De avond vierdaagse 2015

Gelukkig is Anke niet een jaloers type ...

Ook dit jaar deden we weer mee aan het jaarlijkse spektakel dat De Avond Vierdaagse heet. Het was wel een bijzondere versie, want het was de eerste keer dat Daan niet mee liep. Dinsdag16 juni was de start, waar ik midden op de wandeling aansloot, omdat ik in een mega file op de Osdorperweg kwam te staan. Vanaf daar nam ik de begeleiding over van Ans. Hoewel, begeleiding, ik heb Jeroen niet veel gezien, want hij was continue de hort op en liep met zijn vrienden en vriendinnen lekker te keuvelen, zonder ook maar een moment te klagen (en als je op vier avonden dan uiteindelijk 42 km loopt als tien jarig manneke, dan is dat niet niks). Het gaf mij de mogelijkheid om met diverse ouders ook bij te praten, zo'n wandeling is daar het uitgewezen moment voor. Onderweg kwamen we een meneer tegen die inmiddels voor de 45ste keer meeliep, ik denk niet dat mijn jongens dat gaan halen, want ik denk dat na volgend jaar als ze beiden van de Halverwege zijn, de traditie ophoudt. Volgend jaar dus nog zeker een keer deelnemen, daarna zien we het wel weer.

Sneeuw in Halfweg

De eerste sneeuw in Halfweg deze winter

Nou, het was vandaag eindelijk zo ver. Toen ik de gordijnen open deed vanochtend was er een witte deken over onze tuin gelegd: de eerste sneeuw van de winter 2014-2015 was gevallen!   Het was direct weer geglibber en geglij in Nederland en Halfweg en Haarlem waren daar geen uitzondering voor. Maar we moeten het ook niet erger maken an het is, want als je bij ons De Dubbele Buurt uit was, dan was het prima te doen op de A200 en N200 en eenmaal in het centrum van Haarlem was er helemaal geen vuiltje meer aan de lucht. Het weer was wel onbestendig: sneeuw, natte sneeuw, regen, hagel, zachte wind, harde wind, windstil en zon, we hebben het vandaag allemaal gehad. Morgen gaan we op dezelfde voet verder heb ik net begrepen, dus ik vermoed dat het hockey van Jeroen morgen afgelast wordt. Wel wat lastig, maar het levert wel mooie plaatjes op !

De verkiezingen komen eraan

Het begint weer die tijd van het jaar te worden. Of eigenlijk "die tijd van de periode van vier jaar waarna het weer mogelijk is om de wethouders weg te stemmen".  De gemeenteverkiezingen komen er weer aan en in Halfweg is dat altijd te zien. Zijn er dan heel veel campagnes? Nee. Kom je in het dorp allemaal kandidaten tegen die je de hand willen schudden? Ook niet. Krijg je dan programma's in de bus van de politieke partijen. Driewerf neen! Hoe ziet een Halfwegenaar het dan? Nou gewoon, er worden twee borden geplaatst waar aanplak biljetten opgeplakt kunnen worden! Nu doen er niet veel partijen mee in de gemeente Haarlemmerliede & Spaarnwoude (waar Halfweg deel van uit maakt), dus we hebben niet zulke grote borden nodig. Tot nu toe hebben overigens alleen D66, VVD en PvdA de moeite genomen om iets op te plakken. Benieuwd of de komende weken er nog een plakoorlog ontstaat voor de paar vierkante meter waar de plakkaten aangebracht kunnen worden :-).

Ongeluk op de N200

Echt een vervelend ongeluk!

Vrijdag had ik een strakke planning om wat boodschappen in Amsterdam te doen, maar wel op tijd terug te zijn om Daan en Jeroen op te halen. Ik liep op schema, tot het laatste stukje op de N200, net voordat ik Halfweg in zou rijden. Ondanks dat het verkeerslicht enkele keren op groen sprong, reden we niet door. Ik begon wat geïrriteerd te raken, maar dacht vervolgens dat dit toch niet zo maar kon gebeuren. Dat bleek ook, want alle auto's voegden op de linkerbaan in, omdat, zoals bleek, de rechterbaan vol stond met negen (ja, echt) auto's die in meer of mindere mate in elkaar lagen. Dat het een flinke klap moet zijn geweest bleek wel aan alle blikschade aan de auto's en al het glas, plastic en metaal dat op de grond lag. Er stonden een aantal huilende kinderen en wit weggetrokken dames op de weg. Maar wat gênant was, was dat een aantal van de mannen kennelijk zo vol testosteron of adrenaline zaten, dat ze flink tegen elkaar aan het schelden waren en sommigen zelf op de vuist wilden gaan. Ongekend.

