Foursquare in Texas

Nou, we dachten dat alles van texas voorbereid was, maar toch niet helemaal. Er bleek nog iets uit te zoeken, waarvan 99,9% van de mensenheid zal denken: hoe gek kun je zijn! Maar ja, kennelijk behoren wij als reisgezelschap (Simon, René en ik) toch tot die 0,1%. In het verre Texas zijn namelijk ook een aantal Foursquare badges te verdienen. Virtuele "kenmerken van verdiensten" die je krijgt als je op een aantal plekken incheckt, soms onder speciale omstandigheden. René is onze boekenwurm (of misschien beter gezegd internet wurm) in deze, die eea heeft uitgezocht en er blijken er ongeveer een stuk of zes te verkrijgen te zijn, zoals het er nu uitziet. Was een flink gepuzzel, want je moest van sommige pagina's fan worden, dat is inmiddels gedaan en dan is het met name op diverse plekken komen en dat via Foursquare laten weten. Eens kijken of we tijdens de reis inderdaad onze virtuele prijzenkast hier verder mee kunnen uitbreiden. En ja, we weten dat het suf is, maar we doen het toch :-).

Nog meer batches..........door Gogobot

Batches van Gogobot

Ik ben al tijden een gebruiker van Foursquare. Een leuke app om je vrienden te vertellen waar je bent (je moet dat dan ook in klein gebruik houden ben ik achter gekomen, de meeste mensen zal het een worst wezen waar je op dinsdagmiddag bent :-)) en waarmee je "batches" kunt verdienen door bepaalde plaatsen vaker te bezoeken. Het gaat nergens over, die batches, maar het is toch wel leuk. Zeker als je zaken meeneemt uit andere landen (zoals de stadsbatch van Boston bijvoorbeeld), of van een sport organisatie (ik noem de NHL batch). Nu is er een andere app (en overigens ook een website) die voor mij twee interessante zaken combineert: Gogobot. Via Gogobot kun je onderzoeken wat er zoal in een stad te doen is en je kunt daar zelf ook commentaar en tips op achterlaten. Dat laatste heeft dan weer een link met de reeds genoemde batches, want door reviews achter te laten en bijvoorbeeld foto's van de plekken te uploaden, kun je daar ook je batches mee scoren. Niet zo uitgebreid en ook zeker niet zo diverse als bij Foursquare, maar op de een of andere manier enthousiasmeert het je toch om "nog een paar extra reviewtjes te doen, want dan hebben we weer een nieuwe status voor een stad bereikt, of hebben we er weer een nieuwe batch bij". Kennelijk werkt het toch als je dit soort "gamefication"inbouwt in je applicaties, want er ontstaat heel veel content tegen heel weinig geld. Overigens kreeg ik ook de "Pro 2013" batch toegewezen, vanwege het aantal reviews dat ik heb geschreven, maar ook voor de kwaliteit van deze reviews (zo ben ik inmiddels een "guur"  voor wat betreft New York, omdat ik daar meer dan vijftig reviews over heb geschreven). Als gevolg daarvan kreeg ik een persoonlijke mail van de oprichter van Gogobot, met zijn dank voor de reviews en dat ik "some swap" van hem zou krijgen. Hij wilde niet zeggen wat het was, maar ik moest wel mijn schoenmaat doorgeven. Ik ben benieuwd wat er uit de Gogobot koker zal komen, binnenkort :-).

Foursquare korting

Meer animo voor check ins?

