Fogo de Chao

Na ons bezoek aan het 9-11 memorial en museum liepen we een stukje om een korte shop stop te doen bij Century 21, waar Simon en ik droog bleven staan en Frank en René aankopen deden, waarbij het spijkerjasje van René het meest in het oog sprong (René gaat binnenkort ook een staartje in zijn haar nemen en zijn motorrijbewijs halen :-)).  Daarna reden we door naar het restaurant van de avond, een klassier onder The Boys, namelijk Fogo de Chao. Tijdens deze reis kregen we de enige regendruppels van de vakantie op ons hoofd, maar ook dat was maar marginaal. Foto was zoals altijd: druk en met heel veel vlees. Om eerlijk te zijn voelde ik me een beetje ongemakkelijk, want waar wij in t-shirts en shorts binnen kwamen, liepen alle andere bezoekers er keurig gekleed bij. Al met al waren we een uurtje of twee binnen, werd er veel gelachen en gegeten en zaten aan het eind van het bezoek de buikjes vol. Op zich was het een geslaagd bezoek, maar ik moet wel eerlijk zeggen dat ik inmiddels wel Fogo een beetje gezien heb. Mochten mijn maatjes volgend jaar weer hierheen willen, dan ga ik natuurlijk mee, maar voor mij is het geen "must".

Benihana

De kok van Benihana

Deze week een bezoek aan Pegaworld in Orlando. Erg interessante en nuttige conferentie. De reis vanuit Amsterdam ging deze keer met een tussenstop: via Atlanta naar Orlando. Het was even stressen in Atlanta, want we hadden een kleine vertraging, een lange rij bij de douane, een lange rij bij de bagage controle en....slechts anderhalf uur overstap tijd. Maar het lukte nog net om het vliegtuig naar Orlando te halen, waar we een uur uit konden puffen, voordat we alweer het vliegtuig uit konden stappen. Hier ook een eerste nieuwe ervaring, want in het vliegtuig kon ik van internet gebruik maken. En ik kan niet anders zeggen dan dat het prima werkte! Bij aankomst was het in Orlando ondertussen 19.30 uur, wat betekende dat het Nederlandse tijd 1.30 uur 's nachts was. We hadden wel trek gekregen. En om de jetlag goed te bestrijden is een stevig diner de juiste remedie.

Ons oog viel op de Benihana nabij ons hotel, een goede bakplaat Japanner, waar ik in Toronto ook al eens was geweest. Deze in Orlando had twee verschillen: allereerst was hij ongeveer vijf keer zo groot en ten tweede stonden er weinig Japanners achter de bakplaat. Wij waren de gelukkigen dit nog wel een oriëntaalse kok kregen, Trahn uit Vietnam. Die deed zijn werk uitstekend en wist heerlijke gebakken rijst, garnalen en rundvlees van de plaat te toveren. Het was wel erg warm binnen, maar het eten was bijzonder goed en zeker voor herhaling vatbaar. Ik schrijf hem op in het boekje met ketens die in de USA een bezoek waard zijn (oa bij Fogo de Chao)!

Eten, mobiel internet en eten

Fogo de Chao, veel vlees zoals altijd!

