De reis naar huis, deel 1

Heerlijk, die Ipanima cocktail van Chez Eric!

Vanochtend om kwart over zeven ging bij ons de wekker. De laatste spullen werden in tassen gestopt en de auto ingeladen, zodat we om half negen uiteindelijk konden vertrekken. Wel een beetje raar, Barbara was er niet om ons uit te zwaaien, later bleek dat dat door een misverstand kwam, zij dacht dat we 's avonds zouden vertrekken en daarom was ze 's ochtends niet op komen dagen. Jammer, want we hadden graag even gedag gezegd, gaan we nu maar even via de email doen. Na een erg bekend stukje door de binnenlanden van Toscane, kwamen we op de A1 uit en toen werd het een beetje saai, want het was grotendeels rechtdoor naar school en kantoor naar Milaan. Daarna snel de grens bij Zwitserland over om een kleine 10 minuten voor de ingang van de Gotthard tunnel te staan om daarna de beruchte 16.942 meter af te leggen. Na een kleine file in Basel reden we snel Duitsland binnen om een uurtje later bij het Hotel Mercure Panorama Freiburg aan te komen. En dat zo tegen 18.00 uur. We hadden het toen wel gehad, even een uurtje opfrissen en dan eten bij Chez Eric (waar we een heerlijke Ipanima non alcohol cocktail dronken en genoten van het uitzicht vanaf de berg op Freiburg) en dan snel naar bed (nou ja, na eerst met Daan nog even Battleheart gespeeld te hebben en een moeilijk level geslecht te hebben :-)). Morgen het tweede deel van de reis, nog 625 km te gaan.

De kogel is door de kerk

Gelukkig hebben we Garibaldi wel gezien

We hebben het besluit genomen.In plaats van vrijdag gaan we donderdag al terug richting Halfweg en Amsterdam. De twee belangrijkste redenen: de verstrengelende hitte die de rest van de week aan gaat houden en, net zo belangrijk, dat we de hoogtepunten van de omgeving (midden Toscane) eigenlijk wel gezien hebben. Als we nu nog iets willen gaan bewonderen (en als we Daan en Jeroen daarvoor gemotiveerd krijgen :-)), dan is het minimaal twee uur rijden voordat we er zijn. Uitzondering is Florence, maar met Daan en Jeroen bij ons kunnen we daar niet uithalen wat er in zo een bezoek zit, en dat is gezien hun leeftijd ook wel te begrijpen. Dus woensdag gaan we alles zo een beetje uitzoeken en weer in de koffers terug proppen om ervoor te zorgen dat we donderdag om een uur of acht in de auto kunnen stappen om vanaf Rosa dei Venti de eerste etappe naar huis te beginnen (we rijden het gewoon in twee dagen0.

Pienza

Kaas genoeg, maar proeven, ho maar!

Na de familie de Boer uitgezwaaid te hebben en een licht ontbijt genuttigd te hebben stapten we in de auto en na een snelle tankbeurt bij het gezelligste tankstation in Toscane (NOT!) reden we met rappe gang naar “Stink City”, namelijk het dorpje Pienza, waar de meeste pecorino kaas in heet de wereld verkocht wordt. De reis naar Pienza werd op het laatst nog bemoeilijkt, omdat Daan ernstig wagenziek werd en bijna in de auto over moest geven. Vorige keer waren we gestrand omdat we geen parkeerplek konden vonden en ook deze keer was het geen vanzelfsprekendheid dat er een plek voor ons vrij was. De parkeerplaats was namelijk weer tsjokkie vol, maar er was een plek waar je volgens mij eigenlijk niet mocht staan, maar onze burgerlijke ongehoorzaamheid noopte ons ertoe om toch gewoon de Citroën en de Mazda daar achter te laten. Vandaar was het nog maar een kleine vijf minuten lopen naar de toegangspoort tot het kleine dorp, Pienza. Dat was goed te doen, zeker in vergelijking met het stuk dat sommige onder ons moesten lopen toen we de tweede keer in Cortona moesten parkeren.

Lekker neusje!