Ik probeer mijn stukjes natuurlijk altijd zo "uniek" mogelijk te houden, maar deze keer lukt dat niet helemaal en speel ik leentje buur bij vriend Rene van Hasselaar. Hij meldde op zijn blog dat door gebruik van een kleine hobby van ons je korting kunt krijgen en dat is iets dat mij als Nederlander natuurlijk direct aanspreekt :-). Wat wil het geval? Rene, Simon en ik zijn redelijke grootverbruikers van de app Foursquare, waarmee je aan je vrienden aan kunt geven waar je je op een bepaald moment bevindt en waarmee je virtuele badges (net zoals bij de padvinders) kunt verdienen. Is het een beetje kinderachtig? Ja. Is het heel erg nuttig? Nee. Maar ja, wij hebben er lol in en zoals onze levensgoeroe Bob Ross ooit zei: "as long as you like it and it doesn't hurt anybody else, just do it". Soms zijn er op locaties "specials" te verdienen. Denk er dan bijvoorbeeld aan dat je een tweede kop koffie gratis krijgt als je ergens voor het eerst "incheckt", 10% korting als je incheckt op dag x of als je degene bent die het meest ergens ingecheckt bent (de "mayor" zogezegd) je altijd een stoel bij het raam krijgt. Allemaal erg leuk, maar mijn ervaring heeft geleerd dat het personeel van de zaken waar je dan komt, vaak helemaal niet weet dat iemand die actie via Foursquare uitgezet heeft, dus krijg je allemaal vreemde blikken en denk je op een gegeven moment "laat maar, ik betaal die tweede Latte wel". Maar er is nu een nieuw initiatief dat vele malen makkelijker is voor mn de kortingsacties. Je kunt namelijk vanaf heden credit cards aan je Foursquare account koppelen (ik heb in ieder geval gezien dat American Express, Visa en Master hieraan meedoen) en als je dan een check in bij een aangesloten locatie doet en dan gewoon afrekent met de credit card, dan wordt het kortingsbedrag gewoon terug gestort op je rekening. Dat is nog eens een vorm van gemak dient te mensen en het bespaart allerlei discussies die je anders in de winkels of restaurants hebt.

Een mooie aanvulling, kan niet anders zeggen. Ik denk dat dit wel een extra impuls zal geven voor mensen om hier meer gebruik van te gaan maken. Hoe ze het "je krijgt een stoel bij het raam" straks gaan virtualiseren, daar moet men denk ik nog even over nadenken :-). Gouwe tip Rene, zoals ze in Zuid Afrika zeggen: klaar gespot!!!!

Path, een dagboek en social media ineen?

Path, toch wel een erg leuke toevoeging

Op mijn iPhone staan een flink aantal mapjes, waarin ik mijn verschillende apps rangschik. Zo kwam ik er vandaag achter dat ik inmiddels 76 games op mijn iPhone heb staan (bijna allemaal gratis, elke game komt wel een keer voorbij, ik denk dat ik alleen Infinity Blade en Angry Birds ooit betaald heb). Maar wat mij ook opviel was dat ik inmiddels twee mapjes (=24 apps) gevuld heb met de naam Social Media. Hierin zag ik diverse Twitter clients staan (Twitter zelf, maar ook Echofon, Hootsuite en degene die ik nu bijna uitsluitend gebruik, Tweetbot). Daarnaast ook Facebook apps (waarvan Ace absoluut de beste is). Twee veelgebruikte apps zijn wat lastiger te categoriseren, namelijk Foursquare en Instagram (vertel waar je bent, krijg punten en upload foto's om te laten zien dat je er ook echt geweest bent, goede integratie overigens tussen Foursquare en Instagram). Ook een paar apps van leuke initiatieven die ik eigenlijk nooit gebruik (Yammer voor bedrijfs Twitter, Shnap of Storie). Een van de meest recente aanwinsten is Path.  Om eerlijk te zijn: ik zette hem op de iPhone na een review van Gonny vd Zwaag (drijvende kracht achter iPhoneclub, waarmee ik nog bij CMG mee samengewerkt heb, over het altijd interessante onderwerp Kennis management systemen :-)), met een idee van, "we kijken wel even, het is gratis en is er anders zo weer af". Maar dat laatste gebeurde niet, sterker nog, ik gebruik Path de laatste tijd steeds meer.

Een entry van mijn "Path"

Is Path dan zo baanbrekend? Nee, eigenlijk niet. Je kunt gedachten opschrijven die je hebt. En je kunt plekken aangeven waar je je bevindt. En, hoe bedenken ze het, je kunt ook nog een foto uploaden. Daarnaast kun je een groepje aanmaken van vrienden en dan kun je deze dingen met elkaar delen. "Nou, het moet niet gekker worden", hoor ik diverse van jullie al denken. Dat is toch ongeveer elk social media platform op dit moment. Ja, dat is inderdaad waar, maar wat Path toch wel op een leuke manier doet, is een tijdslijn maken van alle zaken die je inbrengt. Zo kun je de dag afsluiten met aan te geven wanneer je naar bed gaat en als je weer opstaat (en je vergeet dat niet aan te geven :-)), dan houdt het keurig bij dat je weer wakker bent en hoe lang je geslapen hebt. Op zich stelt het weinig voor, maar ik vind het leuk. Ook dat het geheel zich in een tijdslijn aan je toont (eigenlijk je "levenspad" wat wordt opgebouwd), vind ik veel leuker dan het steeds bij elkaar speuren van dit soort zaken over Twitter en Facebook. Misschien is dat wel een verschil: ik heb zelf het gevoel dat ik Path meer voor mezelf doe (en wellicht ene zeer beperkt aantal andere mensen), terwijl het bij Facebook en Twitter toch zeker ook een soort internet exhibitionisme is. niet dat dat erg is, want dat vind ik ook heerlijk, anders schreef ik niet dit soort blogs, maar Path heeft meer het gevoel van een dagboek, waarin je zaken vastlegt die met name voor jezelf zijn. De interface is erg goed ontwikkelt, zeer gebruikersvriendelijk, niet teveel toeters en bellen, maar doet precies wat het moet doen (in het scherm hiernaast: via de grote + knop kun je bijna alles bedienen). Omdat ik toch veel andere apps ook gebruik, zou een optionele integratie naar Foursquare wellicht handig zijn geweest, hoewel dat weer juist tegen het meer "intieme"  karakter van Path ingaat.

