Cheesecake Factory

Vier vorken voor Dulce de Leche

Na even iets terug lopen in het onderdeel The Oasis binnen Sawgrass Mills, kwamen we weer bij de Cheesecake Factory aan. In Las Vegas had ik daar twee jaar geleden super gegeten, dus een uitgelezen moment om hier weer te gaan lunchen. Dat dachten overigens meer mensen, want hoewel de rij korter was geworden, stonden er nog steeds flink wat mensen te wachten. Daar een snelle actie van Simon, die zag dat de tafels buiten onbezet bleven (en laten wij daar nu willen zitten!), konden we vijf minuten later plaats nemen. Onze serveerster heette Heather en was een spraakwaterval eerste klas. Maar het voordeel was dat we wel op de hoogte gehouden werden van de vorderingen van onze lunch (niet dat het allemaal nou zo lang duurde, maar beter zo dan dat je geen idee hebt wat er allemaal gebeurd en je inmiddels al een half uur zit te wachten). Om niet te zwaar te starten hadden we twee starters, een pittige guacamole met tortilla chips en een klein bordje tempura garnalen met dynamite saus (dat laatste viel overigens serieus mee). Daarna de cuba sandwhich voor Rene, een kip sandwich voor Simon en ik was deze keer van de gezonde, met een salade van licht gegrilde tonijn. Ook deze keer weer bijzonder goed gemaakt. En daarna, dan ben je natuurlijk niet voor niets bij de Cheesecake Factory, dus moest er voor Simon en mij een dessert aangerukt worden. Ik had de Dulce de leche cheesecake, met heerlijke caramel. Maar hoewel ik mijn best deed, ik kreeg het hele stuk niet op (misschien ook vanwege de twee extra "toefjes" slagroom). De cheesecake had ook de hele lunch kunnen zijn :-). Na nog even wat nagezeten te hebben (want na al 6 uur gewinkeld te hebben, deden de benen toch een beetje pijn), gingen we zo rond half zes weer verder.

Een rustig avondje

Na onze lunch (die overigens van vier uur tot kwart voor vijf duurde, misschien kunnen we het beter een dinch, een mix tussen diner en lunch noemen) liepen we nog wat verder over Newbury street, maar deze keer de kant van Fenway Park op. Lekker relaxed daar, met hier en daar een straatband die jazz aan het spelen was. We stopten we uitgebreider bij The North Face en Patagonia, waar we twijfelden over het kopen voor een jas voor Daan (ja, de koffer zit nog niet he-le-maal vol). Voor Jeroen namen we wel een heerlijke zachte trui mee en het zou me niet verbazen als we morgen alsnog de jas gaan halen. Het was wel grappig om te zien hoe de straat zich ontwikkelde. Als je aan Newbury Street begint bij de Boston Commons, dan zitten daar de winkels als Burberry, Prada en Chanel, als je de straat dan richting Fenway afloopt, zie je de winkels steeds goedkoper worden (waarbij ik The North Face en Patagonia zeker niet als "goedkoop af wil schilderen, dat zij ze zeker niet). Voor mij toch wel een let down is dat ik ook hier weer Newbury Comics tegen kwam. Ik dacht: hier moeten ze dan toch wel comics hebben en jawel die waren er, om precies te zijn één miezerig rekje met een stuk of 50 titels die deze week uitgekomen waren. Dat was het. Verder veel t-shirst, dvd's, cd's en speelgoed, maar that's it. Nu maakt mij dat natuurlijk weinig uit, maar wijzig de naam van de zaak dan gewoon! Na nog wat gestruind te hebben vonden e het wel welletjes, het was inmiddels ook al een uur of zeven geworden. We liepen terug naar ons hotel, waarbij we nog even de winkels in Prudential Plaza aandeden, een stukje taart haalden bij The Cheesecake Factory (echt grote stukken!), een koffie bij Starbucks en wat chocolade bij Lindt en we waren klaar om de avond rustig in het hotel door te brengen. De benen hebben even wel wat rust verdiend.