Dam tot Damloop 2015

Nog wat wolken bij de start

Vorig jaar liep ik samen met Simon voor het eerst in mijn leven de Dam tot Dam loop. Dat was zo'n happening dat daags na die loop Simon en ik besloten om ook in 2015 mee te doen. Om zeker te zijn van deelname  was ik lid geworden van Le Champion, waardoor ik daar van zeker was. Simon had dat niet gedaan en gokte erop dat hij er wel doorheen kwam. Helaas was dat niet het geval en waren alle startbewijzen op voordat hij er één had kunnen bemachtigen. Maar een Volendammer laat zich niet voor één gat vangen en deels om een startbewijs te krijgen, maar zeker ook om een goed doel te steunen, besloot Simon om zich aan te melden bij het D2D team van het Antoni van Leeuwenhoek ziekenhuis om sponsoren te vergaren. Voor zo'n goed doel wilde ik natuurlijk ook lopen en ook ik schreef me in en samen haalden we in de loop van de weken meer dan 1.000 Euro sponsorgeld op om bij te dragen om met onderzoek kanker een stap voor te blijven.

Door deze actie had ik natuurlijk alleen wel een startnummer over. Ans wilde daar graag gebruik van maken, maar doordat ze twee weken geleden aan haar had geopereerd was en deze nog niet afdoende herstelt was kon ze niet mee. Ik had me er al bij neergelegd dat het startnummer niet gebruikt zou worden, totdat ik een bericht van Frank kreeg of hij er gebruik van kon maken. Dat was natuurlijk geen probleem, het was echt een geweldig avontuur voor Frank die nog niet de kilometers in de benen had die Simon en ik wel hadden, maar die dit toch aandurfde. Het betekende dat we deze zondag om 9 uur bij mij thuis in Halfweg afspraken, daar ons omkleedden en nog een power sommatie dronken, voordat we de trein naar het Centraal Station namen. Op deze korte reis kwamen we nog diverse andere lopers tegen. Bij iedereen zag je dat de sfeer er goed in zat, maar bij de meesten was toch ook nog wel een klein stukje spanning te ontdekken.

In het startvak

Zoals gewoonlijk was alles weer superstrak en supergoed georganiseerd bij de D2D loop. Bij aankomst op het CS was al direct duidelijk welke kant we op moesten om tassen en kleding in te leveren en hoe we vervolgens het meest efficiënt naar de start toe kwamen. Frank ging om 10.45 uur van start, terwijl Simon en ik om 11.15 los mochten gaan. Nadat we Frank af hadden gezet en hem toi toi toi hadden gewenst, liepen Simon en ik nog even de benen los en kwamen we zowaar Hans en Leny tegen die ons bij de start aan kwamen moedigen, dat geeft natuurlijk altijd een heerlijke mentale opkikker. Daarna maar snel naar het startvak, waar Churandy Martina (Neerlands beste mannelijke sprinter) het startschot gaf. Onze start was prima, niet te snel, waardoor we al pratend de IJ-Tunnel in liepen, waar we door twee muziek groepen voortgestuwd werden en ik ook nog een bekende tegenkwam (wat is daar nou de kans op in een groep van 50.000 mensen). Bij het uitgaan van de IJ-Tunnel waren de eerste twee kilometer afgelegd en liepen we als de spreekwoordelijk kieviten verder.

Ik had me voorgenomen om deze loop "wetenschappelijk" te doen. Dat betekende dat ik erg lette op mijn hartslag, die in de zone tussen 148 en 158 de beste prestatie zou verzorgen. Het was even wennen om zo regelmatig dit in de gaten te houden, maar het ging prima. Na de eerste kilometers werden we getrakteerd op diverse DJs (waaronder een vrouwelijke DJ die Simon uit Volendam kende) die diverse soorten muziek uit hun speakers lieten knallen, soms vanaf bakfietsen en soms vanuit oude Volkswagen busjes. De muzikale voorkeur veranderde toen we Amsterdam Noord binnen liepen. Hier geen Tiesto of Garrix, maar Hazes en Beense en dat veelal ook nog live uitgevoerd door lokaal talent. Ik vond het persoonlijk leuk om de interactie met de artiesten te zoeken en dat leverde leuke situaties op.

Yes, we made it!

Na Amsterdam Noord uitgekomen te zijn en Tuindorp - Oostzaan voorbij te zijn gelopen, volgde even een saai stuk langs de snelweg, waar we de 10 km passeerden. Na het fotomoment aldaar kwam ik erachter dat ik nog nergens last van had en dat het "nog maar 6 kilometer was". Die verliepen heerlijk, waarbij het meest moeilijke moment was toen we net Zaandam binnen kwamen, waar je een klap van eerst de patat en daarna de vislucht krijgt. Bij de laatste twee kilometer aangekomen, barstte het volksfeest helemaal los. Iedereen stond buiten en had ook zijn muziekinstallatie meegesleept, waardoor het een orkaan van geluid was, die volstrekt niet op elkaar afgestemd was. Ik voelde dat ik nog wat over had, dus plaatste nog een versnelling, ook gedreven door een medeloper die we tijdens de wedstrijd ontmoet hadden en die de sokken erin had. Daar ging mijn idee om op hartslag te lopen, want die vloog omhoog, maar goed, het waren nog maar een klein stukje. De laatste kilometer was een zegetocht, een lang gerekt stuk waarbij de mensen rijen dik je aan staan te moedigen, dan moet je wel door.