Gelukkig is het politiebureau van Halfweg op nog geen vijf minuten afstand en waren er snel agenten aanwezig om een en ander in goede banen te leiden. Dat dat nodig was, bleek wel toen er ook ambulances aankwamen die drie mensen (twee volwassenen en een kind) meenamen. Gelukkig las ik later op de site van RTV-NH dat eea niet tot groot fysiek letsel had geleid, maar als je de auto's gezien had, dan kun je echt beamen dat dat dan een geluk bij een ongeluk is geweest. 

Groeten uit een verhit Halfweg

Met 31 graden Celsius is het goed toefen in het zwembad, groeten van Thymo, Daan en Jeroen!

Het zwembad staat

Heerlijk zwemmen!!

Sinds tijden hebben we weer eens een echte zomer in Nederland. Het zijn temperaturen die ik de afgelopen tijd alleen in de USA of India tegen ben gekomen. In dat kader waren Ans en ik ons aan het afvragen of we het zwembad weer een keer op moesten zetten. Dat klinkt eenvoudig, maar met een omvang van 8 x 4 x 1,5 is het best een groot ding. Uiteindelijk hakte Ans de knoop door en besloot om samen met Herman het bad op te gaan zetten. De vorige keer ging het moeizaam dus daags hiervoor waren we best wat zenuwachtig. Wat schets mijn verbazing dat ik, terwijl ik zelf nog aan het werk was in Utrecht, al een Whatsapp bericht kreeg dat het vullen al begonnen was. Met wat extra handen bleek het bad redelijk eenvoudig opgezet te kunnen worden (soms heb je net een extra handje nodig) en omdat de ervaring van de vorige keer (2 jaar geleden) toch nog aanwezig was ging het lekker snel. Daarna moest er 125 kilo zout in het bad gestort worden en waren we een dag bezig om het bad te vullen met de tuinslang, maar toen konden de jongens erin plonzen. En dat deden ze met volle overgave,  zelfs in dan nog ijskoud water, wat gelukkig door het bijgeleverde zonnepaneel dat het water verwarmt snel acceptabel werd. Met de komende dagen met temperaturen van meer dan 30 graden gaan we hier zeker erg van genieten!!!

Lekker dat dit soort auto's in de wijk rondrijden....

Wagen met radioactief materiaal in Halfweg, dat geeft toch niet zo een fijn gevoel....

Avondvierdaagse 2013

Jeroen en Anke hadden er zin in!

Ook dit jaar deden we weer mee aan de avond vierdaagse. Deze keer ging de hele familie aan de 10 kilometer, wat voor Jeroen die pas acht jaar is een flinke uitdaging was. De eerste dag kon ik helaas zelf niet meelopen, omdat ik nog in Orlando was. Maar woensdag kwam ik weer thuis en vier uur na aankomst op Schiphol liep ik mee in de stoet. Hoewel het de 10 km heet, werd er op woensdag een slordige 12,5 km gelopen, met flink wat heuveltjes en bruggen op en af, zodat de kuitspieren ook weer wat werk te verduren kregen. Ook donderdag was het iets boven de 10 km (hoewel de Runkeepers van de verschillende mensen het niet over de precieze afstand eens konden worden). Vrijdag was de kortste dag, maar was het voornamelijk drentelen. Daan liep het grootste gedeelte van alle dagen lekker voorop met Ans (die de mars leidster was) of met Mick en Thymo. Jeroen had het zelfs nog beter geregeld, want naast de keren dat hij even bij mij kwam lopen, was hij omringd door de vele meiden uit zijn klas en zelfs van de school die graag bij hem in de buurt wilde lopen. Maar Jeroen is een trouwe labrador, dus hij liep het liefst samen met Anke en haar zus AnnaSophie. Vrijdag om 20.00 uur kwamen we aan in de speeltuin in Zwanenburg aan, waar de plaatselijke Via Gladiola ingericht was en waar de mannen hun medailles op konden halen. Voor Jeroen een gouden vijf, terwijl Daan al nummer zes in ontvangst mocht nemen. Het was weer een lekkere week zo, in totaal 46 kilometer, op naar volgend jaar!