Inmiddels was het laat in de middag en hadden we nog niets gegeten. Omdat we 's avonds uitgebreid gingen eten, namen we een "small bite" als verlate lunch, om de ergste trek te stillen (en ik voelde me inmiddels ook wel wat wobbelig en licht in mijn hoofd te voelen, dus het was goed om even bij te tanken). Daarna moesten we een queeste die we al anderhalve dag hadden tot een goed einde gebracht worden. Het betrof het kopen van een plaatselijke sim voor de mobiele telefoons, want gezien het verbruik van de eerste dag gaan de MBtjes wel heel veel over de lijn, met als resultaat ook en fikse rekening. Het was even zoeken naar een TMobile vestiging (nou ja, het was voornamelijk tijdig de juiste afslag nemen), maar die vonden we op ongeveer 10 minuten van ons hotel. We werden geholpen voor Rosalita die Simon, Rene en mij een mooi plan voor de komende dagen aanmat voor een kleine 40 dollar per persoon (ongelimiteerd internet toegang, terwijl een weekpas van 20MB bij TMobile in Nederland al 15 Euro kost). Het kostte wel wat tijd overigens, waardoor we in het hotel net genoeg tijd hadden om spullen weg te brengen, even een korte opfris actie te doen om daarna naar Fogo de Chao te reizen. Over Fogo kan ik veel schrijven, maar dan krijgen we een herhaling van het bezoek in 2009 in Baltimore of uit 2011 van ons bezoek in Miami, want het concept blijft natuurlijk hetzelfde: een uitstekende en hele grote salade bar en heel erg veel vlees. Deze keer als favoriet voor mij de picanha en voor Simon de filet mignon en Rene at natuurlijk ook rustig mee. Aan het eind van de maaltijd waren we deze keer echter slimmer dan de vorige keren: we lieten het dessert aan ons voorbij gaan, zo vol zaten we. Een goede afsluiting van onze laatste dag in Houston. Morgen op weg naar de hoofdstad van Texas: Austin! 

Tommy Bahama's Tropical Cafe

Twee heren aan de cocktails

In het hotel aangekomen, was er relax tijd voor Rene en Simon, maar niet voor ondergetekende. Ik had de taak om ons in te checken voor de terugreis. Via de site van Continental ging dat redelijk voorspoedig (met name omdat alle informatie van de heenreis onthouden was, goed geprogrammeerd mannen!!), maar daarna moest ik de boarding passen printen. Nou, dat werd weer even een flink obstakel in het business center van Floridays Resort, want je kon niet zomaar op een computer even wat printen. Nee, er moest eerst een kaart gekocht worden, die moest opgeladen worden, dan weer naar een speciale PC, dan weer....ppfffff......maar uiteindelijk was het gelukt en zaten alle papieren bij onze set reisbescheiden. en was het tijd om naar onze bestemming voor diner af te reizen. Dat werd Tommy Bahama's Tropical Cafe, dat gelegen bleek in een winkelcentrum, genaamd Pointe Orlando. Dat bleek overigens een hele leuke plek te zijn, bij aankomst kon je direct de valet parking inschakelen en als je een stempel door het restaurant op je kaartje liet zetten was het gratis (toch 10 dollar in the pocket, goede service).

Aardige kerel, die Jeremy, nu nog even het werk leren

Bij de balie bleek dat er om negen uur een tafeltje buiten was, en aangezien we toch nog even rond wilde lopen besloten we om die reservering maar te maken. Aangrenzend aan het restaurant was ook de Tommy Bahama winkel waar nog een klein aantal kopen gesloten werden (1x Rene en 2x Dennis). Daarna liepen we het centrum rond en vonden we de BB King's Blues Club, wat eigenlijk was wat we van House of Blues verwachten. We besloten daar na het diner nog even terug te komen, zeker nadat Simon een t-shirt had gekocht, omdat hij met zijn tank top niet naar binnen mocht. Om negen uit strak zaten we bij Tommy Bahama aan tafel en werden we verwelkomd door onze ober voor de avond, Jeremy. Spontane kerel, leuke babbel, maar hij was net begonnen, en daarom verliep de avond niet foutloos. Zo kregen we plat water ipv bruisend, duurde het drie kwartier om van voorgerecht tot hoofdgerecht te komen en werden bij het dessert de lepels niet meegeleverd. Tja, dat ben ik eerlijk gezegd niet gewend, maar het pleitte voor Jeremy dat hij eerlijk toegaf dat hij de fouten had gemaakt.En de cocktails waren in ieder geval goed, als ik Rene en Simon mag geloven :-).

Taco's met tonijn, overheerlijk!

