The Old Sailors en "hoe komen we terug?"

Tijd voor soep!

Bij The Old Sailors had Ans een tafel voor ons gereserveerd en dat bleek geen overbodige luxe te zijn. Het was er erg druk, flink wat Welshmen trakteerden zich op een lunch buitenshuis voordat ze de pubs onveilig gingen maken. Het was lekker om de voeten zo te laten rusten, terwijl we op onze wenken bediend werden, ook al waren we binnen komen zetten met gigantisch vieze schoenen en met modder vol zittende broeken. Kennelijk kregen ze wel eens vaker wandelaars op bezoek. Vlak bij zee konden we natuurlijk niet anders dan voor seafood te gaan. Ans had St Jakobsschelpen en ik een verse krab salade (de specialiteit van het huis). Beide gingen erin als Ketellapper en ook de jongens aten hun buikjes rond. Na een blik op de dessertkaart, bleken de buiken echter nog wat ronder te kunnen, maar gelukkig waren we wel zo slim om niet voor iedereen een dessert te bestellen, want sommige ogen waren toch groter dan de maag.

Ik mocht toch nog mee met de bus

Na twee uur erg gezellig bij The Old Sailors gebivakkeerd te hebben, was het tijd om de terugweg te aanvaarden. We hadden er een beetje  op gerekend dat we dezelfde weg terug zouden lopen, maar dat zagen Daan en Jeroen toch niet zitten. Wat te doen, want een bus en een taxi heb je hier niet zo te pakken. Uiteindelijk besloten we om naar een groter dorp, Dinas, te lopen, omdat daar meer bussen kwamen. Dat was toch weer een paar kilometer en dit keer alleen flink bergop. Bij de bushalte zagen we dat we drie kwartier moesten wachten, terwijl Newport maar 3 mijl was. Alleen was dat over een weg zonder voetpad en dat vonden we net te gevaarlijk met Daan en Jeroen erbij. De enige optie was dus wachten op de bus, die stipt op tijd kwam. De busrit duurde precies vijf minuten en we werden bijna voor het hotel afgezet. Moe maar voldaan gingen we Llys Meddyg binnen, genoten we weer van de douche en het bad en besloten we dat we vanavond niet uit eten gingen, maar een "picknick op bed"  gingen houden met het eten dat we nog hadden, aangevuld met wat boodschappen van de Spar (met een heerlijke cheddar uit Wales!). Die picknick hielden we, nadat Jeroen en Daan nog naar het strand in Newport gingen en Jeroen als een echte bruut nog de zee in ging om daar te zwemmen en op het strand een flink aantal gebouwen in elkaar had gezet. Erg gezellig en een uitstekende afsluiter van onze tijd in Newport.

De tweede wandeling in Pembrokeshire

Met Jeroen door de modder, let op de rechtervoet

Een goede nachtrust had ons de energie gegeven om ook zondag een wandeling te gaan maken. Deze keer wilde het weer echter niet meewerken. Hoewel we na het ontbijt nog een uurtje wachten om te zien of het opklaarde, vertrokken we in de stromende regen om 10.30 uur voor onze tocht naar het restaurant The Old Sailors in een plaatsje met een onuitspreekbare naam uit Wales. Het bleek al snel dat de regenjasjes uitstekende aankopen voor de vakantie waren. Maar aangezien Ans het uitgezocht dat het ongeveer 4 kilometer wandelen zou zijn, gingen we ons daar dooreen slaan. Het eerste uur was het afzien, het bleef met bakken uit de hemel komen, de paden waren erg smal en soms erg stijl en ze lagen vol met blubber, wat het geheel erg moeilijk begaanbaar en glad maakte. Na ongeveer een uur stopte het met regenen, wat het lopen altijd een stuk plezieriger maakt. Maar in tegenstelling tot gisteren had ik geen zonnebril nodig en moest ik veel naar de grond blijven kijken, want die was natuurlijk niet opeens opgedroogd. Het was intensief wandelen, ook na dit eerste uur met als hoogtepunt dat ik Jeroen echt op mijn nek moest nemen om over een plas modder over te steken, die dusdanig groot en diep was dat hij er alleen niet overheen kon komen. Dat was wel even een leuk vader - zoon momentje. De hele wandeling bleven we lopen over erg modderige en nauwe paden. Wat mij echt blij maakte, was om te zien hoe makkelijk Daan en Jeroen de heuvels op en af gingen en dat ook zonder klagen. Wat zijn het toch een stel ongelofelijke kanjers, die hier ook weer een flink stuk doorzettingsvermogen lieten zien en zelfvertrouwen getankt hebben!

Mooie, spannende paden om te bewandelen

Ikzelf volgde op een korte afstand van Ans en de jongens, maar ik heb geleerd om mijn eigen tempo te lopen en dat ging, op een uitglijder (waarbij ik met mijn hand in een braamstruik terecht kwam, niet echt lekker), ook prima. Het was een uitdagende en avontuurlijke tocht, waarbij we ook een aantal prachtige uitzichten over de zee hadden. Toen ik voor het eerst op de Runkeeper keek, zag ik dat we al vijf kilometer gelopen hadden en dat terwijl de verwachting toch vier kilometer was. Uiteindelijk bleek de inschatting wat laag te zijn, want toen we uiteindelijk het eindpunt, The Old Sailors, bereikten, klokten we in op negen kilometer in iets meer dan drie uur lopen, zonder enig stuk vlak terrein. Dat voelde ook weer als een overwinning voor ons en het zorgde ervoor dat we met nog meer zin aan tafel gingen zitten in het restaurant voor onze verlate lunch.