Met Hans naar de dokter

Pillen voor Hans waren noodzakelijk :-(

Na een erg slechte nachtrust, waarbij Ans en ik uiteindelijk omgekeerd in bed belanden om maar meer koelte van de ventilator te kunnen pakken, zaten we op het terras even bij te komen (eindelijk weer eens een briesje) toen Leny aankwam lopen. Hans had gisteren al last van zijn oor, maar het was niet beter geworden en nu moest hij naar de dokter in Foiana. Ik ging mee als amateur tolk, de dokter had spreekuur vanaf 11.30, dus om 11.00 uur reden we naar het dorp. Na een kleine zoektocht vonden we de plek van bestemming en wat we al een beetje vreesde: het was er vrij druk. En de temperatuur in de wachtkamer was zo gaf het metertje aan, ook een graad of 30. Hopen maar dat het snel zou gaan. Maar dat bleek ijdele hoop. De dokter zelf was een half uur te laat (kan kennelijk gebeuren), daarna werden de mensen voor ons tranentrekkend langzaam geholpen. Behalve de man die voor ons was, die had ook twee uur zitten wachten en was precies 1 minuut binnen! Na onderzoek door de dokter bleek Hans een oorontsteking te hebben en kreeg antibiotica voorgeschreven, die we gelukkig direct bij de apotheek die naast de dokter gevestigd was op konden halen. Helaas zit er voor Hans geen duikje onder water meer in deze vakantie, want herstel gaat een dag of vijf duren en tot die tijd moet het oor zo droog mogelijk blijven. Erg vervelend, zo tijdens deze hitte, maar het is helaas niet anders.

Doktersbezoek

Toch flink toegetakeld!

Toen ik Jeroen een tijdje geleden naar boven droeg, zei hij tegen me: "Papa, wat heb jij een vieze dingen in je nek....beeehhhhh!!!!". Dat waren drie moedervlekken die ik er al vele jaren heb. Maar toen Jeroen dat iedere avond ging herhalen, werd ik er wat gallisch van, dus besloot ik uiteindelijk ze maar eens weg te laten halen. Ik dacht dat dat een zware chirurgische ingreep ging worden, maar na een kort gesprek met de doktersassistente bleek dat voor sommige gevallen de huisarts dat gewoon zelf deed. Tegenwoordig had Dokter Heeneman ook op woensdagavond afspraken, dus toog ik gisterenavond naar de grens van Halfweg. Nou kan je om kwart over acht een afspraak hebben, maar dan mag je toch vaak gewoon tot half negen wachten. Na een korte inspectie kwam de dokter erachter dat de vlekken ongevaarlijk waren en dat hij ze weg kon halen, dus lag ik twee minuten later op mijn buik op de bank, waarna de dokter even een verdoving in de moedervlekken ging zitten. De prik zelf voel je haast niet, maar als de verdoving erin gespoten wordt, dan is dat toch niet het lekkerste gevoel ter wereld weet ik nu.  Dat gebeurde drie keer, daarna werden de moedervlekken "gedroogd"  en toen uitgelepeld. Verdovingen zijn goed, want ik voelde er verder niets van, anders dan dat de dokter even flink op mijn rug moest leunen voor het juiste hefboom effect. Maar twintig minuten later was het geheel afgerond en had ik alleen een stijve en gevoelloze nek, twee grote pleisters en drie moedervlekken minder. Uiteindelijk bleken het toch nog flinke wondjes te zijn, dus het gaat nog wel een paar dagen duren voordat eea helemaal hersteld is! Maar Jeroen kan in ieder geval niet meer klagen :-). Oh ja, omdat ik er toch was mocht de dokter toch nog even naar mijn kuit kijken nav de pijn bij het hardlopen en constateerde dat er een spierscheuring opgetreden was, waar bloed in terecht was gekomen en waardoor er nu flinke blauwe plekken ontstaan. Gezond hoor, dat sporten (maar ja, vandaag toch maar weer even les 6 van start to run gedaan en voor het eerst ook RunKeeper mee laten lopen, 2,5 km, dat moet meer kunnen worden!!).