er ook een goede ontbijt tent (Little Ivan's) gevonden. Nu alleen nog fatsoenlijke koffie! Met de cable car werd er een ritje gemaakt naar Fisherman's wharf. Hier werd de hele dag vrolijk rondgestruind en zoals elke dag veel geld uitgegeven. Het bleek dat kaartjes voor Alcatraz al uitverkocht waren zodat we kaartjes voor vrijdag kochten, dat paste gelukkig nog net in onze planning. Daarna vertrokken we richting hotel. Hangend aan de buitenkant van de cable car werd de terugtocht ingezet waarbij Simon's pet afvloog. Met ware doodsverachting spring Simon van de cable car af om zijn pet te redden. Toen we hem beneden terugzagen was hij nog in een stuk en met pet. Hulde! Na het eten werden de bedden reeds in een vroeg stadium opgezocht zodat we de volgende dag weer vroeg aan de start konden verschijnen..

San Francisco

Na enig gegrom stond iedereen vroeg naast zijn bed om de shuttle naar het vliegveld te halen. Om kwart over een stonden onze ervaren luchtreizigers dan ook op het vliegveld van San Francisco. Hier werd een hotel uitgekozen dat redelijk goedkoop was en in Chinatown (het randje) gelegen was. Na de installatie procedure in het hotel werd e eerste uitstap naar de stad begonnen. Moeiteloos werden alle bedelaars, junks en ander tuig afgeslagen tot wij na plusminus 15 minuten lopen union square bereikten, het startpunt van het toeristische gebied.

Er werd druk gewinkeld en gewandeld totdat iedereen honger kreeg. Wonder boven wonder werd in deze stad voor het eerst een steakhouse gevonden war de prijs kwaliteit verhouding prima was (20 gulden voor een complete maaltijd met koffie na). Na de terugtocht naar het hotel werd door Dennis & René een compleet programma voor San Francisco opgezet. (nu nog zien hoeveel hier van terecht komt). Ook werden er vandaag, zoals bijna elke dag, fors cadeau's ingekocht, zowel voor eigen gebruik als voor het thuisfront.

Rock and roll café

Na enige uren rust voor de vermoeide Volendammers gingen we naar de Village. Niemand had honger zodoende werd er een burger verorberd bij de McDonalds Hierna zagen wij een uniek gezicht in New York: terrasjes. De village zag er goed uit (vooral de dames)  en vol goede moed betraden wij het Rock and roll café. Hier bestelden wij een biertje, maar ja This is America dus een biertje bleek plusminus een halve liter te zijn. De avond werd opgevrolijkt door een cover band genaamd Wise guy. De 1e set was leuk met o.a. Aerosmith, Lynyrd Skynyrd en Rush. In de pauze kwam de band de kroeg in en we raakten in gesprek. Het waren aardige gozers eb samen met hen draaiden we de 2e set in elkaar die netjes gespeeld werd. Helaas vielen Frank zijn ogen dicht en had Dennis last van migraine zodat we met een taxi teruggingen naar het hotel. Simon wist echter nog wel twee drumstokken en 1 plectrum van de band los te peuteren.

De chauffeur was een praatgrage Algerijn die veel over Holland wist zodat we in no time terug waren. Simon viel in de taxi in slaap (watje). Terug in het hotel begon hij echter meteen met Amy, een werkeloze advocate, te ouwehoeren en konden we hem slechts met moeite naar boven krijgen.

Hard Rock café

Het woord cafe klopte, Hard Rock echter niet!!

De avond excursie begon met een uitstapje naar een comic shop. Diverse mensen kochten meteen voor een vermogen aan comics (wij zullen hier geen namen noemen, omdat het Dennis & Simon waren). Hierna werd een wandeling ingezet naar het Hard Rock café. Vol goede moed gingen wij naar 57th street. Onderweg kwamen wij over Times Square waar wij onze eerste steak nuttigden. Gesterkt door een eenvoudige doch voedzame maaltijd begaven wij ons dan naar de place to be. Laten wij deze gebeurtenis maar met een diep stilzwijgen bedekken want als we het over het Hard Rock café hebben kunnen we alleen maar diep zuchtten. Het volstaat om te zeggen dat we na 4.3 seconden weer buiten stonden. Nog een forse tijd voor een "bar" waar het gemiddelde muziek peil niet boven het N.A.P. van de Sahara komt. Dennis had bijna al zijn pin's achter de rhododendron geflikkerd. Gelukkig was ook het personeel aan de deur de mening toegedaan dat de muziek niet gekwalificeerd kon worden als rock. Een lekker burger kan je er wel krijgen en ook jonge deerne's zat maar een goed schijfje (van bv. Aerosmith) hebben we niet gehoord. Wat een klote zooi. Maar misschien morgen in Greenwich village, we'll wait and see

Statue of liberty

Op het statue of liberty

Door de jetlag werden we 's ochtends om 6 uur al wakker en na douchen etc. gingen we de stad in. Na een echt Amerikaans ontbijt van koffie (1 kopje is ¼ liter), een omelet en gebakken aardappelen met een broodje namen we de metro (na eerst nog een half uur lopen) naar Battery Park. Hier namen we de ferry naar het Statue of Liberty. Gevieren bestormden we de 354 treden naar de top. Helaas moest René na 200 treden afhaken wegens hoogtevrees, de overigen lieten zich echter niet stuiten in hun weg naar de top. Na het Statue gingen we naar Ellis Island, het oude immigratie centrum. Alhoewel dit iets tegenviel deed het ons toch denken aan de manier waarop we het land via de luchthaven waren binnengekomen. Na deze leerzame opening van de dag hebben we de hele middag over Broadway gewandeld, om weer in ons hotel terug te keren. De terugkomst in het hotel was zeer plezierig omdat we door een schoonmaker al in een nieuwe kamer MET badkamer waren geïnstalleerd. We zijn gereed voor het avondprogramma.