Geen Pienza, helaas

Hier hadden de jongens wel zin in!

Na de lunch kochten we nog een souvenir voor Daan, daarna liepen we naar de auto terug en reden we richting onze tweede doel van vandaag, Pienza. Daar begon echter wat muiterij te ontstaan op de achterbank, die het wel gezien hadden en naar het zwembad terug wilden. We reden toch maar even stug door, maar ondertussen viel Jeroen in slaap. En toen we bij Pienza drie rondjes hadden gereden en we, je raadt het al, geen parkeerplek in een straal van een kilometer van onze bestemming konden vinden, besloten we dat het lot ons een aanwijzing aan het geven was: vandaag is niet de dag om naar Pienza te gaan. Daarom keerden we om, lieten de navigatie haar werk doen en reden een erg mooie route door de heuvels van Toscane terug naar Creti, om vervolgens maar heerlijk af te gaan koelen in het zwembad, alwaar het mitterieur bommetje en de Asso-bom genoemd naar de plaatselijke hond van de baas) tot perfectie werden uitgevoerd door Morrison, Jeremy, Daan, Jeroen, Daniëlle, Ans en Dennis (in een rij snel achter elkaar de bommetjes van de duikplank in het zwembad uitvoeren).

Siena

Piazza del Campo

Deze keer stond er een tocht naar een van de meest klassieke steden van Italië op het programma, Siena. Vanuit Rosa dei Venti in Creti is dat ongeveer 50 minuten rijden en je hoeft er niet eens de A1 voor te gebruiken. Aan de rand van het centrum, net voor de muren die de stad omgeven, ligt de parkeergarage Il Campo (gelijk genaamd aan het grote plein in het centrum van de stad), waar nog genoeg plaats was om de auto’s te parkeren. Vandaar was het een kleine 10 minuten lopen om op het mooiste plein van Italië uit te komen, Piazza del Campo. Het plein is verdeeld in negen vakken, ieder stadsdeel dat in de middeleeuwen deelnam aan het besturen van de stad heeft er 1. Een andere duidelijke blikvanger is de Fonte Gaia, een mooie fontein waar ook de duiven duidelijk van hebben kunnen genieten (het is overigens niet meer het origineel, dat is vanwege de kans op verwering al een jaar of 200 van het plein gehaald en vervangen door een relplica). Het plein zag er overigens wel heel anders uit dan de laatste keer dat we in Siena waren. Op dit moment was het plein namelijk al in stelling gebracht voor de jaarlijkse Palio, de paardenrennen tussen de buurten, waardoor er al zand op het plein lag, afzethekken geplaatst waren, het tandwiel waar de startlijn aan vastgebonden wordt en nog veel andere zaken. Maar het bleef nog steeds erg indrukwekkend om alle zaken weer te zien, echt heel erg mooi. 

Vaandeldragers van de Palio

Gelukkig stonden er ook souvenir verkopers op het plein, zodat Daan en Jeroen een aandenken konden kopen van deze ooit zo machtige stad (nu nog “slechts”54.000 inwoners), namelijk twee vlaggen: een met de draak als mascotte voor Daan (winnaar van de palio in 2009) en een met een egel als mascotte voor Jeroen (winnaar van de palio in 2010). Beide heren waren erg blij met hun vlaggen, renden er de renbaan van de palio mee in de rondte en deden er verscheidende trucs mee die de vaandeldragers van de korpsen van de verschillende wijken in Siena jaloers zouden maken. Uitbreiding van het korps zou geen overbodige luxe zijn en gelukkig kon er later op de dag nog een vaandel drager aan de vlub toegevoegd worden. Na nog even een kleine rondtocht gemaakt te hebben, verlieten we het plein uiteindelijk aan de noordwest zijde, waar een blast from the past zijn intreden deed!

Hardlopen in Creti

Hier had ik geen boodschap aan

Nadat Ans gisterenochtend als eerste een hardloopsessie had gedaan, kon ik natuurlijk niet achter blijven. Dus om acht uur verliet ik de “compound” om de eerste kilometers in de benen te krijgen. Het was even zoeken naar de juiste route, maar na twee stukken ingelopen te zijn die afgesloten waren, had ik eindelijk een stuk dat ik door kon lopen. De eerste hindernis was een hond die achter me aan kwam en een echte poging deed om mij in de kuiten te bijten, maar een welgemikt klein schopje zorgde ervoor dat die niet meer het idee had dat hij achter me aan moest rennen. Daarna ging het vrij goed, maar ik merkte wel dat er op een gegeven moment flink naar beneden ging. Dat was prima, maar toen ik omkeerde om terug te gaan, zag ik de heuvel waar ik tegenop moest lopen. Dat was wel even schrikken, en eerlijk is eerlijk, in de oplopende hitte, lukte het niet om hem in een keer op te lopen, dus ik had een pauze van 2 minuten nodig. Daarna was het in kordate pas terug naar Rosa dei Vent. Eindresultaat: 4,3 kilometer in 32 minuten en anderhalve liter zweet verloren.

