Na de wedstrijd

Frank had gelijk sjans!!

Na de wedstrijd had iedereen inmiddels wel weer een “knaagje in zijn maagje”  gekregen, aangezien we als diner niet verder waren gekomen dan de eerder genoemde hotdog. we hadden een tip gekregen om ijs te gaan eten bij Ted Drewes, een soort ritueel na wedstrijden, maar dat bleek net te ver rijden te zijn en het zou er erg druk worden. Een paar tips van de agenten die we weer tegenkwamen werden ook afgeslagen omdat we binnen drie kwartier de auto van de parkeerplaats af moesten hebben. Tja, dan blijven er weinig andere alternatieven over dan naar een kwaliteitsrestaurant als de Hooters te gaan :-). Daar is tenminste gratis wifi en hadden ze de woensdagavond post game special van beer, burgers and ballgames. Een goede manier om de avond af te sluiten. Tenminste, dat dacht ik zelf, maar bij terugkomst in het hotel, zag ik dat ik een voicemail had en die bleek van Jeroen te zijn, die mij heel zielig vertelde dat hij me zo miste dat hij er niet meer van kon slapen......dan gaat je vaderhart toch even open en moest ik de kinderen en Ans even bellen, wat ik altijd erg moeilijk vind als ik in het buitenland ben, maar gelukkig kon ik als een gelukkig man de telefoon er na een kwartiertje weer opleggenen om half twee uiteindelijk mijn bed in stappen, om morgen fris en fruitig aan de Segway Experience in St Louis te gaan beginnen.

Lunch in de Walnutt Room

American Classis: cheesburger and fries

Op aanrader van Bill Feldman gingen we lunchen op de 7de verdieping van Macy's. Daar zit The Walnutt Room, waar je, in tegenstelling tot de rest van de etage, aan tafel kunt gaan zitten en bediend wordt. Blijkt toch een wat vaag concept te zijn in Chicago, waar food courts en fast food restaurants de lunch regeren. De Walnutt Room is een hele grote zaal, die je het gevoel geeft dat je jaren terug in de tijd gegooid wordt. Het heeft hoogpollig tapijt, maar net wel op een aantal cruciale plekken versleten. Alles is klassieker dan klassiek, zo ook het eten. Op de kaart voornamelijk Amerikaanse klassiekers, waardoor Ans het ging stellen met crab cakes en ik koos voor de cheeseburger (tja, het is geen Hooters, maar het kon er net mee door, en er was ook nog gratis wifi :-)). Die was overigens opperbest gebakken, maar wat toch wel het belangrijkste was: na een uur of vier gelopen te hebben, was het een hele mooie plek om de beentjes en specifiek de voetjes en kleine teentjes rust te geven. Ze krijgen het de komende dagen namelijk nog zwaar genoeg te verduren! Ondanks dat de ober nog even flink bleef aandringen op het nemen van een dessert hielden we voet bij stuk om daar niet in mee te gaan. We zaten namelijk beiden redelijk vol en zo lekker was het eten nu ook weer niet geweest. Dus na de rekening gevraagd te hebben en toch weer en coole 30 dollar afgerekend te moeten hebben (ik blijf verrast door de bizar lage prijzen voor eten hier in Chicago) pakten we onze tassen weer op en gingen we er vandoor. Hoewel we eigenlijk direct naar buiten zouden gaan, bleek de aantrekkingskracht van Macy's toch iets groter dan verwacht en konden we het toch niet laten om de winkel nog even verder te gaan verkennen.

Daytona Beach

Vintage Hooters, a girl with a bucket of beer!

Na ons bezoek aan de ACME Superstore, besloten we om naar Daytona Beach te rijden. Maar net als in 1993 begon het onderweg te regenen. En aangezien de grootste attractie van Daytona naast de Nascar race die daar gereden wordt (maar niet nu :-)) het strand is, wordt de spoeling dan wel erg dun. Omdat het al tegen onze lunchtijd aan zat, zat er derhalve niets anders op dan het eerste de beste restaurant in te duiken om daar snel een lunch te gebruiken, want anders begon de honger hoofdpijn erg toe te slaan.  Laat nu net Rene de afslag nemen bij Daytona Speedway Stadium, naar het culinaire hoogtepuntje van Daytona, Hooters (met gratis Wifi). Serveerster was Nicole, en het kan zonder enige twijfel gesteld worden: deze "dame" had het buskruit niet uitgevonden, maar ze kon wel een emmer met 5 flesjes Corona aanbieden voor 15 dollar, wat volgens mijn metgezellen een dusdanig koopje was, dat ze dat echt niet konden laten lopen, dus 2 minuten later hadden we een emmer met bier op tafel staan (dat gebeurd me niet zo vaak in De Nederlanden of Vermeer, maar het is wel eens wat anders). De lunch bestond verder uit de huisspecialiteit van "boneless chicken wings" met de pittige saus, waarvan ik in ieder geval de zweetdruppels op mijn voorhoofd had staan na een stukje geprobeerd te hebben, de andere twee helden hebben het bordje verder keurig leeg gegeten. Vervolgens nam Rene de Speedway Sandwich (de plaatselijke specialiteit, natuurlijk) en Simon en ik hadden allebei de "test burgers", mini van formaat, maar het aantal (vier) compenseerde dat weer.