Al met al een aanvulling op het social media landschap die er mag zijn, het is echt een ander gevoel dan de zoveelste Facebook of Twitter ontsluiting cq kloon. En dat is in deze markt echt een flinke prestatie!!!

Hoeveel social media kun je hebben?

Nog meer Social Media, GetGlue voor entertainment check ins!!

Social Media is niet meer weg te denken uit ons leven. Of je er nu zelf actief aan meedoet of niet, je komt er dagelijks mee in aanraking, al is het maar omdat anderen erover spreken of dat je op radio of tv erover hoort. Twee jaar geleden ben ikzelf met mijn blog begonnen (de eerste aanzet was om een reisverslag te maken voor de reis van Frank, Simon, Rene en mijn naar Philadelphia, Baltimore en Washington) en inmiddels is het een dagdagelijkse bezigheid geworden om dit bij te werken, wat ontzettend leuke reacties oplevert, zowel van mensen die als officieel volger te boek staan als ook familie, vrienden, collega's en kennissen die dit niet gedaan hebben, maar toch vaak met me spreken over zaken die ik op het blog geschreven heb (kleine hint: ik streef naar 100 officiele volgers, dus als je je nog niet geregistreerd hebt, dat waardeer ik zeer :-)). Maar na het blog meer communicatie kanalen gevolgd. Waar ik anderhalfjaar geleden met mijn collega's Jens en Geert Jan schamper praatte over het gebruik van Twitter en wat daar nou het nut cq zo leuk aan was, heb ik inmiddels bijna 3.000 tweets de wereld in geblazen. Tja, dat is toch niet gering en doe je zeker niet als je er niet een bepaalde voldoening uit haalt (of misschien wel een bepaalde wens voor virtueel exhibitionisme, wie weet...:-)).

En Ditto! doet het zo

Maar na Twitter volgde Facebook, wat ik wel aardig vind, maar uiteindelijk toch niet helemaal het medium voor mij lijkt te zijn (hou het wel bij, maar heel actief ben ik er zeker niet op). Ik heb ook nog even MySpace en Hyves verkend, maar daar werd ik helemaal niet opgewonden van. Ik merk dat social media voor mij beter werkt als het op mijn telefoon zit, dan als ik het op mijn laptop moet doen. Daarom ben ik af en aan heel actief met Foursquare, zeker als ik op nieuwe locaties kom die de moeite waard zijn (het verzamelen van badges en punten heb ik ondertussen wel een klein beetje opgegeven). Maar vervolgens blijken er ik weet niet hoeveel Social Media plaformen te bestaan! Zo is de directe concurrent van Foursquare de dienst Gowalla, terwijl je met Soundcloud dan weer gesproken teksten ipv geschreven korte boodschappen met de wereld kunt delen. En je muzikale voorkeuren kunnen via Spotify en ook het Ping systeem van iTunes doorgegeven worden.

Afgelopen weken heb ik toch weer twee apps op dit gebied gedownload. Via Apple watcher Gonny vd Zwaag kwam ik op Ditto!, een manier om oa via Twitter op een snellere en gestructureerde manier je vrienden te vertellen wat je aan het doen bent (slecht: je kan geen foto's toevoegen, terwijl je dat juist wel zou verwachten). En via Wouter Lahpor kwam ik op GetGlue, een soort Foursquare die niet aangeeft waar je bent, maar welke film je aan het kijken bent of welke muziek je aan het luisteren. Beide zijn wel leuk, maar of ze uiteindelijk voldoende aan twitter toevoegen (alszijnde een soort community) valt nog te bezien. Persoonlijk ben ik meer van de GetGlue aanpak gecharmeerd dan de Ditto aanpak, die lijkt toch wel erg op foursquare (waar je overigens eenvoudig naartoe kunt publiceren, gelukkig is er tegenwoordig veel integratie tussen de apps en services).