Een ochtend in Creti

Hans had het deze ochtend erg druk!

Na een lekkere nachtrust was Ans alweer vroeg uit de veren om een daad te stellen. De hardloopschoenen gingen aan en hup, daar ging ze om even twee rondjes om het erf te lopen, veel bergop en toch een kleine 6 kilometer in een half uur tijd. Daar past maar een woord bij: respect! Daarna lagen er opeens weer een flink aantal kinderen in het zwembad en moesten de dames na een kort onderhoud met Barbra plotsklaps naar de locale markt om groente en fruit te kopen (oh ja, en ook nog een paar slippers en wat je natuurlijk niet kunt laten liggen, een wasknijpermandje). En wat goed was: Ans regelde ook nog even dat we woensdag de lunch bij de villa konden gebruiken, dan gaat het personeel inclusief oma voor ons koken. Rare gewaarwording: als de lunch voor je gekookt wordt en je deze opeet, betaal je 30 Euro, wil je graag meekoken dan betaal je 100 Euro. Ik weet wel waar ik voor kies….:-).

Ondertussen had ik mijn dagelijkse taak vervuld om de lunch te regelen, deze keer op veler verzoek een pizzaria, Fufluns. er was niet hele veel keus, want op maandag was veel dicht, dus moesten we weer naar Cortona afreizen...

Weer terug in Creti

We worden goed beschermd!

Na het ijs gingen we weer terug naar Creti en aangzien het inmiddels weer best erg warm geworden was, was het weer tijd voor een zwemmetje. We speelden een spelletje waterrugby en verder was het even bijkomen in ons “zitje bij het zwembad”. Dineren hoede niet meer, iedereen ging einde avond even zijns weegs (Ans en ik aten mn wat antipasti die we nog over hadden van gisteren), om daarna weer voor de avondsluiting bij elkaar te komen. Dat was ook een goed moment om de rode huiswijn eens te drinken. Algemeen oordeel: aardige tafelwijn, maar zeker geen grandioze topper, waarvan we een paar kratjes mee zouden moeten nemen aan het eind van de vakantie. Benieuwd hoe de witte is, maar dat gaan we later deze week vast merken. Inmiddels liggen Daan en Jeroen te ronken en beginnen mijn oogleden ook al erg zwaar te worden. Het slaapt in ieder geval een stuk beter nu ik ook weet dat ons aller Ajax zijn eerste wedstrijd met 1-4 gewonnen heeft van De Graafschap. Morgenochtend eens bedenken wat we die dag gaan doen (ben ik nu echt te moe voor, anders dan zorgen dat dit hele stuk gepost wordt kan ik nog verder even niets bedenken :-)).

Van Livorno naar Rosa Dei Venti

Ons stulpje in Creti: Rosa dei Veti

Bij aankomst in Livorno konden we gelukkig rustig afkicken. Omdat we 4 uur achterstand hadden opgelopen op de reis, was de trein met auto’s ook van rangeerterrein veranderd en daarom duurde het een uur voordat we de auto terug hadden. Daarna iets nieuws: navigeren op coördinaten! Ons verblijf heeft geen echt adres, maar uiteraard wel breedte- en lengtegraden. Eerste poging mislukte omdat Ans deze omdraaiden (zodat we een reis richting Azie kregen voorgeschoteld, met net iets meer reistijd dan verwacht), maar daarna reden we zonder probleem in twee uur naar Rosa Dei Venti in Creti, ons vakantieadres voor de komende drie weken. We werden daar netjes opgevangen door de broer en zus combinatie van Barbra en Stefano, die ons een rondleiding in onze villa en over het terrein gaven en ik kan niet anders zeggen: dit is het perfecte plaatje van Toscane. Mooie heuvels, olijfbomen, stralende zon, een licht briesje en hier en daar een enkel wolkje. En wat een rust….Nu was die snel weg omdat Hans, Leny en Danielle een half uur later arriveerde. We hebben drie mooie vila’s vlak bij elkaar, verder is er nog een familie uit Purmerend en een uit België. That’s it. Tja, als je Sheraton en Four Seasons gewend bent, is dit toch net iets kleinschaliger…