Reus?

Daan met Reus, toen hij nog klein was (Reus dan...)

Toen ik Daan vandaag op kwam halen op De Hoek, riep Rinske, de leidster me even bij haar. Daan was erg droevig uit school gekomen en dat kwam door een werkje wat hij had moeten maken. Toen ik er met Daan over sprak haalde hij een vel papier uit zijn tas en legde mij uit dat hij van de juffrouw een opdracht had gekregen om een lijstje te maken van mensen, dieren en dingen waar hij veel om gaf. Onderaan stonden zijn knuffels (Orkie en Snuffel), daarna een hele lijst mensen (Ans, Jeroen, ik, alle opa's en oma's en neven en nichten en tantes), maar helemaal bovenaan stonden de huisdieren. Maar die hebben we toch niet? Dat klopt, want op de lijst stond Reus, met daarachter, tussen haakjes "de hond die ik al niet meer heb". Het was vertederend opgeschreven en toen ik er verder met Daan over sprak gaf hij aan dat hij reus erg miste. Nu kwam dat voor mij als een donderslag bij heldere hemel, maar Ans vertelde dat Daan dit weekend veel met twee honden in de duinen had gespeeld, dus dat dat, samen met de opdracht, dit wel eens losgemaakt kon hebben. Om toch aan Reus te kunnen blijven denken en hem in ere te houden, hebben Daan en Jeroen allebei twee foto's van Reus boven hun bed gehangen. Dat is prima, want er niet over praten of het wegwuiven is wel het slechtste wat je kan doen. En het helpt ook in verwerking, want na het ophangen van de foto's waren beide kinders alweer een stuk rustiger.

Asso

Onze trouwe waakhond, Asso

Naast meneer Pad hebben we nog een andere vaste gast bij ons gekregen bij Rosa dei Venti. Dat is Asso, de hond van de eigenaren, die graag even een bezoekje bij ons af komt leggen, of als we in het zwembad liggen en spelen, rondjes om het zwembad kan draven. En toen Ans en ik gisteren een korte avondwandeling gingen maken, kregen we Asso als chaperonne mee, die ons vanaf de eerste stap tot we weer terug kwamen begeleidde. Asso betekend overigens “Aas” of in het Engels “Ace”, maar hij heeft als de bijna Aso gekregen of Bob, omdat sommige onder ons in zijn haar een gelijkenis zien met de dreadlocks van Bob Marley.Het is maar goed dat Daan en Jeroen inmiddels weten dat ze allergisch zijn voor honden, anders was er een kans geweest dat ze vast weer een poging hadden gedaan om een tweede Reus binnen te halen. Maar ze moeten het deze week maar af en toe doen met Asso, als hij overigens net in zijn hok van ongeveer 1 bij 2 zit (ter compensatie: het merendeel van de dag mag hij vrij over de hele boerderij rondlopen, dus we hoeven geen medelijden met hem te hebben).

Werken in de tuin

Dit was echt een voorbeeld van "the day after the night before". De afwezigheid van Reus klinkt nog ernstig door bij ons thuis. Op veel plekken in het huis heb je de indruk dat Reus zo de hoek om komt zeilen achter een ballon aan of doe je dingen die niet meer hoeven, bv de rolgordijnen een stukje omhoog laten 's avonds, zodat Reus er nog een stukje onderdoor kon kijken :-(.  Gelukkig was het mooi weer en kwamen Willie, Jos, Hinkje, Joost en Yinte logeren en "lekker" in de tuin werken. Nu zet ik bijzonder zelden de woorden "lekker" en "werken in de tuin" in één zin, want na klussen is huis staat dat redelijk hoog op mijn lijstje "things NOT to do...". Maar het was wel een goede manier om even de gedachten te verzetten, dus ik kreeg van Ans de taak om een pad met stenen weg te werken, wat betekende alle stenen uit de grond halen, ze in een kruiwagen leggen en dan vervolgens naar de voorkant van het kantoor brengen, zodat we er een ander pad mee konden maken. Ans c.s. gingen elders in de tuin aan de slag. En wat zie je dan? Dat er in de tuin toch weer een heleboel dingen zijn die aan Reus doen denken. Zo vond Ans nog een verstopt bot en ik een aantal afgekloven klompen....tja, het zal nog wel even duren voordat we al die zaken kwijt zijn. Gelukkig belde Ans 's avonds nog met Nettie en Piet en ging het goed met Reus. Dat is toch echt een pak van mijn hart!

