Het einde van de trip

De vlucht terug was net zo rustig als de heenreis en het inchecken. Alle heren waren wat aan het uitrusten van de vele kilometers die de afgelopen dagen gemaakt werden. Ik weet in ieder geval dat Simon een stukje Anita Blake: Vampire Hunter tot zich heeft genomen, terwijl ikzelf lag te luisteren naar The Four Horsemen en Face To Face.Na 2 uur waren we weer op de grond en snel het vliegtuig uit. Op weg naar de bagageband (die we toch niet nodig hadden met alleen handbagage) kwamen we nog langs een winkel waar Simon graag nog wat Calvin Klein eau de toilette wilde kopen, maar helaas was de aanbieding niet wat hij ervan had verwacht. Dus uiteindelijk lieten we die ook maar links liggen. Toen we net bij de aankomsthal 1 aankwamen, bleek Mirella buiten te staan en Ans bij aankomsthal 2. Maar we konden wel zien dat in de "America Today" die tegenover de aankomsthal lag....er een prachtige roze polo aan de aanbieding was. Dus daartegen zei Simone "Kip, ik heb je"! Voor 20 Euro was hij de man en kon hij zich weer bij Mirella vertonen :-). Bij aankomsthal 2 stonden Ans, Jeroen en Daan al op me te wachten en het was een genot voor mij om te zien dat toen de jongens mij zagen ze direct naar me toe kwamen rennen. Dat geeft je als vader toch wel een fijn gevoel! Na een kort afscheid (nooit ons sterkste punten), ging de groep uiteen met Frank en Simon die naar Volendam gingen en René en Dennis naar Amsterdam en Halfweg. Na René thuis afgezet te hebben, reden wij door naar Halfweg om daar lekker bij te praten. Het was weer een heerlijk uitje en we hebben ouderwets gelachen en genoten! We moeten ervoor zorgen dat we dat in Nederland ook meer doen!!! Helaas is het alweer voorbij, maar zoals de paparazzi journalist tegen de topless zonnende prinses ooit zei: "gelukkig hebben we de foto's nog" :-).

Op het vliegveld en in het vliegtuig

In de hal van het vliegveld aangekomen was er even verwarring, want onze vlucht stond niet op de borden. Maar na een korte videochat door René (de techniek staat voor niets) met  een dame van Alitalia kwamen we erachter dat in Italië de vluchten alleen in de vertrekhal aangegeven staan van waar ze ook vertrekken, dus snel van T3 naar T1 en ja hoor, daar stond hij. Het passeren van de douane ging heel snel hoewel Frank wederom zijn schoenen uit moest trekken en aangehouden werd voor de “zeepbellenpistolen” die in zijn tas zaten, maar in tegenstelling tot de USA Border Patrol of Hetze op Heathrow mocht hij ze wel meenemen van de aardige Carabinieri. Na de roltrap liepen we tegen een winkel met verse fruitsappen op en name een rondje bloedsinaasappelsap, weer eens wat anders dan 3 bier en een cola light J. Daarna volgt een tip voor de reiziger: daar waar op schiphol de winkels gegroepeerd zijn is dat op Rome niet het geval. Dus de aanname dat ee erg weinig winkels waren omdat in het eerste deel van het vliegveld dat zo was, bleek niet correct te zijn, want d winkels gaan echt helemaal tot de gate door. Dus helaas is daar niet alles gezien. Om half één begon de check in die ook deze keer weer heel relaxed verliep (geen wachttijd, echt ongelofelijk) en het vliegtuig vertrok weer keurig op tijd. Ha, dat is echt genieten dat het zo ook kan. Deze keer een kist van KLM, waarin in tegenstelling tot Alitalia wel een zeer fatsoenlijke boterham werd geserveerd (in tegenstelling tot de zandkoekjes van de heenreis). En nu dus de tijd om in ieder geval de tekst van het blog te maken, dan is de vliegtijd ook nog eens nuttig besteed! Nog een uur , dan landen we alweer op Schiphol en zit dit reisje er weer op. Jammer hoor, maar ook fijn om vrouw en kinderen weer te zien! 

