Madurodam

De Oude Wester in Madurodam

Afgelopen week vertelde een collega van mij dat iemand gemiddeld drie keer in zijn leven in Maduradam komt: een maal als kind, een maal als ouder en een maal als grootouder. De eerste fase (als kind) heb ik overgeslagen, maar vandaag mocht ik de tweede fase invulling geven. Daan en Jeroen hadden namelijk op het Jeugdjournaal gezien dat Madurodam vernieuwd was en dat wilden ze wel eens zien. Ondanks dat Ans en ik het ze nog een paar keer vroegen of ze echt wilden, bleven ze volhouden van wel. Een korte autorit later waren we vandaag in Den Haag om Madurodam te gaan verkennen (kaartjes natuurlijk op internet gekocht, loop je zo door en 10% korting, toch mooi meegenomen). Wat direct opviel was dat het vrij klein was en ook vrij druk, maar aangezien het de laatste dag van de vakantie was, was dat wel te verwachten. Na een kwartier begon Daan al te vragen waar de attracties waren. Ja, dat was jammer want die waren er niet. Dat was een teleurstelling, want daar hadden beide mannentjes op gerekend.

Hier kreeg ik dan wel een vakantie gevoel van

Wat bleek? Door de kleine huisjes in het park die erg op die in Legoland leken, hadden Daan en Jeroen Madurodam tot een Nederlandse versie van Legoland gemaakt en dan valt het natuurlijk vies tegen. Maar om eerlijk te zijn: ik vond het zelfs zonder die verwachting gewoon heel erg, erg, erg saai! Natuurlijk zijn het mooie gebouwen en is het kunstig om te zien hoe ze e.e.a. in het klein nagebouwd hebben, maar na het dertiende gebouw ben je wel klaar. Tenminste, wij dan. Wat uiteindelijk betekende dat 1 uur en 29 minuten later ik het kaartje voor de parkeerplaats afrekende en we weer terug reden richting Halfweg, 52,50 Euro en een illusie armer. Om ons gemoed weer wat op te krikken reden we maar even langs Garrone in Haarlem voor een paar lekkere ijsjes en kwamen Ans en ik tot een gezamenlijke conclusie: de fase "we gaan als grootouder naar Madurodam", daar gaan we allebei geen invulling aan geven!! Daar zullen onze kleinkinderen toch echt andere slachtoffers voor moeten zoeken, want nog een keer naar die saaie bedoening willen wij hen niet aandoen!

Het eerste werkstuk van Daan

De kaft van het werkstuk van Daan

Vandaag was het een dag om eens even flink hard te werken. Nee, deze keer betrof het nog niet mijzelf (ik mag vanavond weer aan de bak om de administratie voor de programma's in orde te krijgen...), maar Daan was de gelukkige. Hij had zijn huiswerk een beetje teveel opgespaard, dus vandaag was hij de klos. Om hem eens flink te enthousiasmeren ging papa naast hem zitten. Eerste halte: een set van tien sommen, dat was geen probleem, die waren met een kleine tien minuten alweer klaar. Daarna voorbereiding voor een kleine overhoring morgen over het altijd interessante thema Madurodam. Een dat was met een kwartiertje geregeld. So far, so good. Daarna kwam er een minder favoriet onderwerp, namelijk de voorbereiding voor het dictee, waarbij we 65 woordjes moesten oefenen. Op zich ging dat meer dan prima, maar daar kwam Daan zijn zwakte naar boven: hij is een klein perfectionistje, dus als er twee foutjes inzitten, dan is meneer gelijk helemaal over de zeik. Maar uiteindelijk werd dat ook weer in goede banen geleid, en hadden we drie van de vier taken af. Helaas voor Daan, kwam daarna de grootste brok met werk, namelijk het maken van zijn allereerste werkstuk (waarbij ik me afvroeg of ik vroeger in groep 5 ook al een werkstuk had moeten maken, volgens mij was dat pas in groep 8). Daan had als onderwerp "de boer" gekozen, omdat hij uit een aantal beroepen had mogen kiezen (programma manager bij een grote bank stond er helaas niet bij, zei hij).

De binnenkant van het werkstuk, oude tijden herleven!

Daan had zelf al een opzetje gemaakt, namelijk dat hij iets wilde schrijven over de boer in het stenen tijdperk, in de middeleeuwen en nu, dat was natuurlijk al een stap in de goede richting. Gelukkig was er redelijk veel materiaal op internet te vinden, inclusief een paar mooie plaatjes die al illustratie bij het verslag konden worden geplakt. Het was wel even duidelijk wennen voor hem om zoveel op een dag te moeten schrijven, wan top een gegeven moment zei hij: papa, ik zie alleen nog maar pennen voor mijn ogen....Dat was voldoende om even een pauze in te lassen. Maar na een half uur gingen we dapper door en vloog de ene vloeiende zin na de andere uit de pen en op het papier. Na het maken van het geheel van tekst en plaatjes, was het nog tijd voor de zaken die het af maken, zoals een inleiding, een inhoudsopgave en een bronvermelding (ik heb projectmanagers die mindere rapporten maken, administratieve tijgers als het zijn....) en daarna was het helemaal om door een ringetje te halen!! Nu alleen nog de kaft kleuren, en het geheel is primadeluxe in orde. Hoewel Daan er echt moe van geworden was, was ik helemaal trots op die grote kerel, wat gaat het toch snel dat ze dit soort zaken moeten doen, maar hij heeft zich er perfect doorheen geslagen!

En als bijkomend voordeel: ik weel weer wat meer van de agrarische medemens, niet verkeerd als je bij Rabobank werkt :-).