Adieu Reus (snik, snik, snik)

Ik ben mijn blog gestart om zaken te vertellen en delen van dingen die mij bezig houden. Gelukkig is het merendeel (bijna alles) leuk geweest en hebben we hele erg veel kunnen lachen. Maar soms, heel soms gelukkig, zijn er ook tranen die je met anderen wilt delen. Donderdag kreeg ik tijdens een diner een nood sms van Ans dat er honden crisis was. Dus met rappe gang ging ik naar huis. Ik ga niet de hele situatie uitleggen, want dat kan en wil ik niet allemaal op internet neerzetten. Echter, de conclusie was dat het voor het gezin niet meer verstandig was om Reus nog langer bij ons te houden. Het heeft niets met de hond op zich te maken, want dat is een prachtig dier dat hartstikke slim en lief is. Maar de combinatie bleek niet houdbaar. Gelukkig wilde de fokkers, Piet en Nettie, ons helpen door Reus bij hen te laten wonen en vanuit daar naar een nieuw baasje voor hem te kunnen laten zoeken. Vanmiddag moesten we het natuurlijk ook Daan en Jeroen vertellen, dat was natuurlijk een emotioneel gebeuren, hoewel Jeroen er voor hem ook veel lichtpuntjes in zag (wat ook één van de redenen was om Reus een ander thuis te geven). De hele dag stond in het teken van het afscheid van Reus, Daan en Jeroen maakten een prachtige afscheidstekening waarop Daan schreef "we zullen altijd aan de blijven denken, Reus". De tranen stonden in mijn ogen toen hij dat schreef. Om 17.30 was het zover, toen kwamen Nettie en Piet Reus halen. Hij voelde het helemaal aan en wilde niet de auto in, maar met vereende krijgen hadden we hem toch snel binnen. Bij het uitzwaaien hield niemand het droog (misschien ben ik toch niet zo een gevoelloos onmens als sommige op het werk denken...), en nog steeds is denken aan Reus op dit moment "top of mind".

Reus, het was een geweldig half jaar dat je bij ons hebt gewoond. We hebben erg met je gelachen en het was een genot om je die tijd op te zien groeien. Je bent een hele lieve hond, maar helaas was de combinatie uiteindelijk niet houdbaar. Daan, Jeroen, Ans en ik wensen je een heel erg mooi leven toe, dat verdien je!! Heel veel liefs van je vorige baasjes!!!

Reus wordt groot!

Reus is nu inmiddels enkele maanden deel van ons gezin. Toen hij voor het eerst bij ons kwam, was het nog een klein bolletje wol, dat incheckte op een kleine 12 kilo. Inmiddels is hij een beetje gegroeid. Bij de laatste weging kwamen we uit op 33 kilo (wat overigens nog maar 50% van zijn verwachtte volwassen gewicht gaat zijn), en als hij tegen Ans opspringt, dan kan hij al bijna zijn voorpoten op haar schouders neerleggen. Tja, we wisten dat het een flink beest zou worden, maar dat het allemaal zo snel zou gaan, dat hadden we toch eerlijk gezegd niet helemaal verwacht! Inmiddels eet Reus op dit moment anderhalve kilo (!) vers vlees per dag (svp niet te fijn gemalen, want dat is voor watjes...) , en dan nog wat brokjes uit de hand tussendoor. Ook is zijn blaf wat zwaarder geworden. Waar het 2 maanden geleden nog een hoog blafje was (waf, waf, waf) is het inmiddels een hele luide, lage, bas-achtige blaf (woef, woef, woef), waarvan de postbode al erg onder de indruk is en ook mensen die voor het eerst ons erf willen betreden zetten ook niet zo snel een voet op het terrein als Reus voor het hek staat en zichzelf aankondigd (de meeste Jehova getuigen laten ons huis nu links liggen). Ja, het begint nu echt een flinke hond te worden, hij maakt zijn naam van "Witte Reus" (kost een berg, wast een beetje) inmiddels meer dan waar!