De start van de terugreis

’s Ochtends ging het interne wekkertje weer om 8 uur strak, snel een douche en op de blackberry de eerste Rabobank mails van de dag wegwerken. Om half negen waren Simon en ik beneden. Daar troffen we Frank, die al aan het ontbijt begonnen was. René had een “sleep in”dag, dus was niet aanwezig, maar een half uurtje later was hij toch van de partij om smakelijk een broodje weg te werken. Daarna maakten Simon en ik nog een korte wandeling om afscheid te nemen van de stad. Heerlijk in de lentezon was het perfect wandelen zo, en door één straat even een andere afslag te nemen, zagen we in deze drie kwartier gewoon nog een paar interessant stadspaleizen. We kwamen ook nog langs het restaurant “That’s Amore”, waar Frank en ik gisterenavond nog tot veler plezier de hit van Dean Martin ten gehore brachten (maar helaas deze keer geen publiek J).  Om 10.25 waren we weer terug in het hotel, waar de taxi chauffeur inmiddels al was aangekomen.  Na het afrekenen van de hotelbar rekening (drie dagen slempen voor 100 Euro, het had erger gekund) stapten we in de mini van die ons naar het vliegveld “Leonardo da Vinci” bracht). Deze keer reed het allemaal prima door en hadden we ruimte zat om te zitten en…het was nog eens 5 euro goedkoper dan de heenrit (de 5 euro ging overigens naar de chauffeur als tip, maar dat terzijde).

Laatste diner in Rome

Na een kort overleg besloten we niet om naar het restaurant "Gusto" te gaan, aangezien dat op internet erg slechte recensies kreeg. Van de nieuwe concierge kregen we wat tips voor restaurants en aangezien dat op loopafstand was, tippelden we die kant op. En verdikkeme, het internet café dat dicht zou zijn, was toch open. Dus snel even naar binnen gewipt en 5 minuten later waren de boarding passes netjes geprint en in de broekzak van Simon opgeslagen. Vervolgens bleken de twee restaurants die genoemd waren dicht te zijn. Even terug lopend was er nog wel een traitoria open te zijn, dus daar maar naar binnen.We hadden er eerlijk gezegd weinig vertrouwen in, maar je moet toch wat. En verdraaid, het was hartstikke goed! Simon en René hadden er zin in, dus namen ze een kleintje pils. Wel even anders dan gisteren, want na een uur waren we weer buiten :-). Daarna nog een wandelingetje door de straten van Rome met de Trevi Fontein in de avond en op de terugweg een ijsje. Nu zitten we weer in de hotelbar op onze laatste avond in Rome. Beetje bijtijds naar bed, want morgen moeten we wel fris en fruitig op tijd naar het vliegveld. Time flies when you're having fun!

Wat een zooitje

Na het eten liepen we nog een tijdje rond in de buurt van het Colosseum. Zo zagen we nog het monument van de onbekende soldaat. Daarna liepen we richting metro en terug naar het hotel. Daar probeerde ik via inbternet in te checken voor morgen. Dat lukte wel, maar toen kwam het erop aan dat we de boarding passes ook nog uit gingen printen. Dus naar beneden naar de balie. Nee, sorry, er zit geen printer aan de algemene pc die voor de gasten hier staat. Kan het dan op de pc achter de balie. Nee, sorry, daar hebben we het password niet van, maar morgen komt er iemand die dat wel weet, dus rond 16.00 uur kunnen we u helpen. ja, maar dan moet ik al thuis zijn. Oei, ja dat is wel lastig. Misschien kan het bij een internet cafe. Dat zit daar, maar waarschijnlijk is dat dicht want het is een feestdag, maar ja, probeer eens wat. Kun je dan in ieder geval een taxi reserveren voor morgen? Nee, dat is morgen vroeg genoeg. Uhhh......maar ik wil het vandaag geregeld hebben. Nee, nee, dat kan echt niet. Zucht....ik kan niet anders zeggen dan dat dit nu wel een tegenvaller van het hotel is. Nou ja, maar eens even afwachten hoe het morgen nu weer gaat.

