Surprises

Wat een gave surprise!!

Door ziekte heeft het lang geduurd sinds de laatste blogpost. Maar met bijna 40 graden koorts, hoofdpijn, duizeligheid, spierpijn en een keel die twee keer dikker is dan normaal, is het niet echt lekker om achter de Mac een stukje te gaan zitten schrijven. Daarom wat later dan normaal een kort verslag van vijf december. Die dag is natuurlijk de verjaardag van onze Goedheiligman. Daan gelooft er natuurlijk al lang niet meer in, en Jeroen eigenlijk ook niet, maar hij wil het nog wel heel graag. Maar omdat beide jongens nu in de bovenbouw zitten, is er gen Sinterklaas meer die bij hen in de klas langs komt, maar moeten er surprises gemaakt worden. Nu staat surprises maken bij mij op plaats twee van "zaken die ik zou moeten gaan doen als ik in de hel terecht kom" (vlak na het altijd gezellige "klussen in huis" dat met stip op plaats 1 staat). Gelukkig ligt dat bij Ans anders, zodat zij Daan en Jeroen kon bijstaan met het maken van de surprises, terwijl ik me op het andere onderdeel stortte: het gedicht. Dat ging lekker soepel. Daan maakte een mooie microfoon en Jeroen ging helemaal los en maakte een prachtig paardenhoofd. Op vijf december werden alle surprises onthuld. Voor Jeroen een kleine teleurstelling, want degene die voor hem iets had gemaakt, had er denk ik toch een coole 3.32 minuut aan gewerkt, want de surprise was een "legoblokje": een schoenendoos met twee halve toiletrollen erop geplakt. Dat was nog niet eens de minste surprise, want een jongetje had alleen een doos gepakt en er een speelgoed pistool in gedaan en dat was de surprise (oh ja, plus een op internet gegenereerd rijmpje...). Daan kreeg echter de allermooiste surprise van de hele school. Shana had namelijk voor hem een pop gemaakt, namelijk "Daan Duck" (omdat Daan zo van Donald Duck houdt). Naar de cadeaus heeft hij haast niet gekeken, want de surprise zelf was zo mooi, dat dat het grootste cadeau was. Hij was er helemaal verguld mee en Daan Duck gaat een hele mooi plek op zijn kamer krijgen!!

De appel valt niet ver van de boom (stripdagen Haarlem)

Op jacht naar Donald Duck pockets

Vandaag was de eerste dag van de Stripdagen 2012 in Haarlem. Vroeger een vaste reis die ik samen met Frank, Simon en Rene ondernam. Eerst om stripboeken te kopen, daarna om te verkopen. Maar de vorge versie in 2010 was geruisloos aan mij voorbij gegaan, ik kwam er pas achter dat deze was geweest op de maandag na het betreffende weekend. Dit jaar ging dat niet gebeuren, want ik had Daan en Jeroen hierover verteld en zij wilden graag naar de Stripbeurs toe en hadden zelfs al een lijstje gemaakt met de Donald Duck Pockets die ze in de kast hadden staan. Want dat was het doel van het bezoek: Donald Duck Pockets scoren. Het kwam goed uit dat het heerlijk weer was vanochtend, want het grootste gedeelte is op de Grote Markt in Haarlem, met als bijkomend voordeel dat er geen entree betaald hoeft te worden. Bij het zien van de kramen begonnen de ogen van de heren te schitteren, want op heel veel kramen waren er Donald Duck pockets te zien. Met mijn 30 jaar ervaring op stripbeurzen gaf ik Daan en Jeroen de eerste tip: niet direct iets kopen bij de eerste kraam, maar even rondlopen, de prijzen scouten en daarna pas een ronde met aankopen gaan doen.

Een subset van de aankopen

Een uitstekend advies natuurlijk, wat echter volstrekt in de wind geslagen werd, want ja, op die eerste kraam lagen Katrien Duck Pockets en die wilde Jeroen graag hebben. Vijf minuten later liep hij met een grote glimlach en vier boeken weg. En natuurlijk vonden we die boeken een half uur later ook voor de helft van de prijs. Niet uit het veld geslagen door zo een schromelijk gebrek aan het serieus nemen van mijn adviezen, gaf ik de heren een tweede tip uit mijn rijke ervaring: koop zoveel mogelijk aan elkaar liggende nummers om reeksen compleet te krijgen, dat is eenvoudiger met sparen en kun je ook leukere korting bedingen. Maar ook deze tip was binnen 32,7 seconde "gone with the wind", want naar nummers werd niet gekeken en het volmaken van bepaalde reeksen al helemaal niet, het ging om aansprekende covers op de pockets. Zo kochten we onder andere nummers 3, 17, 30, 37 43, 71, 76, 100, 111, 135, 151, 168, 169 en 172, zoals je ziet een lekkere aansluitende reeks.

