Theatraal weekend, part two

Buurman en Buurman zijn populair!

Na de opera op zaterdag, was het op zondag tijd voor iets vergelijkbaars, maar wel lichters. We gingen namelijk met mijn moeder, zuster, zwager en hun kinderen naar de musical van Buurman & Buurman. Voor mij toch een bepaalde mate van jeugdsentiment, want als kind heb ik de filmpjes van Buurman & Buurman veelvuldig bij de VPRO op TV gezien, eerst zonder enige tekst en daarna met stemmetjes en dat zijn uiteindelijk echte klassiekers geworden, waar soms nog wel eens een paar zinnen uit geciteerd worden ("dat strijkijzer van jou, dat strijkijzer van jou, dat heb ik het raam uit gekegeld"  of "wat ben je nou voor een oelewapper, wat ben je nou voor een oetlul!"). Om half vier vertrokken we vanuit Halfweg naar de Meervaart, ik enigszins gestressed, want ik had net de eerste helft van NEC-Ajax gekeken, waarin Ajax volstrekt weggespeeld was, maar miraculeus toch de rust inging met een volstrekt onverdiende 1-1. Om tien voor vier was iedereen bij het theater en zagen we al vele kinderen verkleed als de twee Buurmannen voor het theater heen en weer lopen. Dat het populair was, was wel duidelijk, want beide voorstellingen vandaag waren ramsj helemaal uitverkocht. Ok, dan snel naar binnen, en om vier uur (na net gezien te hebben dat Alderweireld de 1-2 voor Ajax binnen kopte) begon de voorstellen. Deze keer precies de humor die je kon verwachten als je de filmpjes kent. De twee handige klussers weten de moeilijkste oplossingen voor de simpelste activiteiten te bedenken (het lijkt soms net een ICT bedrijf :-)).

Restanten van een losbandig leven

Hoogtepuntje was hoe alle spullen die de rode Buurman moest verhuizen op een trapauto pasten, ingenieus gemaakt, kan niet anders zeggen. De kinderen lagen om de minuut in een deuk en hadden het ontzettend naar hun zin. En ook oma kon bijna weggedragen worden. De liedjes waren kort maar krachtig, zodat dat onderdeel van de musical niet de boventoon voerde. Maar na een uur was de koek al op, dat vond iedereen wel aan de korte kant. Maar voor de doelgroep was het wel voldoende, want de eerste kinderen stonden zo tegen het einde van de voorstelling al op de trap en begonnen erop te rennen. Na even kort in de foyer gezeten te hebben om ons gratis drankje te verorberen (tja, je blijft Nederlander, nietwaar), waar het een heksenketel aan kinderen was, vertrokken we weer om half zes richting Martini, een pizza restaurant op de Jan van Galenstaat, waar ik vroeger heel veel kwam met Rene. Kenmerkend waren de pizza's en de hoge volatiliteit in serveersters die meestal vertrokken als ze 18 werden. Raar genoeg is het serveerster gedeelte opgehouden toen de oude Martini de pijp aan Maarten gaf, de pizza's zijn nog steeds geweldig gebleven! Het wachten was even op Hans, maar toen we die belden waar hij was, gaf hij aan op 10 minuten lopen te zitten. Dat klonk goed, maar toen hij vervolgens vertelde bij de Kinkerstraat te staan, werd het wat minder mooi, want als je dat stuk in 10 minuten wilt lopen, moet je toch van Olympische klasse zijn. Enkele telefoontjes later bleek Hans, als ras amsterdammer, toch een verkeerde afslag genomen te hebben en verdwaald te zijn, dus sprong ik heel spontaan (na een kleine reprimande van Ans) in de auto om hem op te halen. Leve de navigatie, want ik had hem snel in de smiesen en waar ik hem oppikte, was het nog 4,5 km rijden naar het restaurant. Toen we terug kwamen was iedereen al een de dis, maar gelukkig had de kok ons eten in de oven gehouden, dus konden we genieten van een pizza quatro stagioni (mijn vaste prik) en een spaghetti met pittige kip. Na daarna de kinders nog op een ijsje getrakteerd te hebben, was het uit met de pret en was het tijd om de dag af te sluiten.

Wat was nou leuker, de opera of de musical? Niet met elkaar te vergelijken, de opera was een heel bijzondere ervaring die de jongens zeker niet hadden willen missen, Buurman & Buurman was lekker 60 minuten pretentieloos vermaak (zoals mijn vriend Simon zou zeggen). Kiezen is dus nagenoeg onmogelijk, en het is juist goed om beide kanten van het spectrum te zien. Pas dan kun je zelf een opinie vormen. Misschien is dat wel het belangrijkste om de kinderen mee te geven hierin!!