Reus is geslaagd!

De afgelopen weken heeft het duo Ans en Reus intensief getraind. Hoewel het een flink beslag op de vrije tijd van Ans was (drie keer per week een dagdeel) heeft het zijn vruchten afgeworpen. Reus luistert een stuk beter (hoewel hij gisteren een gat in het hek had gevonden en toen telkens buiten  de poort te vinden was!) en kan inmiddels ook een flink aantal opdrachten goed uitvoeren. Vandaag was de climax van de training, het dappere duo mocht vanavond op voor het examen bij de Martin Gaus Academy. Om half zeven gingen ze weg en was het voor de thuisblijvers nagelbijten. Het was een lange zit, want het duurde tot 10 uur tot Ans en Reus weer thuis kwamen. maar het resultaat mocht er zijn: Reus (en Ans ook) is geslaagd voor de basisopleiding gehoorzaamheid, en nog wel met vlag en wimpel! Dat was natuurlijk een dikke knuffel waard, zeker toen de certificaten van goed gedrag uitgereikt werden. Ze hebben er zoveel plezier in gehad, dat ze vrolijk verder gaan met de vervolg cursus!!!

Bijgestelde reisplannen

Zoals eerder bericht waren er voor 2010 flinke reisplannen. Mar een week later zijn daar alweer wijzigingen in. Allereerst gaat mijn reis naar India niet door (kan niet zeggen dat ik daar depressief van ben geworden), vanuit Rabobank reist een klein team bestaande uit Berber, Geert Jan en Vincent af en dat is meer dan voldoende in relatie tot de opdracht die er daar ligt begin maart. Ten tweede is vastgelegd dat we in de mei vakantie naar Legoland in Denemarken gaan. Het reisgezelschap bestaat dan uit de familie Janssen, Hinke met Joost en Yinte en Jos en Willie. Enkel nog het doen van de boeking volstaat om dat geregeld te hebben (oh ja, en we moeten nog even onderdak voor Reus vinden, maar dat kan geen probleem zijn, iedereen wil toch voor de hond zorgen.....). Als laatste was er de reis naar de NO kust van de VS. Na bespreking hiervan op het reisbureau bleek er wel heel vele natuurschoon in de reis te zitten. Dat is voor mijn kinderen en mijn moeder net even teveel van het goede. Dus werd het plan geboren om wellicht alleen met de volwassenen een trip van een dag of 8 te doen en dan alleen New York en Boston te bezoeken. Maar ja, hoe breng je dat bij je kinderen? Heel voorzichtig dus...."Daan en Jeroen, hoe zouden jullie het vinden om bij oma Willie en Opa Jos en Tante Hinkje te blijven als papa en mama een week weg gaan en jullie dan niet naar Amerika gaan?". Stilte....angst bij de ouders en toen........."Jaaaaaaa, wat een goed idee, kunnen wij lekker bij Reus blijven en met Joost en Yinte spelen. Toedeledokie, we zien jullie wel weer!!". Nou, daar ligt dus geen obstakel. Nu moeten we alleen de juiste periode kiezen. Hotels hebben we al op het oog. We houden het wat beperkt deze keer, in New York gaan we voor het Waldorf Astoria en Boston voor Omni Parker House. Tja het is behelpen. Nu eerste de tickets vast zetten en daarna maar eens ove rhet programma na gaan denken, maar een bezoek aan d New York Yankees of de Boston Red Sox gaat er in ieder geval bij zitten!