American Football in Halfweg

Let's go, Cowboys!

Uit de USA heb ik een bal meegenomen, die gebruikt wordt bij American Football. Gekocht in het stadion van de Dallas Cowboys. Het idee was dat ik deze bij de andere memorabilia uit de USA zou stallen, maar daar bleek een klein, blond menneke andere gedachten over te hebben. Jeroen pakte de bal en spurtte ermee naar buiten. Natuurlijk dacht hij dat het een rugby bal was, maar ik kon hem snel uitleggen dat dit niet een attribuut was dat bij het brute Engels spel gebruikt wordt, maar juist bij het edele Amercian Football :-). Na wat heen en weer gooien met de bal kwam Daan er ook bij om wat rushes te maken. Daarna deden we wat field goals en kwam Ans er ook bij, zodat we ook een mini wedstrijdje konden doen. Inmiddels zijn er diverse avonden al wedstrijden geweest en hopen we binnenkort de Superbowl van Halfweg te spelen :-).

Aan de slag in de tuin

De hele week staat al in het teken van het feit dat het dit weekend mooi weer zou worden. Nou, zo mooi als men voorgespiegeld had werd het niet, maar het was een stuk beter dan we de afgelopen weken voor onze kiezen hadden gekregen. En als het dan wat warmer wordt en het zonnetje gaat schijnen, dan gaan de mensen er weer op uit me de fiets (en zien we talloze fietsers bij ons langs rijden die de verkeerde afslag nemen en niet naar Spaarnwoude gaan maar naar het gebouw van Gemeentewerken). Dat zien we voornamelijk ook, omdat we dan ook weer wat werk in de tuin moeten doen. Prachtig hoor, 3000 vierkante meter grond en het kan een genot zijn, maar als er opgeruimd moet worden, dan is het een hele klus. Ik ben geen tuinier, maar gelukkig Ans en haar moeder wel, dus zij hebben alweer een en ander op orde gekregen. Natuurlijk wilde ik ook graag mijn bijdrage leveren, maar dan moet je mij niet op te moeilijk mentaal werk zetten, dus kreeg ik de taak om de gevallen bladeren zoveel mogelijk op te ruimen. Dat is een klus die niet te complex is, maar voor mij wel fysiek zwaar (de bladeren zijn namelijk bijna massief aan elkaar gaan zitten, met water en zand), dus het is kruiwagen vullen, naar de groenbak, kruiwagen legen, terug lopen en weer hetzelfde ritueel. Uiteindelijk deed ik tien kruiwagentjes, toen zei mijn rug dat het genoeg was geweest :-). Respect voor Ans en Willy die nog een paar uurtjes doorgingen! Ik wacht op de volgende warme dag om weer wat verder te gaan scheppen....

Op de paal

WTF???

Vanmiddag hadden de jongens thuis hun broodje gegeten en was het tijd om weer naar school te gaan. Na Daan en Jeroen ingeladen te hebben reden we door het hek, gingen het viaductje onderdoor en...toen zagen we het beeld dat op de foto staat! Een auto stond met twee wielen in de lucht en op een paaltje "geparkeerd". Daarnaast stond een Marokaanse mevrouw druk te bellen. Daan en Jeroen kregen ogen zo groot als schoteltjes toen ze dit zagen. "Hoe kan dat nou, papa...?". Tja, ik wist het ook niet en na gekeken te hebben of er gewonden waren en geprobeerd te hebben met de mevrouw te spreken (wat niet lukte vanwege het feit dat ze zeer gebrekkig Nederlands sprak), moest ik toch door rijden om de jongens naar school te brengen. Een uur later kwam ik weer terug en toen was de auto alweer weg, je zag er haast ook niets van dat hier een auto op een paal had gestaan! Via de moeder van een van Daans vrienden die ongeveer naast deze plek woonde hoorde ik dat de auto met een takel van de palen getild was en toen gewoon weer weggereden was. De mevrouw had kennelijk de weg onvoldoende gekend en teveel gas gegeven onder het viaduct door, zodat ze via de verkeersdrempel iets omhoog was gekomen, de macht over het stuur had verloren, door het eerste paaltje gelanceerd was en uiteindelijk op het tweede en derde paaltje tot stilstand gekomen was. Een onfortuinlijk geval, maar gelukkig geen gewonden. Hopelijk heeft de mevrouw wel geleerd om in gebied dat je niet goed kent zo hard door een wijk te rijden. 