Het pompstation

Er was live muziek in Het Pompstation

Gisterenavond was het weer een avond voor "the good old boys". Het was mijn beurt om de keuze voor het restaurant te maken om het kwartaal diner van Rene, Frank, Simon en mij en de keus viel op Het Pompstation in Amsterdam Oost. Het was me aangeraden en na bestudering van de website en de daarop aanwezige kaart, leek het me wel iets om met de heren naar toe te gaan. Reserveren ging wat merkwaardig, want toen ik belde om een reservering te maken, kreeg ik terug "ja, dat kan ik nu even niet doen want ik sta niet in de buurt van het orderboek, ga maar even naar de site om via die manier een tafel te reserveren". Geheel klantvriendelijk was het niet, maar goed, als het niet anders kan voel ik me ook niet te goed om dat via SeatMe te regelen (SeatMe heeft overigens ook een aardige app voor de iPhone, interessant voor de liefhebber van uit eten gaan om snel mee te kunnen reserveren).

Zo gezegd zo gedaan en vrijdagavond om 19.00 uur haalde ik Rene op. Frank en Simon gingen rechtsreeks en dat was maar goed ook, want het was flink druk op de weg, zeker in de binnenstad van Amsterdam, maar via Whatsapp hielden we team Volendam goed op de hoogte van onze vorderingen en, na nog even op het verkeerde been gezet te zijn door het navigatiesysteem van de C5, waren we om 19.45 uur aanwezig, 15 minuten later dan afgesproken. Dat was niet heel erg, want inmiddels hadden Frank en Simon zich op de banken voor het kleine podium van Het Pompstation (wat nog de karakteristieken van het oorspronkelijke gebouw heeft, waar vroeger water door gepompt werd naar de rest van Amsterdam). Net voordat de band ging spelen, werden wij door de gastvrouw naar onze tafel begeleid. Overigens speelde de driemans band (bassist, gitarist en zanger/ harmonica speler) een drie sets en aardige deuntjes, waarin er een mix was van rock n roll, country en jazz.

Sashimi van tonijn, met een loempia erop

Onze tafel was op de eerste verdieping, en na een korte historie van het pand kregen we de kaart voorgeschoteld. Dat bleek een hete kaart te worden, en dan letterlijk, want na een korte bestudering legde Rene zijn versie neer, maar wel bovenop de kaarsen die aangestoken waren, waardoor die in de fik vloog en vervolgens met brandwonden afgevoerd moest worden (de kaart dan, niet Rene gelukkig!).  We besloten voor vier gangetjes te gaan. Het hoofdgerecht stond eigenlijk al vast, want de specialiteit van Het Pompstation zijn de steaks, in vele soorten en maten. Om het voor de kok makkelijk te maken, kozen we allemaal voor een Chateau Briand, met daarbij de hele kaart van bijgerechten (frites, aardappelpurree, salade ui/ tomaat, haricoteverts, spinazie, champignons en een gemengde salade). Vooraf was het ene mix van tonijn sashimi en garnalen cocktail, gevolgd door een tomatensoep met een glazige loempia erin of een bouillon van gevogelte. De voorgerechten en soep waren zonder meer goed te noemen, hoewel ik wel denk dat ik met de garnalen cocktail een mindere keus had dan de vrienden die aan de tonijn waren geslagen. Soep was niets op af te dingen, pittig genoeg, maar de loempia had wel iets warmer gekund.

De chateau briand, wel goed, maar ook wat weinig!