Als start namen we een rondje koffie bij Enoteca Le Crete en dat was een uitstekend begin van ons bezoek. Daarna maakten we ons op om ons de pecorino’s eens goed te laten smaken. Maar dat viel echt eventjes vies tegen! Wellicht dat het kwam door het erg warme weer (op het hoogtepunt 39 graden Celsius), maar de vrolijkheid liep niet van de mensen af. Het aanbod om een stukje kaas te komen proeven hebben we eerlijk gezegd niet vaak gekregen. Bordjes met “niet aankomen” en “geen foto’s maken”hebben we echter des te meer gezien. Wel raar, voor een stadje dat zich juist voorstaat op het historische karakter, ik zou denken dat je dat dus zoveel mogelijk zou willen uitdragen, maar kennelijk heb ik dat mis gehad. Hoe verrassend het ook is voor een echte kaasliefhebber, maar ik heb geen enkel stukje kaas gekocht. Dat had ik toch niet verwacht toen ik hiernaartoe afreisde. Er waren wel wat aankopen, te beginnen met een paar flesjes water, een “hello kitty’-schriftje voor Jeroen, vier eenheden anti muggen spray en, het hoogtepunt, een paar snelle stappers voor Ans! Daarna was het zoeken naar een restaurant, want het was inmiddels één uur geworden en we hadden Pienza wel gezien. Dat bleek simpeler gezegd dan gedaan, want in het dorp waren alle restaurants die wij interessant vonden vol. Dus liepen we door de dorpspoort weer naar buiten en daar zagen we een plek met airoconditioning, wel lekker met deze hitte. En er waren nog plekken over ook, dus het kon niet anders dan dat we hier maar even onze tenten op zouden gaan slaan, want we hadden wel even wat tijd nodig om even uit te puffen en energie bij te tanken.

Een avondwandeling in Toscane

Bij de zonnebloemen

Na het eten is het goed om de spijsvertering op gang te brengen en nies helpt daar beter bij dan een stevige avondwandeling. Deze keer zat het er voor mij echter even niet in, omdat ik besloten had de afwas even weg te gaan werken. Dus gingen Ans, Jeroen en Daan erop uit en vonden ze in Jeremy nog een metgezel voor de avond wandeling in Toscane. Het gezelschap was een klein uurtje op pad, waarbij ze de boerderij van de oma van Barbra bezochten (daar kwamen de kippen die we vorige week gegeten hebben vandaan) en zich te goed deden aan zonnebloem pitten en met name aan de druiven die de boeren daar aan het verbouwen waren. Heerlijk zo in het Toscaanse landschap met een koel avond briesje de omgeving in je opnemen, zeker voor herhaling vatbaar. Zeker in een groepje is het altijd leuk om te doen!

Een rustig dagje

Jeroen leert de kunst van het zonnebaden

Donderdag waren we van plan om naar Siena te gaan. Echter, aangezien Ans zich niet lekker voelde, was het zonde om daarheen te gaan, want dan kun je niet genieten van al het moois dat daar is. Uiteindelijk was dat ook geen ramp natuurlijk, want we konden er nu een rustig dagje van maken op Rosa dei Venti. Er werd daarom veel gelezen en gezwommen, waar in het water nog wel een aantal zware watergevechten uitgevochten werden waar Daan en Jeroen op de schouders van Morrison en mij gingen zitten. Vroeger legde ik Morrison zo neer (toen hij een jaar of 3 was), maar tegenwoordig moet ik er nog echt mijn best voor doen ook.  Andere hoogtepunten waren dat ik tijdens een duik beide pootjes van mijn Oakley Jawbone verloor en Daan gelukkig ze redde voordat ze het filter van het zwembad in verdwenen en dat Jeroen de kunst van het zonnebaden begon te leren. Al met al lekker relaxed, maar hopelijk kunnen we morgen toch iets meer actie in  het programma brengen!

De weg terug naar Rosa dei Venti

Vanuit het Outlet Village reden we een andere weg terug, waarbij we een bord zagen dat er over 2,3 kilometer een gelateria was. Die konden we natuurlijk niet aan ons voorbij laten gaan. Na even speuren vonden we de plaats van bestemming, ik parkeerde de auto, we stapten uit, liepen naar binnen en toen……liepen we een soort van kroeg binnen waar we aangekeken werden op een manier waaruit sprak “wat komen jullie hier in vredesnaam doen?”. In haar beste Italiaans vroeg Leny waar het ijs was, en daarop werd naar een koelkast gewezen met voorverpakte ijsjes. Ja, dat wilde we natuurlijk niet, dus we liepen gelijk weer naar buiten en reden verder. Ans had het briljante idee om dan maar even naar de Tabacci iets verderop te rijden, om eens te zien wat die nu eigenlijk verkochten. Ook hier rampspoed, want u we er eindelijk waren, bleek er een traliehek voor de ingang te zitten, dus dat was redelijk dicht. Keren was even lastig, want er was weinig zicht, maar gelukkig was verkeersregelaar Hans aanwezig om al het verkeer in goede banen te leiden, zodat we weer veilig terug konden keren op Rosa dei Venti.