Station Halfweg - Zwanenburg

Ondanks het feit dat ik nog steeds de longen uit mijn lijf hoest en onder de antibiotica en andere medicijnen zit, kreeg ik als advies van de huisarts om toch te proberen iedere dag een kort wandelingetje te maken, om de nodige frisse lucht tot me te nemen. En omdat ik altijd zo goed luister, doe ik dat natuurlijk trouw. Gelukkig wilden Daan, Jeroen en Ans meelopen, dat gaf toch wel een wat beter gevoel dan alleen op pad te gaan. Nu heb ik in de buurt al flink wat gelopen, dus heel veel nieuwe ervaringen zijn daar nou niet op te doen, maar sinds kort (een kleine maand), hebben we in Halfweg weer een eigen station. Daar was ik nog niet niet geweest, dus dat werd het doel van de wandeling van nieuwjaarsdag (toch een coole 15 minuten enkele reis :-)). Wat kan ik zeggen van het station? Nou, het is met name een plek waar je op de trein kunt stappen, niet helemaal te vergelijken met Grand Central Station in New York of Gare du Nord in Parijs. Maar het ziet er wel keurig netjes ingericht uit, nog steeds lekker fris. Dat de deadline van oplevering niet helemaal gehaald is, bleek wel uit het feit dat sommige zaken (mn mbt de liften) nog niet helemaal gereed waren. En of de loopbrug over de A200 nou echt zo glooiend bedoeld was, durf ik me echt af te vragen. Maar het is zeker een aanvulling op het dorp, je bent met een paar minuten op Amsterdam Centraal of Haarlem Centraal, zonder dat je parkeerproblemen hebt. Binnenkort toch maar eens even kijken hoe de verbinding nu werkelijk is, het is nogal een tijd geleden dat ik in de binnenstad van Amsterdam was, dus die kan ik dan mooi combineren. Maar eerst maar eens uitzieken, inclusief een wandelingetje per dag!

Spontaan besluit

Daan kon van het dessert genieten!

Gisteren kreeg ik een Whatsapp van mijn moeder (jaja, ze is ook de digitale wereld wereld ingestapt :-)). Ze wilde zondag even langskomen om een klokje voor Ans langs te brengen. Altijd goed natuurlijk, dus om 14.00 uur stonden Daan en Jeroen voor het hek om oma en opa te verwelkomen. Maar geheel tegen de gewoonte kwamen oma en opa later dan afgesproken. Reden bleek te zijn dat hun auto door de politie was weggesleept, omdat ze op de enige plek stonden die open gehouden moest worden voor een aantal bouw werkzaamheden.  Na het klokje grondig bestudeert te hebben, kwamen we op onze vakantie uit 2009 naar de USA. Ik kon het niet laten om het fotoalbum erbij te halen, en daarmee beleefden we een "trip down memory lane", met machtig mooie herinneringen. Om half vijf wilde opa en oma weer naar huis gaan, maar Jeroen had een ander idee. Zou het niet leuk zijn om met oma en opa uit eten te gaan? Nou, dat was een idee dat snel veel draagvlak vond, zodat we niet veel later op weg gingen naar Het Gemaal. Lekker dat dat zo spontaan kan! Er was een nieuwe kaart, met natuurlijk enkele overgebleven klassiekers, maar wederom erg goed.

