La fierté de Quebec

In het stadion van de Canadiens (Bell Centre)

Afgelopen week ben ik voor het eerst in Quebec geweest. Kan niet anders zeggen dan dat het een bijzondere ervaring was. Hoewel het natuurlijk ook "gewoon" een stuk van Canada is, is het toch echt heel anders dan Toronto of Calgary. Het meest duidelijk komt dat natuurlijk naar voren doordat Frans de voertaal is (alhoewel, Frans, het is een verbastering ervan, want met mijn vier gymnasium Frans kennis, kon ik er in ieder geval geen touw aan vast knopen). Gelukkig kunnen de inwoners snel naar Engels overschakelen en in tegenstelling tot de echte Fransen doen ze dat ook zonder problemen. De straatnaambordjes en de bewegwijzering is ook allemaal in het Frans. Wat ook opvalt, is dat de vlag van Quebec op bijna elk gebouw zichtbaar is, en dat die vlag veel meer te zien is dan de vlag van Canada zelf. Nergens komt de "trots van Quebec" meer naar voren dan bij hun sport teams. Het meest fanatiek in de hele NHL zijn de fans van de Montreal Canadiens, als je erbij hoort is het een feest, ben je voor de tegenstander dan is het bijna een vijandige sfeer. En de koning van Quebec is Georges St Pierre, de weltergewicht kampioen van de UFC (zeg maar free fights), die echt als de zonnekoning gezien wordt. Ga je naar Montreal, dan is het snuiven van de sfeer van de trots van de Quebecois bij een sportwedstrijd echt een aanrader! 

Poutine

Poutine, waarschijnlijk in Montreal beter

Bij het eerste bezoek aan een bank in Calgary, was er tijdens de lunch tijd voor een wat luchtiger gesprek. Waar kom je dan toch snel op uit, als je ook nog eens "buitende deur"  gaat eten? Natuurlijk, de plaatselijke eetgewoontes. De inwoners van Calgary waren erg uitgesproken over het beste wat je in Calgary kunt eten: STEAK. Volgende autochtonen eet je de allerbeste biefstukken in Calgary (wat natuurlijk eigenlijk niet kan, want die haal je altijd bij Loetjes of Piet de Leeuw in Amsterdam, maar dat zijn natuurlijk de buitencategorie), volgens eigen zeggen ook beter dan in Texas en als de Texanen eerlijk zouden zijn, dan zouden ze dat ook ruimhartig toe moeten geven. Nu was ik op de een of andere manier al bekend met biefstuk, dus hoewel ik voor de lunch het advies om de 10 ounce steak te nemen natuurlijk wel opvolgde, vroeg ik toch nog even door wat er nu nog meer plaatselijke specialiteiten waren. Dat duurde ook niet lang om over na te denken, want het tweede echte Canadese gerecht bleek poutine te zijn, en hoewel je het eigenlijk in Montreal moest gaan eten (de bakermat van dit gerecht), zou je overal in Canada het kunnen krijgen. Dat was voor mij iets nieuws, dus nieuwsgierig als ik ben over dit soort dingen, moest ik toch even doorvragen wat dit nu eigenlijk precies was. Het bleek frites te zijn, overgoten met "gravy" (dikke jus) en stukjes kaas. Een echte lichte lunch, dus :-). Het sprak me niet direct aan, maar er werd enthousiast over verteld, dus toen ik in Toronto de kans kreeg om het te proberen liet ik me die niet ontnemen. Korte samenvatting: mocht ik ooit nog in Montreal komen, dan waag ik me er nog een keer aan, want ik ben wel benieuwd hoe mensen zo enthousiast hierover kunnen zijn, want de versie die ik heb gegeten was zeker niet mijn cup of tea.