Lunch van Barbra

Antipasti uit Toscane

Woensdag is kookdag op Rosa dei Venti. De eigenares gaat dan samen met haar moeder (een echte italiaanse mama di casa) een paar gangetjes koken. Omdat de lunch dan om 1 uur geserveerd wordt, is het wat lastig om ’s ochtend nog iets anders te ondernemen dan aan het zwembad zitten, zwemmen, een boek lezen (ik had de tijd om nog eens de luxe versie van Camelot 3000 in een ruk uit te lezen) of te klooien met een netwerkverbinding, waarvan uiteindelijk bleek dat er onderhoud op was door het kabelbedrijf J. Gelukkig kwam ’s ochtend nog even de bakker langs om vers brood aan te bieden (hij had weer heerlijke foccacia’s bij zich), dus tot de lunch hoefden we niet van honger om e komen. Om kwart voor een werden we door Barbra uitgenodigd om naar het huis aan de  overkant van de weg (toch een coole tien meter lopen) te komen. Dit huis is de familie nog aan het restaureren om uiteindelijk ook in de verhuur te doen. Ik zag in ieder geval een duidelijke plus: ze hebben ervoor gekozen dit gebouw van een airco te voorzien. 

Jeremey aan de kippepootjes

De lange tafel was voor ons gedekt, evenals voor het andere Nederlandse stel met kinderen die als gast aanwezig zijn. Dan bleven er nog een paar plekken over en die bleken voor de Italiaanse familie zelf te zijn, die gewoon lekker mee gingen eten. Het menu was traditioneel Italiaans/ Toscaans, waarbij begonnen werd met een paar schalen van verschillende antipasti (waaronder een tonijn mousse, mozarella met courgette, klassieke bruchetta met tomaten en een pate van kippelevertjes wat een echte specialiteit van de streek bleek te zijn en waar Daan gek op was), een mooi begin. Daarna was er een vers gemaakte tagliatelle met een tomaten saus met gehakt. Die was verrukkelijk, Daan en Jeroen schepte zelfs allebei twee keer op. Daarna kwamen de vleesgerechten, van kip en konijn. Hoewel er veel van gegeten werd, sloeg deze gang bij mij niet aan. Dat had een simpele reden: beide gerechten zaten vol met botten. En als ik ergens niet tegen kan, dan is het vlees waar het bot nog in zit. Jammer, maar helaas, je kunt niet alles in het leven hebben. Na het vlees kwamen de dolce (het zoet) op tafel en dat was wel weer genieten: een superzoete meloen, een dunne cake met aardbei of pruimen en “damesvingers”, ook een soort cakeje met ricotta kaas en kokos. Voor het eerst gingen er een paar schalen leeg terug!!!!

Al met al een leuke ervaring om mee te maken, maar met name door het gebrek aan een voor mij goed hoofdgerecht, was het niet hetgeen waar ik op gehoopt had. Volgende week doen we wel zeker weer mee, want dan gaat de houtoven aan om pizza’s te gaan maken, ik vermoed dat daar niet echt heel erg veel bot in zal zitten….

Muggen

Muggenbeten op de neus van Jeroen

We hebben toch nog een klein nadeeltje aan Rosa dei Venti gevonden. Of misschien zeg ik het fout: we hebben een klein nadeeltje denk ik aan Toscane gevonden en dat zijn de muggen. We weten nu wel dat het in ieder geval ’s avonds belangrijk is om je goed in te smeren met muggenolie, want als je dat niet doet, dan wordt je of op het terras lek gestoken, of als je in bed ligt. Doordat het zo warm is of omdat de jongens nog wel eens vergeten de deur dicht te doen, staat de deur nog wel eens open (de ramen hebben goede horren ervoor) en dan komen die pestkoppen graag binnen vliegen, met als gevolg dat je in je slaap een paar muggen bulten rijker bent geworden. Helaas zijn het ook stevige gasten, want je hoeft maar een plek niet ingesmeerd te hebben, en je bent de pineut. Zo is Jeroen (hier op de foto net een beetje te zien, hoop ik) drie keer in zijn neus gestoken. Niet echt leuk, maar hij kan er gelukkig zelf nog wel om lachen.

De vakantie spullen zijn binnen

Hotel Voucher en route beschrijving: check in the box!!!

De schoolvakantie begint dit jaar erg laat in Noord Holland. Pas over een week of vier hebben de jongens vrij, wat betekent dat we laat onze zomervakantie vieren. Gedurende die periode reizen we af naar Toscane, om precies te zijn naar de metropool Cortona (gelukkig hebben we familie bereid gevonden om de hele vakantie op ons huis "te passen", dat geeft wel een gerust gevoel). Afgelopen week werden alle boekingen uiteindelijk definitief gemaakt. Om het onszelf makkelijk te maken reizen we heen met de autotrein naar Liverno. Die brengt ons daar in minder dan een dag heen, uitgerust en wel. Daarna is het nog maar een kleine twee uur rijden naar onze villa Rosa dei Venti. Zowel de voucher voor de trein als de bevestiging van Mijn Hemel vakantie villa's zijn dus inmiddels binnen, waarbij het wel weer erg schattig is om te zien, dat bij de hotel voucher ook een nog handgetekend kaartje zit waarop de weg aangegeven staat. Daar denk je toch eigenlijk niet meer aan in deze tijd van het hebben van navigatie op zo ongeveer elk elektrisch apparaat wat je in je handen hebt. En ja, als er dan ook nog bij staat dat als je de weg niet kan vinden je de winkel van Mario moet bellen, dan weet je zeker dat het op deze vakantie wel goed gaat komen, met dat echte Italiaanse gevoel. Ciao, bella!!!!

