Boteco Lucio 91

Deze woensdag zouden we met de familie van Ans uit eten gaan. De keus was gevallen op het restaurant Boteco Lucio 91op de Amstelveense weg, een Braziliaans restaurant. We hadden om 18.00 uur gereserveerd en precies op dat moment kwam ik binnen. Ik werd direct aangesproken door de eigenaar, Lucio, die mijn naam vroeg en vervolgens heel erg moeilijk begon te kijken. Dat voorspelde niet veel goeds en dat bleek ook te kloppen. Volgens Lucio hadden we namelijk helemaal niet gereserveerd. Dat was toch raar, want ik had de bevestiging van Iens in mijn mail zitten en liet die ook zien. Oh....uhhh.....nou, dan was het niet tijdig gebeurd, want hij had een kleine zaal, dus dat moest drie dagen van tevoren. Kijk even goed beste man, de bevestiging is van een week geleden, dus dat slaat nergens op. Oh.....uhhhh.....dan was het de schuld van Iens, die hadden de reservering niet goed doorgegeven aan hem. Dat is raar, beste man, want de mail met de bevestiging is zowel aan mij als aan jou gestuurd. Oh.....uhhhh.....nou ja, dan weet ik het ook niet meer, nu graag snel mijn zaak uit, want ik heb mensen die wel een reservering hebben.

Vervolgens draaide hij zich om, ging met andere mensen in gesprek en gunde ons geen blik meer waardig. Wat een bijzonder slechte service, geen excuses, geen alternatief, geen advies waar we eventueel zouden kunnen eten, geen compensatie voor het feit dat we al 40 euro in de parkeermeters hadden gegooid. HELEMAAL NIKS!! Zelden heb ik zo een slechte restauranthouder met zo weinig empathie meegemaakt. Echt volstrekt kansloos. 

Ik heb een klacht bij Iens ingediend en na onderzoek bleek de reservering gewoon in het systeem te staan, maar kennelijk had Lucio daar geen boodschap aan. Het zou hem erg spijten dat het mis was gegaan en bood ons een drankje van het huis aan als we nog een keer bij hem zouden komen eten. Nu geef ik graag mensen een tweede kans, maar met zulke slechte manier en je eraf te kunnen denken maken door een drankje aan te bieden, dan ben je bij mij aan het verkeerde adres. Daarom eens voor de verandering een advies om hier absoluut nooit te gaan eten. Hoe goed het eten misschien ook is, het kan nooit goed genoeg zijn om zulke slechte service te kunnen compenseren. Bah !!!!!

Nep is zo ....uhhh....fake....

Wat een nep, echt lelijk!!!

Wat mij al een tijd geleden opgevallen was, was dat Albert Heijn heel veel producten van het huismerk een verpakking gaf die erg op de A merken leek. Zo heb ik regelmatig een verkeerd pak koekjes of yoghurt gepakt, waar ik er thuis achter kwam dat het niet het origineel was, maar een imitatie. Over het algemeen verschilt de kwaliteit niet veel, dus het maakte me niet veel uit. Maar het kan ook echt heel erg te ver gaan. Vandaag liep ik in de Albert Heijn in Zwanenburg om mijn wekelijkse taak voor het weekend te vervullen, toen mijn oog op een zwart item viel dat in een schap lag. Zag ik het nou goed, ging Appie nu mijn favoriete kantoorgereedschap, namelijk notitieboekjes van Moleskine verkopen. Dat zou toch niet moeten kunnen??? En inderdaad, het was ook niet zo. Wederom had Albert Heijn een dappere imitatie poging gedaan. Maar wellicht dat het komt omdat het een product is dat me na aan het hart ligt, na het notitieboek opgepakt te hebben merkte ik direct dat het geen Moleskine was. De kaft was lelijk, met een aantal nerven die te grof waren. Het elastiekje was niet strak genoeg, het lintje had rafeltjes aan het eind en toen ik het boekje open klapte, was het papier echt te slecht voor woorden. Nu is de prijs van het boekje dat ik in mijn handen had 5, 95 Euro, dus dat kan nooit dezelfde kwaliteit als Moleskine hebben (15 Euro voor het A5 formaat). Maar je zag toch dat het een imitatie poging was. Slecht geslaagd deze keer en volgens mij moet je dat soort zaken niet met "liefhebbers producten" doen. Misschien is het best een goed notitieboek voor die prijs, maar ga niet net doen of het iets beters is dan dat en al helemaal niet een poging wagen om op zo een icoon van esthetiek te willen lijken. Dat is tot falen gedoemd, maar er dan gewoon een mooie eigen slag van, dat is veel sterker. Ik hou het voorlopig bij mijn iPad en een rode Moleskine die ik van collega Renee van Roessel heb gehad (Thx Renee!!!!).

Het laatste plaatje

De Rosse Grutto is binnen!!