En zo spontaan als we daar kwamen, zo spontaan namen we een ander besluit: hier gaan we met tweede kerstdag ook eten. We vroegen het menu op, dat bleek alleen nog op een A4tje te bestaan, maar wat we zagen stemde tot tevredenheid (met kerst kun je toch een fijn stukje ree en hazenpeper niet overtreffen). Dus namen we een optie voor 15 personen, wat ook weer tot een lach op het gezicht van de bediening en de chef toverde. Zo, dat is in ieder geval ook weer geregeld, nu alleen nog iets vinden voor eerste kerstdag.

Wildpark Halfweg

Restanten van de duif

Soms word ik er weer eens op gewezen op wat een bijzonder plekje in Nederland ik eigenlijk woon. 3000 m2 grond met erg veel groen erop, middenin een woonwijk in Halfweg. De meest recente gebeurtenis om dat weer eens onder ogen te zien, was een paar dagen geleden. Na een  bezoek aan Haarlem liepen Ans, Daan, Jeroen en ik vanaf onze poort naar huis, toen we opeens aan onze linkerhand van tussen de boom een wit grijze schim weg zagen vliegen, met iets in zijn poten. Vlak voor de schuur liet de vogel hetgeen hij in zijn poten had vallen en vloog weg. Toen we naar de plek keken vanwaar de "vogel gevlogen" was en zagen er allemaal andere veren liggen. De conclusie was snel getrokken: een roofvogel had een duig te pakken gekregen en probeerde zojuist met hem weg te vliegen, maar dat was niet gelukt. We besloten om eerst onze lunch te eten en daarna maar de restanten van de duif op te ruimen. Toen ik vanuit de keuken echter naar buiten kreek, zag ik opeens de vogel, die na wat onderzoek een torenvalk bleek te zijn (een prachtig beest, trouwens!), heerlijk voor ons kantoor zitten. Hij was bezig zijn prooi op te eten. Heel voorzichtig probeerde Ans buiten dichterbij te komen om een foto te nemen, maar de instincten van de valk bleken heel erg scherp te zijn en bij het minste of geringste vloog hij alweer weg. Alleen deze keer wel met de restanten van de duif in zijn poten. Dat betekende dat wij op de plaats delict alleen veren vonden (soms met een klein stukje duif er nog aan) en de maaginhoud van de duif. Op die manier komt de werking van de natuur wel heel erg dichtbij. Dat was me in mijn vorige huizen toch nooit gebeurd.

De reis naar huis

Lekker slapen op de achterbank

Zaterdag was de dag van de reis terug naar huis. De reis naar Folkestone zou volgens Google Maps anderhalf uur duren. Inchecken moest uiterlijk om 12.20 uur gebeuren, dus als we om tien uur vertrokken, moest dat genoeg speling geven. Laten we op deze rit nu de allereerste file van de hele vakantie tegenkomen!!! De reden was overigens bijna net zo bizar als het feit dat de file er op zaterdagochtend stond, namelijk een tol die geheven moest worden, waardoor al het verkeer voor kilometers in de remmen moest. Gelukkig haalden we de incheck wel, maar een tussenstop bij de Premium Outlet Shopping Center zat er daardoor helaas niet meer in, waardoor mijn aankoop teller deze hele vakantie strak op de nul vast bleef staan. Bij de tunnel aangekomen zagen we dat ze vertraging opgelopen hadden, waardoor we vijftig minuten later zouden vertrekken dan gepland. Zucht, dat zat weer niet mee. De rit door de tunnel ging wel weer erg soepeltjes, zeker voor Daan en Jeroen die regelmatig op de achterbank lagen te tukken. Ondanks een omleiding door de havens van Antwerpen heen, reden we redelijk snel op Halfweg aan, waar om klokslag zeven uur door onze poort het erf op reden. Snel nog even naar de Albert Heijn voor wat noodzakelijke boodschappen en om acht uur zaten we al aan de boterhammen met Old Amsterdam Kaas en een kop tomatensoep. Het feit dat we daarna alle tassen uitpakten en ook de eerste was alweer gedraaid werd drukt ons met onze neus op de feiten: deze vakantie zat er alweer op.