En laten we ook eerlijk zijn, het eten bij Tommy Bahama was heerlijk! Vooraf hadden we allemaal hetzelfde gerecht, namelijk de taco's met tonijn, en die waren helemaal super! Daarna scheiden onze wegen. Rene had zijn zinnen gezet op een stukje Red Snapper en die was er ook. Simon, als visliefhebber, liet deze keer verstek gaan en nam een fijn stuk filet mignion. Ik liet me in deze overtuigen door Jeremy die vol overtuiging de sea bass aan het aanprijzen was (ik had ook een beetje medelijden, hij probeerde het zo goed :-)), en aangezien die ook nog een met quinoa geserveerd werd, besloot ik deze maar te nemen. Alle hoofdgerechten waren stuk voor stuk uitstekend. Wel weer even jammer: we hadden als side dish chive saardappelen besteld, maar die werden geserveerd toen iedereen het eten al op had. Dus die gingen linea recta weer terug naar de keuken. Na het hoofdgerecht kwam de manager, Mario, naar ons toe om zijn verontschuldigingen aan te bieden voor alle fouten van die avond en bood ons gratis desserts aan, dat was dan wel weer klasse (en uiteraard kwam het platte water en de chives aardappelen niet op de rekening).

Al met al was ik nog steeds blij dat we hier gegeten hebben, want ik denk dat dit samen met Fogo de Chao het beste diner van de vakantie voor mij was. Ze moeten alleen nog wel even sleutelen aan de bediening, dan komt het vast helemala goed met deze tent!

House of Blues

Eten ok, muziekaal een flop

House of Blues was onze laatste stop van de dag. De naam doet veel beloven, net zoals de website. je denkt dat er continue live muziek is door allerlei soorten muziekanten van pop, rock en jazz tot....blues (ja, je gelooft het niet!!). Maar eerlijk is eerlijk: dat is echt teleurstellend. We begonnen bij de HoB op het terras, toen daar net iemand zich ging installeren om te spelen. Alleen is het terras echt simpelweg slecht. Klote tafels en dito stoelen die niet uitnodigen om lang te blijven zitten, dure drank die dan ook nog ene keer met mega veel ijs en in plastic bekertjes geschonken wordt en een zanger die op zich wel aardig zingt, maar niet uitstraalt van "joepie, we gaan er een feest van maken". Daarom deden we tussentijds maar een bezoek aan de giftshop, maar ook daar vonden we niets van onze gading (veel blues brothers dingen, maar ook allemaal van zulke slechte kwaliteit, dat het bijna pijn aan je ogen deed). Omdat het diner om 8 uur was, gingen we nog even op het terras van het Cubaanse Bongos zitten, waar drank, service en stoelen beter verzorgd waren.

Om acht uur weer terug naar House of Blues, waar ikeen reservering gemaakt had. die bleek niets waard te zijn, want hoewel men bevestigde dat hij gemaakt was en andere mensen hem niet hadden gemaakt, werden die toch eerst allemaal weggewerkt. Om kwart over acht konden we uiteindelijk aan tafel, maar bleek het wel een ordinaire Amerikaanse vreetschuur te zijn. Wel even echt wat anders dan bijvoorbeeld de Fogo de Chao of Red Lobster waar we gegeten hebben. Op zich was de bediening niet onvriendelijk en het eten zeker niet slecht (de jambolaia die ik had was prima te eten, wel weer een echte Amerikaanse portie, dus de helft ging onverrichte zaken weer terug naar de keuken), maar er was geen noot live muziek en dat wat uiteindelijk waar we toch voor gegaan waren. Nu kan dat ook aan ons slechte onderzoek gelegen hebben, maar de verwachtingen die we hadden waren dusdanig dat ik het uiteindelijk een grote teleurstelling vond. Tot nu toe de minste "dining experience"  van de vakantie.