De spaaractie van de Albert Heijn zit er inmiddels weer op. Deze keer geen voetbalplaatjes, maar het verzamelen van dierenplaatjes, ingedeeld in leuke categorieën als "dieren met hele grote families"  en "dieren die heel lang kunnen slapen". Nu gaat het verzamelen natuurlijk in het begin heel snel, maar de laatste kaartjes kunnen heel frustrerend zijn. Donderdag werd de balans opgemaakt, want er waren nog maar een paar dagen te gaan. Er moesten er nog drie gevonden worden. Geluk was met ons, want vrijdag werd er al een gevonden. Hinkje had nog een dubbele, zodat de jacht op de laatste kaart, de rosse grutto, kon beginnen. Vele pakjes en onderhandelingen met vriendjes later, was er nog steeds geen grutto. Frustratie begon hoge vormen aan te nemen. Zondag was er nog steeds ontbrekend kaartje en er werden alle plannen gemaakt om op school of op de naschoolse opvang verder de onderhandelen. Oma Willy bleek echter op de verjaardag van Joost nog een zakje bij zich te hebben en wat wil het toeval: daar zat de rosse grutto in! Een harde kreet en een dansje om de tafel was het vervolg van Daan en met veel ceremonieel gebaar werd de grutto in het boek opgenomen. En nu het vol is, kan het zonder verder ooit nog gelezen te worden in ieder geval met een gerust hart de kast in :-).

Delfts Blauw

Toch wel leuk bedacht van de KLM

Delfts Blauw. Een begrip in Nederland. Maar los van het feit dat mijn goede vriend Onno in het prachtige Delft woont, heb ik er niets mee. Sterker nog: ik vind het eigenlijk foeilelijk. Het verzamelen van de Delftsblauwe huisjes die je kunt krijgen aan het eind van een business class vlucht van KLM is dan ook volstrekt niet aan mij besteed. Wat KLM wel leuk doet, is dat ze via Facebook af en toe leuke dingen aanbieden. Zo kon je laatst voor gratis gepersonificeerde reislabels aan laten maken (die er echt goed uitzagen, maar ja, ik reis met een Privium label aan mijn bagage...) en een tijdje geleden kon je Virtueel een Delfts Blauw tegeltje maken om oa op je facebook prikbord te hangen. Nu ben ik altijd wel een voorstander van een truttig tegeltje (zie: www.truttigtegeltje.nl, het bestaat echt) dus dat wilde ik toch eens proberen. Nu is het principe hetzelfde als bij de voetbalplaatjes van Albert Heijn (je pimpt een beetje een bestaande foto om hem goed in het model te laten passen), dus helemaal super wordt het nooit, maar na 2 minuten had ik toch een aardig resultaat. Voeg er nog een boodschap aan toe (ik pakte mijn favoriete uitspraak van ex coureur Mario Andretti...) en klaar is Clara. Nou, best een aardig resultaat met een goede boodschap en ik ding nog mee naar een mooie prijs bij de KLM ook. En dat voor 5 minuten aardig tijdverdrijf!

San Pellegrino

Mijn voorkeursdrank vandaag de dag!

Als je me een jaar geleden had gevraagd welke twee dingen ik op het gebied van eten en drinken echt niet buiten zou kunnen, dan zou ik drie dingen geantwoord hebben: kaas, paprika chips en cola! Deze drie dingen kan ik letterlijke iedere dag tot me nemen en het gaat echt geen moment vervelen. Nu is er wel een klein probleempje en dat is dat lichamelijk een van mijn zwakste plekken mijn maag is. Dat is er niet beter op geworden sinds een jaar of acht geleden mijn galblaas verwijderd werd. Een jaartje geleden had ik weer een aanval waardoor ik erge last van mijn maag kreeg. Dagen mee rondgelopen en uiteraard haal je je dan de gekste dingen in je hoofd. Na wederom een bezoek aan de huisarts was de analyse weer hetzelfde als normaal, waarbij ook de consumptie van ongeveer twee liter cola per dag als een factor genoemd werd die niet meewerkte aan het stabiel houden van mijn maag. Was een beetje de hoge mate van koolzuur, maar met name de cafeïne icm de suiker. Toen heb ik het besluit genomen dat ik van de cola af zou gaan. Maar plat water vind ik niks en de vruchtensapjes missen ook iets. Dus na wat uit proberen, kwam ik uit bij San Pellegrino. Een heerlijk watertje uit Italië, waar wel een licht bubbel in zit, maar niet zo "hard" en "pregnant aanwezig"  als dat bijvoorbeeld bij Sourcy of Spa is. Het geeft net even die kleine extra prikkeling aan het water, waardoor ik het een aangenaam gevoel in de mond vind geven, en daarmee prima wegdrinkt. In het begin was het echt even hard werken om niet meer aan de cola te komen, maar die periode heb ik nu wel gehad en heb ik de cola consumptie door de San Pellegrino consumptie vervangen. En dat gaat prima, Uiteraard neem ik af en toe nog wel eens een Pepsi Max (met name dan buitenshuis), maar als het nu een glas in de week is, is het veel. En dat smaakt dan ook nog prima hoor, maar het gevoel dat ik vroeger had dat als er geen cola in huis was, ik eigenlijk naar de Albert Heijn moest rijden of naar de nachtwinkel om een flesje te halen, dat is gelukkig wel weg :-). Zo zie je maar, met de juiste driver of motivatie lijkt het om zelfs afstand te nemen van 35 jaar lang aangeleerde verslavingen!

