Auw!

Gewond na de val!

Dinsdagochtend ging Daan met veel plezier en goede zin naar school. Hij nam de trein, omdat hij dan toch sneller thuis is dan met de fiets en hij nog veel moest leren. Net voor hij weg ging nog even de gym kleren in de tas gepropt, want die waren we bijna vergeten. Normaal hoor ik dan niks meer van Daan tot hij weer thuis is, maar deze keer was het anders, want ik kreeg een bericht via Ans dat Daan bij gym zijn pols had verstuikt. Op school had de gymleraar wat testjes met hem gedaan om te zien hoe de pols zich hield en daar kwam niks geks uit, maar voor de zekerheid was het toch beter om even een controle te laten doen bij het ziekenhuis. Dat bleek maar goed ook, want na een korte inspectie van de pols, besloot de chirurg om snel foto's te laten maken en daarop was duidelijk te zien dat het niet om een verstuiking ging, maar om een breuk! Het bot in de pols was "schoon"  door midden gegaan en er zat niets anders op dan de onderarm van Daan in het gips te zetten. Hij moest het gehele circuit door dat ik in november ook door was gegaan, alleen eindigde hij dus in de gipskamer, waar ik het met een brace af kon handelen. Jammer voor Daan dat dit nu precies nu moest gebeuren, want enerzijds had hij een flink aantal SO's en proefwerken die hij nu na de vakantie in moet halen en anderzijds is hij bijna jarig en dan is het toch niet leuk om met je arm zo te moeten lopen. Het is helaas niet anders, volgende week een check up en  wellicht het wijzigen van het gips. We zijn er in ieder geval wel een week of vier tot zes mee onder de pannen. Arme Daan!!!

Koorts

Hoge temperatuur bij Jeroen

Vanmiddag was het weer tijd voor een nieuwe hardloopsessie. Onderweg hoorde ik een voicemail van Ans dat Jeroen ziek was en dat zij hem en Daan op ging halen. Bij thuiskomst lag Jeroen voor oud vuil op de bank. Hij was wel warm, maar verder nog niets. Toen ik echter met mijn ongelofelijk sexy strakke hardloopbroek en shirt aan weer beneden kwam, klaagde Jeroen over steken in zijn zij. Dat maakte Ans en mij wat ongerust, want hij zou toch geen ontsteking aan zijn blinde darm hebben..? Na contact met de huisartsenpost bleek het toch verstandiger om even langs te komen, dus na een snelle omkleedactie (je wil de verpleegsters toch niet gek maken :-)), reden we naar het Spaarne Ziekenhuis in Hoofddorp. Na even gewacht te hebben, mochten we bij de arts naar binnen, waar Jeroen onderzocht werd en erg hard moest lachen, omdat de stethoscoop hem kietelde. Gelukkig bleken er geen aanwijzingen te zijn dat er iets ontstoken was, dus na een minuut of tien mochten we weer terug naar huis, waar Jeroen op de bank in slaap viel en nu lekker ligt te ronken. Helaas geen tijd meer voor een rondje Spaarnwoude, maar dat doen we dan morgen maar, een dagje later dan Evy wilde, maar ja, in dit soort gevallen gaan de kinderen toch eventjes voor!