Koffie!

Met een laatste sprintje kwam ik over de finish, snel gevolgd door Simon. Frank stond ons al op te wachten, hij had ook super gelopen en was helemaal enthousiast over deze ervaring! Samen konden we heel even uitpuffen, voordat een vriendelijke mevrouw ons vroeg toch door te lopen, want er schenen nog meer mensen aan te komen :-). Net als vorig jaar was het een korte loop om de tassen op te halen, waarna we ons even opfristen (voelt toch fijner) om daarna een kort bezoek aan het D2D park te brengen. Na daar een rondje gelopen te hebben, liepen we weer richting het Station van Zaandam, want van vorig jaar wisten Simon en ik nog dat op de weg daar naartoe een uitstekend koffietentje zat, waar we toen uit hadden zitten rusten. Deze bleek er nog steeds te zijn en het was perfect om daar even een half uurtje na te praten. Vanuit daar snel naar het station, de trein bracht ons weer naar Halfweg en bij aankomst werden we verwelkomt door Ans, Daan en Jeroen die ons als de helden de we waren geworden binnen haalden. Het was weer een super evenement en de drie matadors waren het eens: volgend jaar weer!!!

Maar voor Simon en mij: 18 oktober eerst nog even de halve marathon van Amsterdam doen :-)!

Samen hardlopen is nog leuker

De hardloopmaten

Toen ik twee jaar geleden begon met hardlopen, had ik nooit gedacht dat ik het leuk zou gaan vinden, maar dat is toch gebeurd. Meestal loop ik alleen, omdat het ook een bepaalde rustgevende werking op mij heeft, maar de keren dat ik in Chicago, Minneapolis en New York heb hardgelopen deed ik dat samen met Simon (en Frank in NY natuurlijk). Voor vandaag stond er een duurloop van een kleine 14 km op het programma en ik was er al helemaal vanuit gegaan dat ik deze weer alleen zou gaan doen. Vrijdag kreeg ik echter een mail van Simon over onze inschrijving voor de Halve Marathon van Amsterdam en spontaan kwam het idee op om samen die loop te gaan doen, omdat Simon precies hetzelfde schema richting Amsterdam volgt als ik. Het antwoord kwam snel terug: "hmmm.....het is wel vroeg op voor een zondag, maar ik heb er wel zin in". Zo gezegd, zo gedaan en om half negen was Simon paraat. Na een kopje koffie vertrokken we richting Amsterdamse Bos, waar we om 9 uur strak begonnen, onder een strakke blauwe hemel en met een flink zonnetje op onze ruggen. Alle apps werden aangezet en daar gingen we, al pratend het bos in, waar we de 10 km route volgden en daar een rondje Bosbaan aan vast plakten. We waren zo lekker aan het lopen en aan het praten, dat we zo rond kilometer acht even een verkeerde afslag namen (de oranje paaltjes hielden opeens op :-)), maar gelukkig vonden we de weg snel weer terug. De loop was eigenlijk voorbij voor we er erg in hadden en we waren weer helemaal bij over de nieuwste films, onze USA 2016 reis en tal van andere zaken. Na met een banaan en een Gatorade even bijgekomen te zijn van de inspanningen, vertrokken we weer naar huis, omdat Simon nog een heerlijke rosbief bij zijn moeder ging eten en ik met de familie een ander uitje hadden. Maar we waren het erover eens: dit was helemaal top en gaan we vaker doen! Hopelijk is een nieuwe traditie geboren!!

De ECI Letterenloop in Haarlem

Toch de Letterenloop gered

Een manier om snel van mijn jetlag af te komen is intensief sporten. Nu was dat wat moeilijk, omdat ik nog steeds last had van de zweepslag in mijn rechterkuit. Maar ik had mij ingeschreven voor de tweede wedstrijd uit het Haarlemmer Hardloopcircuit, De ECI Letterenloop. De eerste wedstrijd had ik al gemist door de blessure (De Zorgspecialisten Loop), dus ik had mijn zinnen erop gezet om deze loop wel te doen. Een deel van het geld dat met de ECI Letterenloop opgehaald wordt, wordt besteed om lezen onder de jeugd verder te stimuleren (dat draag ik een warm hart toe), op het midden terrein zijn boeken te koop (hardloop boeken, maar ook populaire fictie) en de voortgang van de loop wordt niet in kilometers aangegeven, maar is de volgorde van het alfabet. Het was wat aan de warme kant op hard te lopen, maar met als training een rondje Central Park, een stuk of 20 losse kilometers en 's ochtends nog een boksles in de benen, ging ik toch naar de ijsbaan in Haarlem waar de start plaats vond. Strak om half een werden we weggeschoten en begonnen we aan een route, die gekenmerkt werd door een flink stuk dat door Bloemendaal gelopen werd. Daar zijn twee kenmerken van te noemen. Allereerst staan er hele grote en hele dure huizen. Als je denkt je nu wel de grootste en duurste gezien hebt, staat er om de hoek een nog grotere en duurdere. Het tweede kenmerk is Het Kopje van Bloemendaal, een fikse steile heuvel, die een echte kuitenbijter is en die we twee keer op moesten. Al met al was het voor mij een flinke klus en hoewel ik me vooraf had voorgenomen om toch voor een tijd onder het uur te gaan, zorgde de spanning in mijn kuit en Het Kopje ervoor dat dat helaas niet lukt, ik kwam met een verhitte kop op 1.01.15 binnen. Ach, met alle fysieke hindernissen is dat niet eens zo een slecht resultaat voor mij :-).