Maar goed, we kwamen voor de steaks! Als goede social media goeroes moest er natuurlijk op FourSquare even gecontroleerd worden of daar door eerdere bezoekers een tip over achtergelaten was en verdomd als het niet waar is, dat was er! Een bezoeker vertelde dat de Chateau Briand op zich erg goed was, maar wat aan gekruidheid ontbrak. Dat moesten we de serveerster natuurlijk meegeven, dus Rene probeerde haar eerst uit te leggen wat Four Square was. Dat mislukte volledig, want de serveerster bleek denk ik de enige persoon in Amsterdam te zijn die geen computer had. Dus liet Rene eea maar op zijn telefoon lezen en daarna volgde van dzelfde serveerster de uitspraak: "wat zeikt die gast nou, er staat toch peper en zout op tafel!!". Erg ad rem, maar of je er klantvriendelijkheidspunten mee scoort is maar net de vraag. Kort daarna kwam de chateau briand op tafel. Ik kan niet anders zeggen dan dat de kwaliteit heel erg goed was, maar voor grote kerels als wij zijn, was het wel wat weinig (de portie op de foto is voor twee personen). De bijgeleverde sausen waren niet nodig, de smaak van het vlees was voldoende, extra peper en zout waren ook niet nodig. Uiteraard moest de saus wel even geproefd worden en het voegde eerlijk gezegd niet aan de smaak toe, deed eerder afbreuk, dus dat was snel klaar.

Apple triffle als desert

Inmiddels was de band vertrokken en had een DJ het overgenomen, dat kwam de sfeer niet ten goede, want de muziek ging veel harder en er kwam een halve lichtshow, die mijn opkomende hoofdpijn niet beter deed maken. Na een afsluiter met een apple triffle en een kopje koffie  wilden we daarom afronden, maar het duurde nog een eeuwigheid voordat we uiteindelijk de rekening kregen en konden betalen. Uiteindelijk lukte het toch en konden we rond half twaalf Het Pompstation verlaten. Een bijzonder geslaagde avond met de jongens en ik ben heel benieuwd wat Simon voor het volgende kwartaal in petto heeft. En het Pompstation? Tja zeker niet slecht, maar dat zal voor mij waarschijnlijk in de categorie Trinibago vallen: leuk voor een keer, maar mij zien ze hier verder niet meer.

La Storia

Vrijdagavond 29 oktober was weer een "Old Boys Network" dag. Tenminste, voor de vier musketiers van Amerika 1993 :-): Simon, Frank, René en ikzelf. Het is toch geweldig dat de groep al zo lang bij elkaar is en dat het altijd een feest is als we samen dingen doen. Het is mooi om zulke vrienden te hebben, waarmee je een lange geschiedenis hebt en terug kan vallen op soms de meest stupide zaken uit vuige verledens en daar echt krom van het lachen om liggen. Nou, voldoende sentimenteel geneuzel, waar kwamen we ook alweer voor? Oh ja, eten!!! Afspraak tussen ons is dat om de beurt iemand een restaurant kiest waar we gaan eten. Dus minimaal één per kwartaal. Deze keer viel de eer ten deel aan Frank. Waar we over het algemeen toch in Amsterdam uitkomen (tenzij Simon het bij hem thuis organiseert, zoals twee keer geleden, nog steeds" much respect"  voor Adje!!), had Frank deze keer voor de metropool Wijdewormer gekozen. De culinair kenner onder ons denk...hmm...Wijdewormer, daar is Neck toch een onderdeel van, en daar zit Mario's, de enige Italiaan die ooit een ster in Nederland heeft gehad? Dat klopt als een zwerende vinger!! In mijn enthousiasme was ik in de veronderstelling dat we daar zouden gaan dineren, maar Frank had gekozen voor La Storia, de dependance van Mario's, die door zijn jongste zoon gerund wordt. En ik denk dat dat een uitstekende keus was, want het geluidsniveau van onze groep ligt toch hoger dan een sterrenrestaurant.

Ik haalde René op  om kwart voor zeven en we reden zonder problemen naar het rustieke Neck. Het was even zoeken waar we konden parkeren, want er was geen parkeerplaats direct bij het restaurant, maar op een paar honderd meter was er voldoende plek. Geen nood, de weg terug was geen probleem om te vinden, en het gaf René en mij de tijd om even in te checken via FourSquare (tip: als het donker is en je wilt inchecken in FourSquare, kijk dan niet alleen naar je telefoon maar let ook op de weg, anders ga je op je snufferd omdat je een paaltje over het hoofd ziet...). Om half acht waren we in La Storia, maar alle tafels waren nog bezet. We moesten een beetje in de gang wachten, maar onze droeve hazen blikken waren zodanig, dat enkele aardige autochtone dorpsbewoners ons uitnodigde om aan de tafel bij hen te gaan zitten. Dat heb ik in Amsterdam niet vaak meegemaakt. Frank en Simon waren nog onderweg, dus had ik nog even de tijd om met Berber te mailen om te zien hoe bij Rabobank de implementatie van onze Tridion Migratie liep (haar team was toen inmiddels al een kleine vijf uur bezig, gelukkig liep het voorspoedig, ik voelde me nl wel een klein beetje bezwaard dat ik er niet bij was). De mannen uit Volendam kwamen echter snel ter plaatse en nadat onze tafel ontruimd was, was na een korte discussie met de maitre de keuze gemaakt. We namen het speciale menu, wat we nog wat specialer maakten door er een extra gang vooraf (soep) en achteraf (Italiaanse kaas) aan toe te voegen.