De rugzak die ik meegenomen had volde zich gestaag. En ondanks dat ik Daan en Jeroen een aantal keren probeerde te enthousiasmeren voor andere stripboeken, werd ook dat zonder dralen afgewezen. Donald Duck moest het zijn en Donald Duck zou het wezen (nou ja, en Katrien dan en als er verhalen van Mickey Mouse in stonden dan mocht dat nog net). Je kan een paard naar water leiden, maa rniet laten drinken, dacht ik op een gegeven moment maar en toen ik zag hoe blij Daan en Jeroen met hun aankopen waren, was ik uiteraard ook helemaal blij. Wellicht dat ze ooit nog in Spider-man en Batman geïnteresseerd raken en wellicht dat ze het ooit leuk gaan vinden om zoiets ta gaan verzamelen. Het is aan hen, zij maken hun eigen toekomst en leven en doen wat ze leuk vinden. Dat wil ik ze niet opdringen, laat ze maar lekker zich in Donald en Katrien verdiepen en daar veel plezier uithalen, het is ze meer dan gegund!!!

Maar ja, mochten ze willen gaan verzamelen, dan help ik ze graag de zoeklijstjes maken :-).....

Koninginnedag 2012

De actie van Jeroen

Voor het eerst in drie jaar was ik weer eens in Nederland tijdens Koninginnedag. Dat betekende dat we een gebruikelijke tweetraps raket uit konden voeren: 's ochtend een bezoek aan de vrijmarkt in Zwanenburg en daarna 's middags Amsterdam Zuid bezoeken. Maar Jeroen had er iets heel speciaals van gemaakt: hij had een actie bedacht. De afgelopen dagen was hij erg onder de indruk geraakt van zaken op het jeugdjournaal, dus bedacht hij de petitie "meer liefde, minder crisis". Hij had een bord meegenomen, waar mensen die het hiermee eens waren hun naam op konden zetten. Hoewel hij toen hij naar de vrijmarkt ging een beetje verlegen begon te worden, ging hij toch na wat aanmoedigingen aan de slag om handtekeningen te verzamelen. Het hielp heel erg dat de eerste die we tegenkwamen Roland en zijn grote vriendin Anke waren, die natuurlijk graag meededen. Als tegenprestatie kochten Daan en Jeroen allebei een knuffel Anke. Verder dan een flink aantal handtekening voor de actie ophalen kwamen we niet, want er bleek weinig interessants voor de jongens te zijn. Daarom gingen we daarna snel naar Hans en Leny in Amsterdam Zuid en na de lunch vertrokken we richting Beethoven straat. Voor Daan was de jacht naar Donald Duckies geopend, en hoewel we er niet veel voorbij zagen komen, wist hij toch een mooie slag te slaan. Op een plek zag hij namelijk een stapel van meer dan dertig Donald Duck Specials liggen en hij mocht die kopen voor......1 Euro totaal!! Dat was nog eens een koopje! En hoewel we verder nog lang rondliepen, bleven de aankopen redelijk uit. Ans kocht haar twee dingen op haar lijstje (een sjaaltje voor haar vakantie naar Wales en een deurkloppertje).

Om ongeveer vier uur waren we weer terug, want op een gegeven moment hadden de jongens het wel helemaal gehad en wilden ze de Donald Duckies gaan lezen. Een diner van Balti House en een ijsje van Pisa (beide aanraders, ook beide niet het gezelligste personeel, maar kwalitatief erg goed!) later waren we weer thuis. Leuk om weer eens dit volksfestijn in Nederland te kunnen vieren, zo met de familie!

De huiseend

Onze huiseend, natuurlijk direct Donald genoemd

Daan is een grote fan van Donald Duck. Het is dan ook niet raar dat hij soms wat eenden aantrekt. Een week of wat geleden waren we in de tuin in Halfweg aan het werk, toen er plotseling een witte eend nabij ons landde. Deze eend kende weinig gene, want hij kwam nieuwsgierig bij ons kijken wat we aan het doen waren. Daan was ook in de buurt en was direct vertederd! Op ons aanraden rende hij naar binnen om een boterham te halen en de eend wat te voeren. Dat ging nog wat onbeholpen, want de boterham ging in grote stukken naar Donald en soms kreeg Donald hem ook tegen zijn hoofd gegooid. Maar Donald zag duidelijk dat het met de beste bedoelingen gedaan werd, dus kwam hij wat dichterbij en pas toen het brood op was, draaide hij om en vloog weer weg. Inmiddels is Donald een redelijke vaste gast bij ons in de tuin en Daan gaat het ook steeds beter af om hem een boterhammetje te voeren. Wat kleinere stukjes en eerst veraf gooien en dan steeds wat dichterbij. Vandaag ging Daan zelfs in de stromende regen naar buiten om Donald zijn maal te geven. Als het nog even zo doorgaat, dan eet hij binnenkort bij Daan uit zijn hand. Jeroen begon overigens een beetje jaloers te worden, maar of het toeval ermee speelde: gisteren kregen we bezoek van een bruine vrouwtjeseend en die vond het leuk om door Jeroen gevoerd te worden (en deze eend was zelfs nog brutaler, want die ging voor de achterdeur zitten kwaken voor brood). Uiteraard heeft Jeroen deze eend ook al een naam gegeven? Geen punten voor degene die het raadt, want deze bruine eendin heeft als naam "Katrien"  gekregen!