Hardlopen in Central Park

Volendammers in Central Park

Een van de dromen die ik heb sinds ik gestart ben met hardlopen een kleine twee jaar geleden, is het lopen van een rondje in Central Park. Nu dreigde een zweepslag in mijn rechter kuit roet in het eten te gooien, maar gelukkig was ik voldoende hersteld vandaag om toch een poging te wagen. Samen met Frank en Simon stonden weer lekker vroeg op (6.30 uur), trokken onze hardloopkleren aan vertrokken rond half acht richting Central Park. Het was verbazingwekkend hoe vol de metro op dat moment van de dag (en dan ook nog een zondag) was, we stonden als haringen in een ton, maar gelukkig waren we na een kwartier al bij onze halte. We liepen een paar straten naar de Columbus Circle ingang van Central Park, namen onderweg nog een koffie voor de broodnodige caffeine en om 8 uur strak startten we met onze ronde. Het was prachtig stralend weer, geen wolkje aan de lucht. Zoals het hoort gingen we dus bij het zuidelijkste puntje van Central Park van start en dan tegen de klok in lopend.

Heerlijk loopje!

Vanwege de blessure wilde ik geen risico nemen, dus ik nam samen met Frank een rustig loopje aan, terwijl Simon al snel voor ons aan de horizon verdween, om later plotseling weer achter ons op te duiken (je weet maar nooit waar de joker opduikt!!!), hij deed wat extra kilometers, omdat hij wel in een hoger tempo wilde lopen, anders kreeg hij last van zijn been. Frank en ik kwamen al snel in een soepel ritme, genoeg om gestaag voortgang te maken, maar ook om lekker bij te kunnen blijven praten.

Central Park is overigens niet vlak. Zeker in het noord westen zitten er flinke stukken klimmen en dalen bij. Hoewel ik nog lucht genoeg over had en ook mijn been het wel leek te houden, vond ik het leuker om samen met Frank het hele stuk uit te lopen en eerlijkheid gebied dat hij ook wel wat morele steun kon gebruike :-). Samen telden we de straten af die we vanuit Central Park kruisden en het werd er uiteraard niet eenvoudiger op, maar Frank toonde zich een echte bikkel, want hij liep de hele ronde van 10 kilometer uit, zonder tussentijds een pauze te nemen of te gaan wandelen (ook geen schande, maar dit geeft toch echt glans aan de prestatie). Voor de laatste kilometer was Simon ook bij ons komen lopen, zodat we gezamenlijk en hand in hand over de virtuele finish lijn kwamen. Wat een magnifiek gevoel was dat! Gelukkig was er een stalletje met drinken bij de finish plaats, dus met drie flesjes water zaten we vijf minuten later in het gras van Central Park, heerlijk te genieten van de zon en de omgeving, maar nog meer van de prestatie die we zojuist neer hadden gezet. Simon en Frank, knap gedaan mannen, ik ben trots op jullie!!! Voor wat betreft het hardlopen: op naar de Dam tot Dam loop :-)!!!

Zandvoort Circuit Run 2015

De helden van Zandvoort

Een half jaar geleden had ik me ingeschreven voor de Zandvoort Circuit Run 2015. Dit is een van de meest populaire hardloopwedstrijden van Nederland, getuige het feit dat er dit jaar meer dan 13.000 lopers meededen. Aangezien de wedstrijd eind maart gelopen wordt, de lente tegenwoordig in Nederland vroeg begint en de foto's van de 2014 versie een zonovergoten dag toonde, ging ik er vanuit dat dit een fijne loop zou worden waar ik in korte broek en met korte mouwen aan de start kon verschijnen. Door mijn overtuigingskracht en deze argumenten ging ook Simon overstag en schreef zich in. Hartstikke leuk, ik had er veel zin in en we dachten er ook aan om na de wedstrijd de dorpsfeesten van Zandvoort te gaan bezoeken. Echter, de weergoden hadden andere gedachten en toen ik 's ochtends uit het raam keek zag ik de donkere wolken al samen pakken en de eerste druppels kwamen al snel naar beneden. En dat werd gedurende de rest van de dag niet minder. Om mezelf toch op te peppen deed ik 's ochtends eerst nog een boksles bij Health City en precies op het moment dat ik thuis kwam, arriveerde ook Simon. Na ons omgekleed te hebben liepen we naar het station in Halfweg om daar de trein naar Zandvoort te nemen. De reis nam 30 minuten in beslag, inclusief een discussie in een stilte coupe en een wachttijd van 10 minuten op Haarlem.