Met de kaas en de paprika chips wacht ik nog even :-).....

Testje voor Jeroen

Toen we bij het Vlaamsch Broodhuys zaten, zagen we dat daar ook witte chocolade pasta te koop was. Jeroen dacht dat dit "echt niet lekker was" dus besloten we gezamenlijk dat het tijd voor een consumentenonderzoek was. Dus nadat we thuis waren gekomen, werd er een volledig willekeurig proefpersoon aangewezen (door het lot werd dat Jeroen, hoe kan dat nou!!). Deze persoon werd vrijwillig geblindoekt met behulp van een stropdas van mij (let op de kleur van de das die door Jeroen werd gekozen) en daarna kreeg hij een stukje brood met de pasta van het Vlaamsch Broodhuys en een stukje brood met de witte pasta van AH. Toen werd er geproefd en werd de winnaar door Jeroen bekend gemaakt. Dat was het eerste stukje en dat was....van het Vlaamsch Broodhuys!! Kijk,e chte kwaliteit verloochend zich dus duidelijk niet. Vervolg actie van Ans: witte chocoladepasta van de AH verdween bij ons in de afvalbak. Toedeledokie!!!

Inkopen voor Eerste Kerstdag (en super choco!)

Eerste Kerstdag is er een feestje in Halfweg voor de families van der Weg en Janssen. Wij spelen gastheer en gastvrouw voor de opa's en oma's en de zussen en echtgenoten plus alle kinderen van Ans en mijzelf. Voor ons een flinke groep, want we zijn dan 16 personen sterk. Dat betekent de nodige voorbereidingen om ervoor te zorgen dat we vrijdag niet alleen maar in de keuken staan, maar dat we ook zelf nog een klein beetje gezelligheid mee kunnen pakken. Om het een beetje eerlijk te verdelen, nam Ans het initiatief om even de taken op de lijst te zetten en daarna om het organiseren van de verschillende gangen te organiseren. Om dat zo goed mogelijk voor te bereiden, heb ik mijn zaken over diverse dagen verspreid, zodat ik niet alles op één moment moet regelen (hoor ik: risicospreiding dat als je op de eerste dag wat vergeet je het op de tweede nog kunt halen :-)). In dat kader namen we op zaterdag al de eerste horde. Op die avond vond ik Daan bereid om te assisteren bij het inkopen doen voor het dessert. Dus op een koude (ja, het was -7 in Halfweg) zaterdagavond gingen Daan en ik erop uit. We werden goed geïnspireerd door datgene wat Albert Heijn in de schappen had en met het thema van dit feest in gedachten (en dat is "Wit"), konden we genoeg onderdelen inslaan om er een mooi grand dessert van te maken met voor een ieder wat wils! En Daan heeft de tassen met verve gedragen (nou ja, één dan).

Een andere gang die ik moet verzorgen is de koffie met likeur en friandise. Nu is de koffie geen issue, en de likeur kan mij gestolen worden (hoewel ik daar nog wel iets aan moet doen), maar ja, die friandise hé. Tja, daar zat echt maar één ding op. Ik moest op weg naar de Staalstraat, een bijzonder leuk winkelstraatje in het hartje Amsterdam, net achter de Stopera (kun je orima parkeren). Daar zit namelijk dé chocolaterie van Amsterdam, Puccini. De bonbons van hen zijn echt kunstwerkjes op zich, die er prachtig uit zien, maar waar ook hele bijzondere combinaties gemaakt worden. Zo ligt een combinatie van chocolade met citroengras niet echt voor de hand. En ook een vulling van zoete peper is niet echt alledaags. Een bonbon van Puccini is echt genieten, je duwt er niet een stuk of 5 achter elkaar even weg (nog los van het feit dat je dan uit elkaar barst want ze zijn erg machtig), dat is namelijk respectloos naar datgene voor het product dat gemaakt is. Ik word er wel altijd erg hebberig van, het is een stuk zelfbeheersing om niet met een doos of acht naar buiten te gaan (een minder gevulde portefeuille helpt ook, want goedkoop is het zeker niet, maar elke cent waard). Dus deze keer twee dozen (één assortie en één wit), een zakje mango met chocolade, en witte chocolade snippers voor de decoratie van het dessert. Voor de chocolade liefhebbers onder ons: een bezoek aan Puccini is een "must do" als je in Amsterdam bent, en als je wilt, kun je ernaast een heerlijke cappuccino drinken in de Puccini espressobar die naast de chocolaterie gevestigd is. Doe jezelf een plezier en GA!!!