Wat een ontlading

Feest in vak 427!

Na het trauma van de ochtend, bracht ik Daan en Jeroen naar de verjaardag van Jeremy, waar ze gelijk naar boven verdwenen om met de neefjes te spelen. Daarna gingen Hans en ik richting de Arena, om de wedstrijd van het jaar te gaan bekijken. Het was lekker rustig, dus ik kon makkelijk parkeren. Hans liep naar het stadion en ik wachtte even op mijn vaste voetbalmaten, Erik en Onno. Die waren er ook snel en om 14.00 uur waren we al bij vak 427. Daar was de sfeer al geweldig, het was bomvol en je kun proeven dat iedereen zoiets had van: "we gaan dit niet meer uit handen geven, we zullen ze naar de overwinning schreeuwen". Bij het fluitsignaal werd al duidelijk dat dit een speciale wedstrijd ging worden, want waar normaal iedereen gaat zitten, bleef nu iedereen staan en dat bleef ook voor de volgende 95 speelminuten zo (een wat oudere man wilde iedereen weer laten gaan zitten, want hij had toch voor een zitplaats betaald, maar dat was echt onbegonnen werk).

Deze man had wel goed zicht op het Museumplein

Ik hoef niet te vertellen hoe de wedstrijd verliep, want wie er in geïnteresseerd is weet het al en andere mensen zal het verder worst wezen. In vak 427 was het een speciale aangelegenheid, zo bleken de twee mannen voor ons een flinke "apotheek"  ingeslagen te hebben, beginnende met een klein blowtje, daarna een snuifje coke en aan het eind wat XTC pillen, want ze moesten nog de hele nacht door. Dat een van de mannen zijn zoon van een jaar of acht bij zich had, scheen niet echt uit te maken....ongelofelijk. Veel beter was de blijdschap die zich van het vak meester maakte bij de doelpunten van Ajax. Bij ieder doelpunt rolde iedereen over elkaar heen en bij het tegendoelpunt van Twente was het even elkaar steunen in een zenuwachtige periode. Na het fluitsignaal was er een ongelofelijke ontlading, en braken volwassen mannen in huilen van vreugde uit. Er werd erg hard geschreeuwd en meegezongen met de overwinningsliederen (ik ben er nog schor van, en Ben Saunders met bolhoed deed het ook wel aardig :-)) en ik denk dat de tatoeëerders in het hele land overuren moeten draaien, want in het vak bleken heel veel mensen deze week langs te gaan om hun tatoeages luister bij te zetten door een derde ster erbij te laten zetten.

's Avonds thuis op de bank in de kimono verder alle analyses bekeken en alle doelpunten ongeveer 101 keer gezien. Dat bleef toch genieten. En wat niet tegenwerkte, een van mijn eerste afspraken de dag na de wedstrijd was met een wijze uit het Oosten die fan is van Twente.....:-)

Gekke sportzondag

Schommelen is soms ook topsport!

Het was vandaag een wat gekke sportzondag. Allereerst gingen Daan en ik natuurlijk 's ochtends naar Haarlem voor de wekelijkse Aikido training. Dat was eenvoudig, hoewel.....toen ik aankwam bleek de hele zaal nog ingericht moeten worden, dus mocht ik samen met sensei Zolli (de lievelingsleraar van Daan) nog even alle matten (stuk of 50) neerleggen. Aangezien Daan beter presteert als ik er niet bij ben, ging ik een rustige wandeling maken en in het zonnetje zitten in de Haarlemmerhout. Daarna natuurlijk weer naar huis om vervolgens naar Ajax te gaan kijken. Dat daar de drie punten in Amsterdam bleven na een heel moeizame wedstrijd was nog wel te voorspellen, maar de uitslagen van Twente en PSV gaven de burger weer moed. Het zal toch niet gebeuren dat we toch een spannend slot van de competitie krijgen (met grote dank aan Bryan Ruiz met zijn mislukte Panenka penalty, dat was serieus lachen om te zien!). Nee, zal wel niet, want dit is symptomatisch voor Ajax dit seizoen, als ze inlopen op Twente en PSV, dan verspelen ze dat een week later weer. Maar hoop doet leven, als Ajax volgende week van NEC wint, dan wordt de spiraal doorbroken en wie weet wat er dan nog mogelijk is.

Eind van de middag kwam de grootste verrassing van allemaal; Epke Zonderland ging voor goud aan de rekstok op het EK Turnen, hij was de gedoodverfde favoriet. Ik vond dat hij het goed deed, maar na de afsprong vertelde de commentator dat het helaas niet goed genoeg ging zijn en dat een podiumplaats maar de vraag was. Vervolgens komt de uitslag en blijkt "us Epke" toch kampioen geworden te zijn. Dat de commentator toch niet helemaal uit zijn nek had staan praten, bleek wel uit de reactie van Epke zelf, die stond er verbijsterd bij en kon het aan zijn vrienden op de tribune ook niet uitleggen.

Oh ja, of misschien was dit toch niet het meest gekke: dat was denk ik uit eindelijk Rabobank wielrenner Maarten Tjalingii, die zag ik ook op TV, juichend en uit zijn dak gaand. Ik blij, want eindelijk had een Nederlander weer eens Parijs - Roubaix gewonnen. Of...nee, toch niet, hij was derde geworden. Blij dat die jongen zo tevreden was over een derde plaats, maar ik had de indruk dat bij klassiekers alleen de eerste plaats telde.

Al met al een bijzondere dag op sportgebied. Wilde nog even naar de Yankees kijken, maar die beginnen pas om 2 uur 's nachts, dat gaat me net even te ver :-).