Buiten het station regende het nog steeds. Hoewel, regen.....het was een mix van grote druppels, hagel en natte sneeuw. En de wind werd steeds harder en harder. Na een stief kwartier lopen kwamen we aan op het circuit, waar twintig minuten later de start zou zijn. Dus snel nog even omkleden, tas inleveren en naar de start. Ondanks al het water wat we al op ons hadden gekregen, hadden we er goede zin in en onder aansporing van de man die het geheel aan elkaar praatte, deden we een korte warming up en strak om 13.40 klonk het startschot. Daar ging we, over het circuit en dat was echt een gave ervaring. Grappig ook om te merken dat het circuit niet vlak is, er zitten vele heuveltjes in en ook de baan zelf liep erg scheef. De eerste vier kilometer zat er dan ook zo op en zowel Simon als ikzelf liepen makkelijk. Toen draaide de wereld echter even om. We gingen het asfalt af, waarbij de laatste stappen door diepe plassen waren, waardoor onze schoenen doorweekt raakten, draaiende een paar scherpe bochten en liepen toen het mulle zand van het strand van Zandvoort op. Dat bleek een pittige opgave: 4 km lang over het zand met windkracht 9 vol tegen en continue zand, hagel, natte sneeuw en ijzige regen in je gezicht en tegen je lichaam. Veel mensen moesten adem pauzes nemen en er bleek ook iemand in een gat gestapt te zijn en daarbij zijn enkel gebroken te hebben. Het verstand ging op nul en de blik op oneindig en het was doorbeuken om naar het einde te komen, wat ook nog eens heuvel op ging. Het was daarom echt een genot om het strand af te gaan en uiteindelijk in het dorp terecht te komen, wat wat meer stevigheid voor de enkels gaf en omkeer beschutting tegen de slagregens en de windhozen. Dat we onze krachten goed verdeeld hadden bleek wel, want de laatste vier kilometer waren onze snelsten en we haalden ook nog heel veel mensen in. De regen nam niet af, het werd zelfs steeds erger en ook de wind ging steeds heftiger tekeer. Met de finish in zicht deden we nog 1 versnelling en kwamen Simon en ik nagenoeg gelijk over de finish (Simon nog net iets eerder).

Met een flesje AA (waarom altijd die blauwe!!!!) in de hand en de medaille om de nek liepen we naar de tent om onze tassen te halen. Dat bleek nog een flink stuk strak door de regen, maar met de tassen met droge kleren in de hand gingen we uiteindelijk naar de Runners Tent om, samen met vele anderen ons om te kleden en in wat drogere kleren te heisen. Wat kan een warme trui dan toch lekker zijn :-). Na een half uurtje moesten we toch weer richting huis en, he, het regende nog steeds. Anderhalve kilometer later waren we weer op het station, waar we op de foto moesten met de dames van de NS. De trein zat stampvol en als niemand dan gedoucht heeft, ruikt het toch niet heel erg fris in de trein. Maar goed, ik vond de toch heroïsch en ik heb er uiteindelijk veel van genoten. Volgend jaar, als het 21 graden is, dan kijken we hier natuurlijk met heimwee op terug!!

Verandering van spijs

In het Amsterdamse Bos

Een van de tips die op elke site over hardlopen terug komt is dat je afwisseling op moet zoeken. Niet iedere keer hetzelfde rondje lopen, maar juist andere trajecten. Nu is het voor mij natuurlijk heel makkelijk om de schoenen aan te trekken en te gaan rennen, want op minder dan 1000 meter begint Spaarnwoude al. Om toch het goede advies op te volgen, strikte ik vandaag mijn schoenen, maar in plaats van de vaste ronde sprong ik in mijn auto en reed naar het Amsterdamse Bos, waar ik de auto parkeerde bij het bezoekerscentrum. Dat is namelijk het startpunt voor drie hardlooproutes door het bos heen, met lengtes van 5, 10 en 21,1 km. Omdat het de eerste keer was dat ik hier ging lopen en omdat het schema waar ik nu aan werk in een korte sessie voorzag, koos ik voor de route van 5 km. Ik had verwacht veel andere hardlopers te zien, maar kennelijk is het op maandagochtend toch nog geen spitsuur hier :-). Na ongeveer een kilometer kwam ik langs de hockey velden waar Jeroen al enkele keren had moeten spelen en verder was het een paar keer lopen over onverhard terrein, omdat men bezig was met het uitdunnen van de boompartijen die inmiddels ontstaan waren. Strak na een half uur was ik weer terug bij het startpunt, waar ik nog wat uitliep en mijn stretch oefeningen deed. Ik kan niet anders zeggen dan dat het extra inspireerde en dat het dus inderdaad klopt dat je nieuwe energie van nieuwe loopgebieden krijgt. Die houden we erin!

Jeff Galloway

Lekker onderweg met Jeff Galloway

In oktober ga ik de halve marathon van Amsterdam lopen. Hoewel ik het idee heb dat ik die afstand nu ook wel aan kan, vind ik het toch altijd een fijn gevoel geven om een schema daaraan te koppelen. Het zorgt bij mij ook voor meer motivatie om de benodigde trainingen dan af te werken (beetje gek, maar zo werkt het kennelijk toch in mijn hoofd). Na wat speuren ben ik uitgekomen bij het programma van Jeff Galloway. Dat is een programma waar ook hardlopen en wandelen met elkaar afgewisseld wordt (run-walk-run), om diverse spiergroepen te ontwikkelen. Het is wel even wennen, want zoals Jeff al in de introductie aangeeft, voelen veel hardlopers het als een nederlaag als zij tijdens een training een stukje gaan wandelen, maar bij hem is de afwisseling een essentieel onderdeel van de training. Het gold inderdaad ook voor mij, want in het begin voelde het inderdaad niet goed om een sessie te onderbreken om een minuut te gaan wandelen). Na de bijbehorende app te hebben gedownload (welke respecterend schema heeft tegenwoordig geen app) ben ik begonnen en inmiddels heb ik de lessen van week drie afgerond. Het is inderdaad even wennen aan de interval afwisseling, maar het gaat inmiddels best lekker. Ik werk met vertrouwen door naar oktober wanneer de wedstrijd gelopen moet worden :-)!