Inlopen

Toch leuk van Daan dat hij me zag staan

Het is bijna zover: onze reis naar Engeland en Wales staat op het punt van beginnen. Er moest vandaag nog veel gepakt en geregeld worden. En ook niet onbelangrijk: de nieuwe schoenen moesten een klein beetje ingelopen worden. Ans en Jeroen hadden dat al uitgebreid gedaan, dus waren het alleen Daan en ik die om 11 uur 's ochtends de poort verlieten om een rondje te lopen. Na de eerste paar honderd meter kwam Daan erachter dat we achtervolgd werden. Jeroen liep namelijk verdekt opgesteld op een kleine 50 meter achter ons. Na een tijdje had de kleine spion echter geen zin meer en ging terug naar huis en liepen Daan en ik verder, dwars door Spaarnwoude om niet alleen over verharde wegen te lopen, maar ook stukken zand en gras mee te pakken. Dat ging helemaal prima, en al keuvelend over het volgende schooljaar, de middelbare school die er over twee jaar aan zat te komen en de vakantie die morgen ging beginnen, liepen we ongemerkt een flink aantal kilometers. Ook langs het in aanbouw zijnde nieuwe station Halfweg/ Zwanenburg waar de parkeerplaatsen al flink vorderen. We kwamen ook langs Koffie Kaatje, waar tegenwoordig een broodje gegeten kan worden, maar zoals op de foto te zien is, mocht dat niet van Daan.

Uiteindelijk klokten we in op 1 uur looptijd en 4,1 kilometer qua afstand. De voeten deden geen pijn, en de schoenen zaten prima. Dus we kunnen met een goed gevoel de komende dagen onze wandeltochten in gaan zetten. Kom maar op!!!

"Voorpret"

Extra voorpret!

Over anderhalve week vertrek ik samen met Rene, Frank en Simon voor een week naar Tennessee en Missouri. Om goed voorbereid aan de start te komen, had ik echter nog een hele waslijst van punten die ik nog af moest werken. Allereerst was er de kwestie van het nieuwe paspoort dat ik nog steeds op moest halen. Lag al een paar weken op me te wachten in het dorpshuis van Halfweg, dus dat moest maar eens gebeuren en gelukkig hebben ze een avond openstelling. Check dus. Volgende punt: Ans had bij het controleren van haar reisverzekeringen ontdekt dat we een Europese dekking hadden. Dat is natuurlijk niet handig als je naar de USA gaat, maar met een telefoontje naar de tussenpersoon (ook dat is in de avond mogelijk, heerlijk toch....) was ook dat snel geregeld. Eens kijken, wat hadden we nog meer. Oh ja, vorig jaar bleek mijn bankpas het niet in Chicago, dus ook maar even langs bij de bank. Dat was een kleine teleurstelling, want men kon niet bevestigen dat het probleem nu opgelost was (hoewel ik wel een nieuwe pas had gekregen), men kon alleen zien dat er geen aanleiding was dat mijn pas het niet in de geldautomaten in Nashville gaat doen. Meer zat er nu even niet in, helaas....Voor mijn bezoek aan Boot Country had ik het personeel stroopwafels beloofd, dus aangezien ik toch naar de Albert Heijn moest, ging dat zonder problemen in een keer mee.

Maar het leukste was om de voorpret nog wat op de vijzelen. Daarom maar even langs bij Pied a Terre,  de beste reisboekenwinkel van Nederland, waar ze een leuk boekje (van Moon Handbooks) hadden over Nashville en Memphis. Of dat onze plannen nog echt gaat wijzigen weet ik niet (ik heb zo maar een vermoeden van niet), maar alvast wat lezen verhoogd de feestvreugde verder. En dat vind ik toch zo leuker dan alleen maar losse artikelen op internet, noem me maar oldschool :-).