La cicala e La Formica

Het Forum Romanum liepen we zo rond een uur of twee uit. Na een korte stop voor het kopen van een zonnebril voor Simon (van 20 Euro terug naar 8), gingen we naar aan adresje uit de 100% Rome gids. Helaas bleek dat adres dicht te zijn, maar geen nood, 50 meter verderop zat een ander adres uit hetzelfde gidsje, te weten La Cicala e La Formica. Toen we buiten wilden gaan zitten werden we bijna door een oudere mevrouw in elkaar geslagen, want zij zat al op die plek te azen! Vriendelijk en galant als wij vier zij  gunden we de oude lelijke heks haar plek en gingen binnen zitten. De keuze van het restaurant bleek bijzonder goed te zijn. Het eten was verrukkelijk, van de antipasti tot aan het dessert. Maar wat vooral ook opviel was hoe relaxed men hier met zijn klanten om ging. Dit was slow food op zijn best. Bij het bestellen was dat al. Simon wilde iets nemen, maar dat was er niet, waarop de ober zei: "dat geeft helemaal niks hoor kerel, want de andere dingen zijn ook lekker". In Nederland denk je dan "die gast is gek", maar hier paste het prima in de sfeer. Zo ook dat bij de pasta ik geen mes kreeg, het kan toch ook alleen met een vork :-). Helemaal goed, zo goed ook dat we er lekker anderhalf uur bleven zitten en de tijd vloog ook voorbij. En dan de rekening: voor 115 Euro was iedereen helemaal voldaan, dus daar hoef je het echt niet voor te laten. Echt een aanradertje in Rome!

Forum Romanum

Om 12 uur liepen we naar het oppikpunt voor de rondleiding op het forum romanum. De gids die we verwacht hadden was Greg, maar die ging een andere groep doen (his loss!) en nu kregen wij Jason. Net voor vertrek sprak een oude Amerikaan René aan om hem te condoleren met de slechte start die de Baltimore Orioles dit jaar hebben. Dit vanwege het feit dat René daar een pet van op had. Ja, zo krijg je zelfs daardoor allerhande gesprekspartners. Het Forum Romanum laat het begin van de stad Rome zien, en Jason vertelde het allemaal erg leuk, maar ik persoonlijk had er toch veel moeite mee om me echt voorstellingen hiervan te maken. Hier waren toch wel heel erg veel stukken steen te zien, waar ik moeilijk van kon zeggen: "Hé, dat was vroeger een....". Maar de verhalen waren de moeite waard en een aantal uitkijkpunten ook, dus pirma om te doen. Na de toer nog een uurtje rondgewandeld, waarbij het gesprek op enig moment op de Emergendizer van Jsikefet terecht kwam. Voor degene die de sketch kennen was dat lachen, terwijl Frank met stomheid geslagen achterbleef (maar als hij op de bovenstaande link klikt, komt het helemaal goed!).

Colosseum

Het was een stralende dag. Waar de eerste twee dagen de dag begon met plenzen water die uit de hemel vielen, waren dat nu zonnestralen. De weg naar de metro was inmiddels bekend, evenals het ritueel van kaartjes kopen. Deze keer echter één nieuwigheidje: we moesten overstappen van de rode op de blauwe lijn (ooooeeeeeee...). Maar deze keer probleemloos. Na de metro uitgestapt te zijn liepen we ongeveer recht het Colosseum in. Maar voordat we ook maar één stap verder hadden gezet, werd Frank aangeklampt door een aantrekkelijke Italiaanse dame die met een "nudge, nudge, wink, wink, say no more..." uitstraling voorstelde dat wij een guided tour zouden doen ipv in de rij te gaan staan. Met name dat "niet in de rij staan" sprak aan, dus we gingen ervoor. Uiteindelijk was de toer 3 euro duurder dan gewone kaartjes, dus dat viel hele erg mee. En daarbij: zonder een bijpassend verhaal naar een paar stukken steen kijken, begint echt heeeeel snel te vervelen. De gids deed het prima (en probeerde ondertussen natuurlijk nog wat boeken en andere prullaria te verkopen) en gaf meer inzicht in hoe de Colosseum nu precies werkt en hoe de spelen daar in zijn werk gingen. Daardoor ging het veel meer leven. Het verhaal was ook niet te lang, dus na een uur waren we klaar, konden we zelf nog even rondkijken om om 12.00 uur weer klaar te staan voor een toertje Forum Romanum.