Reus is ziekjes

Vandaag had ik mijn laatste werkdag op kantoor. Een schok ging door Rabobank locatie UJ heen, want ik geloof dat ik voor het eerst sinds mijn terugkeer bij de Rabobank op 1-4-2005 op een reguliere werkdag geen pak aan had. Het was erg rustig, zodat ik mijn tijd doorbracht met het wegwerken van de laatste mails in mijn inbox, het schrijven van het jaarverslag van mijn programma (we hebben dit jaar wel erg veel gedaan!) en het installeren van Yammer (zeg maar Twitter, maar dan voor bedrijven intern). Ik was al niet van plan om heel laat naar huis te gaan (half vijf was wel een grens), maar het werd wat eerder. Ans belde namelijk dat Reus ziek was en naar de dierenarts moest. Dus om drie uur rij ik weg uit Utrecht, om snel wat boodschappen te doen, Daan en Jeroen op te halen en daarna rechtdoor naar huis, zodat Ans met de zieke op doktersbezoek kon. Dat ging gelukkig redelijk snel, er bleek een ontsteking te zijn, waarvoor hij een prik kreeg en een penicilline keur. Bij terugkeer kon je al zien dat Reus niet goed was, want hij keek wat waterig uit zijn ogen en was ERG rustig (zo kennen we hem niet). Vanavond gaat het alweer wat beter, maar hij is veel aan het slapen. Nou, dat is ook vaak de beste remedie voor herstel, dus we laten hem lekker liggen (met als additionele uitdaging om Jeroen bij hem weg te houden, want die vindt hem zo zielig, dat hij hem steeds wil knuffelen!).

Een prachtige voorstelling om energie kwijt te raken

Jeroen is bijna jarig, namelijk a.s. zondag. En hij is nu op de leeftijd dat hij zich dat ook beseft, af gaat tellen en....zenuwachtig gaat zijn! Dat heeft soms wat negatieve gevolgen, namelijk dat meneer het "niet luisteren" tot een kunst heeft verheven en dat hij, onopzettelijk weliswaar, Reus af en toe flink pijn doet. Maar er is zeker ook positieve uitwerking, de kleine vent moet namelijk zijn energie kwijt, en stopt dat in dingen die je niet altijd verwacht. Zo heeft hij gisteren de hele dag in zijn hoofd gewerkt aan een dansvoorstelling.  Aan het eind van middag kwam dit tot een creatieve explosie. Jeroen had zelf een podium gemaakt door twee tafel aan elkaar te schuiven. naast de bank. We werden als voorprogramma getrakteerd op een optreden van Daan als Karate Joepie (en een stukje sumo, want Jeroen hielp mee en verloor de wedstrijd als hij van de tafel op de bank werd gedrukt). Het hoofdprogramma was Jeroen die al huppelend over de tafels op de klanken van Oh Denneboom en Jingle Bells prachtige danspasjes liet zijn. Met hier en daar een pirouette erbij als hoogtepunt en een knappe buiging tot slot! Als hij samen met Ans tweede kerstdag naar "de notenkraker" is geweest, dan verwacht ik dat hij die ook nog na gaat doen en dan klaar is om deel te gaan nemen aan het Bolshoi Ballet! Het optreden is te zien op youtube.

Kerstmarkt, deel 2

De getrainde lezer denkt nu: hé, waar is kerstmarkt, deel 1 gebleven? Welnu, die was woensdagavond en dat was de kerstmarkt van Zwanenburg. Op het parkeer terrein van tuincentrum Groenrijk verzamelde de notabelen van de regio Halfweg en Zwanenburg zich. Altijd wel leuk, maar je ziet wel alle bekende koppen weer. Dus alle winkels waar je normaal boodschappen doet hebben een stand, dus heel veel nieuws zie je niet. We hadden deze keer wel Reus bij ons, en dat staat altijd garant voor veel aanspraak. Maar na een uurtje hadden we het wel gezien en keerden we huiswaarts.Vanavond was het de beurt aan de kerstmarkt van Halverwege, de school van Daan en Jeroen. Het begin was niet zo hele best, want toen we het plein op kwamen stapte er en jongetje voor ons, die Daan een ijsbal in zijn gezicht gooide en daar erg om moest lachen. Op dat moment is het wel even lastig om te onthouden dat je de ouder bent en er een kind van een jaar of 10 voor he staat, want je staat op het punt om eens even flink uit te halen met een rechtse hoek. Maar gelukkig was ook de directrice van de school in de buurt en die pakte het vervelende nest eens goed aan (ik had er zelf waarschijnlijk in haar plaats nog 10 stokslagen aan toegevoegd, maar ja, dat ben ik dan).