De huiseend

Onze huiseend, natuurlijk direct Donald genoemd

Daan is een grote fan van Donald Duck. Het is dan ook niet raar dat hij soms wat eenden aantrekt. Een week of wat geleden waren we in de tuin in Halfweg aan het werk, toen er plotseling een witte eend nabij ons landde. Deze eend kende weinig gene, want hij kwam nieuwsgierig bij ons kijken wat we aan het doen waren. Daan was ook in de buurt en was direct vertederd! Op ons aanraden rende hij naar binnen om een boterham te halen en de eend wat te voeren. Dat ging nog wat onbeholpen, want de boterham ging in grote stukken naar Donald en soms kreeg Donald hem ook tegen zijn hoofd gegooid. Maar Donald zag duidelijk dat het met de beste bedoelingen gedaan werd, dus kwam hij wat dichterbij en pas toen het brood op was, draaide hij om en vloog weer weg. Inmiddels is Donald een redelijke vaste gast bij ons in de tuin en Daan gaat het ook steeds beter af om hem een boterhammetje te voeren. Wat kleinere stukjes en eerst veraf gooien en dan steeds wat dichterbij. Vandaag ging Daan zelfs in de stromende regen naar buiten om Donald zijn maal te geven. Als het nog even zo doorgaat, dan eet hij binnenkort bij Daan uit zijn hand. Jeroen begon overigens een beetje jaloers te worden, maar of het toeval ermee speelde: gisteren kregen we bezoek van een bruine vrouwtjeseend en die vond het leuk om door Jeroen gevoerd te worden (en deze eend was zelfs nog brutaler, want die ging voor de achterdeur zitten kwaken voor brood). Uiteraard heeft Jeroen deze eend ook al een naam gegeven? Geen punten voor degene die het raadt, want deze bruine eendin heeft als naam "Katrien"  gekregen!

Nog steeds ijspret

Samen op de slee!!!

Hoewel net het bericht kwam dat de Elfstedentocht voorlopig niet door gaat, is het in Halfweg nog goed koud. Daan en Jeroen willen veel buitenspelen en op de slee is dan favoriet bij ze. Net in Spaarnwoude is een heuveltje waar ze vanaf kunnen. Waar in het begin ze nog voorzichtig waren, begint dat er inmiddels wel af te raken. Ze storten zich inmiddels op een van hun drie sleeën met een rotgang naar beneden en hoe harder ze tegen het hek crashen, hoe mooier ze het vinden! En daarnaast ook nog kunstjes uitvoeren, want het is natuurlijk veel leuker met zijn twee op de slee!! Goed om te zien, want hoewel Jeroen een echte buiten banjer is, is Daan dat zeker niet. Des te mooier om waar te kunnen nemen, dat ook hij het zo leuk vindt om te doen en dat hij er ook echt zelf initiatief toe neemt. Het is toch een prachtig gezicht om al die jongens met een dikke rode blos op de wangen over de dijk te zien draven. Het toonbeeld van Hollands Glorie!! En misschien de toekomstige bemanning van het tweemans bobslee team voor Nederland op de Olympische Winterspelen van 2022???

Shopping Center Halfweg

Het nieuwe aangezicht van Sugar City

Vandaag werd ik opgeschrikt door een Whatsapp van Ans. Zij had namelijk in het Parool gelezen dat er bij Sugar City in Halfweg een nieuw project geaccordeerd is. Dat was bijzonder, want eerdere projecten, zoals een groot kantoren complex (er waren geen geïnteresseerde huurders)  en een mega bioscoop (er was geen geïnteresseerde exploitant), waren allen in schoonheid gestorven. En wat laat het hart van een shopaholic sneller kloppen dan een winkelcentrum? Nou, een Premium Outlet Center, waar alle premium merken als Prada, Gucci en D&G voor afbraakprijzen (tot 70% korting) hun voorraden aanbieden. Yummie, yummie, yummie, zeg ik dan! Het bleek dat de aanvraag al meerdere jaren in behandeling was, maar de gemeente Haarlemmerliede en Spaarnwoude heeft deze week het finale akkoord gegeven, zodat binnenkort de voorbereidingen beginnen, met als doel om eind 2013 deze nieuwe "tempel van materialisme" te kunnen openen. Heerlijk om er zo dichtbij te zitten, anderzijds wel erg gevaarlijk voor de portemonnee. Dus ook zeker een mooie uitdaging voor mijn wilskracht :-)!!!!!