Cycle

Mijn stalen ros

Mijn speurtocht voor cross training activiteiten ter compensatie van mijn hardloop schema (later daar meer over), bracht mij deze donderdag wederom bij Health City, omdat ik als tip had gekregen ook eens wat te gaan fietsen. Nu pak ik niet zo snel de fiets buiten en alleen op een hometrainer val ik echt in slaap, dus bedacht ik me dat ik eens een groepsles RPM of Cycle moest gaan volgen om me wakker te houden. Op aanraden van Ans ging ik vroeg naar de sportschool, want deze lessen blijken vaak snel vol te zitten. Vanavond was dat eigenlijk niet nodig, want slechts een kwart van de fietsen was bezet. Het was een uurtje beulen op de fiets, met sprinten en klimmen en continue in beweging zijn. Wat echter echt minder was, was de echt verschrikkelijke bagger muziek die zo hard stond, dat je de instructrice voor geen meter kon horen. Dat was toch wel jammer, want de aanwijzingen heb je toch wel nodig om het optimale aan de training te halen. Dus leuk en misschien pas ik het in, maar ik heb er niet het enthousiasme van de boksercise van gekregen. 

Boksercise

Leuke afwisseling, dat boksercise

Om eens wat andere spieren te gebruiken dan degene die ik nodig heb als ik hardloop, ben ik op zoek gegaan naar wat cross training mogelijkheden. Normaal ben ik een echte individuele sporter (met een uitzondering voor de keren dat ik met Simon of Daan ga hardlopen), maar bij Health City startte vanaf half januari een nieuwe training met de naam boksercise. Omdat ik altijd wel een keer wilde proberen hoe een boks training ging, besloot ik om hier eens aan deel te gaan nemen. De eerste keer dat ik aansloot was op vrijdagochtend en bleek er een klein clubje te zijn van naast mijzelf nog vijf mensen  en verrassend genoeg bleek er een Rabo collega bij te zitten! Onder leiding van instructeur Ruud begonnen we met en warming up, waarna we diverse combinaties gingen oefenen van jabs, cross, uppercut en de befaamde Engelse hook (met de duim naar boven, met de duim in het midden is de Amerikaanse, maar dat weet iedereen :-)). Daarna bleek dat het niet om de klassieke bokskunst ging, want toen stapten we over naar het trappen (low- en high kick) en de kniestoot. En dat alles met een hoge intensiteit. Dat is een heerlijke training, maar het kost ook een litertje zweet. Ik vond het in ieder geval een aanrader en ik hou de boksercise voor twee keer per week op de agenda, niet alleen als variatie op het hardlopen, maar ook omdat het gewoon leuk en lekker is!!

Oei, het was echt glad, maar toch maar hardgelopen!

Bijschrift toevoegen

Vondelpark Loop 2015

Puffend over de finish

Zondag was het alweer tijd voor de eerste wedstrijd in het Rondje Mokum Loopcircuit. De start van de 10 km was om 13.00 uur, dus er was voldoende tijd om tijdig een goed ontbijt te eten en niet te haasten bij het omkleden. En, hoopte ik, ook voldoende tijd voor de regen om weg te trekken. Dat laatste bleek helaas ijdele hoop te zijn. Daarom brachten Ans, Daan en Jeroen mij om 12 uur richting het Vondelpark en liepen we naar de muziektent waar de warming up plaats zou vinden. Die was er ook, alleen waren er wat minder mensen dan ik had verwacht, namelijk om precies te zijn acht stuks. Nou ja, in ieder geval persoonlijke aandacht en de trainer bracht de groep na de warming up naar de start. Dat ging echter nog wel 20 minuten duren, dus snel naar binnen bij de StayOkay om warm en droog te blijven, om 12.55 naar buiten en om 13.00 uur strak klonk het startschot om drie ronden door het Vondelpark te lopen. Wat viel me uiteindelijk op aan de race? Als eerste dat drie keer hetzelfde rondje eigenlijk best saai wordt, ik heb toch liever een ronde of zelfs een loop van A tot B, dat is toch interessanter. Het viel me ook op dat de mensen die voor de prijzen lopen, dat echt heel hard doen :-), toen ik aan de tweede ronde begon, haalde de uiteindelijk winnaar me al in, omdat hij al aan zijn derde ronde startte. ook opvallend was dat ik bijna de hele wedstrijd naast een dame heb gelopen die geen schoenen nodig had en de hele race op blote voeten heeft gelopen. En als laatste werd me wel duidelijk dat in de regen lopen met een muts op voor een brildrager geen feest is, want je ziet haast geen sier, telkens beslaan je brillenglazen en wordt je afgeleid om de bril weer schoon te maken. Dat gaat ook zeker ten kosten van de tijd, want uiteindelijk kwam ik niet sneller dan 1.03 over de finish. Jammer, ik had gehoopt deze keer voor een tijd binnen het uur te gaan, maar dat zat er deze keer niet in. Nou ja, op naar de volgende wedstrijd, volgens mij de Louis Vink loop op 15 maart. Dat wordt dan overigens een druk loopmaandje, want daarin zitten ook de Brettenloop en de Zandvoort Circuit loop.  