Daarna gingen we de markt op om de kerst om de kerststukjes en kerstkaarten te kopen die Daan en Jeroen gemaakt hadden. Helaas was het kerststukje van Daan niet terug te vinden, waarschijnlijk was er een andere ouder die het ook erg mooi vond en er met liefde 2,50 Euro voor over had :-). De Zoete Inval verzorgde broodjes worst en soep (tomaten- en erwtensoep) en Daan en Jeroen deden nog mee aan de tombola (wat Daan een kleurboek opleverde voor een investering van 10 Euro, maar ja, het is voor de school hé :-)). Aan het eind van de markt konden we ons nog even opwarmen bij het kampvuur, dat was geen luxe, want gevoel had ik ondertussen niet meer in mijn handen en dat maakt het sturen toch wel erg lastig. Net voor we weggingen, kwam Ans bij het laatste stalletje nog een beeld van een Oosters hoofd (geen idee hoe ik het anders moest noemen) tegen, wat erg leuk was om in de tuin een plaats te geven. Dus daarmee naar huis, om nog net mee te krijgen dat Ajax aan het eind van de eerste helft tegen Anderlecht met 0-3 achter stond. Nou, blij dat ik daar mijn tijd in ieder geval niet in geïnvesteerd heb!

Reus is vies

Gisteren in de auto even bellen met Ans. Bij mijn eerste vraag "hoe is het thuis", kreeg ik te horen "het kan beter". Wat wil het geval? Onze lieve hond Reus, met als bijnaam Witte Reus (kost een berg, wast een beetje) kon zijn bijnaam geen eer meer aandoen. Op verkenningstocht door de tuin, had Reus een klein verkeerd stapje gemaakt en was in de sloot terecht gekomen. En na zich een beetje uitgeschud te hebben, wilde hij graag weer naar binnen. Dat ging dus niet door!! Ans heeft hem buiten nog een beetje schoongemaakt, maar dat leverde weinig soelaas op. Gezien de kou moest Reus uiteindelijk wel naar binnen, maar bij thuiskomst kon ik goed ruiken dat er een duik in de sloot genomen was! Na het avondeten kwam het hoogtepunt van de dag: Reus moest onder de douche. Dat was nog geen sinecure, want meneer had er weinig zin in, dus ik moest hem vasthouden en Ans hem afspoelen. Na het afdrogen was Reus de hele avond shellshocked en ging bijkomen in zijn bench, wat dan wel weer erg rustig was. Weten we nu in ieder geval hoe we hem als hij wild is rustig kunnen krijgen (gewoon de hogedrukspuit erop).

Het Reus Fotoalbum

Zojuist op de bank zittend hoor ik van mijn lieftallige echtgenoot dat er klachten zijn van lezers van het blog dat er te weinig foto's van onze vriend Reus op staan. Nu houdt het geen pas om het hele blog met foto's van onze hond vol te stoppen, maar mochten er liefhebbers zijn van onze schattige kleine Tatra (nu dan nog, in 3 weken is hij bijna 4 kilo gegroeid), die kunnen op het Reus Picassa Album hun lusten botvieren! Ik zal ervoor zorgen dat wekelijks de foto's die gemaakt zijn in het album bijgewerkt worden, zodat de groeistuipen van Reus goed te volgen zijn! Dus liefhebbers: vraag niet hoe het kan, maar profiteer er van!