Op naar het Colosseum

Hoewel we om een uur of half één naar de kamers gingen gisterenavond, sliepen sommigen pas rond een uur of twee (wegens luisteren naar audio boeken, ik zeg niet om wie het gaat, omdat het Simon is). Maar fris en fruitig waren we om acht uur weer wakker en zaten om half negen aan het ontbijt (met ene iets verlate René die nog even meer tijd nodig had om toilet te maken, dat krijg je met 32 creme soorten die nog aangebracht moeten worden :-)). Verrassend genoeg was het ontbijt identiek gelijk aan dat van gisteren. Tja, dat zal bij ons nooit de hoofdprijs winnen. Maar goed, het is voldoende om een kleine bodem te leggen voordat we zo dadelijk de metro in gaan stappen om richting Colosseum te vertrekken. Nog even deze post schrijven en saven en "off we go!". En deze keer zonder paraplu, maar gewapend met zonnebrillen, want het is heerlijk weer nu in Rome. Zo kan het dus ook!!

Diner a quatre

Om 8 uur waren we er klaar voor. Tijd voor het diner. Nu bleek het voorgenomen restaurant we een stukje op streek te zijn, dus we besloten we om eens bij de concierge te vragen of er nog leuke restaurants in de buurt waren. We kregen het advies voor een restaurant op 5 minuten lopen, dat gespecialiseerd was in gerechten van Sardinië. De naam ontschiet mij, maar het was iets me Albino (wat niet inhield dat we door Heino, de populaire Duitse zanger bediend werden, aangezien Heino zelf al door de pastoor bediend is). Er was plek, dus we namen achterin plaats, onder het genot van de zoete klanken van live muziek (de plaatselijke troebadoer). Het diner was uitstekend. Klassiek Italiaans begonnen we met een pasta (2x penne en 1 keer risotto, Frank sloeg over, hulde!), het hoofdgerecht was twee maal ossehaas, een zeebaars en een gebraden kippetje. Leuke bediening ook, hij liet een keer een kopje vallen over René heen, wat leeg bleek ter zijn, maar wat toch een schrikreactie opriep (jammer dat hij dezelfde grap later ook weer bij Frank uithaalde). Dessert was ok, maar deze keer het minst van het diner, en de Amaratto bleek iets anders te zijn, meer een kruidenbittertje. Ik heb het meegemaakt: Frank en Simon lieten het staan, René dronk het op! Daarna was het half twaalf, dus om nog verder weg te gaan in het bruisende nachtleven van Rome hielden we voor gezien, omdat we voor morgen ook weer een fors programma op de rit hebben staan. Dus maar weer even de gezellige hotelbar in, waar de service deze keer iets  beter was (er was bier en er waren pinda's) en we nog ene tijd met de andere groep Noorse vakantiegangers hebben gezet. Morgen: op naar het Colosseum!

De zon!!!

Bij het verlaten van MoteCarlo gebeurde er iets wat de hele vakantie nog niet gebeurd was: de zon scheen!!!! Yippieee!!!! De stad ziet er toch een heel stuk mooier uit met een beetje zonlicht erop! En om het verder te helpen: uiteraard gelijk de Oakley Zonnebril op! Direct kon je de Italiaanse sfeer weer beleven, want net om de hoek bij de pizzaria was Plaza Navona, een echt Italiaanse authentiek plein wat direct volgestroomd was. Frank liet zich er door een Tamil twee zeepbellen pistolen aansmeren en na afdingen nam hij er ook nog twee voor Simon (een echt LVTtje). Daarna struinden we heelrijk in de zon (het werd gelijk goed warm) over het plein en door de straten van Rome, onder het genot van een Italiaans ijsje. Na een flink stuk slenteren kwamen we bij onze bestemming, de Trevi Fontein. En eerlijk is eerlijk: ook die was indrukwekkend. Het was er ook Godsvergeven druk, want het leek wel of nu de regen gestopt was alle toeristen uit alle hoeken en gaten van Rome waren gekomen om naar de Trevi te komen kijken. Ook deze: de moeite waard. Daarna, het was inmiddels zo rond half zes liepen we rustig terug naar het hotel om even wat uit te rusten, want de nodige kilometers waren vandaag wel gemaakt. En aangezien de wifi verbinding werkt in Hotel Cecil heb ik nu mooi even de tijd om het blog bij te werken :-), voordat we straks weer een restaurant opzoeken voor het diner.