Een kleine Duitser

Jeroen had al een kuil gegraven!

Door de aankomst van alle papieren voor de vakantie, begon ik al erg in de juiste stemming daarvoor te raken. 's Middags moest ik de jongens bij de Hoek ophalen en zat ik nog steeds met mijn hoofd bij de espresso, de pizza en hoe ik aan goede kaarten voor de palio in Siena ging komen (paardenraces op 16 augustus wat een gigantisch spektakel schijnt te zijn). Daan was bezig een Donald Duckie te lezen en na hem in de boeien geslagen te hebben, gingen we samen Jeroen ophalen. Die was bezig in de zandbak en wilde mij graag laten zien wat hij bedacht had. Nou jongen, wat is dat dan, vroeg ik. Kijk eens papa, zei Jeroen, ik heb een hele mooie kuil gegraven en weet je wat dan handig is? Hij keek me lachend aan, sprong in de kuil en zei: als het nu lekker weer wordt, kun je er heerlijk in gaan liggen en luieren. Mooi he?? Ik kan bijna mijn lachen niet inhouden, maar kon nog net aan hem vragen of het dan de bedoeling was dat je 's ochtend ook voordat je erin ging liggen er een handdoek neer moest leggen om de kuil te reserveren. Jeroen trok een moeilijk gezicht, dacht diep na en zei toen volmondig en erg gemeend: nee, natuurlijk niet, dat is toch echt stom??? Nou ja, blijkt dus toch dat hij 1/16 Italiaans bloed heeft van vaders kant, en kennelijk toch geen Duits bloed van mama's kant (hoewel die wel erg in het Oosten des lands tegen de grens ermee besmet geraakt had kunnen worden :-)).

Torentjes maken

Het weer in de vakantie werkt niet helemaal mee. En als je dan ook nog twee meiden te logeren krijgt, in casu Anna-Sofie en Anke, de vriendinnen van Daan en Jeroen, dan moet je je creativiteit helemaal los laten gaan. Ans had een mooi idee, en dat was dat Jeroen en Anke een gerecht gingen maken uit het Donald Duck kookboek, en om precies te zijn de "chocolade modder". Rare naam, zeker ook als je het gerecht bekijkt. plakjes cake, aan elkaar gelijmd met chocolade mousse en dan poedersuiker en witte chocolade krullen eroverheen. Omdat Ans last van hoofdpijn had, werd ik de chef en Jeroen en Anke mijn sous-chefs. Dus eerst rondjes uit de plakken cake drukken, daarna de plakken met mousse aan elkaar vast metselen en als laatste versieren met de eerder genoemde poeder suiker en Milka witte chocolade. De soussen hadden moeite om tijdens het koken van de ingrediënten af te blijven, dus flinke stukken cake verdwenen op mysterieuze wijze. Na vier hele mooie torens gemaakt te hebben was het tijd om Daan en Anna-Sofie erbij te halen en vielen de hongerige wolven de cake torens aan, met als gevolg dat er drie helemaal op gingen en er eentje voor een groot deel bleef staan, omdat Jeroen tijdens het maken dus al net wat teveel restjes cake, chocola en mousse naar binnen had gewerkt. Een geslaagd expiriment, wel jammer dat de chef na afloop met al het opruim- en schoonmaakwerk bleef zitten (zal dat Jonnie Boer bij Librije ook gebeuren :-))?

Chef de cuisine

Daan heeft voor zijn verjaardag een Donald Duck kookboek gehad. En enigszins onverwacht is hij daar heel actief mee aan de slag gegaan, daar is de vakantie ook wel een goede tijd voor natuurlijk. Het eerste wat Daan maakte was warme chocolademelk, maar dan wel van gesmolten chocolade, vermengd met melk en slagroom. Daags daarna was het de beurt aan de Duckstad Burgers, heerlijke ambachtelijk gemaakte hamburger met gebakken uien op een lekker getoast broodje. Om je vingers bij af te likken. Ze waren wel wat groot (maatje torenflat) en daardoor wat moeilijk in je mond te krijgen, maar dat hadden we er graag voor over. Jeroen kon natuurlijk niet achterblijven, dus hij was vandaag aan de beurt. Geheel in Jeroen stijl was het een zoet dessert, namelijk vrekken frietjes, wat kleine wentelteefjes bleken te zijn. Voorzien van een "laagje" poedersuiker en daarna versierd met jam, chocolade pasta, kaneel en/ of stroop was het een genot om daarvan mee te mogen genieten. Dat was ook de juiste formulering, want onze vriend Jeroen was zelf de grootverbruiker van de vrekken frietjes, meer dan de helft verdween in zijn buikje. Leuk om te zien dat naast het enthousiasme van het eten de jongens ook veel plezier hadden in het koken zelf. Nu maar hopen dat het gezellige Jamie Ollivers zijn en geen schuimbekkende en vloekende Gordon Ramseys (hoewel die laatste uiteindelijk wel betere gerechten maakt :-)).