Little Red Lobster

Kreeft kraken is hard werken!!

Volgens planning zouden we donderdag gaan eten bij Bacana Brazil. Maar een paar dagen hiervoor kreeg ik de melding dat onze reservering opgezegd was en bij nader onderzoek bleek de website ook uit de lucht te zijn. Enig onderzoek verder leerde dat de tent failliet was gegaan. Jammer van onze voucher die we gekocht hadden en jammer omdat we wel zin hadden in Braziliaans eten, maar waar niet is verliest de keizer zijn recht. Er moest dus een alternatief plan komen en dat werd gevonden in een bezoek aan de Red Lobster. Vorig jaar verkenden we deze keten voor het eerst en dat was goed bevallen. Na een kort onderzoek bleek er op Watson Road (waar ons hotel ook gevestigd is) een te zitten, dat maakte de de keus nog een stukje eenvoudiger. Omdat we eerst lekker in het zwembad hadden gelegen waren we wat laat aan tafel (rond 21.00 uur), maar dat was geen probleem. Korte samenvatting van het diner: het voldeed aan de verwachtingen, maar het “shrimp festival”  zal ik niet meer nemen. Ik hou van garnalen, maar een maaltijd alleen daarvan is toch wel erg eenzijdig. Maar wat het zeker ook weer goed maakte, was dat na de vraag van de serveerster “do you want the check seperate of all together?”, we weer in ons gezang van “all together now”  los konden barsten. Voor mij deze keer het hoogtepunt van het diner, als het zo doorgaat kunnen we nog eens een barbershop koortje worden.

House of Blues

Eten ok, muziekaal een flop

House of Blues was onze laatste stop van de dag. De naam doet veel beloven, net zoals de website. je denkt dat er continue live muziek is door allerlei soorten muziekanten van pop, rock en jazz tot....blues (ja, je gelooft het niet!!). Maar eerlijk is eerlijk: dat is echt teleurstellend. We begonnen bij de HoB op het terras, toen daar net iemand zich ging installeren om te spelen. Alleen is het terras echt simpelweg slecht. Klote tafels en dito stoelen die niet uitnodigen om lang te blijven zitten, dure drank die dan ook nog ene keer met mega veel ijs en in plastic bekertjes geschonken wordt en een zanger die op zich wel aardig zingt, maar niet uitstraalt van "joepie, we gaan er een feest van maken". Daarom deden we tussentijds maar een bezoek aan de giftshop, maar ook daar vonden we niets van onze gading (veel blues brothers dingen, maar ook allemaal van zulke slechte kwaliteit, dat het bijna pijn aan je ogen deed). Omdat het diner om 8 uur was, gingen we nog even op het terras van het Cubaanse Bongos zitten, waar drank, service en stoelen beter verzorgd waren.

Om acht uur weer terug naar House of Blues, waar ikeen reservering gemaakt had. die bleek niets waard te zijn, want hoewel men bevestigde dat hij gemaakt was en andere mensen hem niet hadden gemaakt, werden die toch eerst allemaal weggewerkt. Om kwart over acht konden we uiteindelijk aan tafel, maar bleek het wel een ordinaire Amerikaanse vreetschuur te zijn. Wel even echt wat anders dan bijvoorbeeld de Fogo de Chao of Red Lobster waar we gegeten hebben. Op zich was de bediening niet onvriendelijk en het eten zeker niet slecht (de jambolaia die ik had was prima te eten, wel weer een echte Amerikaanse portie, dus de helft ging onverrichte zaken weer terug naar de keuken), maar er was geen noot live muziek en dat wat uiteindelijk waar we toch voor gegaan waren. Nu kan dat ook aan ons slechte onderzoek gelegen hebben, maar de verwachtingen die we hadden waren dusdanig dat ik het uiteindelijk een grote teleurstelling vond. Tot nu toe de minste "dining experience"  van de vakantie.

Red Lobster

Garnalen, coquilles en kreeft, goede combo!

Het diner stond in het teken van het invullen van een door Rene al 21 jaar lang gekoesterde wens. Ooit had hij op de Bahama's de tip gekregen om bij The Red Lobster te gaan eten, maar tot woensdag was het er niet van gekomen. Dat gingen we nu herstellen, Red Lobster licht naast Hooters, dus we konden de weg snel vinden. Reserveren bleek niet nodig te zijn, een tafel was zonder problemen voor ons beschikbaar. Onze ober zijn naam was Orlando (grappig he, Orlando uit Orlando, on nee, uit Columbia). Simon had even een moeilijk moment, want hij had geen trek in schaaldieren, dus dan is de keus bij de Red Lobster wat beperkt, maar uiteindelijk bestelden we vooraf kipreepjes en crab cakes, terwijl de hoogfgerechten een kip cajun pasta voor Simon en voor Rene en mij schotel van garnalen met een barbecue coating, geroosterde kreeftstaart en coquilles. En als dessert een klein stukje cheesecake, die we New York Style namen!

Kwaliteit was zonder meer goed te noemen, ik vond met name de kreeft goed gemarineerd en gebakken. Wat me ook opviel was dat de porties meer Europees dan Amerikaans zijn, dus een drie gangen diner is hier goed te doen. Rekening aan het eind van de avond: 150 dollar en dat is zeker niet te duur!

Na afsluiting van het diner even langs de Publix voor bier en chips (en een watertje), waarna Simon en Rene begonnen aan het plan de campagne voor de dag van morgen: Disneys Animal Kingdom (ik hoop niet dat ik in een Peter Pan-achtige ride moet, dat weiger ik!!!).