Pizzaria MonteCarlo

Pizzaria MonteCarlo werd zonder al teveel problemen gevonden. Ik heb nu voor het eerst echt de "Maps" functie van mij iPhone gebruikt en ik begin er nu al verslaafd aan te worden (en een beetje angstig voor de rekening die gaat komen van het mobiel internet gebruik buiten Nederland, maar dat ter zijde :-)). Toen we aankwamen dachten we: "dit kan toch niet?". Er stond een rij buiten om op een plek in deze pizzaria te wachten! De borden buiten lieten overigens zien Le Routard deze pizzaria jaren achtereen in de aanraderskolom heeft staan, dus er komen veel toeristen op af. maar nog belangrijker, ook heel veel Italianen zelf! Gelukkig duurde het voor ons maar iets van 10 minuten, toen kregen we een tafel. Die was wel lekker knus (lees: klein), maar inmiddels was het rond drie uur en hadden we allemaal wel een knaagje in het maagje, dus dat kon de pret niet drukken. We bestelden een assortie voorgerechten, wat knoflook brood en ieder een pizza (twee keer pepperoni en twee keer MonteCarlo). Midden in het voorgerecht kwam één van de obers ons vragen te verkassen, want ze hadden de tafel nodig (omdat de tafel naast ons vrij was konder er 8 man zitten en er was een grote groep). Uiteraard toonden wij de Hollandse flexibiliteit door gewoon de spullen op te pakken en elders te gaan zitten. Pizza's waren meer dan prima en met ee Tirimisu en een cheesecake als dessert konden we er weer tegenaan. Toen we om de rekening vroegen was dat ook een ervaring: geen bon ofzo, maar gewoon een bedrag dat op het tafelkleed geschreven werd! Dat had ik nog nooit meegemaakt! Volledig gespijsd en gelaafd verlieten we de zaak!

Sint Pieter

Na het Vaticaan was het een kwartiertje lopen naar de Sint Pieter. Gelukkig waren de parapluutjes mee, want nog steeds was er een niet aflatende stroom water die uit de lucht op ons neerdaalde. Om bij de Sint Pieter de komen moesten we eerst door detectiepoortjes heen, dat ging redelijk snel. Daarna moesten we in de rij. Ons idee was dat dat was om de kerk zelf in te mogen. Na op slinkse wijze de eerste rij omzeild te hebben kwamen we in een andere rij terecht. Die ging t-r-a-a-g vooruit. Ik wilde er de brui aan geven, maar de drie andere dappere Dodo's wilde per se naar binnen. Tot we ongeveer 40 meter voor de ingang kwamen, want toen bleek dat het de entree naar de koepel van de Sint Pieter was. Dat betekende dus de bestijging van de toren, deels dia lift en deels via hele smalle trappetjes. Daardoor taaide initiatiefnemer René helaas af, want zijn hoogtevrees kon dit niet aan. De andere drie krijgers gingen door en bestegen de koepel tot grote hoogten. En ook daar moet gezegd worden: het was meer dan de moeite waard (556 treden waar om precies te zijn en je moet geen last van claustrofobie hebben). Er waren twee stops, namelijk de middenring in de Sint Pieter zelf en de ring bovenop de kerk, die was buiten waar het voor het eerst niet regende (maar gelukkig werd dat snel verholpen :-( ). Mooie uitzichten over de kerk en over heel Rome. Na een steile afdaling vonden we René voor de deur van de kerk en begonnen we onze voettocht naar Pizzaria MonteCarlo, die als één van de beste van Rome aangeschreven staat!

Prijsvraag

Gezien in het Vaticaan. Na ongeveer anderhalf uur bestuderen, zijn Simon, Frank, René en ik er niet uitgekomen wat dit nu is. Niemand die ook maar een enkel idee had. Daarom bij deze de Stuif es in prijsvraag: wie kan ns vertellen wat dit is en wat het inhoud. Onder de goede inzendingen wordt een knuffel van een van de reisgezellen van deze trip naar keuze verloot.