Bubba Gump

Inmiddels was het tijd voor de lunch. Na wat rondstruinen waarbij we ook de zeeleeuwen die in de haven liggen konden aanschouwen (vonden de jongens heel erg leuk), kwamen we uit bij Bubba Gump. Dit restaurant is gespecialiseerd in garnaal gerechten is, is gebaseerd op de film Forrest Gump. Buiten kun je een foto nemen op een bankje naast een “box of chocolates”, net zoals in de film. Na 10 minuten buiten wachten werden we opgeroepen en konden we aan tafel. Laten we zeggen dat het geen gezellig klein familie restaurantje was, gigantisch groot en bijna fabrieksmatig opgezet. Maar het eten was goed. Het dappere duo Ans en Hans namen de specialiteit van het huis, namelijk een soort toren met daarin zakjes met garnalen op verschillende wijzen bereid. Qua bedieningsmodel leek het ene beetje of Fogo de Chao (eten was daar wat beter): je hebt een bordje op tafel staan en als je dat op rood zet, dan stopt de eerst volgende ober bij je tafel en neemt die je order aan (ze bakken de garanelen niet aan tafel, zoals ze bij Fogo de Chao wel het vlees aan tafel afsnijden).

Fogo de Chao

Na de Orioles de Rangers uiteindelijk genadeloos te hebben zien afwerken, was het inderdaad even uitrusten (want het was erg warm vandaag 34 graden Celsius). In het hotel gingen Simon en Dennis even op onderzoek uit en vonden de gym, het zwembad, de sauna (waar je alleen met je zwemkleren in mag, overigens...) en de koffie corner die natuurlijk direct uitgeprobeerd moest worden (goede blackberry muffins!).

Daarna een lekkere wandeling naar het Inner Harbor District voor een diner bij Fogo de Chao. Fijn reastaurant, behalve als je vegetariër bent (hoewel ook de salad bar wel goed was). Concept is simpel en aansprekend voor Nederlanders: je kunt zoveel eten als je wilt. Maar anders dan bij veel van dit soort tenten, was het eten hier nu wel degelijk van uitstekende kwaliteit. Het vlees wordt aan je tafel afgesneden, net nadat het in de keuken geroosterd of gegrilled is. Je regelt zelf hoeveel of hoe snel je wilt eten met een bordje wat je op twee kleuren kan leggen. Groen (ik wil meer) en rood (ik heb genoeg, jaja, je raadt het niet!). Aan het eind natuurlijk een dessert, mn een echte NYC Cheesecake en voor de liefhebbers een redelijke creme brullee (aardig, maar zeker niet top). Goed gevuld verlieten we het restaurant om terug te wandelen naar het Holiday Inn.

Baltimore redelijk volgepland

De eerste vulling van de dagen is redelijk een feit. Zoals het een goede planner betaamd, zijn we begonnen met het middelste gedeelte :-). Op 26 april rijden we van Philadelphia naar Baltimore. Dat schijnt iets tussen de 1 en 2 uur rijden te zijn, dus dat valt wel mee. Die dag gaan we een honkbal wedstijd bekijken, te weten de Baltimore Orioles versus de Texas Rangers. Wil je meer over de Orioles weten, dan kan dat via http://baltimore.orioles.mlb.com/index.jsp?c_id=bal.

Na de wedstrijd zal er vast nog tijd zijn om hetb hotel nog even wat te bekijken, maar de hoofdattractie van de avond is Fogo de Chao http://www.fogodechao.com/locations/baltimore.htm. Dit restaurant schijnt een genot te zijn van vlees liefhebbers. Het is een soort "all you can eat" Gaucho's, met een bordje dat aan één kant rood en aan één kant groen is. Je raadt het al: groen is "ik wil meer vlees" en rood is "ik stop even". Door het restaurant lopen dan mannen met pennen vlees en daar kun je dan wat afhalen. Ik ben ZEER benieuwd, het klinkt goed en komt higly recommended.

Op 27 april gaan we dan naar de Inner Harbor, dat schijnt dé place to be te zijn in Baltimore, dus dat mogen we cht niet missen. En voor de echte liefhebbers is er ook nog het Edgar Allan Poe huis, eens kijken of we daar dan zin en tijd voor hebben.