Beach bum!!

Na onszelf weer gelaafd en gespijsd te hebben, konden we er weer even tegenaan om toch het strand te gaan bewonderen, want inmiddels was het in ieder geval opgehouden met regenen. Dat was redelijk makkelijk te vinden, want het was de weg gewoon 10 kilometer rechtdoor rijden en en reden we de zee in. Dat kan overigens echt in Daytona, want het is een van de weinige (zo niet enige) stranden in de Verenigde Staten waar je met je auto het strand op mag en daar ook mag parkeren. Zo een ervaring wil je natuurlijk niet missen, en zeker toen bleek dat er geen toegang geheven werd, moesten we met de door Simon inmiddels verafgode Ford Escape even het strand op. Maar aangezien er geen zon was en het erg hard begon te waaien, was dat uiteindelijk een uitstapje van tien minuten. Daarna vertrokken we weer, zochten nog even naar een Appel winkel in Daytona die uiteindelijk niet bleek te bestaan en reden toen weer terug naar Orlando, om uiteindelijk nog de Ugg winkel in een nieuw winkelcentrum met een bezoekje te vereren, met een uiteindelijke score van drie paar voor de familie Janssen. Als laatste op de terugweg nog even bij de Orlando Premium Outlet gestopt om een oude belofte qua aankoop in te lossen en daarna waren we weer terug bij ons appartement 408 F op de Floridays Resort om ons op te maken voor het avond programma!

Een hapje tussendoor

De bediening van Hooters

Tussen de bedrijven van het winkelen door moest er even een kleine, kordate lunch gegeten worden. Nu waren we toevallig bij het aanrijden een klein, pittoresk tentje langs gereden, waar met name natuurlijk Simon en Rene hun ook op hadden laten vallen. Dat was Hooters Orlando, de keten die zichzelfs adverteert met het feit dat je er uitstekende chicken wings en hamburgers kan eten en oh ja, de serveersters lopen er in korete broeken en tanktops bij. Uiteraard gingen wij voor de extra assests van dit top restaurant, namelijk de gratis wifi die daar ook beschikbaar is :-). We werden bedient door Anni, die daar als stagair werkte. Jaja, dat kan dus echt, het opschrijven van 2 bier, 1 cola en 3 hamburgers behoeft natuurlijk wel enige training. Bleek overigens dat ze dat niet nodig had, want het bleek een bijbaan te zijn zoals veel van de meiden daar, onze Anni ging vanaf het nieuwe schooljaar Internationale Economische Betrekkingen studeren aan de Universiteit van Miami. Zo leer je elke dag wat nieuws: bij de Hooters kun je dus (naast de wings en hamburgers en gratis wifi) oof voor iets anders binnen komen, namelijk een goed gesprek :-).

De afronding van de USA vakantie

Vrijdag was het de officiële afsluiting van de vakantie met Frank, Simon en René. Hoewel we alweer 4 weken terug zijn, was dit een mooi moment om de leuke ervaringen nog eens de revue te laten passeren. Locatie was Rose's Cantina, een Mexicaans restaurant in hartje Amsterdam. Eten was redelijk, maar het zal niet de boeken ingaan als het beste diner dat ik ooit gehad heb (maar zeker ook niet het slechtste).

Na het diner namen we één rondje in Teasers op het Damrak. Dit lijkt een Nederlands equivalent van Hooters te zijn (het heette ooit zelfs Hooters), maar na een korte beschouwing blijken de eigenaren op andere criteria te selecteren. Na 5 minuten wilden we alweer weg, maar toen begon het feest eigenlijk pas, dus plakten we er nog een kwartiertje aan vast, om het zuid amerikaanse carnaval en de dansende dames nog mee te maken. Werd het toch nog gezellig, getuige de foto!!

Na het mini carnaval taaide Frank af en begaven wij ons naar het stam café van René, de Roode Baron op de Zeedijk. Gezellig klein café, jammer dat je er tegenwoordig weer mag roken (of in ieder geval doe tde clientele dat). René mocht discjocky spelen, met lekkere nummers van AC/DC, Aerosmith en van Halen, maar je kan niet zeggen dat het door de andere gasten geappricieerd werd. Thaise mevrouw achter de bar en die was echt weird! Bijzondere ervaring, kan het niet anders zeggen: een klein bruin Amsterdams café, met een Thaise bazin, toppuntje van integratie, lijkt mij zo!