Druk hardloop maandje in oktober 2015

Schreef ik gisteren dat ik mezelf ingeschreven heb voor de halve marathon van Amsterdam,  het blijkt nu dat ik in oktober 2015 best een druk hardloop maandje heb :-). Naast een aantal losse lopen wil ik namelijk graag aan twee circuits meedoen. De een is het Rondje Mokum en de ander is het Sport Support Loop Circuit dat in Haarlem e.o. georganiseerd wordt. Nu blijkt dat de week voor Amsterdam ook de Sloterplasloop is (waar ik dit jaar ook aan meedeed) en dat de week erna zowel de  Middenmeerloop en de Heemstedeloop georganiseerd worden. Dat worden heel wat kilometers voor me in oktober. Nou ja, laten we maar zeggen dat het goede voorbereiding en lekkere uitlopen na de halve marathon is. Geen gebrek aan beweging, in ieder geval :-)! Eerste focus voor 2015 is overigens 18 januari, waneer de eerste wedstrijd uit het Rondje Mokum op het programma staat, namelijk de Vondelparkloop. Drie maal raden waar het parcours voornamelijk doorheen loopt op die dag.....

The Next Step

In 2015 de halve marathon en daarna.....?

Afgelopen jaar heb ik voor het eerst meegedaan aan de Dam tot Dam loop (ik besef me net dat ik daar nog niets over geschreven heb, gaat vast nog een keer komen). Nadat ik echt serieus met hardlopen gestart was op 1-7-2013 was ik best wel trots op mezelf dat ik dar voor elkaar had gekregen. De vraag was natuurlijk wat ik daarna zou gaan neerzetten als doelstelling voor mezelf, want verbeteren gaat bij mij met dit soort zaken alleen met het stellen van duidelijke doelen. Ik heb nog altijd de droom om ooit de marathon van New York te lopen, maar het verschil tussen 16,1 en 42,195 km is nog best een stukje :-). Daarom heb ik dit jaar een iets minder grote sprong op het netvlies en dat is het lopen van een halve marathon. En welke marathon kan dat dan beter zijn dan die van mijn geboortestad, Amsterdam. Daarom vandaag de daad bij het woord gevoegd en mezelf ingeschreven voor dit loopfestijn, dat plaats vindt op 18 oktober 2015. Nog genoeg tijd voor een gedegen voorbereiding en ik hoop dat er meerdere loopmaatjes mee gaan doen, want zo'n ervaring delen is geweldig heb ik gemerkt. Vingers crossed dat Ans voldoende hersteld is van haar blessures en dat Simon ook zich inschrijft. 

Figure Running in Spaarnwoude

Kijk eens, ik heb een kat gelopen!!!

Bietensap

hmmmm......bietensap!

De oplettende hardloper let niet alleen op zijn eten, maar zeker ook op zijn drinken. Een belangrijk punt is natuurlijk om voldoende water tot je te nemen, ik hou het op minimaal een liter of twee per dag. Maar daarnaast blijkt er een andere drank te zijn die bijzonder goede eigenschappen heeft en dat is bietensap. Het zorgt onder andere voor een lagere hartslag en een lager zuurstofverbruik. Maar het moet natuurlijk ook nog een beetje binnen te houden zijn. Gelukkig hebben we dan altijd onze voedingsgoeroe Ans die van zelfs puur bietensap een lekker drankje weet te maken. Ze maakte twee varianten, een met appel en gember en een andere met bleekselderij, koriander en wortel. Allebei waren ze erg lekker. Dan is het niet erg om nog eens supergezond te kunnen drinken! Ik denk dat er de komende tijd wel een flesje bietensap in de koelkast van huize Janssen - van der Weg zal staan, zeker voor een glaasje na de training!

Runners World Kookboek

Een aanrader!

Als je je lichaam ook qua voeding wat beter wilt prepareren om harder en verder te kunnen hardlopen, dan is dat voorwaar geen sinecure. Je kunt je lichaam volstoppen met vast ontzettend gezonde zaken (ik denk aan broccoli), maar je moet het toch ook nog wel een klein beetje lekker vinden. Nu gaat dat niet vaak heel goed samen, dus toen ik in het blad Runners's World las dat er nu een kookboek was die het beste van de twee werelden bij elkaar ging voegen, was ik toch wat sceptisch. Maar voor de prijs van 11,95 durfde ik dan weer, durfal die ik ben, de gok wel te wagen. Het eerste gerecht dat ik uit het boek maakte was een mango gazpacho en die ging erin als Ketellapper. Daarna een fijne minestrone soep, een pittige tonijn salade me peterselie dressing, een thaise avocado soep en onder andere een kip stoofschotel met zomer groenten (passend in deze tijd van een warme winter :-)). Ik moet zeggen dat tot nu toe alles gewoonweg heerlijk smaakt! En het voordeel is dat ik niet de enige ben die dat vind, maar dat gelukkig de hele familie er lekker van mee peuzelt. Na een gerecht of 8 (van de 150) heb ik nog geen enkele keer misgeschoten, dus wat mij betreft is het een aanrader voor iedereen die wat bewuster wil eten, of je nu hardloper bent of niet!