Reislustig

Ik ga op reis en neem mee....

Het is 8 januari en mijn agenda begint zich qua reizen alweer redelijk te vullen. We beginnen in februari met een reis naar het door mij zeer beminde India. Jaja, lezers, daar kun je toch altijd alleen meer van genieten.....:-(. Deze keer doen we een nieuwe stad aan, te weten Pune, waarna we verder reizen naar Chennai. Gelukkig reis ik met zeer goed gezelschap, dus die zullen mij er wel doorheen trekken. Daarna blijven we begin maart iets dichter bij huis, namelijk een weekend Zwolle, in het Librije hotel (en uiteraard eten we ook bij Jonnie Boer). Een weekje later is het toch weer het buitenland, dan reizen we namelijk af naar Zweden, daar hebben vrienden van Ans een hotel gestart en aangezien ze daar al jaren wonen, werd het eens tijd om daar ons licht op te steken. Dat wordt overigens ook de eerste keer dat ik van Eindhoven Airport ga vertrekken. Tijd om warme kleren mee te nemen!

Anderhalve maand later kunnen we de warme kleren gerust thuis laten. Dan gaan Simon, Rene en ik vertrekken voor iets meer dan een week naar het zuid oosten van mijn favoriete vakantiebestemming, de USA. Deze keer is het Florida (dat wordt dan mijn derde keer), met als route Miami, Tampa Bay en Orlando. Hier volgt later nog meer over. Dan is het even afzien, want pas 2,5 maand later is het tijd voor de zomervakantie en gaan we met de hele familie van mijn kant naar het prachtige Toscane. Dat is dan voor drie weken, om echt even helemaal ondergedompeld te worden in de Italiaanse manier van leven. Dan is het inmiddels eind augustus en heb ik even niets meer staan, maar ik kan me eerlijk gezegd niet voorstellen dat het hierbij zal blijven. Tijd om de airmiles goed bij te houden :-).

De echte verjaardag

Vandaag ben ik 41 jaar geworden. Toch ieder jaar wel weer een speciaal momentje (vind ik dan, er zijn ook mensen die er niks aan hechten, maar ik wel). Omdat de viering eigenlijk dit weekend al was gebeurd, was het vandaag thuis niet zo een heel uitbundige boel omtrent dit evenement :-). Na een kus en een gefeliciteerd stapte ik in mijn auto om in de dichte mist naar Utrecht te rijden. Daar kwamen de eerste felicitaties al via diverse kanalen binnen. Gelukwensen via Twitter, Facebook, SMS en email, voor ik bij Rabobank was had ik er al meer dan twintig te pakken. Kan niet anders zeggen dan dat dat toch echt wel leuk is. Op de bank aangekomen veel felicitaties van collega's en dat ging de hele dag door. Om half twaalf was er gebak en het was ook gewoon echt leuk om te zien dat er meer dan 70 mensen waren gekomen die een "lang zal hij leve inzetten". Later op de dag kreeg ik van Berber en Geert Jan een mooi boek over Toscane (uit de 100% reeks, helemaal mijn favoriet) in het kader van mijn Italiaanse les en vakantie 2011 en kreeg ik van hen een diner aangeboden, waarbij ik nog niet mocht weten welk restaurant het was (daar wisten ze me goed te raken, een bijzonder grote mate van nieuwsgierigheid is namelijk één van mijn vele charmes). Een erg mooi gebaar, wat bijzonder door me gewaardeerd wordt, zeker ook door de mensen die het geven. Zo ging de dag erg snel voorbij (ook omdat ik vanaf 8 uur 's ochtends ongeveer aansluitende vergaderingen had) en ging ik om half zes weer richting Halfweg. Gelukkig zitten andere mensen in andere tijdszones, dus kon ik oa van Erik nog felicitaties en groeten vanuit een ontwakend San Francisco ontvangen. En nu, om half tien, alleen op de bank, kinderen naar bed, Ans naar cursus en Billy Joël op de iPod met "Only the good die young'. Nog 2,5 uur en de eerste dag van mijn 41ste jaar zit er alweer op. Niet teveel aan denken, straks word je er nog melancholisch van :-).