Het Vaticaan

Bij het Vaticaan stond er een rij. Wat heet: een flinke rij. Sterker nog: een lange rij. Of misschien beter gezegd: een hele lange rij! Gelukkig had René met zijn vooruitziende geest de kaarten op Internet geboekt, waardoor we LANGS de rij konden lopen en zo rustig het Vaticaan in konden wandelen (kostte wel 4 euro per persoon meer, maar dat hadden we er graag voor over!). Na eerst drie andere vertrekken (zoals de ontvangstruimte en de eerste giftshop, er zouden er vele volgen) doorgegaan te zijn, kwamen we toen het echte gebouw binnen. Een uitgebreid verhaal gaat te ver om hier op het blog te zetten, want daar zijn boeken en boeken over volgeschreven. Laten we zeggen dat er heel veel indrukwekkende zaken bij zaten. Hele vertrekken waar geen stukje wit meer op muren en plafond te zien was, maar die helemaal beschilderd waren.Bijzonder indrukwekkend. Persoonlijk vond ik de drie kamers die Rafaël met zijn fresco's had versiert het hoogtepunt van het geheel, maar natuurlijk kan de Sixtijnse kapel niet onvermeld blijven. Als atheïst had ik mijn twijfels, maar ik moet onomwonden toegeven dat voor iedereen die Rome bezoekt een bezoek aan het Vaticaan aan absolute must is.

En de dag begint met....regen

Vanochtend om 8 uur werd er bij Simon en mij op de deur geklopt. Voor ons een vraag: wie gaat dat zijn! Geheel tegen de verwachting in waren daar René en Frank die eens een keer voor liepen op de twee jonkies van het gezelschap. De eerste vraag was natuurlijk: "en, hoe is het weer?". Daar was een kort antwoord op te geven. De grote K met de hele grote Peren. De weergoden waren ons wederom slecht gezind, want het kwam wederom met bakken en bakken uit de lucht. Zucht....Maar we hielden goede hoop. Na een kort ontbijt (erg uitgebreid ontbijten doen die Italianen niet, dat is wat anders dan een ontbijtje in het Hiilton van Washington DC) vertrokken we richting Vaticaan. Geen verkeerde bestemming, want daar zou een groot deel van het programma binnenskamers plaats vinden. Dus snel de metro in (eerst in de verkeerde stappen, maar het Arendsoog van René bemerkte snel dat we de verkeerde kant op gingen), die ons voor de somma van 1 Euro per persoon naar de plaats van bestemming bracht. Daarna was het een korte wandeling naar het Vaticaan. Onderweg werden we belaagd door diverse mensen die ons tours aan wilden binnen in het Vaticaan, maar René wees die als de bruut die hij is van de hand. Na een kleine coachingscursus ("van een beetje vriendelijkheid is nog nooit iemand door gegaan en het doet geen pijn ook"), lukte het hem om de mensen ook met zachte hand om mensen te vertellen dat we geen interesse hadden. Je leer telke dag weer wat bij :-).

When it rains, it pours.....

Na het diner besloten we terug te wandelen naar het hotel. Helaas was het er niet minder om gaan regenen. Sterker nog, het regende pijpenstelen en het ging alsmaar harder en harder. Dat maakt de pret niet groter. En als klap op de vuurpijl liepen we ook nog de verkeerde kant op. Dus ipv 1,5 kilometer werd het ongeveer een wandeling van 4 kilometer in de stromende regen, waarin broeken en schoenen het nodige water te verdragen kregen. We waren rond half elf terug in het hotel. Even een droge broek aantrekken en toen de hotel bar in. Nou, dat was een kleine deceptie, want bij het bestellen van de drankjes bleek het bier op te zijn. Je zou verwachten dat de barman dna zou vragen “wilt u wellicht iets anders”, maar dat bleek niet in de vocabulaire te staan. Met stomheid geslagen wist René verder geen woord uit te brengen, en ging zitten zonder consumptie. Een andere domper was dat ook het wifi netwerk  down was, dus het posten van het blog ging niet lukken. Dus op het moment dat dit gelezen kan worden, zijn we alweer een tijdje verder J. Laten we hopen dat het alsjeblieft morgen droog is, want hoewel ik denk dat Rome een mooie stad is, heb ik er tot op heden nog niet heel erg van kunnen genieten. Natuurlijk gezellig, zo met de jongens, maar dan hadden we ook in Limburg kunnen gaan zitten (daar is het nu warmer en droger….). 