Simon ziet er ERG jong uit!

Nog een nastootje van gisteren. Bij de Hooters wilden de mannen (ex Dennis natuurlijk) een biertje drinken. Echter, als je dat doet, moet je altijd een ID laten zien. Zo ook Simon, die het niet kan geloven. Maar ja, hij moest er wel AAN geloven, anders was er geen booze. Dat leidde tot de volgende opname! Ik zou het erg complimenteus vinden, als men dacht dat ik er nog uit zou zien als iemand onder de 21 jaar!

Een kleine teleurstelling...maar uiteindelijk toch wel leuk

Vanuit de metro liepen we naar het Hardrock Café waar René een onderdeel van de shoppinglist af wist te halen, namelijk de Hardrock Cap. Daarna liepen we langs het Ford Museum, waar Abraham Lincoln werd neergeschoten, daar stond een flinke rij en aangezien we onze portie cultuur wel weer hadden gehad lieten we die maar even links liggen.

Lunch....tja....wat zullen we doen? Lopen we toch zomaar tegen een Hooters op :-). Deze keer wel een kleine teleurstelling. Hoewel gastvrouw Ashley erg haar best doet, is het toch niet te vergelijken met Richmond en Woodbridge. Tja, soms is het even niet anders. De burger smaakte goed, maar als dat het eerste is dat in je opkomt als je een Hooters hebt bezocht, dan lees je de Playboy zeker ook voor de artikelen!

Hooters, deja 2

We zaten dus om 9.15 uur in de auto. Terug rijden naar het hotel was waarschijnlijk iets van een uur en dan zouden we waarschijnlijk pas om 10.30 aan tafel zitten. Niet echt goed voor de spijsvertering. Maar ik geloof niet in toeval, dus er moet een ingreep van de Here Jezus zijn geweest, want toen we net op het punt stonden om richting snelweg te gaan rijden zagen we een bekend bord: HOOTERS Woodbridge! En omdat we toch moesten eten streken we daar maar neer.

Laten we eerlijk wezen: het is geen Ron Blaauw, Bockedoorns of Vermeer en ook geen Foco de Chao, maar het kan er wel bijzonder gezellig zijn. Met de Phillies op de achtergrond hadden we deze keer Mexicaans (Frank en Dennis), een stuk vis (René) en voor de verandering een burger (Simon). Deze keer was de gastvrouw Angelina, die het niet erg druk had vanavond. Zij “liep” in het niet-rokers gedeelte. Jazeker, in de USA mag er dus in de horeca nog gerookt worden en aangezien iedereen daar wilde zitten op een paar malloten uit Nederland na, stond het meisje met haar ziel onder haar arm. Dat konden we niet laten gebeuren, dus maakten we er een klein feest van! Dat werd erg gewaardeerd (of men kon het heel goed spelen), wat aan het eind van de dag tot een groepsknuffel leidde. Om de avond in stijl af te sluiten kocht Simon nog een HOOTERS t-shirt voor Jennifer.

En dat de meiden er zin in hadden, is te zien in bijgaande video!

Nieuwe kennissen

Het is altijd leuk om tijdens een reis nieuwe kennissen te maken, ook al is het maar voor kort. Zo kwamen wij in de HOOTERS twee mannen tegen, waarvan er één te typeren was als prototype Redneck. Uitkijken geblazen dus, want dat zijn linke gasten (trailer park thrash)! dat weet iedereen. Op één of andere manier raakten we echter in gesprek (waar zal dat in de HOOTERS nu over gegaan zijn? J), en het bleken aardige peren te zijn die in de stockcars en Nascars zaten. Na een gesprek met hen en het afzinken van onze lunch gingen we weer op pad. Richting hotel, maar nog wel met één geplande tussenstop.

Hooters deja vu

Voor het eten moesten we nog een plek zoeken. En je weet hoe dat gaat met de gastronomen op deze reis. Uiteindelijk gaat alles om de smaak. Hoe zaken eruit zien en dergelijke en hoe de service is, dat maakt niet uit. Dus dan is er eigenlijk maar één plek waar je uit kunt komen: HOOTERS!!!! Tja, en wat dan nog helemaal de doorslag gaf: er was gratis WiFi en aangezien die bij het Hilton niet op gang gebracht kon worden, was dit een uitstekende plek om het blog eens goed bij te werken. Een aanrader, die Hooters in Richmond!

Onze gastvrouw van de middag was Pam (hoog geblondeerd en verder was ook niet alles even echt aan haar, werd uit betrouwbare bron gemeld). Een echte southern belle (of was het nou white trash?). Had zo in “the dukes of Hazard” mee kunnen spelen. Ze noemde mij zelfs “honey” (snik). Verder een aardige meid, die alles keurig netjes uitserveerde en je kon er nog een gesprek mee hebben als je zinnen met meer dan 5 woorden gebruikte.