Ik kan niet anders zeggen dan dat de kwaliteit van het eten bijzonder goed was. Het begin was een grote selectie antipasti, met daarbij klassiekers als Vitello Tonato, rundercarpacio, buffel mozarella en gegrilde groenten, maar ook een paar leuke specials, zoals een bitterbal van olijven! Een goede start, die door een goede tomatensoep opgevolgd werd. Tussen de gangen door kon ik nog even mijn kennis van de Italiaanse les toepassen, met een ciao tutti en belissimo voor de man die een stukske live muziek voor ons kwam spelen! Het tussengerecht was een tagliatella met wild zwijn voor mijn maten, terwijl ik de ravioli met pompoen (het was tenslotte Halloween...nou ja, bijna) nam. Erg goed, maar deze gang vond ik wel erg weinig. Het hoofdgerecht was kalfsvlees met daarbij geroosterde aardappels en groenten (mn brocoli en paparika) in een deeglaagje.Ondertussen hield ik de sms in de gaten , aangezien T-Mobile in Neck niet de beste 3G verbinding aanbied, om te zien dat de Tridion migratie nog steeds goed liep en de pizza's in Zeist ook al op waren :-). Daarna kwam een kleine selectie aan Italiaanse kazen. Mijn tip aan La Storia is om daar of afscheid van te nemen of iets meer aandacht voor in te plannen. De selectie was weinig verrassend, de kwaliteit redelijk, maar met name dat de bediening in eerste instantie alleen wist wat de Parmazaanse kaas was en de rest niet, dat vond ik wel een beetje schunnig. Het dessert was er uiteindelijk in twee delen: eerst een deel wat voor ons allen op tafel werd gezet (met oa een goede Tirmisu en chocolade soesjes en als tweede voor Frank, Simon en mij nog een coupe met ijs toe.

Al met al een zeer geslaagde avond, waarbij we als laatste het restaurant uitgeveegd werden zo rond ene uur of twaalf. Ik ben zelf als volgende aan de beurt om in het eerste kwartaal van 2011 een locatie te vinden. Ik ga eens op onderzoek uit, tips zijn natuurlijk welkom.

Foursquare

In het kader van een verdere stap in de sociale media, was ik enige tijd geleden begonnen met het gebruiken van feest.je. Ik wist dat dat de Nederlandse variant van FourSquare was, maar uit vaderlandslievende overwegingen, wilde ik toch voor het homegrown product staan. Maar die bleek toch wel erg buggy te zijn en in FourSquare kwamen steeds meer mensen die ik kende en bleken ook heel veel Nederlandse plekken al opgevoerd te zijn. Dus, dan toch maar in de traditie van "the world is flat" overstappen naar de internationale versie. Het werkt voor mij in ieder geval wel verslavend. Zoals gezegd zijn er al veel spots opgenomen in FourSquare, maar je maakt net zo makkelijk een een nieuwe spot aan! Zo heb ik afgelopen weekend de winkel van Bart Duivenvoorde, Duivshoes, opgevoerd, toen ik daar mijn schoenen ging halen. Mijn hoogtepunt van opvoeren is Headoffice DJTC, mijn kantoor aan huis, waar ik nu natuurlijk degene ben die het meest ingecheckt is (dan krijg je de titel "Mayor"). Je kunt ook een aantal batches in Foursquars verdienen. Vanavond scoorde ik batch nummer vier, de swarm badge, als je op ene locatie zit waar minimaal 50 andere ook ingecheckt hebben. De gebeurtenis: Ajax-Heerenveen en de check in  was in de Amsterdam Arena :-). Natuurlijk een bepaalde vorm van exebionisme, maar ja, is facebook, twitter en je eigen blog hebben dat ook niet :-). Uiteindelijk gaat het erom dat je er plezier in hebt, ook al is het maar voor een beperkte tijd. Tot nu toe heb ik dat er in ieder geval in. Altijd leuk om een keer te proberen, uiteraard gratis als app te downloaden en werkt uitmuntend op de iPhone.