Gelukkig vals alarm!

Jeroen was er helemaal klaar voor!

Zaterdag is tegenwoordig de dag dat ik met Jeroen op pad ga om een hockey wedstrijd te spelen. Nu zijn deze wedstrijden vaak op een ergens buiten de stad gelegen sportpark, waar verder ook helemaal niets te doen is, maar deze keer moest hij uit spelen bij AH & BC, die haar velden heeft naast het Wagener Stadion en midden in het Amsterdamse Bos. Dat sprak mij wel aan, want dat betekende dat ik Jeroen bij de wedstrijd af kon zetten om vervolgens even een stukje hard te lopen in het Amsterdamse Bos, iets wat ik al een tijd op mijn lijstje had staan om te doen. Zo gezegd, zo gedaan. Na wat zoekwerk voor een parkeerplek bracht ik Jeroen naar het team, gaf hem een dikke zoen om vervolgens naar de auto terug te lopen, mijn hardloopkleren aan te trekken en hop, daar ging ik om de eerste meters in het voormalige Bosplan te maken.

Het rondje dat ik vanmiddag gelopen heb

Het lopen ging erg lekker. Het was weer eens wat anders dan mijn vaste rondje in Spaarnwoude, het was een beetje verkennen hoe ik moest lopen en dat was ook wel spannend. Net toen ik het 3 km punt gepasseerd was, ging echter mijn telefoon. Ik pakte de telefoon uit mijn buideltje en zag dat er gebeld werd door Anoniem. Nu druk ik die normaal altijd weg, maar omdat Jeroen aan het hockeyen was en er natuurlijk altijd wat gebeurd kan zijn, nam ik toch maar op. Het bleek Securitas te zijn, die mij vertelde dat er een alarm afgegaan was bij ons thuis en dan met name bij de achterdeur. Nou, dan schrik je toch even als je dat hoort, maar wel goed dat het alarm kennelijk zijn werk doet. Maar wat te doen. Ik liep zelf nog midden in het bos en voordat ik er zou zijn zouden we een uur verder zijn. Gelukkig kon ik Gunny en Edward bereiken en Edward ging een kijkje nemen bij ons thuis en kon gelukkig vaststellen dat er niets aan de hand was. Waarschijnlijk was er een hick up in het alarm geweest, maar beter een beetje te strak afgesteld dan te ruim en ook goede actie van Securitas om dat zo strak te monitoren. Gerustgesteld kon ik mijn rondje uiteindelijk vervolgen, maar een toptijd werd het natuurlijk niet. Hopelijk dat als ik een andere keer weer in het Amsterdamse Bos ga lopen, er niet weer een vals alarm de kop op steekt. Een paar leuke loopjes zijn er namelijk wel te doen, dat heb ik inmiddels wel gezien en het stikt er ook van de loopmaatjes, dat is ook wel weer eens wat gezelliger dan niemand tegenkomen op zondagochtend in Spaarnwoude :-).

Oh ja, voor degene die het zich afvragen: Jeroen verloor helaas met 1-0. Bijna een kopie van de wedstrijd van 2 weken geleden tegen De Kikkers: vele malen beter en veel 100% kansen, maar de bal er niet in krijgen terwijl de tegenstander aan één kans genoeg heeft. Een strak lesje in efficiency.

Olympisch Stadion Loop 2014

Weer een medaille erbij

Op 9 november was de laatste wedstrijd van het Rondje Mokum. Het betrof de Olympisch Stadion Loop met start en finish in het Olympisch Stadion, natuurlijk een historische locatie waar veel geschiedenis geschreven is (weliswaar in de oude versie zag ik bijvoorbeeld wedstrijden van Ajax zoals de 8-2 overwinning op Feijenoord en de 2-0 winst op AC Milan in het Champions League jaar). Het was prachtig weer op deze dag en het was ook goed druk. Dat was al te merken bij het afgeven van de tassen, waar een lange lange rij stond, die gelukkig verbazend snel weggewerkt werd! Strak om 12.10 klonk het startschot en al snel had ik de "pacer" gevonden die op het schema liep om binnen het uur te finishen over de afstand van 10 kilometer. Dat zou sowieso al een uitdaging zijn, maar ik had ook wat fysiek ongemak (namelijk een aambei die opeens de kop opgestoken had), wat het lopen er niet makkelijker op maakte. De eerste vier kilometer ging het prima, daarna kon ik er nog drie kilometer op wilskracht bij aanhaken, maar na het bordje van de zeven kilometer moest ik haar (de pacer was een meisje van een jaar of twintig die voor ons huppelde en de hele tijd maar kwekkerdekwek deed, kennelijk had ze lucht zat daarvoor) echt laten lopen. Uiteindelijk kwam ik binnen op 1 uur en 3 minuten, daar was ik niet ontevreden over. Op naar het rondje mokum 2015!