Diner bij Otello

Toen we uit het café kwamen hadden we een mooie doorbraak: het was droog! Yes! Na een korte wandeling met gebruik van de “MAPS” functionaliteit van de iPhone waren we snel bij het restaurant dat René uit de 100% Rome gids had weten te vinden, Otello alla Concordia. We kregen een tafel buiten, enigszins overdekt door bomen en met een terras heater was dat prima te doen. Nu stond het aangeschreven als een “kleinschalig familie restaurant”, maar met meer dan 100 plaatsen vond ik kleinschalig toch een wat bijzondere beschrijving. We bestelden allemaal een ander aperitief, als anti pasta allemaal hetzelfde (namelijk bij Ravioli met ricotta en spinazie, want die was alleen op vrijdag verkrijgbaar) en als hoofdgerecht hadden drie heren een stuk vlees en ik hield het bij een vegetarische ovenschotel met aubergine. Na het aperitief begonnen er echter weer druppels te vallen. We dachten eerst wat restanten, maar helaas, helaas, het begon gewoon weer volop te regenen. Helaas betekende dat dat we weer naar binnen moesten, maar gelukkig was er nog een plekje binnen. Het eten was verder prima, niet super, maar goed om ons te plezieren. Simon en ik namen nog een stukse Tiramisu na, die was lekkerrrrrrr. Wat ik niet kan zeggen is dat dit een Italiaans “slow food” restaurant was, want na anderhalf uur stonden we weer buiten.

Regen, regen en nog eens regen

Na de Spaanse trappen liepen we de Via del Tritone in waarin we de algemene ketens weer een keer tegen kwamen: Gucci, Prada, D&G en Louis Vutton. Leuke dingen voor de mensen! En het bleef regenen. Na een flink stuk wandelen besloot René toch maar een paraplu te kopen, want zijn vest begon toch wel erg nat te worden. Dus voor 5 Euro was hij de man en liep hij er ook weer een keer fatsoenlijk bij J. Na een half uurtje wandelen kwamen we Piazza del Popolo. Hier haast geen mens te bekennen. Ook dat zal zeker te maken hebben een niet nalatende regen die maar naar beneden blijf komen. Mooie beelden, maar de gezelligheid van een Italiaans plein, die was ook hier wederom verder te zoeken. En het bleef regenen. We werden er niet chagrijnig van, want het gezelschap was natuurlijk top. Gelukkig vond Simon de eerste Burger King, zonder drive in maar wel met een take away, dat was de eerste keer dat ik dat heb gezien! Na nog eens een half uur wandelen en enkele leuke straatjes te hebben gezien kwamen bij het “Music Café” terecht, waar we onder het genot van een rondje bier en cola en heerlijke tapas (pinda’s en chips L)  gingen wachten met de hoop dat de regen op zou houden. Straks vertrekken we richting restaurant om het eerste avondmaal in Rome te gaan nuttigen. Schijnt de coleur locale te zijn, dus ik ben benieuwd! En het blijft regenen.....

De vlucht naar Rome

De vlucht naar Italië vertrok keurig netjes op tijd. Ik heb zelden een zo rustige check in meegemaakt als deze reis. Precies om één uur reden we weg en tien minuten later hingen we in de lucht. De vlucht duurde om precies te zijn 1 uur en 55 minuten en toen stonden we alweer op de grond. Daarna kon je merken dat Schiphol wel een heel erg goed vliegveld is. We waren namelijk een paar minuten eerder in Rome aangekomen en konden toen het vliegtuig niet uit, omdat de trap (!) die nodig was om naar benden te gaan bij een ander vliegtuig stond! Daarna moesten we met de bus naar het gebouw, waar we zo door konden lopen naar buiten, want een paspoort controle om Italië in te komen bleek niet nodig te zijn. Toen we keken hoe we in de stad konden komen, werden we door een mevrouw aangesproken die ons aanbod om met een taxi voor 60 Euro (totaal) naar het hotel te gaan. Dat was een aanbod dat we natuurlijk niet konden laten passeren, dus hup, de Mercedes in. Dat ging prima, beetje agressief rijdende chauffeur, maar daardoor gingen we wel snel. René zat voorin, op de achterbank was het uitermate gezellig, hoewel het niet helemaal op drie gezonde jongens van Jan de Wit berekend was. Na een kleine 40 minuten stonden we voor hotel Cecil.