Theatraal weekend, part one

In de Stopera, bij de "Heksen van Venetie"

Dit weekend stond voor ons in het teken van twee theater bezoeken met Daan en Jeroen. Omdat we de jongens graag een zo breed mogelijke opvoeding willen geven, waren het ook twee heel verschillende voorstellingen. Zaterdag togen we na het turnen van Jeroen (die daar die dag leerde hoe hij een salto kon maken, knappe vent!!!) direct naar de Stopera. De vorige keer dat we daar waren, gingen we naar het ballet van The Sleeping Beauty en was het tjokkie vol. Dat was deze keer niet het geval, kennelijk trok de familie opera "De Heksen van Venetië" minder bezoekers dan het ballet. Dus om 13.15 reden we de parkeer garage in om de kaarten te halen en om 14.00 uur zaten we we helemala klaar voor (inderdaad niet in een uitverkocht huis, ik denk dat slechts 75% van de plekken gevuld waren. De voorstelling was een mix van enerzijds opera en anderzijds een visuele ervaring, waarin een aantal film technieken door elkaar gebruikt werden om op een bijzondere wijze het verhaal te illustreren.

Orca in de Amstel!

Ik vond het een bijzondere ervaring, met op sommige momenten zeker indrukwekkende zang, maar ik kan niet zeggen dat ik mega onder de indruk was. Ik vond het verhaal wel erg flinterdun (het is letterlijk in een half minuut te vertellen zonder veel over te slaan) en als er dansende groenten op het podium staan, begin ik op een gegeven moment af te haken :-). Het was wel goed dat er "boventiteling" was, waardoor je ook mee kon lezen wat er gezongen werd. Daan en Jeroen vonden het wel leuk om meegemaakt te hebben, dus dat is natuurlijk erg positief. Na afloop van de voorstelling maakten we nog even een uitstapje naar Puccini om een klein doosje bonbons te kopen (goddelijk!!!) en De Beestenwinkel (waar we voor de verandering twee knuffels kochten, eenn orca voor Daan en een otter vaan Jeroen) en aten we de bonbons op naast Dantzig met een mooi beeld over de Amstel!! Dat was een mooie afsluiter van het eerste theater uitje van het weekend!

Nou, dat is lekker....

Helaas dus niet dit weekend :-(

Was ik er gisteren helemaal klaar voor om een weekendje te gaan spenderen aan mijn nieuwe iPad2, gaat dat helaas niet lukken! Vanochtend was ik weg met de klas van Jeroen op een excursie door de Noordwijkse duinen (waar ik overigens met barstende koppijn vandaan kwam), en toen ik thuis kwam vond ik een briefje in de bus. De vrienden van UPS waren langs geweest om de iPad2 af te leveren, precies 10 minuten voordat ik thuis gekomen was. Nou, dat is lekker, want de volgende poging wordt niet morgen gedaan, maar pas maandag. Jammer!! Maar goed, dit weekend was toch al redelijk vol eigenlijk, met een bezoek zaterdag aan de Heksen van Venetië (een kinder opera) en zondag naar de musical van Buurman en Buurman. Dat is eigenlijk al genoeg "excitement"  voor een weekend!

Een prachtige taart

Vandaag was de verjaardag van Jermery de Boer, één van de neefjes van Daan en Jeroen. Hoewel Daan nog steeds niet helemaal lekker was en Jeroen hartstikke moe, wilden ze toch allebei kosten wat het kost naar de verjaardag toe ("anders is het zo zielig voor Jeremy...", zeiden de heren :-)). Ans was nog onvoldoende hersteld om mee te gaan, dus zij bleef thuis om wat verder op krachten te kunnen komen. Om half drie vertrok de herenclub daarom naar het altijd pitoreske Purmerend. Daar kwamen alle gasten ongeveer op hetzelfde moment aan, dus was de ontvangst een drukte van jewelste. Jeremy was in zijn element, want hij werd uitstekend bedeeld met hele mooie cadeau's. Om half vier was het tijd voor de verjaardagstaart en zoals altijd had Daniëlle kosten nog moeite gespaard om daar wat heel speciaals van te maken. Deze keer was het een taart van de favoriete personages van veel kinderen en waarschijnlijk ook van vele volwassenen, namelijk Buurman en Buurman. Degene die de taart gemaakt heeft, had echt een voortreffelijke klus gedaan, want de taart zag er echt heel erg mooi uit, de figuurtjes van de twee Buurmannen leken sprekend op de figuren uit de animatie films en ook niet geheel onbelangrijk: de taart smaakte ook nog eens super. Al met al dus een pracht stukje werk en met recht dat Jeremy er trots op was en er de hele tijd bij zat te glunderen. Dat hij zelf vervolgens er maar één of twee hapjes van nam, valt in de categorie "kleine dingen hou je altijd"!