Fotoshoot

Nadat Ans vanmiddag weer met Reus naar puppy cursus was geweest (de kleine rakker begint inmiddels er wel wat van op te steken.....en Reus vindt het ook nog leuk :-)), hadden we om 14.00 uur een afspraak bij Fotostudio Dejavu te Zwanenburg. Met nieuwe hemdjes aan waren Jeroen en Daan er helemaal klaar voor. Reus was nog moe van de cursus, maar leefde direct helemaal op toen hij de studio binnen liep. Dus nadat Jeroen en Daan lekker waren gaan zitten, was het eerst moeilijk om hem bij hen te krijgen (zelfs met snoepjes), maar toen hij er eenmaal was, had hij er ook erg zin in. Dat vonden Daan en Jeroen weer lastig, want die werden lieftallig gebeten en gekrabd. Na de "groepsfoto", was het tijd voor de individuele kiekjes. Jeroen wilde graag als balletdanser op de foto en hij liet geweldige hoogstandjes zien,. Daan begon toen te muiten dat hij niet veel zin meer had, maar toen hij eenmaal op de bühne mocht verschijnen, werd het bijna een scene uit "Hollands next top model". Hij ging in allerlei poses staan, kan lief lachen, stoer kijken, zwoel lonken en uitdagend gaan staan. Ik zie een mooie carrière voor hem weggelegd op de catwalk! Als laatste mocht Reus zich weer uitleven, die nu zo moe was geworden dat hij op een gegeven moment heerlijk lag te slapen, wat het fotograferen een stuk makkelijker maakte. A good time was had by all! Dinsdag is de eerste sortering gereed en gaat Ans eens kijken of er een aantal mooie plaatjes bij zitten.

Dat leuke eerste jaar.......yeah right!

Zoals sommige van jullie opgevallen :-), hebben wij sinds afgelopen donderdag een mooie puppy, genaamd Reus. Vandaag was het de eerste keer dat Reus een flink stuk in de auto ging rijden. Dat vond hij niet zo heel erg leuk, drie kwartier aan elkaar heeft hij zitten blaffen, janken, huilen, schreeuwen, etc, etc. Dat was geen fijn geluid. Ongewild gingen mijn gedachten uit naar de tijd dat Daan en Jeroen ook nog baby's waren. Beide heren waren geen gemakkelijke kinderen, ze hebben heel erg veel gehuild door verschillende oorzaken. Het toeval wil, dat we een mooi boek hadden gekregen voor de eerste zwangerschap, waarvan ik de naam nooit zal vergeten. Dat is namelijk "Dat leuke eerste jaar", geschreven door de toppers Joke en Peter Fiedeldij - Dop. Daarin staat hoe geweldig het allemaal is om kinderen te hebben en dat het allemaal hartstikke leuk is in dat eerste jaar dat de kindjes zich zo lekker ontwikkelen en dat je je er vooral fijn bij moet voelen. Ik zal niet vertellen hoe vaak ik dat boek in brand hebben willen steken en dat als de schrijvers op een verkeerd moment voor mijn auto hadden gelopen ik niet de garantie zou hebben gegeven dat ik per ongeluk het rechter pedaal ingetrapt zou hebben. Mij lukte het toen zelden om mijn hoofd leeg te maken, maar vandaag mocht ik in ieder geval zien dat mijn kinderen dat nu inmiddels wel kunnen. Very Zen!!!

Reus has entered the building!