Rondje Sloterplas

Mijn startvak

In Amsterdam is een leuk initiatief voor hardlopers ontstaan. Dit initiatief heet "Rondje Mokum" en behelst een serie van zeven hardloopwedstrijden, die door diverse atletiekverenigingen in Amsterdam georganiseerd worden. Helaas ontdekte ik dit Rondje Mokum pas na de vakantie, waardoor ik een flink aantal wedstrijden gemist had. Maar omdat ik toch graag eens wilde zien hoe zo'n wedstrijd er aan toe zou gaan, schreef ik in op een van de laatste wedstrijden, namelijk de Sloterplasloop die op 12 oktober gehouden werd. Voor mij natuurlijk lekker makkelijk, want de start is op 15 minuten fietsen van ons huis. Voor de tijd van het jaar was het ook nog eens aangenaam warm, dus een stukje fietsen was geen straf. Ik kwam een kwartiertje voor de start aan en merkte dat het best druk was op de atletiekbaan. Je kon vooraf op de foto met een banaan (ja, echt.....), maar die eer liet ik even schieten om wat rek- en strek oefeningen te doen. Toen de speaker opriep om naar de start te gaan, vertelde hij er ook bij om in het juiste vak te gaan staan, achter de racer.

Lekker zweten!

Wat bleek? Je kon achter een ervaren atleet aan gaan lopen, die je naar een bepaalde tijd zou doen laten toesnellen. Nu waren dat pater die liepen op de tijden 45 minuten, 50 minuten, 55 minuten en 1+ uur. Het was voor mij geen moeilijke keus om in de laatste groep te gaan starten, want mijn snelste tijd op de 10 km was 1.05.  Direct na de start bleef ik achter de racer lopen, want ik besloot om voor 1 uur altijd te gaan. Ik voelde al direct dat dat voor mij een best stevig tempo was, maar ik ging me natuurlijk niet gewonnen geven. Maar ja, in dit geval had ik toch beter naar mijn lichaam kunnen luisteren, want net als een paar jaar geleden toen ik in een wedstrijd in Groet Ans bij wilde houden, blies ik ook nu mezelf op. Gelukkig minder dan toen, maar toen ik de racer na 5 km moest laten gaan, merkte ik dat ik echt teveel aan het hijgen was en dat is echt niet handig.  Dus op een lager tempo ging ik verder, met het frustrerende gevoel dat ik regelmatig door een andere loper ingehaald werd. Grrrr.......nou, dat was weer een goede les voor de volgende keer. Uiteindelijk liep ik de 10 kilometer in 1.05.10, net iets boven mijn eerdere beste tijd en kwam ik er later in de uitslag achter dat ik in ieder geval in mijn eigen categorie (mannen tussen de 4 en 55 jaar) keurig.....laatste was geworden :-). Nou ja, dat was niet de grootste teleurstelling: dat was namelijk dat bij terugkeer in het stadion bleek dat de bananen die uitgedeeld werden op waren en dat ook de studenten in bananenkostuum waarmee je op de foto kon verdwenen waren. Daar moeten ze volgend jaar toch wat aan doen, want dan ben ik er zeker weer, want dit soort wedstrijden uit het Rondje Mokum bevallen me wel!

Hollen door de Bollen

Samen met Daan aan de wedstrijd beginnen

De hardloopwedstrijd die we een paar weken geleden hadden gelopen was dusdanig goed bevallen, dat we inmiddels proberen een prestatieloopje per maand in te plannen. Voor de maand april was de keus gevallen op het "Hollen door de Bollen"  in Lisse. Aangekondigd als een loop met een uniek parcours, omdat je tussen de bollenvelden rent. Nu ligt Lisse niet ver bij Halfweg vandaan (20 minuten rijden), dus als de wedstrijd om 11 uur start, dan kun je gerust om 10 uur weg gaan. Denk je dan. Nou, daar bleken we even buiten de waard gerekend te hebben. Want wat heb je in Lisse? Juist ja, de Keukenhof. En wie komen er vanaf april naar de Keukenhof? Juist ja: veel, heel veel, toeristen! Dus stonden we een flink tijdje in de file en toen we ook nog een stukje fout gereden bleken te zijn, werd het wel heel erg krap om op tijd aan de start te verschijnen. Dat lukte nog net, na het opspelden van onze startnummers spurtte we ons naar de start en begonnen met ongeveer 30 seconden achterstand aan de race. Belangrijk om dan je eigen tempo te blijven lopen, maar dat was de eerste kilometer toch moeilijk, omdat we toch wat mensen in begonnen te halen en dan gaat het bijna vanzelf. Vervelend was wel dat Daan daar even een steek van in zijn zij kreeg, maar als een echte bikkel liep hij toch gewoon door. En ook zoals gebruikelijk: in de laatste 200 meter nam Daan een sprintje en ging van ons twee als eerste over de finish. Goed gedaan kerel, ben trots op je! Overigens viel het bijzondere parcours wel mee: door de zachte winter waren al veel van de bollen uitgekomen en lagen de bloembedden er belabberd bij... Op naar de volgende loop, 25 mei, de Pim Mullier Loop die vanuit Santpoort Noord zal starten bij AV Suomi. We hebben er alweer zin in!