Vandaag was het dan zover. Na in een stortregen Daan en Jeroen onder protest naar school te hebben gebracht zaten Ans en ik om half negen in  de auto op weg naar Warmenhuizen. We hadden geluk, want van Halfweg naar Warmenhuizen was het lekker doorrijden, terwijl de andere kant op er 27 km file tussen Alkmaar en Amsterdam was ontstaan. Strak om half tien kwamen we aan en werden we door Piet en Nettie Beentjes begroet met koffie en een PLAK cake. Op ons zat, naast twee teefjes, onze Reus te wachten. Zijn stamboom naam blijkt Widoc te zijn, wat Pools is voor "mooie vent". En dat is hij ook! Na een uurtje uitleg en afhandelen administratie ging Reus mee de auto in en reden we terug naar Halfweg. Eerst was Reusie stilletjes, maar daarna werden we getrakteerd op een piep- en jankfestijn, omdat Reus natuurlijk onrustig werd, want hij was voor het eerst zonder familie en mama. Bij thuiskomst gingen Ans en Reus samen de tuin verkennen en dat vond de kleine een hele onderneming. Om drie uur was het tijd om Daan en Jeroen te halen, die uit school stormden en naar huis renden om met Reus te gaan spelen. En dat hebben ze flink gedaan. Met name Jeroen vond het moeilijk om iets anders te doen dan lekker met Reus te knuffelen en stoeien. Beiden werden ze er aan het eind van de avond erg moe van en liggen ze nu heerlijk te slapen. Daarnaast heeft Reus zijn eerste plasjes buiten gedaan (dat gaat sneller dan met Daan en Jeroen toen ze baby waren :-)) en heeft hij ook het eten en drinken in zijn bench gevonden. Hij went al snel in Casa di Janssen!!

Opgesloten in de bench

Vandaag bij thuiskomst was het donker in Halfweg. Heel erg donker. Toen ik het erf op wilde rijden, bleek het hek het niet te doen. Dat had de weggever moeten zijn, er was een stroomstoring. Dat is de derde in drie maanden (Eneco, bedankt!!). Gelukkig had Ans al veel kaarsen gevonden en was er enig licht in de duisternis te vinden. Wat dan wel jammer is, dat ik een elektrisch fornuis heb, dus koken was helaas niet gelukt. Jeroen was wat angstig, want die houdt a) niet van donker en b) niet van kaarsen, dus dat was een slechte combinatie. Na ongeveer twee uur, net voor dat Ans naar de VU ging, sprongen de lichten weer aan en was het tijd om een eitje te bakken. het gesprek aan tafel en daarna was de komst van Reus (T minus 2 and counting). Daan en Jeroen waren wat ongerust dat Reus niet in de bench zou passen. Na vele pogingen gedaan te hebben hen te overtuigen bleef alleen de ultieme manier over om de jongens gerust te stellen. Het zijn de twee woorden die iedere accountmanager van een klant vreest, namelijk......"show me!". Dus, hup, daar ging papa de bench in. En vervolgens kregen we een Hans en Greitje syndroom, want uiteraard werd de deur op slot gedaan en renden de jongens weg. Na veel gesmeek, deed Daan uiteindelijk het deurtje weer open en kon ik er weer uit, maar met het resultaat dat Daan en Jeroen nu in ieder geval wel geloven dat de pup (!) wel in de bench zal gaan passen als hij donderdag komt.

T minus 7 and counting....

Vandaag is de dag van de gezinsuitbreiding vastgesteld. Op donderdag 5 november zullen we onze Witte Reus op kunnen halen. Daan en Jeroen zijn er al helemaal zenuwachtig voor. Wat dan altijd goed werkt is om een kalender te maken, zodat ze af kunnen tellen. Dus heeft Ans een mooi velletje gemaakt met 7 hondjes erop kunnen ze er elke dag één doorstrepen tot het uur U. Nu is Jeroen een slimmerd, dus die dacht dat als je er per keer twee doorstreept, het nog sneller gaat. Kinderlogica is altijd aandoenlijk :-)!! Inmiddels zijn ook, na de inrichting van het "hondenhok" (wat de oude paardenschuur is, dus Reus heeft lekker de ruimte) de eerste spullen aangekomen, met als hoogtepunt de "bench" (inclusief matje) waar Reus lekker in kan rusten en eten. En je kan er ook nog leuk mee spelen als hij leeg is! Dit weekend worden de riem en het eerste bot gekocht, en dan zijn we er helemaal klaar voor!